Από τον Θωμιστικό Ρεαλισμό στο Σημείο Ωμέγα
Γιατί ο θωμιστικός ρεαλισμός και ο επιστημονικός μονισμός ανοίγουν και οι δύο τον ίδιο επικίνδυνο μοχλό
Σας ευχαριστώ θερμά για το ενδιαφέρον σας και την αναδημοσίευση των άρθρων μου. Θα εκτιμούσα ιδιαίτερα αν, κατά την κοινοποίηση, σ̲υ̲μ̲π̲ε̲ρ̲ι̲λ̲α̲μ̲β̲ά̲ν̲α̲τ̲ε̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲σ̲ύ̲ν̲δ̲ε̲σ̲μ̲ο̲ ̲(̲l̲i̲n̲k̲)̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲ά̲ρ̲θ̲ρ̲ο̲υ̲ ̲μ̲ο̲υ̲. Αυτό όχι μόνο αναγνωρίζει την πηγή, αλλά επιτρέπει και σε άλλους να ανακαλύψουν περισσότερο περιεχόμενο. Η υποστήριξή σας είναι πολύτιμη για τη συνέχιση της ενημέρωσης.
Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - esc | 12 Φεβρουαρίου 2025
Πώς λειτουργεί ο κόσμος και ποια είναι η θέση μας σε αυτόν; Για αιώνες, η ανθρωπότητα παλεύει με αυτά τα ερωτήματα, αναρωτιέται αν ο υλικός και ο πνευματικός κόσμος αλληλεπικαλύπτονται ή παραμένουν ξεχωριστοί.
Και αυτό το άλυτο μυστήριο όχι μόνο έχει τροφοδοτήσει ατελείωτες εικασίες, αλλά έχει επίσης ανοίξει την πόρτα σε όσους επιθυμούν να εκμεταλλευτούν αυτή την αβεβαιότητα για προσωπικό όφελος.
Ο Θωμάς Ακινάτης είχε μια απάντηση. Διατύπωσε αυτό που έγινε γνωστό ως Θωμιστικός Ρεαλισμός, ο οποίος υποστηρίζει ότι ο κόσμος δεν είναι τυχαίος, αλλά ακολουθεί μια θεία τάξη που έχει καθοριστεί από τον Θεό. Όλα στη δημιουργία έχουν ένα σκοπό (τέλος) και αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου. Ο Ακινάτης πίστευε ότι μπορούμε να αποκρυπτογραφήσουμε αυτό το σχέδιο χρησιμοποιώντας το μυαλό και τη λογική μας, επειδή ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο με τρόπο που να είναι κατανοητός από την ανθρωπότητα.
Με την πάροδο του χρόνου, όμως, οι άνθρωποι άρχισαν να βλέπουν τον κόσμο με διαφορετικούς τρόπους. Με την επιστημονική επανάσταση, στοχαστές όπως ο Καρλ Μαρξ και ο Paul Carus υποστήριξαν ότι τα πάντα μπορούν να εξηγηθούν με τη μελέτη του υλικού κόσμου. Αυτή η ιδέα, που ονομάζεται υλιστικός μονισμός, υποστηρίζει ότι το μόνο που υπάρχει είναι η ύλη και ότι μπορούμε να την κατανοήσουμε μέσω της επιστημονικής μεθόδου. Ο επιστημονικός μονισμός κάνει το επόμενο λογικό βήμα, ενσωματώνοντας την επιστημονική μέθοδο στον υλιστικό μονισμό.
