Η Αντικατάσταση του Πληθυσμού στην Πράξη: Επίσημα Στοιχεία Δείχνουν ότι η Αυστρία Δέχτηκε 3,34 εκατομμύρια Μετανάστες από το 2000
Η Στατιστική Υπηρεσία της Αυστρίας αποκάλυψε–ίσως άθελα–ότι τα τελευταία 25 χρόνια σημειώθηκε μαζική εισροή μεταναστών, που είναι έτοιμοι να κατακλύσουν το «σύστημα» σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα
Σας ευχαριστώ θερμά για το ενδιαφέρον σας και την αναδημοσίευση των άρθρων μου. Θα εκτιμούσα ιδιαίτερα αν, κατά την κοινοποίηση, σ̲υ̲μ̲π̲ε̲ρ̲ι̲λ̲α̲μ̲β̲ά̲ν̲α̲τ̲ε̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲σ̲ύ̲ν̲δ̲ε̲σ̲μ̲ο̲ ̲(̲l̲i̲n̲k̲)̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲ά̲ρ̲θ̲ρ̲ο̲υ̲ ̲μ̲ο̲υ̲. Αυτό όχι μόνο αναγνωρίζει την πηγή, αλλά επιτρέπει και σε άλλους να ανακαλύψουν περισσότερο περιεχόμενο. Η υποστήριξή σας είναι πολύτιμη για τη συνέχιση της δουλειάς μου.
Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - epimetheus | 10 Σεπτεμβρίου 2024
Σήμερα, θα ρίξουμε μια ακόμη ματιά στην ύπουλη φύση του πολιτικού-μιντιακού διαλόγου γύρω από ένα, αν όχι το πιο καυτό θέμα της εποχής μας: τη μετανάστευση.
Θα συνεχίσουμε με μερικές αναρτήσεις που έχω κάνει πρόσφατα σχετικά με αυτό το θέμα, συμπεριλαμβανομένης αυτής:
Φυσικά, η ιδέα ότι οι λαοί και τα έθνη παραμένουν «σταθεροί» στο πέρασμα του χρόνου είναι εξίσου αστεία και παράξενη με, ας πούμε, τις «αρχαίες» τους ρίζες ή τις αντιληπτές τους ιδιότητες.
Δεν πρόκειται για μια συζήτηση σχετικά με αυτό ή εκείνο το «εθνικό χαρακτηριστικό», όπως η λιτότητα, η τάση για αυτή ή εκείνη τη δραστηριότητα, ή ακόμα και η υποτίμηση μιας ολόκληρης ομάδας ανθρώπων (αν και αυτά τα πράγματα έχουν σημασία).
Έτσι, σήμερα, δυστυχώς, θα μιλήσουμε περισσότερο για την πολιτική πλευρά όλης αυτής της ξεφτίλας που μεταμφιέζεται σε σχεδόν φυσικό φαινόμενο, που είναι η μαζική μετανάστευση, συγκεκριμένα από μη δυτικές χώρες προς δυτικές χώρες (εκτός από την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα).
Στο επίκεντρο αυτού του ζητήματος βρίσκεται το γεγονός ότι καμία από τις μαζικές μεταναστεύσεις που βλέπουμε και βιώνουμε δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Οι άνθρωποι δεν έχουν την τάση να μετακινούνται τόσο πολύ, ιδίως δεδομένου ότι, από αμνημονεύτων χρόνων μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, 9 στους 10 ανθρώπους ζούσαν και πέθαιναν σε σχετικά μικρή απόσταση από τον τόπο γέννησής τους.
Η μετανάστευση ως κοινωνικό φαινόμενο, ειδικά η μαζική μετανάστευση ολόκληρων πληθυσμών από το ένα μέρος στο άλλο, είναι ένα απόλυτα σύγχρονο ζήτημα και δεν εμφανίστηκε, συνήθως, πριν από τον 19ο αιώνα. Το πρώτο από αυτά τα τεκμηριωμένα περιστατικά ήταν η λεγόμενη «πρώτη δημογραφική μετάβαση», η οποία συνδέεται στενά με την Βιομηχανική Επανάσταση και περιελάμβανε τη μαζική μετανάστευση των αγροτικών πληθυσμών προς τις αναδυόμενες βιομηχανικές πόλεις.
Μέχρι τότε, σε όλη την ιστορία, οι πόλεις δεν είχαν ποτέ αποτελέσει πραγματικά κέντρα μαζικής παραγωγής (αλλά μάλλον κέντρα «πληροφοριών», με τον όρο «πληροφορίες» να περιλαμβάνει ευρέως την εξουσία, τα εμπορεύματα, τη γνώση κ.λπ.). Κατά συνέπεια, οι πόλεις είναι συνήθως ανθρώπινοι οικισμοί που υπερβαίνουν τη «φορητική ικανότητα» (‘carrying capacity’) του τοπικού τους περιβάλλοντος, γεγονός που υποδηλώνει την ανάγκη για οργανωμένη εισαγωγή τροφίμων και ορισμένα επίπεδα οργάνωσης για την απομάκρυνση των αποβλήτων. Ιστορικά, οι πόλεις είχαν επίσης χαμηλότερο προσδόκιμο ζωής σε σχέση με την ύπαιθρο, πράγμα που σημαίνει επίσης ότι η αστική ανάπτυξη είναι στενά συνδεδεμένη με τη μετανάστευση.
Έτσι, το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι η μαζική μετανάστευση είναι μια σύγχρονη πτυχή της ζωής και, ως εκ τούτου, οι κύριες αιτίες της δεν μπορούν να βρεθούν σε μεγαλόπνοες δηλώσεις ότι η μετανάστευση είναι κάτι το «φυσικό», πόσο μάλλον ένα «παγκόσμιο δικαίωμα».
