Μάο Τσετούνγκ, Skull & Bones, και η οικογένεια Russell
Τι θα γινόταν αν ένα από τα πιο αυταρχικά καθεστώτα της σύγχρονης ιστορίας είχε σχεδιαστεί από μια αρχαία, ισχυρή φυλή;
Σας ευχαριστώ θερμά για το ενδιαφέρον σας και την αναδημοσίευση των άρθρων μου. Θα εκτιμούσα ιδιαίτερα αν, κατά την κοινοποίηση, σ̲υ̲μ̲π̲ε̲ρ̲ι̲λ̲α̲μ̲β̲ά̲ν̲α̲τ̲ε̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲σ̲ύ̲ν̲δ̲ε̲σ̲μ̲ο̲ ̲(̲l̲i̲n̲k̲)̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲ά̲ρ̲θ̲ρ̲ο̲υ̲ ̲μ̲ο̲υ̲. Αυτό όχι μόνο αναγνωρίζει την πηγή, αλλά επιτρέπει και σε άλλους να ανακαλύψουν περισσότερο περιεχόμενο. Η υποστήριξή σας είναι πολύτιμη για τη συνέχιση της δουλειάς μου.
Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Golden Nuggets | 9 Μαρτίου 2026
Πρόλογος
Την 1η Οκτωβρίου 1949, ένας 55χρονος Μάο Τσετούνγκ διακήρυξε τη νίκη του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος (CCP) έναντι του KMT στην κορυφή της Πύλης της Ουράνιας Ειρήνης στο Πεκίνο, σηματοδοτώντας το τέλος δεκαετιών επαναστατικής σύγκρουσης. Λίγα γεγονότα έχουν αλλάξει τη μορφή του σύγχρονου κόσμου όσο αυτό, ωστόσο η πραγματική ιστορία του πώς συνέβη παραμένει θλιβερά συγκαλυμμένη.
Για να μπω κατευθείαν στο θέμα, αυτό που γίνεται εμφανές μετά από μια μικρή έρευνα σχετικά με τον Μάο και το περιβάλλον γύρω από το Πανεπιστήμιο του Πεκίνου στις αρχές του 20ού αιώνα, είναι ότι η ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας ήταν μια προσεκτικά οργανωμένη διαδικασία στα χέρια ενός περίπλοκου πλέγματος δυνάμεων. Στις δυνάμεις αυτές περιλαμβάνονται μια σειρά από ιεραποστολικά δίκτυα του 19ου αιώνα, το Πανεπιστήμιο Γέιλ, τα εκπαιδευτικά του προγράμματα στο εξωτερικό, η πιο διάσημη μυστική αδελφότητά του, καθώς και η αγγλο-νορμανδική γενεαλογία που λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος μεταξύ όλων των παραπάνω.
Όλα αυτά τα στοιχεία, μαζί με άλλα, συνέβαλαν όχι μόνο στη δημιουργία του ΚΚΚ, αλλά και στη διαμόρφωση των πολιτισμικών και κοινωνικών συνθηκών από τις οποίες προέκυψε ο ίδιος ο κινεζικός μαρξισμός. Επιπλέον, οι ίδιες αυτές δυνάμεις έλεγχαν και την εθνικιστική αντιπολίτευση των μαρξιστών και την οδήγησαν στην ήττα, δημιουργώντας ταυτόχρονα, σε μια σχέση αμοιβαίου οφέλους, την κομμουνιστική Κίνα εν μέσω των τελευταίων της αγωνιών.