Ο Alexander Bogdanov υιοθέτησε αυτό το πλαίσιο, αλλά αντιτάχθηκε στο ότι ο κόσμος δεν ήταν απλώς θέμα εμπειρικών δεδομένων, αλλά και του τρόπου με τον οποίο αυτά μεταφράζονταν σε συλλογική εμπειρία, καταλήγοντας έτσι στον εμπειριομονισμό του. Ωστόσο, αυτή η μεταφορά μέσω της εμπειρίας που αντανακλά μια συγκεκριμένη οπτική, διευκόλυνε τη δημιουργία ενός μοχλού ελέγχου, διότι ποιος μπορεί να πει ποια οπτική είναι τελικά η σωστή;
Και ο Pierre Teilhard de Chardin βασίστηκε σε αυτές τις ιδέες. Πίστευε ότι η εξέλιξη δεν αφορά μόνο τη βιολογία, αλλά και την ανθρώπινη συνείδηση και το πνεύμα. Πρότεινε ότι η εξέλιξη κινείται προς κάτι μεγαλύτερο, ένα σημείο που ονόμασε Σημείο Ωμέγα, όπου όλα ενώνονται σε ενότητα και θεία συνείδηση.
Αυτό το άρθρο θα συζητήσει πώς συνδέονται αυτές οι ιδέες, δείχνοντας ότι και οι δύο εξελίξεις καταλήγουν τελικά στον ίδιο μηχανισμό, έναν μηχανισμό που καθιστά δυνατή την «Συνειδητή Εξέλιξη» της Barbara Marx Hubbard — είναι απλώς θέμα αιτιολόγησης.
Ο Θωμιστικός Ρεαλισμός και η Θεία Τάξη
Ο Θωμάς Ακινάτης, βασιζόμενος στην αριστοτελική φιλοσοφία, ανέπτυξε ένα ολοκληρωμένο μεταφυσικό σύστημα όπου η θεία τάξη κυβερνά όλες τις πτυχές της πραγματικότητας. Η σύνθεσή του μεταξύ πίστης και λογικής καθιέρωσε ένα πλαίσιο στο οποίο ο φυσικός κόσμος αντανακλά τη λογική δομή και τον σκόπιμο σχεδιασμό του θεϊκού δημιουργού του.
Εμμενότητα και Υπερβατικότητα: Ο Ακινάτης υποστήριξε ότι ο Θεός είναι τόσο εμμενής εντός της δημιουργίας όσο και υπερβατικός πέρα από αυτήν. Ο κόσμος δεν είναι ξεχωριστός από τον Θεό, αλλά αντίθετα στηρίζεται από τη συνεχή παρουσία και την αιτιώδη επιρροή Του. Αυτή η διττή διάσταση επιτρέπει στον υλικό κόσμο να αποτελεί ταυτόχρονα αντανάκλαση της θείας σοφίας και έναν ανεξάρτητο τομέα έρευνας. Ο κόσμος, σύμφωνα με τη θωμιστική σκέψη, ενσαρκώνει μια λογική τάξη στην οποία κάθε στοιχείο, από το μικρότερο σωματίδιο έως το μεγαλύτερο ουράνιο σώμα, εξυπηρετεί έναν συγκεκριμένο σκοπό που συνάδει με το υπέρτατο αγαθό — τη θεία βούληση. Αυτή η τελεολογική προοπτική υποδηλώνει ότι ολόκληρη η φύση είναι προσανατολισμένη προς την εκπλήρωση του θεϊκά προκαθορισμένου δυναμικού της.
Φυσικός Νόμος και Ηθική: Κεντρική θέση στον τομιστικό ρεαλισμό κατέχει η έννοια του φυσικού νόμου. Ο Ακινάτης πίστευε ότι οι άνθρωποι, προικισμένοι με λογική, διαθέτουν την έμφυτη ικανότητα να διακρίνουν την ηθική τάξη που είναι ενσωματωμένη στη δημιουργία. Αυτός ο φυσικός νόμος είναι μια έκφραση του αιώνιου νόμου (του σχεδίου του Θεού) όπως εφαρμόζεται στην ανθρώπινη συμπεριφορά. Μέσω της ορθολογικής σκέψης και της παρατήρησης του φυσικού κόσμου, τα άτομα μπορούν να ανακαλύψουν ηθικές αρχές που τα καθοδηγούν προς μια ενάρετη ζωή. Για τον Ακινάτη, η ηθική δεν είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα, αλλά μια ανακάλυψη της εγγενούς ηθικής δομής της πραγματικότητας. Αυτή η ευθυγράμμιση μεταξύ της θείας τάξης και της ανθρώπινης λογικής υπογραμμίζει τη συμβατότητα της πίστης και της ορθολογικής έρευνας στην αναζήτηση της αλήθειας.