Και σε αυτό το σημείο, θα αλλάξουμε ταχύτητα για να εξετάσουμε τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης των Ηνωμένων Εθνών (IOM - ΔΟΜ) και το «στρατηγικό του σχέδιο». Όλες οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου, όπως και τα συμπεράσματα.
«Στρατηγικό Σχέδιο» του IOM για την περίοδο 2024-28
Έχουμε φτάσει σε ένα καθοριστικό σημείο στην παγκόσμια προσέγγιση της μετανάστευσης και είναι καιρός για μια νέα στρατηγική κατεύθυνση του IOM και ανανεωμένη ενέργεια για την εκπλήρωση της υπόσχεσης της μετανάστευσης. Η μετανάστευση είναι και υπήρξε για αιώνες ο ακρογωνιαίος λίθος της ανάπτυξης, της ευημερίας και της προόδου για πολλούς [αυτό απλά δεν είναι αλήθεια· αν δεν με πιστεύετε, ανατρέξτε στο Bade et al., The Encyclopedia of Migration and Minorities in Europe: From the Seventeenth Century to the Present (2011)]. Καθώς ο κόσμος αντιμετωπίζει σημαντικές παγκόσμιες μεταβολές — από την κλιματική αλλαγή, τη δημογραφική μετάβαση και την αστικοποίηση έως την ψηφιοποίηση — η μετανάστευση μπορεί και πρέπει να αποτελέσει μέρος της λύσης. Το Παγκόσμιο Σύμφωνο για την Ασφαλή, Ομαλή και Νόμιμη Μετανάστευση και το Πρόγραμμα Δράσης του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών για την Εσωτερική Μετακίνηση Προσφύγων παρέχουν έναν οδικό χάρτη μέσω του οποίου μπορεί να αξιοποιηθεί το πλήρες δυναμικό της μετανάστευσης και να επιλυθούν οι κρίσεις εκτοπισμού, χωρίς να μείνει κανείς πίσω.
Αυτό δεν είναι παρά μια απροκάλυπτη απειλή, διότι ο ΟΗΕ είναι ταυτόχρονα ένα δημοκρατικό όργανο με το σύστημα «μία χώρα, μία ψήφος» (η Γενική Συνέλευση) και ένα τυραννικό-ολοκληρωτικό παγκόσμιο όργανο που διοικείται από διορισμένους κατόπιν εντολής των επικυρίαρχων εξουσιαστών (τα γραφεία του Γενικού Γραμματέα).
Με άλλα λόγια: αυτό που προωθεί ο ΔΟΜ δεν γίνεται κατόπιν αιτήματος της «παγκόσμιας κοινής γνώμης», όπως εκφράζεται στη Γενική Συνέλευση και από αυτή, αλλά κατόπιν αιτήματος του Γενικού Γραμματέα.
Φυσικά, όλα τα μεγάλα λόγια τους συνάδουν απόλυτα με την Ατζέντα 2030 του ΟΗΕ (δείτε εδώ την εισαγωγή), και θα εξετάσουμε πιο προσεκτικά τις ενότητες «Αξιοποίηση της δύναμης της μετανάστευσης», και συγκεκριμένα τον Στόχο 3, με τίτλο: «Διευκόλυνση των διαδρομών για τη νόμιμη μετανάστευση» (σ. 18).
Ο ΔΟΜ δίνει προτεραιότητα σε προσεγγίσεις που αφορούν το σύνολο της κυβέρνησης και το σύνολο της κοινωνίας, με στόχο την ασφαλή σύνδεση ανθρώπων, αγαθών, υπηρεσιών, γνώσης και καινοτομίας.
Σε ένα πλαίσιο όπου η υπόσχεση να μην μείνει κανείς πίσω και οι Στόχοι Βιώσιμης Ανάπτυξης κινδυνεύουν να μην πραγματοποιηθούν, ο ΔΟΜ εργάζεται για να απελευθερώσει το δυναμικό της μετανάστευσης, βοηθώντας τα κράτη να δημιουργήσουν, να επεκτείνουν και να ενισχύσουν τις νόμιμες διαδρομές μετανάστευσης, μειώνοντας παράλληλα την παράνομη μετανάστευση.
Οι πληθυσμοί των χωρών υποδοχής επιθυμούν πραγματικά «νόμιμες διαδρομές μετανάστευσης»;
Ποιος πληρώνει για αυτή την φαντασμαγορία του Γενικού Γραμματέα, παρεμπιπτόντως;
Το όραμα του ΔΟΜ θα πραγματοποιηθεί μόνο με σημαντικές χρηματοοικονομικές επενδύσεις και χρηματοδότηση καλύτερης ποιότητας. Ενώ ο Οργανισμός συνεχίζει να λαμβάνει υψηλά ποσά χρηματοδότησης για τα έργα του [από ποιον;], μια ισχυρή πρόταση αξίας βασισμένη σε μια σαφή στρατηγική κατεύθυνση, αποδεδειγμένο αντίκτυπο και αποτελεσματική χρήση των πόρων θα προσελκύσει πιο ευέλικτη, πολυετή χρηματοδότηση. Η βελτιωμένη καινοτόμος χρηματοδοτική ικανότητα θα χρησιμοποιηθεί για να συμπληρώσει τις παραδοσιακές προσεγγίσεις κινητοποίησης πόρων. Ενώ θα συνεχίσουμε να υλοποιούμε έργα, ο ΔΟΜ επιδιώκει να μεταβεί σε προγράμματα που περιλαμβάνουν ένα συνδυασμό βραχυπρόθεσμων, μεσοπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων παρεμβάσεων.