Στο παρακάτω άρθρο, στόχος μας είναι να ρίξουμε λίγο φως στο πώς εξελίχθηκαν όλα αυτά, αλλά και να βρούμε μια οριστική απάντηση στο ερώτημα: σε ποιο βαθμό ευθύνεται η οικογένεια Ράσελ για τα εκατομμύρια των νεκρών υπό την τυραννία του Μάο Τσε Τουνγκ;
Η οικογένεια Russell και οι επαφές του Yale με την Κίνα τον 19ο αιώνα
Οι Russell είναι μια Αγγλο-Νορμανδική γενεαλογία που ιστορικά ισχυρίζεται ότι κατάγεται από τον Hugh de Rosel, έναν οινοχόο του William the Conqueror που ανταμείφθηκε με κτήματα στην κομητεία του Dorset μετά τη Νορμανδική Κατάκτηση του 1066. Παραδείγματα Russell που μοιράζονται προγονικούς δεσμούς περιλαμβάνουν: την αγγλική γενεαλογία γνωστή για την κατοχή του τίτλου του Δούκα του Bedford και την παραγωγή μορφών όπως ο αποικιακός πολιτικός Lord John Russell και ο φιλόσοφος Bertrand Russell· η, με οικόσημο, Σκωτσέζικη Φυλή Russell με βαθιές ρίζες στο Aberdeenshire· η αμερικανική οικογένεια Russell που συνδέεται με το εμπόριο οπίου του 19ου αιώνα στην Κίνα.
Από τον αμερικανικό κλάδο, η Νέα Αγγλική πτέρυγα αυτής της φυλής έχει τις ρίζες της στον William Russell, ο οποίος μετανάστευσε από την Αγγλία στο New Haven του Connecticut, στη δεκαετία του 1630. Η παράδοση του Connecticut υποστηρίζει ότι ο William ήταν «κλάδος της τόσο γνωστής αγγλικής γραμμής» και αποβιβάστηκε εκεί με μέλη της οικογένειας Fenwick και Greville [1].
Ο William είχε έναν γιο, τον Noadiah Russell, ο οποίος θα ήταν μεταξύ των ιδρυτικών μελών του Πανεπιστημίου Yale το 1701, μαζί με ένα άλλο μέλος της φυλής, τον Αιδεσιμότατο Samuel Russell. Ο Noadiah θα ενεργούσε ως διαχειριστής του Yale μέχρι τον θάνατό του, και η οικογενειακή του γραμμή θα παρέμενε κοντά στη διοίκηση του Πανεπιστημίου, παντρεύοντας με άλλες οικογένειες που συνδέονται με το Yale, όπως οι Pierrepont, και ανερχόμενη σε εξέχουσα θέση στο Middletown κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα.
Το 1824, ο Samuel Russell αυτής της γενεαλογίας ίδρυσε την Russell & Company, η οποία γρήγορα έγινε η κορυφαία αμερικανική εταιρεία που εμπλεκόταν στο εμπόριο οπίου της Κίνας. Λίγο λιγότερο από μια δεκαετία αργότερα, ο William Huntington Russell συνίδρυσε τους Skull & Bones με τον Alphonso Taft χρησιμοποιώντας έσοδα από τις οικογενειακές συναλλαγές οπίου, και από την ίδρυσή της, κάθε πρόεδρος του Yale ήταν είτε μέλος είτε είχε προσωπικούς ή οικογενειακούς δεσμούς με την Τάξη.
Περίπου μια δεκαετία μετά την ίδρυση των Skull and Bones – και εν μέσω της Δεύτερης Μεγάλης Αφύπνισης – οι μακροχρόνιοι δεσμοί μεταξύ του Yale και της Κίνας άρχισαν να σχηματίζονται, με τον απόφοιτο και ιεραπόστολο Peter Parker να σηματοδοτεί τον πρώτο που έκανε σημαντικές προσεγγίσεις το 1834. Ο Parker έγινε ο πρώτος πλήρους απασχόλησης Προτεστάντης ιατρικός ιεραπόστολος στην Κίνα, ανοίγοντας το πρώτο δυτικού τύπου νοσοκομείο, το Οφθαλμολογικό Νοσοκομείο στην Canton. Σε αυτό, του παρασχέθηκε ο χώρος για το τελειωμένο νοσοκομείο και υποστήριξη για τις λειτουργίες του από τον Κινέζο έμπορο Hong, Wu Bingjian, ο οποίος είχε εκτεταμένες σχέσεις με την Russell & Co. και ήταν συνεργάτης του Samuel Russell.