Η Μεγάλη Αλυσίδα της Ύπαρξης: Ο Ακινάτης συνέβαλε επίσης στη μεσαιωνική κατανόηση της Μεγάλης Αλυσίδας της Ύπαρξης, μιας ιεραρχικής δομής που τοποθετεί όλες τις οντότητες σε μια θεϊκά προκαθορισμένη ακολουθία. Από την άψυχη ύλη έως τα φυτά, τα ζώα, τους ανθρώπους, τους αγγέλους και, τελικά, τον Θεό, κάθε επίπεδο ύπαρξης αντανακλά διαφορετικούς βαθμούς τελειότητας και εγγύτητας προς τη θεία πηγή. Αυτή η ιεραρχική άποψη ενισχύει την ιδέα ότι το σύμπαν αποτελεί ένα ενοποιημένο σύνολο, όπου κάθε μέρος συμβάλλει στην αρμονία και στον σκοπό ολόκληρου του συστήματος.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο θωμιστικός ρεαλισμός χρησιμεύει ως ερμηνευτικός φακός για την κατανόηση τόσο του ενδογενούς κόσμου όσο και της σύνδεσής του με έναν ανώτερο, θεϊκό σκοπό. Υποδηλώνει ότι η αναζήτηση της γνώσης —είτε μέσω της θεολογίας, της φιλοσοφίας ή των φυσικών επιστημών— είναι ένα ταξίδι προς την αποκάλυψη της θεϊκής τάξης που διαπερνά όλη την ύπαρξη.
Υλιστικός Μονισμός και Επιστημονική Μέθοδος
Αντίθετα, ο υλιστικός μονισμός υποστηρίζει ότι όλη η πραγματικότητα είναι θεμελιωδώς υλική και ότι η επιστημονική μέθοδος είναι το κύριο εργαλείο για την αποκάλυψη της φυσικής τάξης. Αυτή η προοπτική δίνει έμφαση:
Εμπειρική έρευνα: Ο κόσμος μπορεί να γίνει κατανοητός μέσω της παρατήρησης, του πειράματος και της λογικής. Οι φυσικοί νόμοι διέπουν το σύμπαν και η γνώση χτίζεται μέσω της συστηματικής έρευνας.
Απουσία υπερβατικότητας: Σε αντίθεση με τον τομιστικό ρεαλισμό, ο υλιστικός μονισμός δεν υποθέτει μια υπερβατική διάσταση πέρα από τον υλικό κόσμο.
Με βάση αυτό, ο επιστημονικός μονισμός επεκτείνει τον υλιστικό μονισμό, υποστηρίζοντας όχι μόνο ότι η πραγματικότητα είναι εξ ολοκλήρου υλική, αλλά και ότι η επιστημονική μέθοδος αποτελεί το αποκλειστικό — ή τουλάχιστον το πιο αξιόπιστο — μέσο για την αποκάλυψη όλων των αληθειών σχετικά με το σύμπαν, γεγονός που τονίζει περαιτέρω:
Μεθοδολογική δέσμευση: Ο επιστημονικός μονισμός υποστηρίζει ότι η φυσική τάξη, συμπεριλαμβανομένων σύνθετων συστημάτων όπως η συνείδηση, μπορεί και πρέπει να εξηγηθεί πλήρως μέσω της εμπειρικής παρατήρησης και της επιστημονικής συλλογιστικής.
Αποκάλυψη της φυσικής τάξης: Η επιστημονική μέθοδος, μέσα σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι απλώς ένα εργαλείο κατανόησης, αλλά ένα μέσο αποκάλυψης της εγγενούς δομής και τάξης του υλικού σύμπαντος.