Έτσι, σύμφωνα με την Συνοπτική Ετήσια Έκθεση του ΔΟΜ (2023), η παράγραφος 81ff. περιέχει πληροφορίες σχετικά με τη χρηματοδότηση:
Τα συνολικά έσοδα του Οργανισμού, που περιλαμβάνουν τις καθορισμένες εισφορές, τις εθελοντικές εισφορές και άλλα έσοδα, αυξήθηκαν κατά 18 % σε σύγκριση με το 2022 και έφτασαν τα 3.527,5 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ το 2023. Οι καθορισμένες εισφορές των κρατών μελών συνέχισαν να αντιπροσωπεύουν ένα μικρό ποσοστό της χρηματοδοτικής δομής του ΔΟΜ, αντιπροσωπεύοντας λιγότερο από 2% των ενοποιημένων εσόδων για το 2023. Τα ετήσια οικονομικά αποτελέσματα για το 2023 έδειξαν αύξηση 17% στις συνολικές δαπάνες σε σύγκριση με το 2022, με τις συνολικές δαπάνες να φτάνουν τα 3.419 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, ικανοποιώντας τον ετήσιο δημοσιονομικό στόχο του Οργανισμού.
Ποιος πληρώνει λοιπόν το υπόλοιπο 98% των δραστηριοτήτων του ΔΟΜ; Υπάρχουν μόνο δύο ακόμη παράγραφοι που δεν αναφέρονται σε αυτό το κρίσιμο 98% της χρηματοδότησης του ΔΟΜ. «Παράξενο», δεν είναι;
Η πλήρης Ετήσια Έκθεση (2023) είναι λίγο πιο συγκεκριμένη στις παραγράφους 89 και επόμενες:
Στην Έκθεση Αντίκτυπου 2023 για τους εταίρους του ιδιωτικού τομέα, ο ΔΟΜ υπογράμμισε τον αντίκτυπο που είχαν οι χρηματοδοτικές και σε είδος συνεισφορές του τομέα σε διάφορους πληθυσμούς-στόχους. Σημείωσε επίσης ότι η μετανάστευση αποτελεί ευκαιρία για τον ιδιωτικό τομέα να καινοτομήσει και να τονώσει την οικονομική ανάπτυξη. Το 2023, ο ΔΟΜ ανανέωσε την προσέγγισή του στις συνεργασίες με τον ιδιωτικό τομέα με σκοπό τη δημιουργία μακροπρόθεσμης συνεργασίας βασισμένης στην εμπιστοσύνη και την ισότητα [θυμηθείτε: ισότητα σημαίνει σοσιαλισμός]. Εκτός από την αναμόρφωση της ψηφιακής πλατφόρμας συγκέντρωσης κεφαλαίων, με την εισαγωγή μιας φιλικής προς τον χρήστη σελίδας δωρεών που βελτιώνει σημαντικά την εμπειρία των δωρητών, ο Οργανισμός συγκέντρωσε πάνω από 30 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ σε συνεισφορές του ιδιωτικού τομέα. Επίσης, ενίσχυσε σημαντικές συνεργασίες, ιδίως με την Amazon, την Innovation Norway και τη Microsoft, και καλλιέργησε νέες, αυξάνοντας τον συνολικό αριθμό των συνεργασιών με τον ιδιωτικό τομέα σε 33...
Κατά τη διάρκεια του έτους... ο ΔΟΜ μετέφερε συνολικά 224,8 εκατ. δολάρια ΗΠΑ σε στρατηγικούς εταίρους: 1,8 εκατ. δολάρια σε διεθνείς μη κυβερνητικές οργανώσεις, 44,2 εκατ. δολάρια σε διεθνείς οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, 153,7 εκατ. δολάρια σε εθνικές οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών και 7,8 εκατ. δολάρια σε εθνικούς και τοπικούς κυβερνητικούς εταίρους.
Ο κύριος όγκος πηγαίνει σε «οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών», στις οποίες περιλαμβάνονται οι ΜΚΟ και, σύμφωνα με τη Wikipedia, επίσης «η οικογένεια και οι ιδιωτικές οργανώσεις», κάτι που αποκαλύπτεται μόλις κάποιος κάνει κλικ στο λήμμα «Κοινωνία των Πολιτών»:
Η κοινωνία των πολιτών μπορεί να νοηθεί ως ο «τρίτος τομέας» της κοινωνίας, που διαφέρει από την κυβέρνηση και τις επιχειρήσεις και περιλαμβάνει την οικογένεια και τον ιδιωτικό τομέα. Από άλλους συγγραφείς, η κοινωνία των πολιτών χρησιμοποιείται με την έννοια 1) του συνόλου των μη κυβερνητικών οργανώσεων και ιδρυμάτων που προωθούν τα συμφέροντα και τη βούληση των πολιτών ή 2) των ατόμων και των οργανώσεων μιας κοινωνίας που είναι ανεξάρτητες από την κυβέρνηση.
Είναι ενδιαφέρον ότι, ενώ τα στοιχεία για τους «δωρητές» και τους “συνεισφέροντες” είναι ελάχιστα, υπάρχει αυτή η λίστα με τους «κορυφαίους δωρητές» του ΔΟΜ:
Όλες τους είναι δυτικές κυβερνήσεις, οι οποίες φέρνουν εκατομμύρια μετανάστες ετησίως. Θα περίμενε κανείς ότι οι δυτικές κυβερνήσεις, λόγω του ότι είναι «δημοκρατικές™», θα ακολουθούσαν τις επιθυμίες των κυβερνώντων (οι οποίοι, γενικά, αντιπαθούν να κατακλύζονται από μαζική μετανάστευση)-και όμως οι κορυφαίοι δωρητές του ΔΟΜ είναι: Δυτικές κυβερνήσεις. Οι μη δεσμευμένες συνεισφορές προέρχονται επίσης κυρίως από δυτικές χώρες.