Μετά το έργο του Parker, περισσότεροι από 30 απόφοιτοι του Yale υπηρέτησαν ως ιεραπόστολοι στην Κίνα κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, εισάγοντας τη δυτική ιατρική, την εκπαίδευση και τις πολιτιστικές ανταλλαγές, και δημιουργώντας ένα προγεφύρωμα για το Yale εντός της χώρας. Από την αντίθετη πλευρά, άνοιξε ένα μονοπάτι μεταξύ της Κίνας και του Yale, με τον απόφοιτο του Yale, Yung Wing, να γίνεται ο πρώτος Κινέζος πολίτης που αποφοίτησε από ένα αμερικανικό πανεπιστήμιο το 1854.
Ο στενότερος συνεργάτης του Wing στο Yale – με τον οποίο έκανε μεγάλες βόλτες για να συζητήσει ιδέες για την προώθηση της Κίνας μέσω της εκπαίδευσης – ήταν ο Carroll Cutler, ο οποίος έγινε Skull & Bonesman το έτος που και οι δύο αποφοίτησαν. Μαζί, οι Wing και Cutler συνέλαβαν αυτό που έγινε η Κινεζική Εκπαιδευτική Αποστολή του 1872 – το πρώτο κυβερνητικά χρηματοδοτούμενο πρόγραμμα εκπαιδευτικών ανταλλαγών μεταξύ Κίνας και Δύσης. Αυτό το πρόγραμμα, που προτάθηκε από τον Wing και χορηγήθηκε από προοδευτικά στοιχεία εντός του καθεστώτος Qing, είδε περίπου 120 νέους Κινέζους να εκπαιδεύονται στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περίπου 30 να σπουδάζουν στο Yale.
Αν και το πρόγραμμα διακόπηκε από τους Qing το 1881, αρκετοί από αυτούς τους διεθνείς φοιτητές θα συνέχιζαν να αποκτούν εξέχουσες θέσεις στην ύστερη κυβέρνηση Qing, με μερικούς να διαδραματίζουν σημαντικούς ρόλους στη διευκόλυνση της μετάβασης στην πρώιμη Δημοκρατία της Κίνας. Ο πιο σημαντικός από αυτούς ήταν ο Tang Shaoyi, ένας φοιτητής που ήρθε στην Αμερική μέσω του προγράμματος CEM και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Columbia (όπου έγινε στενός φίλος με τον Nicholas Murray Butler, τον μελλοντικό πρόεδρο του Ιδρύματος Carnegie για τη Διεθνή Ειρήνη). Μετά από αυτό, ο Shaoyi θα αποκτούσε τον ρόλο του μεταφραστή δυτικής γλώσσας και θα γινόταν ο κορυφαίος βοηθός στο γραφείο του μελλοντικού ηγέτη της Δημοκρατίας της Κίνας, Yuan Shikai, το οποίο ξεκίνησε το 1885 και συνεχίστηκε για περίπου 30 χρόνια, στην περίοδο που οδήγησε στην Επανάσταση Xinhai του 1911, η οποία ανέτρεψε τους Qing.
Πριν από την Επανάσταση του 1911, ο Yuan Shikai ήταν ο Στρατηγός της ύστερης εποχής Qing ο οποίος, μετά την κινεζική ήττα στον Πρώτο Σινο-Ιαπωνικό Πόλεμο του 1894-5, εκσυγχρόνισε τον κινεζικό στρατό, μετατρέποντάς τον σε μια προσωπικά πιστή του δύναμη – τον Στρατό Beiyang. Ο Στρατός Beiyang και ο Shikai θα διαδραματίσουν κομβικό ρόλο στην πτώση της Δυναστείας Qing στο λυκόφως της Επανάστασης του 1911, όταν οι Qing του ζήτησαν να βγει από τη σύνταξη και να χρησιμοποιήσει τον στρατό για να συντρίψει την εξέγερση. Εδώ, ο Shikai συμφώνησε να βοηθήσει, αλλά μετά από περιορισμένες εμπλοκές με τις επαναστατικές δυνάμεις, συντονίστηκε με τον Βρετανό πράκτορα Sun Yat-Sen για να εγκατασταθεί ο ίδιος ως πρόεδρος, αντικαθιστώντας την Επαρχιακή Προεδρία του Sun με αντάλλαγμα την παραίτηση του τελευταίου Qing, του παιδιού-αυτοκράτορα Puyi. Ο άνθρωπος που θα ενεργούσε ως κύριος εκπρόσωπος σε αυτές τις διαπραγματεύσεις παραίτησης και τελικά θα εξασφάλιζε την παραίτηση του Αυτοκράτορα ήταν ο απόφοιτος της Κινεζικής Εκπαιδευτικής Αποστολής, Tang Shaoyi.