Αξιόλογοι στοχαστές που συνδέονται με τον υλιστικό και τον επιστημονικό μονισμό περιλαμβάνουν τον Καρλ Μαρξ, ο οποίος εφάρμοσε ένα υλιστικό πλαίσιο στην ιστορία και την κοινωνία μέσω της έννοιας του ιστορικού υλισμού, και τον Paul Carus, ο οποίος προσπάθησε να εναρμονίσει την επιστήμη και τη θρησκεία μέσω μιας μονιστικής φιλοσοφίας θεμελιωμένης στην επιστημονική λογική.
Ωστόσο, η επιστημονική μέθοδος — αν και περιγραφική — δεν παρέχει εγγενώς κανονιστική καθοδήγηση. Αποκαλύπτει αυτό που είναι, αλλά όχι απαραίτητα αυτό που θα έπρεπε να είναι. Η ηθική επιταγή παραμελείται κατά κάποιον τρόπο.
Ο Εμπειριομονισμός του Bogdanov
Ο εμπειριομονισμός του Alexander Bogdanov αντιπροσωπεύει μια σημαντική εξέλιξη της υλιστικής σκέψης, συγχωνεύοντας την εμπειρική έρευνα με μια δυναμική κατανόηση της γνώσης και της εξέλιξης.
Συλλογική εμπειρική έρευνα: Σε αντίθεση με τις καθαρά ατομικιστικές προσεγγίσεις της επιστημονικής έρευνας, ο Bogdanov έθεσε έμφαση στη συλλογική, υποκειμενική εμπειρία ως θεμελιώδη για τη δημιουργία γνώσης. Υποστήριξε ότι η κατανόηση του κόσμου δεν αφορά απλώς την αντικειμενική παρατήρηση, αλλά την αλληλεπίδραση μεταξύ των ανθρώπων και του περιβάλλοντός τους. Η γνώση, σε αυτό το πλαίσιο, είναι εγγενώς κοινωνική και εξελίσσεται καθώς οι κοινότητες αλληλεπιδρούν με τα εμπειρικά δεδομένα και τα ερμηνεύουν.
Μηχανισμός καθοδήγησης και συνειδητή εξέλιξη: Μια βασική πτυχή του εμπειριομονισμού είναι η συμπερίληψη μιας προοπτικής, η οποία επιτρέπει την επιδέξια χειραγώγηση της ερμηνείας του, διευκολύνοντας τη δημιουργία ενός μοχλού ελέγχου. Αυτή η έννοια υποδηλώνει ότι η ανθρωπότητα δεν είναι παθητικός συμμετέχων στην εξέλιξη, αλλά ενεργός παράγοντας ικανός να κατευθύνει την πορεία της ανάπτυξής της. Μέσω της επιστημονικής κατανόησης και της συλλογικής δράσης, οι άνθρωποι μπορούν να διαμορφώσουν την εξελικτική τους τροχιά, προχωρώντας προς μεγαλύτερη πολυπλοκότητα και οργάνωση. Αυτή η έννοια της συνειδητής εξέλιξης ευθυγραμμίζεται στενά με ιδέες που απαντώνται τόσο στον θωμιστικό ρεαλισμό όσο και στην εξελικτική θεολογία του Teilhard de Chardin, τοποθετώντας την ανθρωπότητα ως συν-δημιουργό στην εξέλιξη του κόσμου.
Με αυτή την έννοια, ο εμπειριομονισμός λειτουργεί ως υλικό ανάλογο του θωμιστικού ρεαλισμού. Ενώ ο θωμιστικός ρεαλισμός ερμηνεύει τον κόσμο μέσα από το πρίσμα της θείας τάξης, ο εμπειριομονισμός θεωρεί τον υλικό κόσμο ως εγγενώς δομημένο, αλλά ευπροσάρμοστο μέσω της ανθρώπινης δράσης και της συλλογικής προσπάθειας.