Γιατί, λοιπόν, «εμείς» το κάνουμε αυτό στους εαυτούς μας;
Για άλλη μια φορά, τι γίνεται με τη «μετανάστευση αντικατάστασης πληθυσμού»;
Γίνεται αναφορά στην παρακάτω δημοσίευση:
Πρόσφατα έριξα μια πιο προσεκτική ματιά στα Statistische Nachrichten 2 (2024) της Στατιστικής Υπηρεσίας της Αυστρίας, δηλαδή στην επίσημη έκδοση των αριθμολόγων. Ακολουθεί μια αγγλόφωνη περίληψη του άρθρου (αυτό το έγραψαν οι ίδιοι, όλα τα επόμενα αποσπάσματα είναι μεταφρασμένα από εμένα, και όλες οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου):
Ο πληθυσμός της Αυστρίας θα αυξηθεί σε 9,65 εκατομμύρια άτομα μέχρι το 2040 (+7%) και σε 10,24 εκατομμύρια το 2080 (+13%), σύμφωνα με την τρέχουσα πληθυσμιακή πρόβλεψη της Στατιστικής Υπηρεσίας της Αυστρίας. Βασίζεται σε υποθέσεις για τη γονιμότητα, τη θνησιμότητα και τη μετανάστευση. Το 2022, έτος αναφοράς για την πρόβλεψη, ο πληθυσμός ανερχόταν σε 9,05 εκατομμύρια. Σύμφωνα με το κύριο σενάριο, η αύξηση του πληθυσμού θα διαφέρει σημαντικά μεταξύ των εννέα επαρχιών κατά τις επόμενες δεκαετίες. Η Βιέννη, η πρωτεύουσα της Αυστρίας, αναμένεται να έχει την πιο έντονη αύξηση του πληθυσμού μέχρι το 2080 (+25,3%), ακολουθούμενη από το Vorarlberg (+17,5%), την Κάτω Αυστρία (+15,8%), την Άνω Αυστρία (+13,7%), το Salzburg (+11,0%), το Burgenland (+9,1%), το Tirol (+8,0%) και τη Styria (+1,9%). Η Carinthia είναι η μόνη επαρχία με αναμενόμενη απώλεια πληθυσμού μέχρι το 2080 (-7,0%).
Τα παιδιά και οι νέοι κάτω των 20 ετών αναμένεται να αντιπροσωπεύουν μικρότερο ποσοστό του συνολικού πληθυσμού, δηλαδή 18,7% το 2080 σε σύγκριση με 19,3% το 2022. Η πλειονότητα των επαρχιών θα ακολουθήσει αυτή την τάση, εκτός από τη Βιέννη, όπου το ποσοστό των ατόμων κάτω των 20 ετών αναμένεται να παραμείνει περίπου σταθερό. Καθώς η «γενιά του baby-boom» (όσοι γεννήθηκαν μεταξύ 1955 και 1970) φτάνει στην ηλικία συνταξιοδότησης τη δεκαετία του 2020, το μέγεθος του ηλικιωμένου πληθυσμού (ηλικίας 65 ετών και άνω) αναμένεται να αυξηθεί και στα εννέα κρατίδια. Έτσι, για το σύνολο της Αυστρίας, το ποσοστό του ηλικιωμένου πληθυσμού θα αυξηθεί από 19,5% το 2022 σε 29,1% μέχρι το 2080. Μέχρι τότε, το Burgenland (34,3%) καθώς και η Καρινθία (33,4%) αναμένεται να παραμείνουν οι «γηραιότερες» περιφέρειες, ενώ το δυτικό τμήμα της Αυστρίας μαζί με τη Βιέννη θα εξακολουθούν να κατατάσσονται ως οι «νεότερες» περιφέρειες. Η Βιέννη θα κατέχει ποσοστό 26,0% ηλικιωμένων ατόμων μέχρι το 2080. Η μέση ηλικία του πληθυσμού της Αυστρίας θα αυξηθεί σημαντικά τις επόμενες δεκαετίες από 43,2 (2022) σε 47,4 έτη (2080).
Τόσο πολύ για αυτό. Αυτό που δεν θα πει η Στατιστική Υπηρεσία της Αυστρίας (αλλά θα το πω εγώ) είναι το εξής:
Για το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης ιστορίας της, η Αυστρία (στα σύνορά της μετά το 1918/45) ήταν μια «χώρα της μετανάστευσης», σύμφωνα με το κεφάλαιο της Sylvia Hahn στην προαναφερθείσα εγκυκλοπαίδεια της μετανάστευσης (σελ. 83 κ.ε.). Ακόμα-εδώ είναι τα βασικά συμπεράσματα:
Η πλειονότητα των ξένων μεταναστών που ήρθαν και παρέμειναν στην Αυστρία μετά τη δεκαετία του 1960 ήταν σκόπιμα στρατολογημένοι μετανάστες εργάτες και των δύο φύλων, ιδίως από την Τουρκία ([τώρα Türkiye] Συνθήκη Στρατολόγησης, 1964) και την [πρώην] Γιουγκοσλαβία (1966)... όπως και στη Γερμανία, δεν υπήρχε κανένα ενδιαφέρον για την ενσωμάτωση ή τη μόνιμη εγκατάσταση αυτών των μεταναστών εργατών... στην αρχή, οι συμφωνηθείσες ποσοστώσεις μεταναστών μόλις και μετά βίας τηρήθηκαν- μόνο μετά το 1969 ο αριθμός των φιλοξενούμενων εργατών άρχισε να αυξάνεται ραγδαία, φθάνοντας σε μια πρώτη κορύφωση των 226.800 το 1973. Αυτό ακολουθήθηκε από τον τερματισμό των προσλήψεων το 1974 και 10 χρόνια αργότερα ο αριθμός των ξένων εργατών είχε μειωθεί κατά 40% περίπου σε 138.700.
Ναι, ο μόνιμος πληθυσμός ήταν μικρότερος τότε (ο μόνιμος πληθυσμός της Αυστρίας αυξήθηκε από λίγο πάνω από 7 εκατ. σε σχεδόν 7,5 εκατ. από το 1961 έως το 1971), πράγμα που σημαίνει ότι το ποσοστό των μεταναστών ήταν διαφορετικό.
