Η Νέα Παγκόσμια Τάξη
Καμουφλαρισμένο με τη "συναίνεση": Η μακρά πορεία από τον Μαρξ στη Νέα Παγκόσμια Τάξη - Οι διαμεσολαβητές: Το δίκτυο της ελίτ που οικοδόμησε τον επιστημονικό σοσιαλισμό και την απόλυτη Τυραννία
Σας ευχαριστώ θερμά για το ενδιαφέρον σας και την αναδημοσίευση των άρθρων μου. Θα εκτιμούσα ιδιαίτερα αν, κατά την κοινοποίηση, σ̲υ̲μ̲π̲ε̲ρ̲ι̲λ̲α̲μ̲β̲ά̲ν̲α̲τ̲ε̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲σ̲ύ̲ν̲δ̲ε̲σ̲μ̲ο̲ ̲(̲l̲i̲n̲k̲)̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲ά̲ρ̲θ̲ρ̲ο̲υ̲ ̲μ̲ο̲υ̲. Αυτό όχι μόνο αναγνωρίζει την πηγή, αλλά επιτρέπει και σε άλλους να ανακαλύψουν περισσότερο περιεχόμενο. Η υποστήριξή σας είναι πολύτιμη για τη συνέχιση της ενημέρωσης.
Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - esc | 29 Απριλίου 2025
Συχνά ακούμε ότι η παγκόσμια διακυβέρνηση «απλά εξελίχθηκε», ένα αυθόρμητο συνονθύλευμα που ράφτηκε μετά από πολέμους, κρίσεις και καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Όμως αυτό δεν είναι ακριβώς έτσι. Έχει μια σαφή καταγωγή, συνεπείς στρατηγικές μεθόδους και ένα ιστορικό σχέδιο που οι περισσότεροι σκόπιμα δεν διδάχθηκαν ποτέ στο σχολείο.
Σήμερα, όταν μια «οργάνωση της κοινωνίας των πολιτών» (δλδ. ΜΚΟ - απόλυτα ελεγχόμενες από τις ελίτ) αρχίζει να πετάει τούβλα κατά της αστυνομίας ατιμώρητα, παρακολουθούμε την οργή να ξεδιπλώνεται. Πολλοί αναρωτιούνται γιατί, και μερικοί υποψιάζονται ακόμη και ότι παίζουν ρόλο πληρωμένοι ταραξίες. Αλλά το σοκ μεταφράζεται σε «ηθική κατάσταση έκτακτης ανάγκης» στις ειδήσεις και η συνακόλουθη κατακραυγή απαιτεί ότι «κάτι πρέπει να γίνει».
Αυτό είναι το πρώτο βήμα.
Λίγο μετά την κατακραυγή, μια αξιοσέβαστη Μη Κυβερνητική Οργάνωση (ΜΚΟ), συνήθως με γενικό συμβουλευτικό καθεστώς στα Ηνωμένα Έθνη, βγαίνει μπροστά για να «βάλει το θέμα στην ημερήσια διάταξη» - επειδή κάτι, προφανώς, πρέπει να γίνει. Ορίζουν προσεκτικά το ζήτημα, το πλαισιώνουν με όρους «κοινού καλού» και εργάζονται για τη δημιουργία ενός σχεδίου δράσης μαζί με τους άλλους δημόσιους και ιδιωτικούς εταίρους τους στην Τριμερή Επιτροπή (Trilateral Commission).
Αυτό είναι το δεύτερο βήμα.
Στη συνέχεια - εάν το ζήτημα αφορά το περιβάλλον - εισέρχονται στη σκηνή οι παγκόσμιοι οργανισμοί μοντελοποίησης (IIASA- Διεθνές Ινστιτούτο Εφαρμοσμένων Αναλύσεων Συστημάτων, IPCC -Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή κ.λπ.). Δημιουργούν μια «βέλτιστη διαθέσιμη επιστημονική συναίνεση», δίνοντας στη λύση την αύρα της επιστημονικής εγκυρότητας, του αναπόφευκτου και του επείγοντος. Και αυτή η επιστήμη είναι «κατασταλαγμένη», μας λένε, παρά το γεγονός ότι πρόκειται απλώς για «συναίνεση».
Αυτό είναι το τρίτο βήμα.
Στη συνέχεια, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ και οι εταίροι του στα Ηνωμένα Έθνη/εθνικά όργανα χαράζουν στρατηγικές για να θέσουν σε εφαρμογή το σχέδιο για το «κοινό καλό».
Αυτό είναι το τέταρτο βήμα.
Το αποτέλεσμα είναι συνήθως ένας νέος οργανισμός ή ένα φόρουμ πιο εξειδικευμένο από το προηγούμενο. Ως εκ τούτου, το World3 οδήγησε στο IIASA, και το IIASA οδήγησε στην IPCC.
Αυτό είναι το πέμπτο βήμα.