Το Κίνημα Νέας Κουλτούρας
Κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ της ενθρόνισής του και του θανάτου του το 1916, ο Yuan Shikai και το καθεστώς Beiyang του έγιναν εξαιρετικά αντιδημοφιλή, καθώς διέλυσε τη δημοκρατία της Κίνας, αναβίωσε τον Κομφουκιανισμό ως κρατική ιδεολογία, απαγόρευσε τον εθνικισμό, διέλυσε το Κοινοβούλιο, έκανε ταπεινωτικές παραχωρήσεις στην Ιαπωνία (οι Είκοσι Μία Απαιτήσεις) και κατέλαβε δικτατορική εξουσία. Το 1915, ο Shikai αυτοανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας της Κίνας, συντρίβοντας τα υπολείμματα της Δημοκρατίας και βυθίζοντας την Κίνα σε μια περίοδο πολέμαρχων, γνωστή ως Εποχή των Πολέμαρχων, η οποία θα διαρκούσε μέχρι την επανένωση της Κίνας από τον Chiang Kai-shek και το KMT πάνω από μια δεκαετία αργότερα.
Ήταν εν μέσω αυτής της περιόδου πολέμαρχων, και με την πικρή γεύση της τυραννίας του Shikai, της ιαπωνικής καταπάτησης, και της γενικής έλλειψης εγκαθίδρυσης μιας Δημοκρατίας μετά το 1911, που η Κίνα θα περάσει από έναν δραματικό πολιτιστικό μετασχηματισμό γνωστό ως Κίνημα Νέας Κουλτούρας. Το Κίνημα Νέας Κουλτούρας (1915-20) ήταν μια προοδευτική, αντιπαραδοσιακή, πνευματική εκστρατεία που θεωρούσε την παραδοσιακή Κομφουκιανή φιλοσοφία ως την αιτία του «αιώνα ταπείνωσης» της Κίνας, που αποτελούνταν από τους Πολέμους Οπίου του 19ου αιώνα και την υποταγή στην Ιαπωνία και τη Δύση στις αρχές του 20ού αιώνα. Αυτό το Κίνημα ζητούσε την αντικατάσταση του Κομφουκιανισμού με σύγχρονα δυτικά ιδανικά: την επιστήμη (με σύνθημα «Ο Κύριος Επιστήμη») και τη δημοκρατία («Ο Κύριος Δημοκρατία»).
Οι σπόροι αυτού του κινήματος μπορούν να ανιχνευθούν σε ένα πλήθος διανοουμένων στην τροχιά ενός πρώιμου, αντι-αυταρχικού περιοδικού που ονομαζόταν The Tiger, που ιδρύθηκε από τον δημοσιογράφο Zhang Shizhao, το οποίο επέκρινε τη δικτατορία του Shikai και υποστήριζε τον συνταγματικό φιλελευθερισμό. Ο Shizhao ήταν ένας δυτικά εκπαιδευμένος λόγιος που είχε σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο του Aberdeen, όπου διδάχθηκε υπό τον William Leslie Davidson, τον Βασιλικό Έδρα Λογικής [2]. Ο ίδιος ο μέντορας του Davidson, και ο Λόρδος Πρύτανης του Aberdeen, ήταν ο Σκωτσέζος εφευρέτης και μηχανικός Alexander Bain, ένας άνδρας σε στενό κύκλο με τον φιλόσοφο John Stuart Mill, τον νονό του Bertrand Russell [3] (περισσότερα για αυτό αργότερα).