Το κύριο συμπέρασμα από εδώ είναι ότι η μαζική μετανάστευση, σε αντίθεση με ό,τι σας λέει σήμερα ο ΔΟΜ και όλοι οι άλλοι, είναι ένα πολύ πρόσφατο φαινόμενο. Αυτό έρχεται αμέσως στο προσκήνιο στο προαναφερθέν άρθρο της Στατιστικής Υπηρεσίας της Αυστρίας:
Κατά την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, κατά μέσο όρο περίπου 110.000 άνθρωποι μετανάστευαν στην Αυστρία κάθε χρόνο [αυτό από μόνο του σημαίνει 1,1 εκατ. μετανάστες]. Η διεθνής μετανάστευση αυξήθηκε απότομα από το 2011 και μετά [δηλαδή, στη δεκαετία του 2010 σημειώθηκε δραστική αύξηση σε σχέση με τους 1,1 εκατ. μετανάστες της δεκαετίας του 2000]. Οι διευρύνσεις της ΕΕ και η συνακόλουθη λήξη των μεταβατικών διατάξεων για την αγορά εργασίας για τα νεοεισερχόμενα κράτη της ΕΕ [αυτό είναι το ψέμα και η συσκότιση: όσοι από το πρώην ανατολικό μπλοκ ήθελαν να φύγουν, έφυγαν πριν οι περισσότερες από αυτές τις χώρες ενταχθούν στην ΕΕ το 2004/07], καθώς και οι προσφυγικές ροές ως αποτέλεσμα των πολιτικών κρίσεων, οδήγησαν σε σχεδόν διπλασιασμό της μετανάστευσης σε 214.000 άτομα μέχρι το 2015. Αυτό ήταν περίπου 100.000 περισσότεροι από τον μέσο όρο των ετών 2002 έως 2010, αλλά και το επόμενο έτος, το 2016, σημειώθηκε επίσης μετανάστευση άνω του μέσου όρου, 174.000 άτομα. Κατά τα επόμενα έτη, η διεθνής μετανάστευση μειώθηκε κατά μέσο όρο σε 150.000 άτομα μέχρι το 2019. Μετά από περαιτέρω μείωση σε 136.000 άτομα το 2020 ως αποτέλεσμα της πανδημίας COVID-19, η μετανάστευση από την Ουκρανία έφτασε σε νέο ρεκόρ 262.000 ατόμων το 2022.
Ας κάνουμε μερικά μαθηματικά εδώ: τη δεκαετία του 2000, 1,1 εκατ. μετανάστες ήρθαν στην Αυστρία- τη δεκαετία του 2010, περισσότεροι από 1,5 εκατ. μετανάστες ήρθαν στην Αυστρία- τη φοβερή χρονιά του Covid™, άλλοι 136.434 μετανάστες κατάφεραν να μεταναστεύσουν στην Αυστρία, «παρά» (sic) όλα τα λουκέτα, τις εντολές, τους περιορισμούς κ.λπ. το 2020- οι αριθμοί από το 2020-23 αθροίζουν άλλους 740.000 μετανάστες.
Συνολικά, αν κρατάτε λογαριασμό, 3,34 εκατομμύρια άνθρωποι μετανάστευσαν στην Αυστρία από την αλλαγή της χιλιετίας.
Για τους αριθμούς από το 2010 και μετά, ανατρέξτε στον Πίνακα 2, ο οποίος αναπαράγεται παρακάτω:
Από τα 9,05 εκατ. κατοίκους, μόλις 5,71 εκατ. είναι «γηγενείς», που αντιστοιχεί σε περίπου 63% του συνόλου. Αν τώρα λάβετε υπόψη σας το γεγονός ότι αυτές οι αλλαγές συνέβησαν μέσα στο τελευταίο τέταρτο του αιώνα, νομίζω ότι οι όροι ιστορικός και πρωτοφανής δεν πετιούνται τυχαία.
Εδώ είναι η Wikipedia σχετικά με αυτό (πηγή- για μια φορά, έχω κρατήσει τους συνδέσμους προς τις παραπομπές):
Από το 2011, οι επίσημες εκτιμήσεις της Statistik Austria έδειξαν ότι το 81% των κατοίκων ή 6,75 εκατομμύρια[16] δεν είχαν μεταναστευτικό υπόβαθρο και πάνω από το 19% ή 1,6 εκατομμύρια κάτοικοι[16] είχαν τουλάχιστον έναν γονέα με μεταναστευτικό υπόβαθρο[διευκρίνιση].[Διευκρίνιση] Στην Αυστρία κατοικούν περισσότεροι από 415.000 απόγονοι αλλοδαπών μεταναστών[16], η μεγάλη πλειοψηφία των οποίων έχει πολιτογραφηθεί.
Σύμφωνα με τη Eurostat, το 2010 υπήρχαν 1,27 εκατομμύρια κάτοικοι που γεννήθηκαν στο εξωτερικό στην Αυστρία, που αντιστοιχούν στο 15,2% του συνολικού πληθυσμού. Από αυτούς, 764.000 (9,1%) είχαν γεννηθεί εκτός της ΕΕ και 512.000 (6,1%) είχαν γεννηθεί σε άλλο κράτος μέλος της ΕΕ [17].
350.000 Τούρκοι[18] (συμπεριλαμβανομένης μιας μειονότητας Τούρκων Κούρδων) ζουν σήμερα στην Αυστρία. Με περίπου 3% του συνολικού πληθυσμού, αποτελούν τη μεγαλύτερη μεμονωμένη εθνοτική μειονότητα στην Αυστρία.
Το 2018, το ποσοστό των αλλοδαπών που γεννήθηκαν στο εξωτερικό ήταν περίπου 19% του συνολικού πληθυσμού, το οποίο είναι επίσης το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό αλλοδαπών από όλες τις χώρες της ΕΕ μετά το Λουξεμβούργο.