Πανενθεϊσμός: Η Ενοποίηση του Ενυπάρχοντος και του Υπερβατικού
Ο Πανενθεϊσμός προσφέρει μια θεολογική προοπτική που γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ ενυπάρξεως και υπερβατικότητας, υποστηρίζοντας ότι ο κόσμος υπάρχει εντός του Θεού, ενώ ο Θεός υπερβαίνει επίσης τον κόσμο. Αυτή η λεπτή άποψη παρέχει ένα γόνιμο έδαφος για την ενοποίηση των πνευματικών και υλικών προοπτικών.
Συνδυάζοντας την ενυπάρχουσα φύση και τη θεία τάξη: Στον πανενθεϊσμό, ο υλικός κόσμος δεν είναι ξεχωριστός από το θείο, αλλά αποτελεί έκφραση της παρουσίας του Θεού. Ωστόσο, η πραγματικότητα του Θεού εκτείνεται πέρα από τον φυσικό κόσμο, ενσωματώνοντας μια υπερβατική διάσταση που ξεπερνά το υλικό σύμπαν. Αυτή η διπλή πτυχή επιτρέπει μια ολοκληρωμένη κατανόηση της ύπαρξης, όπου ο ενυπάρχων κόσμος είναι διαποτισμένος με θεϊκό σκοπό, αλλά αυτός ο σκοπός αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης, πιο βαθιάς πραγματικότητας.
Μια πνευματική αντανάκλαση του υλικού: Ο πανενθεϊσμός συντονίζεται με τον θωμιστικό ρεαλισμό στην αναγνώριση μιας θείας τάξης που κυβερνά το σύμπαν. Ακριβώς όπως η επιστημονική μέθοδος αποκαλύπτει τους φυσικούς νόμους και τις δομές του υλικού κόσμου, ο θωμιστικός ρεαλισμός αποκαλύπτει τις ηθικές και τελεολογικές διαστάσεις της θείας τάξης. Ο πανενθεϊσμός ενσωματώνει αυτές τις προοπτικές υποδηλώνοντας ότι ο υλικός κόσμος και η εξέλιξή του συνδέονται εγγενώς με έναν ανώτερο, πνευματικό σκοπό. Αυτή η σύνθεση επιτρέπει μια ολιστική άποψη όπου η επιστήμη και η πνευματικότητα δεν βρίσκονται σε αντίθεση, αλλά αποτελούν συμπληρωματικές οδούς για την κατανόηση του σύμπαντος.
Μέσα από αυτό το πλαίσιο, ο πανενθεϊσμός αποτελεί μια εννοιολογική γέφυρα μεταξύ των εμπειρικών διαπιστώσεων του επιστημονικού μονισμού και του θεολογικού βάθους του θωμιστικού ρεαλισμού, αναδεικνύοντας την αλληλεξάρτηση κάθε ύπαρξης εντός του θείου.
Ο Teilhard de Chardin και το Σημείο Ωμέγα
Ο Pierre Teilhard de Chardin προώθησε την ενοποίηση της εξελικτικής θεωρίας με πνευματικές διαπιστώσεις, προτείνοντας μια οπτική του κόσμου που είναι ταυτόχρονα δυναμική και κατευθυνόμενη από κάποιο σκοπό.
Η Εξέλιξη είναι Κατευθυντική: Ο Teilhard αμφισβήτησε την αντίληψη της εξέλιξης ως μιας τυχαίας, μη κατευθυνόμενης διαδικασίας. Αντίθετα, υποστήριξε ότι η εξέλιξη κινείται προς μεγαλύτερη πολυπλοκότητα, συνείδηση και ενότητα. Αυτή η πρόοδος δεν είναι απλώς βιολογική, αλλά περιλαμβάνει την ανάπτυξη της ανθρώπινης κοινωνίας, του πολιτισμού και της πνευματικότητας.