Και αυτά τα πέντε βήματα αποτελούν τη λύση του Wolfgang Reinicke, η οποία περιγράφεται μέσω του Τριμερούς Δικτύου - μια έκθεση με την οποία συνεργάστηκαν μέλη του WEF και της Τριμερούς Επιτροπής. Είναι επίσης, φυσικά, αυτό που περιγράφηκε προηγουμένως λεπτομερώς τεχνολογικά μέσω του Μαύρου Κουτιού και ηθικά μέσω του Καμουφλαρισμένα με Φροντίδα.
Ωστόσο, αυτός ο στρατηγικός κύκλος δεν είναι καινούργιος. Περιγράφηκε με σαφήνεια στο 7ο Παγκόσμιο Συνέδριο της Comintern το 1935 [1,2]. Εκεί καθορίστηκε η στρατηγική του «Ενιαίου Μετώπου»: σταδιακή, βήμα προς βήμα εφαρμογή του σοσιαλισμού, συχνά μέσω των ίδιων των θεσμών του εχθρού, με τη Νέα Οικονομική Πολιτική (NEP) του Λένιν να αποτελεί τη θεμελιώδη πτυχή της διακυβέρνησης. Η συγκεκριμένη συμπερίληψη των ΜΚΟ (CSOs), παρεμπιπτόντως, ήταν ακριβώς αυτό που περιέγραψε ο Dimitrov το 1935. Αυτά θα ήταν ελεγχόμενα μέτωπα, τα οποία τελικά θα λειτουργούσαν από το Κομμουνιστικό Κόμμα.
Ωστόσο, οι ρίζες είναι ακόμη πιο βαθιές. Η Νέα Οικονομική Πολιτική του Λένιν, μέσω του Bukharin, ανάγεται απευθείας στον Eduard Bernstein, τον μαρξιστή αναθεωρητή αρχιτέκτονα του εξελικτικού σοσιαλισμού. Ο Bernstein, με τη σειρά του, επηρεάστηκε από τον Julius Wolf. Και ήταν ο Wolf που στο ίδιο έγγραφο του 1892 περιέγραψε έναν μηχανισμό εκκαθάρισης με βάση τον χρυσό, ο οποίος τελικά θα έβρισκε τη θεσμική του στέγη στην Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS).
Αλλά το όραμα του Wolf επεκτεινόταν πέρα από τα χρηματοοικονομικά. Η προτεινόμενη από αυτόν κεντρική διαχείριση των οικονομικών ροών εισχώρησε σταδιακά στα χρηματοοικονομικά, στη διακυβέρνηση και πέραν αυτών - όχι μόνο μέσω του Eduard Bernstein αργότερα την ίδια δεκαετία.
Εν τω μεταξύ, ο Alexander Bogdanov πήρε τον μαρξιστικό υλισμό και τον μετέτρεψε σε «εμπειριομονισμό» - μια οιονεί μονιστική, συστημική θεωρητική προσέγγιση της διακυβέρνησης. Στο μοντέλο του Bogdanov, η νομισματική πτυχή - άρα ο διαλεκτικός υλισμός - ήταν απλώς μια πιθανή προοπτική που θα μπορούσε κανείς να εφαρμόσει. Βλέπετε, σχεδόν οποιαδήποτε θα μπορούσε να εφαρμοστεί - με την προϋπόθεση ότι ευθυγραμμίζεται με το «κοινό καλό». Κατά συνέπεια, ο Bogdanov περιέγραψε μια προοπτική μετατόπισης από τον υλιστικό μονισμό των Marx και Engel σε μια προοπτική που θα ταίριαζε στο μοντέλο, υπό την προϋπόθεση ότι θα μπορούσε να δικαιολογηθεί ως «κοινό καλό».
Η πρώτη πραγματική εφαρμογή του νομισματικού μονισμού ήρθε με τον νόμο του 1844 για τον τραπεζικό χάρτη στη Βρετανία, με τον οποίο παραχωρήθηκε στην Τράπεζα της Αγγλίας ένα σταδιακό μονοπώλιο στην έκδοση χρήματος, αν και υποστηριζόμενο από χρυσό. Από εκεί ξεκίνησε η μακρά πορεία προς την BIS και τον διεθνή οικονομικό συντονισμό - με τη λύση του Wolf το 1892 να ενσωματώνεται στον αρχικό σχεδιασμό της BIS.
Γρήγορα στο σήμερα: το 2023, η πρόταση In Tandem της Fabian Society ζητούσε να συγχωνευθούν η δημοσιονομική και η νομισματική πολιτική σε έναν ενιαίο μηχανισμό- την Επιτροπή Συντονισμού Οικονομικής Πολιτικής (EPCC). Ωστόσο, μόλις λίγους μήνες νωρίτερα, η Liz Truss και ο Kwasi Kwarteng απομακρύνθηκαν από την εξουσία στη Βρετανία επειδή τόλμησαν να παρουσιάσουν έναν προϋπολογισμό χωρίς να τον «εκκαθαρίσουν» πρώτα με την Τράπεζα της Αγγλίας. Η δημοκρατία υποτάσσεται στην τεχνοκρατία.