Πρόκειται για τη δεκαετία του 2010 - σας έχω δείξει τα δεδομένα στον παραπάνω αναπαραγόμενο πίνακα. Εδώ είμαστε τώρα, σύμφωνα με τη γερμανική έκδοση του λήμματος της Wikipedia για τη δημογραφία:
Στην Αυστρία, ο αριθμός των αιτήσεων ασύλου αυξάνεται συνεχώς τα τελευταία χρόνια, από 11.012 αιτήσεις το 2010 σε 28.064 το 2014. Οι ειδικοί του Υπουργείου Εσωτερικών προβλέπουν αύξηση σε τουλάχιστον 80.000 το 2015 αντί των 40.000 που είχε αρχικά αναφερθεί. Μετρημένο σε σχέση με τον πληθυσμό, αυτό είναι πολύ περισσότερο από ό,τι στη Γερμανία. Το πρώτο τρίμηνο του 2015, η αύξηση των αιτήσεων ασύλου ήταν ήδη 149,7 % αντί του αναμενόμενου 43 %...
Το 2018, η Αυστρία αναγνώρισε τον υψηλότερο αριθμό αιτούντων άσυλο ανά κάτοικο στην ΕΕ. Υπήρχαν 2.345 αναγνωρισμένοι αιτούντες άσυλο ανά εκατομμύριο κατοίκους, περίπου 20% περισσότεροι από ό,τι στη δεύτερη Σουηδία [μην ανησυχείτε, οι αυστριακές πόλεις μετατρέπονται γρήγορα σε Μάλμε και Γκέτεμποργκ]. Το ποσοστό αναγνώρισης σε πρώτο βαθμό στην Αυστρία ήταν 44% (μέσος όρος ΕΕ 37%), ενώ το ποσοστό αναγνώρισης σε τελικές αποφάσεις προσφυγής στην Αυστρία ήταν 54% (μέσος όρος ΕΕ 38%).
Τι γίνεται με το μέλλον;
Επιστροφή στο προαναφερθέν κομμάτι της Στατιστικής Υπηρεσίας της Αυστρίας:
Στην τρέχουσα γενιά προβλέψεων, θεωρείται ότι η διεθνής μετανάστευση θα ανέρχεται μακροπρόθεσμα σε 147.350 άτομα ετησίως (Πίνακας 2). Για τα πρώτα έτη πρόβλεψης αναμένεται υψηλότερη μετανάστευση λόγω του πολέμου στην Ουκρανία. Αφού μετανάστευσαν περίπου 262.000 άτομα το 2022, αναμένεται να μεταναστεύσουν 189.000 άτομα το 2023 και 164.000 το 2024. Αύξηση της μετανάστευσης θεωρείται επίσης μεσοπρόθεσμα, κατά τα έτη μεταξύ 2025 και 2035, καθώς κατά την περίοδο αυτή αναμένεται επίσης υψηλότερη μετανάστευση από την Ουκρανία από ό,τι πριν από το ξέσπασμα του πολέμου λόγω της αυξανόμενης ουκρανικής κοινότητας στην Αυστρία- ωστόσο, θεωρείται ότι η διεθνής μετανάστευση θα μειωθεί έως το 2035 και στη συνέχεια θα σταθεροποιηθεί σε ένα μακροπρόθεσμο επίπεδο 147.350 ατόμων ετησίως.
Κοιτάξτε για άλλη μια φορά τον παραπάνω πίνακα: προβλέπεται να υπάρχουν κάποιοι ακόμη 1,5 εκατ. μετανάστες μέχρι το 2035.
Αν συνδυαστεί με πολύ χαμηλά ποσοστά γονιμότητας, ο γηγενής πληθυσμός, ο οποίος σήμερα αποτελεί περίπου το 60% του συνολικού μόνιμου πληθυσμού, πιθανότατα θα είναι μειοψηφία μέχρι τότε. Ναι, η πολιτογράφηση και οι απόγονοι 2ης και 3ης γενιάς θα καλύψουν ένα μέρος αυτών των μειώσεων, αλλά εδώ είναι το πρόβλημα:
Η μόνη μεταπολεμική συνομοταξία γυναικών που γέννησε περισσότερα από δύο παιδιά κατά μέσο όρο ήταν η συνομοταξία του 1946/47 με 2,05 γεννήσεις. Οι νεότερες κοόρτες από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, οι οποίες δεν έχουν ολοκληρώσει ακόμη την αναπαραγωγική τους φάση, βρίσκονται σήμερα σε περίπου 1,65 παιδιά ανά γυναίκα...
Η μέση ηλικία γονιμότητας (ΔΗΓ) αυξάνεται σταθερά από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 και έφτασε τα 30,0 έτη για πρώτη φορά στην Αυστρία το 2011. Έκτοτε, αυξήθηκε σε εθνικό επίπεδο κατά λίγο περισσότερο από ένα έτος και θα ανέλθει στα 31,1 έτη έως το 2022. Το περιφερειακό εύρος είναι σήμερα 0,9 έτη, με μέγιστο στη Βιέννη (31,7 έτη) και ελάχιστο στην Καρινθία (30,7 έτη). Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1970, η μέση ηλικία γονιμότητας σε όλη την Αυστρία ήταν 26,2 έτη, πέντε έτη χαμηλότερη από ό,τι σήμερα...
Εδώ είναι όμως το πραγματικό πρόβλημα με τη «μαζική μετανάστευση»:
Το σημερινό σχετικά χαμηλό επίπεδο γονιμότητας συνδέεται στενά με την αύξηση της ηλικίας γονιμότητας [όπως συμβαίνει, ας πούμε, στη Νορβηγία ή αλλού στη Δύση]. Η αυξημένη συμμετοχή στην εκπαίδευση και η υψηλότερη απασχόληση των γυναικών, τα σχετικά σχέδια καριέρας, αλλά και οι δυσκολίες στη συμφιλίωση επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής οδηγούν τα ζευγάρια να αναβάλλουν την επιθυμία τους να αποκτήσουν παιδιά για μεγαλύτερη ηλικία. Όπως περιγράφηκε παραπάνω, αυτό εκδηλώνεται με τη μακροχρόνια αύξηση της μέσης ηλικίας γονιμότητας. Οι προβλέψεις υποθέτουν ότι η ΔΗΑ θα αυξηθεί μακροπρόθεσμα στα 33,5 έτη σε όλη την Αυστρία.