Με βάση την Ιαπωνία, ο Zhang Shizhao θα έπαιρνε υπό την προστασία του τον πρώην γνωστό Chen Duxiu, τον μελλοντικό συνιδρυτή του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος, ο οποίος ήταν εξόριστος για δραστηριότητες κατά του Yuan Shikai, ως νεότερο συντάκτη του Tiger. Αυτή δεν θα ήταν η μόνη φορά που ο Shizhao παρείχε βοήθεια σε έναν μελλοντικό ιδρυτή του CCP, παρεμπιπτόντως, καθώς αργότερα θα δάνειζε επίσης στον Μάο Τσετούνγκ 20.000 γιουάν όταν ήταν άπορος στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου.
Η εργασία για το περιοδικό Tiger είναι αυτό που βοήθησε να συνδεθεί ο Duxiu με το δίκτυο μεταρρυθμιστών και διανοουμένων που θα αποτελούσαν τον πυρήνα του Κινήματος Νέας Κουλτούρας· πιο συναφώς, τον συνάδελφο μελλοντικό ιδρυτή του CCP, Li Dazhao. Μετά την εργασία του στο Tiger, ο Chen Duxiu θα προχωρούσε στην ίδρυση του περιοδικού New Youth, το οποίο έγινε το κεντρικό κομμάτι του Κινήματος Νέας Κουλτούρας. Το New Youth πήγε τα πράγματα ένα βήμα παραπέρα από το Tiger, εξαπολύοντας μια ριζική επίθεση στην ίδια την παραδοσιακή, Κομφουκιανή κινεζική κουλτούρα, και προωθώντας τα δυτικά ιδανικά της επιστήμης, της δημοκρατίας και του ατομικισμού ως το απαραίτητο αντίδοτο.
Θεσμικά, τα δύο νευρικά κέντρα του Κινήματος Νέας Κουλτούρας έγιναν το Πεκίνο και η Σαγκάη. Στο Πεκίνο, το πιο σημαντικό από τα δύο, τα κορυφαία πανεπιστήμια που συνδέονταν με το New Youth και τη δραστηριότητα του NCM ήταν το Πανεπιστήμιο Tsinghua και το Πανεπιστήμιο του Πεκίνου (με το τελευταίο να προηγείται).
Από αυτά, το Πανεπιστήμιο Tsinghua δημιουργήθηκε μετά την Εξέγερση των Μπόξερ του 1899-1901, η οποία είδε τη βίαιη επίθεση από παραδοσιακούς στη βόρεια Κίνα εναντίον ξένων, Χριστιανών και Δυτικών, τους οποίους θεωρούσαν υπερβολικά επιδραστικούς και εκμεταλλευτικούς. Αυτή η εξέγερση οδήγησε τελικά στην κατάληψη του Πεκίνου από μια Συμμαχία Οκτώ Εθνών (Βρετανία, ΗΠΑ, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ιαπωνία, Ρωσία, Αυστροουγγαρία), οι οποίοι ανάγκασαν τους Qing σε μια σειρά αποζημιώσεων και τιμωριών. Αυτές οι επανορθώσεις θα συνεχίζονταν μέχρι που ένας Liang Cheng, απόφοιτος της Κινεζικής Εκπαιδευτικής Αποστολής που υποκινήθηκε από τους Skull & Bones, διαπραγματεύτηκε να μειωθούν και να ανακατευθυνθούν, με ένα μέρος να πηγαίνει σε ένα πρόγραμμα υποτροφιών γνωστό ως Υποτροφία Αποζημίωσης Μπόξερ, και το υπόλοιπο προς τη δημιουργία ενός νέου, δυτικού προσανατολισμού πανεπιστημίου, που έγινε το Πανεπιστήμιο Tsinghua.