Το Σημείο Ωμέγα: Κεντρική θέση στη σκέψη του Teilhard κατέχει η έννοια του Σημείου Ωμέγα, ενός τελικού σταδίου της εξέλιξης όπου όλες οι ατομικές συνειδήσεις συγκλίνουν σε μια ενοποιημένη, θεία συνείδηση. Αυτό το σημείο αντιπροσωπεύει το αποκορύφωμα της εξελικτικής διαδικασίας, όπου η ύλη και το πνεύμα είναι πλήρως ενσωματωμένα και ο κόσμος επιτυγχάνει τον τελικό του σκοπό. Το Σημείο Ω είναι τόσο μια θεολογική όσο και μια επιστημονική υπόθεση, που υποδηλώνει ότι η πορεία της εξέλιξης οδηγεί εγγενώς προς μια ανώτερη, υπερβατική πραγματικότητα.
Συνειδητή Εξέλιξη: Ο Teilhard τόνισε τον ρόλο της ανθρώπινης δράσης σε αυτή τη διαδικασία. Η ανθρωπότητα, μέσω των πνευματικών και διανοητικών της ικανοτήτων, διαδραματίζει ενεργό ρόλο στην καθοδήγηση της εξέλιξης προς το Σημείο Ωμέγα, ενώ η ιδέα της συνειδητής εξέλιξης συνάδει με την έννοια του «μοχλού ελέγχου» του Bogdanov και με την έμφαση του θωμιστικού ρεαλισμού στην εναρμόνιση της ανθρώπινης δράσης με τη θεία τάξη. Το όραμα του Teilhard ενσωματώνει την εμπειρική γνώση με την πνευματική διορατικότητα, υποδηλώνοντας ότι τόσο η επιστημονική κατανόηση όσο και η θρησκευτική πίστη είναι αμφότερες απαραίτητες για την καθοδήγηση της ανθρωπότητας προς τον τελικό της προορισμό.
Συνθέτοντας αυτές τις ιδέες, η εξελικτική θεολογία του Teilhard γεφυρώνει το υλικό και το πνευματικό, προσφέροντας μια ολοκληρωμένη οπτική ενός κόσμου που κινείται αμείλικτα προς την ενότητα, την πολυπλοκότητα και τη θεία ολοκλήρωση.
Σύγκλιση Πνευματικών και Υλικών Διανυσμάτων
Προχωρώντας από τον Θωμά Ακινάτη στον Teilhard de Chardin, το λογικό συμπέρασμα είναι ότι τόσο ο θωμιστικός ρεαλισμός όσο και ο εμπειριομονισμός του Bogdanov διευκολύνουν τη δημιουργία ενός μοχλού ελέγχου. Όμως, ενώ ο θωμιστικός ρεαλισμός υποδηλώνει ότι ένας θεϊκός σχεδιασμός καθοδηγεί τον κόσμο, ο εμπειριομονισμός προτείνει αντίθετα ότι οι άνθρωποι, μέσω της επιστήμης και της συνεργασίας, μπορούν να καθοδηγήσουν τη δική τους εξέλιξη. Επομένως, συμφωνούν ουσιαστικά ως προς τον ίδιο τον μηχανισμό, το πραγματικό ερώτημα είναι σε ποιο σχέδιο λειτουργούμε.
Όμως, ο μοχλός ελέγχου που δημιουργείται ανοίγει επίσης τον δρόμο για αξιοσημείωτες συνειδητοποιήσεις. Για παράδειγμα, αν η επιστημονική κατανόηση του κόσμου που απορρέει από τον εμπειριομονισμό συνάδει απόλυτα με τη θεία τάξη που περιέγραψε ο Ακινάτης, τότε τα ηθικά διδάγματα και από τις δύο οπτικές γωνίες θα συγκλίνουν. Κατά συνέπεια, αυτή η συνάφεια υποδηλώνει ότι η επιστήμη και η πνευματικότητα — αντί να είναι ξεχωριστές ή αντιφατικές — μπορούν να θεωρηθούν παράλληλες προσεγγίσεις για την κατανόηση της ίδιας υποκείμενης πραγματικότητας. Όλα είναι απλώς θέμα οπτικής γωνίας. Και αυτή η προοπτική είναι κάτι που μπορεί να χειραγωγηθεί. Το αν θεωρείτε αυτή την προσέγγιση ως τον εμπειριομονισμό του Bogdanov ή το Σημείο Ωμέγα του Teilhard, τελικά δεν έχει σημασία. Και οι δύο διευκολύνουν τον ίδιο μηχανισμό.