Τι γίνεται με τις ενέσεις modRNA ρωτάτε; Λοιπόν, αυτό αναφέρεται, αν και εμμέσως, επίσης (αν και υποθέτω ότι είναι ένας συνδυασμός της αυξημένης ανασφάλειας λόγω των εντολών και μιας σειράς άλλων θεμάτων, όπως οι κοινωνικοπολιτικές πτυχές που αναφέρονται στην προηγούμενη παράγραφο):
Σημαντική μείωση των ποσοστών γονιμότητας παρατηρήθηκε σε όλη την Αυστρία το 2023. Με βάση τα στοιχεία για το πρώτο εξάμηνο του 2023, για το 2023 θεωρήθηκε συνολικό ποσοστό γονιμότητας 1,36.
Αυτά μόνο αναφέρουν και αναρωτιέμαι για τους αριθμούς, για τους οποίους θα πρέπει να περιμένουμε λίγο ακόμα, υποθέτω.
Τελικές Γραμμές - Μαζική Μετανάστευση > Πολιτικές Αποφάσεις
Τι μπορούμε να συμπεράνουμε από αυτές τις φαινομενικά ανόμοιες πληροφορίες; Ακολουθούν τρία βασικά συμπεράσματα καθώς και μια τελευταία σκέψη.
Μια προειδοποιητική λέξη - νομίζω ότι είναι δίκαιο να γενικεύσω σε όλη τη «Δύση» εδώ και στα επόμενα, οπότε ξεκινάμε:
Πρώτον, η μαζική μετανάστευση δεν υπήρχε μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960, και ξεκίνησε με τη συνειδητοποίηση εκ μέρους των επιχειρηματικών και πολιτικών ελίτ ότι το τότε ισχύον οικονομικό μοντέλο (βασικά ο «κεϋνσιανισμός») δεν ήταν βιώσιμο τόσο από την άποψη των ενεργειακών και υλικών εισροών («όρια στην ανάπτυξη») όσο και από την άποψη των κοινωνικοπολιτικών συνεπειών τους (βλ. το θεμελιώδες άρθρο του Michael Kalecki «Political Aspects of Full Employment» του 1943- η πρόσβαση είναι περιορισμένη, αν δεν μπορείτε να το βρείτε, στείλτε μου email). Κατά συνέπεια, όπως δείχνει ξεκάθαρα το αυστριακό παράδειγμα, οι «λύσεις» που αγκάλιασαν οι επιχειρηματίες και οι πολιτικοί ηγέτες ήταν συνεπώς διττές:
Διαπραγματεύτηκαν συνθήκες πρόσληψης φιλοξενούμενων εργατών (1964, 1966) για την εισαγωγή φθηνού εργατικού δυναμικού ώστε να διατηρηθεί το ουσιαστικά κεϋνσιανό μοντέλο παραγωγής.
Ταυτόχρονα, η Βιέννη άρχισε διαπραγματεύσεις με την ΕΣΣΔ για την προμήθεια φυσικού αερίου, ώστε να εξασφαλιστεί η διαθεσιμότητα αρκετής προσιτής ενέργειας- οι πρώτες παραδόσεις «ρωσικού αερίου» ξεκίνησαν το 1968:
Δεύτερον, η μαζική μετανάστευση και η ενεργειακή πολιτική δεν είναι μόνο σιαμαία δίδυμα, αλλά αποτελούν εκδηλώσεις μιας συγκεκριμένης πολιτικο-οικονομικής δομής που δίνει έμφαση στον έλεγχο από πάνω προς τα κάτω και διευκολύνει γιγαντιαία ολιγοπώλια που διοικούνται από λίγες και εκλεκτές ελίτ με δομές τύπου καρτέλ. Αυτό σημαίνει ότι η απόφαση για την αύξηση της μαζικής μετανάστευσης και των εισαγωγών ενέργειας ήταν, πάνω απ' όλα, μια πολιτική απόφαση της οποίας το «υποπροϊόν» ήταν να αλλάξει και τις οικογενειακές δομές και τους κοινωνικούς συσχετισμούς δύναμης: αν δεν θέλεις να εισάγεις πάρα πολλούς μετανάστες εργάτες, υπάρχει πάντα η επιλογή να κάνεις ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού που μέχρι τώρα παρέμενε, σε γενικές γραμμές, εκτός της «οικονομίας», αναπόσπαστο μέρος της: μπες στο (δεύτερο κύμα) του “φεμινισμού” και στη λεγόμενη «σεξουαλική επανάσταση».
Για εκείνους που κυβερνούν, τα ευεργετικά παρεπόμενα περιλαμβάνουν μαζική πίεση προς τα κάτω στους μισθούς λόγω της δραστικής εισροής γυναικών στην αγορά εργασίας - και τη μαζική αύξηση της ηλικίας γέννησης μιας γυναίκας από τα μέσα της δεκαετίας του '20 (στη δεκαετία του '70) στις αρχές της δεκαετίας του '30 (τώρα). Εν ολίγοις: οι επιχειρηματικές και πολιτικές ελίτ, πριν από πενήντα και πλέον χρόνια, δημιούργησαν τα προβλήματα, τις συνέπειες των οποίων αντιμετωπίζουμε τώρα, στα οποία οι ίδιες επιχειρηματικές και πολιτικές ελίτ «προσφέρουν» τις «λύσεις» τους, οι οποίες, με μια πιο προσεκτική εξέταση, αποτελούν έναν πραγματικό Δούρειο Ίππο.