Όσον αφορά το Πανεπιστήμιο του Πεκίνου, αυτό το ίδρυμα δημιουργήθηκε το 1898 ως το πρώτο σύγχρονο, δυτικού μοντέλου εθνικό πανεπιστήμιο της Κίνας με αυτοκρατορικό διάταγμα του Αυτοκράτορα Guangxu εν μέσω της Μεταρρύθμισης των Εκατό Ημερών — ένα μαζικό, πανεθνικό κίνημα μεταξύ Ιουνίου και Σεπτεμβρίου του 1898 για τον εκσυγχρονισμό των θεσμών της Κίνας μετά τον Πρώτο Σινο-Ιαπωνικό Πόλεμο. Η ώθηση τόσο για τη Μεταρρύθμιση των Εκατό Ημερών όσο και για τη δημιουργία του Πανεπιστημίου προήλθε σε μεγάλο βαθμό από τον κύριο σύμβουλο του Αυτοκράτορα, Kang Youwei, ο οποίος υποστήριζε μεταρρυθμίσεις δυτικού προσανατολισμού από τις αρχές της δεκαετίας του 1890. Ο μαθητής του Youwei, Liang Qichao, θα διαδραματίσει επίσης μεγάλο ρόλο και θα συνέτασσε τον χάρτη του πανεπιστημίου.
Σύμφωνα με τον Youwei, όφειλε την «μεταστροφή του σε αυτή τη γραμμή σκέψης (δυτικού προσανατολισμού)» κυρίως στα γραπτά δύο ιεραποστόλων, των Αιδεσιμότατων Timothy Richard και Dr. Young J. Allen. Ο Allen και ο Richard, ως Ουαλοί και Αμερικανοί Βαπτιστές ιεραπόστολοι, ήταν ενεργοί στη δημοσίευση δυτικού υλικού που απευθυνόταν σε Κινέζους λογίους και ελίτ. Για να εξυπηρετήσουν αυτόν τον σκοπό, είχαν βοηθήσει στην ίδρυση της Εταιρείας για τη Διάδοση Χριστιανικής και Γενικής Γνώσης Μεταξύ των Κινέζων (SDK) το 1887, οι εκδόσεις της οποίας βοήθησαν να τεθούν τα πνευματικά θεμέλια και να συμπληρωθεί η Μεταρρύθμιση των Εκατό Ημερών.
Από τους δύο άνδρες, ο Timothy Richard — ο «πιο διάσημος Δυτικός στην Κίνα» και το πρώτο άτομο που ανέφερε τα ονόματα των Μαρξ και Ένγκελς στα Κινεζικά — θα ήταν ιδιαίτερα επιδραστικός πάνω στον Youwei και τον μαθητευόμενό του Liang Qichao, συναντώντας τους σε μια επίσκεψη στο Πεκίνο το 1895 και σχηματίζοντας μια στενή σχέση, συνεχίζοντας να απασχολεί τον Qichao ως προσωπικό του γραμματέα λίγο αργότερα.
Πριν από την ίδρυση του SDK, ο Timothy Richard είχε ανέλθει σε εξέχουσα θέση στον ιεραποστολικό κόσμο μέσω της πρώιμης καριέρας του στην υπηρεσία της Βαπτιστικής Ιεραποστολικής Εταιρείας (BMS). Την εποχή που ο Timothy εντάχθηκε, το 1869, η BMS είχε πρόσφατα περάσει από μια επέκταση στα μέσα του 19ου αιώνα, κυρίως υπό την οικονομική προστασία και διαχείριση του βιομήχανου και πολιτικού μηχανικού Samuel Morton Peto (της φήμης της Στήλης του Νέλσονα και των Βουλών του Κοινοβουλίου). Ως μακροχρόνιος ταμίας της BMS, ήταν ο Peto που διευκόλυνε την είσοδο του διαχειριστή Alfred Henry Baynes στην εταιρεία [4] και τον εκπαίδευσε ως λογιστή, με τον Baynes στη συνέχεια να γίνεται γενικός γραμματέας του οργανισμού και ο κύριος επιβλέπων του Timothy Richard.