Η συνειδητή εξέλιξη, όπως περιγράφεται από στοχαστές όπως ο Teilhard de Chardin και η Barbara Marx Hubbard, υπογραμμίζει ότι η ανθρωπότητα δεν είναι απλώς ένας παθητικός συμμετέχων σε αυτή τη διαδικασία. Αντίθετα, οι άνθρωποι διαθέτουν την ικανότητα να επηρεάζουν και να κατευθύνουν αυτό το εξελικτικό ταξίδι — είναι απλώς θέμα καθορισμού του μοχλού ελέγχου, που καθιστά δυνατή τη Συνειδητή Εξέλιξη. Και αυτή η ιδέα ενός μοχλού ελέγχου αντανακλά περαιτέρω τη Διάλεξη Romanes του T.H. Huxley το 1893, όπου συζήτησε πώς η ανθρώπινη ηθική και ο νους θα μπορούσαν να παρέμβουν στη φυσική εξελικτική διαδικασία, επιτρέποντας ουσιαστικά στην ανθρωπότητα να ανακατευθύνει ή να τροποποιήσει τα εξελικτικά αποτελέσματα.
Η δυνατότητα διαμόρφωσης αυτού του μοχλού καθοδήγησης σημαίνει ότι, αν η επιστημονική γνώση και η εφαρμογή της ήταν απόλυτα ευθυγραμμισμένες με τη θεία τάξη, η ανθρωπότητα θα μπορούσε θεωρητικά να αναπαράγει τη δεοντολογική δομή αυτής της θείας τάξης με εμπειρικά μέσα. Αυτό υποδηλώνει ότι η επιστήμη, όταν καθοδηγείται από έναν ηθικό πυξίδα, θα μπορούσε να αντικατοπτρίζει τη δεοντολογική κατεύθυνση που προτείνουν οι πνευματικές δοξασίες. Τουλάχιστον θεωρητικά.
Ωστόσο, η ουδετερότητα αυτού του μηχανισμού συνεπάγεται επίσης πιθανούς κινδύνους. Ενώ ο μοχλός καθοδήγησης θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την προώθηση της ηθικής εξέλιξης του T.H. Huxley, θα μπορούσε εξίσου να χρησιμοποιηθεί για σκοπούς πιθανής εκμεταλλευτικής ελέγχου μέσω χειραγώγησης.
Και όλη αυτή η διαδικασία θα μπορούσε υποθετικά να εφαρμοστεί με πλήρως αυτοματοποιημένο τρόπο μέσω του Κυβερνητικού Θωμισμού. Με την ενσωμάτωση των θωμιστικών αρχών στα κυβερνητικά συστήματα, καθίσταται θεωρητικά δυνατό να σχεδιαστούν αυτοματοποιημένα πλαίσια που καθοδηγούν την ανθρώπινη συμπεριφορά και την κοινωνική εξέλιξη σύμφωνα με τη θεία τάξη... ή, εναλλακτικά, σύμφωνα με εκείνους που τους αρέσει να θεωρούν τους εαυτούς τους θεϊκούς. Κατά συνέπεια, ο έλεγχος αυτού του κυβερνητικού μοχλού θα κατείχε σημαντική δύναμη — ικανή να ελέγχει συνειδητά την εξέλιξη και, ως εκ τούτου, την ίδια την ανθρωπότητα.
Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, μοιραστείτε, εγγραφείτε για να λαμβάνετε περισσότερο περιεχόμενο και αν θέλετε να στηρίξετε το συνεχές έργο μου, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον παρακάτω σύνδεσμο.
---Δικτυογραφία :
From Thomist Realism to the Omega Point - by esc