Το όραμα του Μαρξ και του Ένγκελς αφορούσε τον υλιστικό μονισμό - τον έλεγχο της υλικής βάσης - με τη διαμεσολάβηση ενός τρίτου μέρους. Το 1848, ζήτησαν ρητά την κεντρική πίστωση υπό μια μοναδική κρατική τράπεζα. Αργότερα, ο Albert Pike στο Morals and Dogma (1871) περιέγραψε τον Μασόνο 33ου βαθμού ως τον εξισορροπητή της ισορροπίας μεταξύ καταπιεστών και καταπιεσμένων - μια μικρή, ελεγκτική ελίτ που θα διαχειρίζεται τις άπειρες πολυπλοκότητες της κοινωνίας.
Η ιδέα του «μεσολαβητή» είναι ο κρίσιμος μηχανισμός. Είναι η θέση της ελίτ πάνω από τη σύγκρουση, που διεκδικεί ουδετερότητα, διαχειρίζεται τη διαλεκτική χωρίς ποτέ να την επιλύει. Στη Δύση, ο Woolf και ο Zimmern συνένωσαν αυτή την ιδέα στην Κοινωνία των Εθνών. Στην Ανατολή, ο Λένιν και ο Bukharin την εφάρμοσαν μέσω της Νέας Οικονομικής Πολιτικής (ΝΕP). Σήμερα, οι Γενικές Συμβουλευτικές ΜΚΟ έχουν κληρονομήσει το ρόλο αυτό.
Αυτή η διαμεσολαβητική τάξη δικαιολογεί τον εαυτό της μέσω της Κριτικής Θεωρίας, εντοπίζοντας αιώνιες δυναμικές καταπιεστών-καταπιεσμένων που απαιτούν διαχείριση από την ελίτ. Εξαπλώθηκε μέσω του κινήματος του Τρίτου Συστήματος G77/NIEO στη δεκαετία του 1970, μέσω της Perestroika του Gorbachev, μέσω του Τρίτου Δρόμου του Blair, μέσω των Τριμερών Δικτύων του Reinicke - και τελικά στο σημερινό σύστημα «πολυμερούς διακυβέρνησης».
Σήμερα, είναι οι ΜΚΟ, το WEF, οι οργανισμοί του ΟΗΕ και οι κεντρικές τράπεζες - που ενεργούν συντονισμένα, διαχειρίζονται τη σύγκρουση, φέρνοντας την κοινωνία όλο και πιο κοντά στον επιστημονικό σοσιαλισμό.
Ωστόσο, στο πλαίσιο του συστήματος του Wolf, το οποίο υποστηρίζει ολόκληρη την αρχιτεκτονική, και όπως η Fabian Society κατέστησε σαφές το 2023, η τελική εξουσία καταλήγει στην οντότητα που ελέγχει την παγκόσμια ροή των πιστώσεων. Και σε αυτό το πλαίσιο, δεν υπάρχει τρίτο μέρος. Δεν υπάρχει καμία διαμεσολαβητική οντότητα -κατά τον Wolf- που να διαχειρίζεται τη δυναμική μεταξύ της κεντρικής τράπεζας και του κράτους. Αυτός που ελέγχει την πίστωση ελέγχει ολόκληρο το σύστημα, άμεσα.
Παρεμπιπτόντως, το Παγκόσμιο Κέντρο Αλληλοεξάρτησης (Global Interdependence Center) - που φιλοξενείται από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα της Φιλαδέλφειας - προβάλλει με υπερηφάνεια τη Διακήρυξη της Αλληλεξάρτησης του Commager του 1975, καλώντας ανοιχτά σε μια «Νέα Παγκόσμια Τάξη».
Αυτό που ζούμε δεν είναι χάος. Δεν είναι ανικανότητα. Είναι μια ελεγχόμενη μετάβαση.
Είναι η αργή, σκόπιμη υλοποίηση ενός οράματος που τέθηκε σε κίνηση εδώ και πολύ καιρό - ένα σύστημα όπου ο οικονομικός έλεγχος, ο έλεγχος της διακυβέρνησης και η κοινωνική διαχείριση συγχωνεύονται σε μια προσαρμοστική, κυβερνητική δομή. Η αργή γέννηση του επιστημονικού σοσιαλισμού, που διοικείται από εκείνους που κάθονται πάνω από τη διαλεκτική, υπαγορεύοντας «το κοινό καλό».
Δεν παρακολουθούμε την ιστορία να ξετυλίγεται. Βιώνουμε μια μετάβαση σε έναν παγκόσμιο επιστημονικό σοσιαλισμό - δικαιολογημένο από το «κοινό καλό» και ποσοτικοποιημένο από την αδιαμφισβήτητη «επιστημονική συναίνεση», η οποία μπορεί να μετατοπιστεί ανάλογα με τις ανάγκες, και συχνά το κάνει.
Και όλα αυτά μπορούν να εντοπιστούν πίσω - στο 1844.
Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, μοιραστείτε, εγγραφείτε για να λαμβάνετε περισσότερο περιεχόμενο και αν θέλετε να στηρίξετε το συνεχές έργο μου, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον παρακάτω σύνδεσμο.
---Δικτυογραφία :
The New World Order - by esc