Φιλελεύθερος βουλευτής υπό την κυβέρνηση του Λόρδου Palmerston, ο Peto είχε στενές επιχειρηματικές σχέσεις με τον βιομήχανο Thomas Brassey μέσω της κοινοπραξίας πολιτικών μηχανικών τους, Peto, Brassey, and Betts. Αξιοσημείωτα, ο γιος του Brassey, Thomas Brassey, 1ος Κόμης Brassey, αναφέρεται από τον Carroll Quigley ότι ήταν μέλος του Μπλοκ Cecil (ο πρόδρομος της Ομάδας Milner) καθώς και μέλος της Κοινωνίας των Εκλεκτών (εσωτερικός κύκλος) της μυστικής εταιρείας Rhodes-Milner [5]. Ο Brassey είχε επίσης γαμήλιους δεσμούς με βασικές οικογένειες εντός του Μπλοκ Cecil, όπως οι Roseberry και οι Grosvenor — μια ιδιότητα που μοιραζόταν και ο ίδιος ο Samuel Morton Peto, όντας γαμήλια συνδεδεμένος με την οικογένεια Wyndham του Μπλοκ Cecil μέσω του γάμου ενός γιου του. Σύμφωνα με τον Quigley, τα δύο κύρια στέκια του Μπλοκ Cecil ήταν το Grillion’s και το The Club — το καθένα με περίπου 30-40 μέλη ανά πάσα στιγμή. Αν και οι Russell δεν αναφέρονται άμεσα ως μέλη του Μπλοκ Cecil από τον Quigley, η οικογένεια είχε επαρκή εκπροσώπηση και στα δύο κλαμπ καθ’ όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα.
Μέχρι τα μέσα του 1800, το Μπλοκ Cecil, προαναγγέλλοντας τους απογόνους τους της Ομάδας Milner, ήταν ήδη ενεργό στην προώθηση μιας βρετανικής αυτοκρατορικής ομοσπονδίας μέσω των οργάνων τους, της Αυτοκρατορικής Ομοσπονδιακής Ένωσης και της Βασιλικής Αποικιακής Εταιρείας. Ο Brassey ήταν εξαιρετικά ενεργός στην πρώτη από αυτές, υπηρετώντας ως Ταμίας για σχεδόν όλη την ύπαρξή της. Έχοντας αυτό υπόψη, μάλλον δεν είναι χωρίς σύμπτωση ότι μια από τις μεγαλύτερες προτάσεις του Timothy Richard προς το καθεστώς Qing — κάτι που έπεισε επίσης τον Kang Youwei για τη νομιμότητά του σε μια συνάντηση το 1898 — ήταν η Κίνα να ενταχθεί σε μια ομοσπονδία δέκα εθνών εναντίον των «ανομολόγητων», που αποτελούνταν από πολλές δυτικές δυνάμεις και την Ιαπωνία. Για να συνοδεύσει αυτή την ομοσπονδία, θα χρειαζόταν επίσης μια νέα κοινή διαχρονική θρησκεία «βασισμένη στο καλύτερο και το ανώτερο από όλες τις διαφορετικές πίστεις», με την περίπτωση να είναι ότι «Το επόμενο βήμα στη θρησκευτική εξέλιξη δεν είναι ένα μονοπώλιο οποιασδήποτε από αυτές τις ανταγωνιστικές θρησκείες αλλά μια ομοσπονδία όλων».