Τέλος, δεν μπορεί να υπάρχει καμία αμφιβολία για τις ολέθριες συνέπειες της γήρανσης του πληθυσμού, της μαζικής μετανάστευσης και της παρακμής της ελευθερίας στη Δύση. Από δημοσιονομικής άποψης και μόνο, η μαζική μετανάστευση είναι μια μεγάλη επιβάρυνση (και, όχι, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ισχύει ότι όλα έχουν ένα σχετικό κόστος, αλλά πρέπει να ληφθεί υπόψη το κόστος που επωμίζεται ο μόνιμος πληθυσμός που απορρέει από τη μαζική μετανάστευση). Ολλανδοί ερευνητές έδειξαν ότι υπάρχουν ελάχιστα, αν υπάρχουν, καθαρά δημοσιονομικά οφέλη από την αδιάκριτη μαζική μετανάστευση:
Όπως δείχνουν επίσης οι αριθμοί από την Αυστρία, η εισαγωγή όλο και περισσότερων ανθρώπων στους οποίους παρέχεται υπερ-πλεονεκτική υποστήριξη από το «δημόσιο» θα δημιουργήσει, με την πάροδο του χρόνου, τόσο κοινωνικές εντάσεις («γιατί αυτοί οι μετανάστες παίρνουν όλα τα χρήματα για τα οποία πρέπει να δουλέψω;») όσο και αυξανόμενες δημοσιονομικές ανησυχίες: αν ένα αυξανόμενο ποσοστό των κατοίκων λαμβάνει χρήματα, σε αντίθεση με το να πληρώνει στο σύστημα, αυτά τα κράτη πρόνοιας θα χρεοκοπήσουν πριν από πολύ καιρό. Δεν είναι ούτε η ελπίδα μου, ούτε μια γνώμη παρά μια μαθηματική βεβαιότητα. Συν τοις άλλοις, οποιαδήποτε πιθανή «αντίδραση» θα καταργήσει πιθανότατα πολλά από τα «δικαιώματα» -στην πραγματικότητα: προνόμια- που οι Δυτικοί έχουν διδαχθεί στο σχολείο ότι είναι “καθολικά”, όπως τα (λεγόμενα) «ανθρώπινα δικαιώματα» (sic), το άσυλο ή το «νόμιμο δικαίωμα» σε οποιαδήποτε μεταβιβαστική πληρωμή.
Υπάρχει μια ασημένια επένδυση; Λοιπόν, εδώ είναι οι ερευνητές της Στατιστικής Υπηρεσίας της Αυστρίας:
Εάν η μετανάστευση αποκλειόταν γενικά, ωστόσο, ο αριθμός και το ποσοστό του πληθυσμού που γεννήθηκε στο εξωτερικό θα μηδενίζονταν μακροπρόθεσμα.
Έχοντας περάσει σχεδόν τη μισή μου ζωή (και το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής μου) ως μετανάστης σε δύο ή τρεις χώρες, δεν είμαι σε θέση να υποστηρίξω τη μείωση της μετανάστευσης στο μηδέν.
Θα πω, ωστόσο, ότι θα πρέπει να συνεχιστεί η μετανάστευση με βάση τα προσόντα και τα μέσα -και η υποδοχή περίπου 150.000 μεταναστών ετησίως, ορισμένοι από τους οποίους είναι αναλφάβητοι και πολλοί από τους οποίους δεν θα συνεισφέρουν ποτέ στη χρηματοδότηση των κοινωνιών υποδοχής- δεν είναι «ακροδεξιά» ή οποιαδήποτε άλλη μορφή «εξτρεμισμού™». Είναι η κοινή λογική.
Η γνωστική ασυμφωνία μεταξύ της σημερινής φουρνιάς των πολιτικών ηγετών και των συνοδοιπόρων τους στα κληροδοτημένα μέσα ενημέρωσης, ωστόσο, είναι τεράστια: οι παραπάνω αριθμοί δεν μπορούν να συσκοτίζονται για πάντα, πολλοί άνθρωποι παρατηρούν δραστικές αλλαγές μέσα στην πρόσφατη μνήμη τους (από το 2000 και μετά), και, χρόνο με το χρόνο, οι επιχειρηματίες και οι πολιτικοί ηγέτες μιλούν για την κρίση στην αγορά εργασίας.
Τώρα, παρακαλώ απαντήστε στο εξής ερώτημα: αν μια μικρή χώρα όπως η Αυστρία (περίπου 84.000 km2, πληθυσμός περίπου 9 εκατ.) έχει ήδη δεχθεί πάνω από 3 εκατ. μετανάστες από το 2000 - γιατί να υπάρχει «έλλειψη εργατικού δυναμικού»;
Κάτι αρκετά μεγάλο δεν κολλάει, και αν δεν διορθώσουμε την πορεία μας πριν από πολύ καιρό, θα δούμε πιθανότατα αλυσιδωτές αποτυχίες της κοινωνικής ασφάλισης, των συνταξιοδοτικών παροχών και των κοινωνικοποιημένων συστημάτων υγείας σε όλη τη Δύση.
Αν η ιστορία αποτελεί οδηγό, όταν οι ηγέτες στο παρελθόν αντιμετώπιζαν τέτοιες εσωτερικές κρίσεις, υπάρχει ένα έσχατο καταφύγιο που πάντα απέτρεπε την απώλεια της εξουσίας: ο πόλεμος, με τα συνακόλουθα φαινόμενα της απαγόρευσης κυκλοφορίας, των δελτίων και της τυραννίας.
Ωστόσο, αυτή τη φορά δεν θα υπάρξουν νικητές.
Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, μοιραστείτε το, εγγραφείτε για να λαμβάνετε περισσότερο περιεχόμενο και αν θέλετε να στηρίξετε το συνεχές έργο μου, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον παρακάτω σύνδεσμο.
---Δικτυογραφία:
Replacement Migration in Practice: Official Data show Austria took in 3.34m Immigrants Since 2000