Ήταν εν μέρει η πρόταση τέτοιων ιδεών όπως αυτή η ομοσπονδία, μαζί με την αυξανόμενη, σαν του Ρασπούτιν, επιρροή του Kang Youwei πάνω στον Αυτοκράτορα Guangxu, που οδήγησε την Αυτοκράτειρα Dowager Cixi (η θεία και θετή μητέρα του Αυτοκράτορα) και τα πιο συντηρητικά στοιχεία στην αυλή Qing να καταστείλουν τη Μεταρρύθμιση των Εκατό Ημερών και να ζητήσουν τη σύλληψη και εκτέλεση των Liang Qichao και Kang Youwei. Κατά τον διωγμό τους, ήταν ο Timothy Richard που θα έρθει σε βοήθειά τους και θα βοηθήσει στην ασφαλή μετάβασή τους στην εξορία, κατά την οποία και οι δύο θα ταξίδευαν και θα περιόδευαν, συναντώντας ξένους ηγέτες και άλλες προσωπικότητες όπως ο Theodore Roosevelt, ο Woodrow Wilson και ο J.P. Morgan.
Μετά την Επανάσταση Xinhai του 1911, οι Youwei και Qichao θα επέστρεφαν στην Κίνα. Ο Liang Qichao, βασιζόμενος στον χρόνο του ως γραμματέας του Timothy Richard, κατά τον οποίο είχε βυθιστεί στη λογοτεχνία του SDK, θα στρεφόταν στην προοδευτική δημοσιογραφία και πολιτική. Το 1912, ίδρυσε το Δημοκρατικό Κόμμα και διόρισε τον πρώην μεταρρυθμιστή του συντάγματος της εποχής Qing, Tang Hualong, ως επικεφαλής γραμματέα. Μαζί, αυτοί οι δύο άνδρες θα ίδρυαν στη συνέχεια το Προοδευτικό Κόμμα το 1913, οπότε ο συνεργάτης του Qichao, Hualong, θα ερχόταν σε επαφή με τον μελλοντικό συνιδρυτή του CCP, Li Dazhao, και, εντυπωσιασμένος από την αλληλεπίδρασή τους, άρχισε να υπηρετεί ως ο πρώτος του προστάτης και μέντορας, προσλαμβάνοντάς τον ως προσωπικό γραμματέα και χρηματοδοτώντας την εκπαίδευσή του στην Ιαπωνία όπου εκτέθηκε για πρώτη φορά σε δυτικές ιδέες.
Στη συνέχεια, το 1917, ήταν ένας από τους προστατευόμενους του Liang Qichao, ο Υπουργός Παιδείας Fan Yuanlian, ο οποίος θα προσκαλούσε τον προοδευτικό Cai Yuanpei - έναν υποστηρικτή του Κινήματος Νέας Κουλτούρας και συνεργάτη του περιοδικού New Youth του Chen Duxiu - να γίνει καγκελάριος του Πανεπιστημίου του Πεκίνου [6]. Υπό τον Yuanpei, το Πεκίνο θα μεταμορφωνόταν στο κεντρικό κόμβο της Κίνας για το Κίνημα Νέας Κουλτούρας, διευκολύνοντας την πρόσληψη πολλών από τις βασικές του μορφές, όπως οι Chen Duxiu, Li Dazhao, Hu Shih, Zhang Shizao, Yang Chiangji και Qian Xuantong, στη σχολή.
Ομοίως, ήταν λόγω της εφαρμογής από τον Yuanpei μιας πολιτικής «Ανοχής και συμπερίληψης» όσον αφορά διαφορετικές σχολές σκέψης που άνοιξε η πόρτα σε ορισμένες κοινωνικές και φιλοσοφικές θεωρίες οι οποίες «διαφορετικά δεν θα είχαν επιβιώσει απαραίτητα από τις πολιτικές δοκιμασίες της εποχής» — ιδίως «ο σοσιαλισμός ή ο μαρξισμός» [7].
Η Σύνδεση Λειψίας-Πεκίνου
Εκτός από το ότι εγκαταστάθηκε ως καγκελάριος του Πεκίνου από ένα προστατευόμενο του πληρεξουσίου του Μπλοκ Cecil, Liang Qichao (ο οποίος επίσης χορήγησε το πανεπιστήμιο εξαρχής), βρίσκουμε μερικούς ενδιαφέροντες δεσμούς με τον ίδιο τον Yuanpei.
Έχοντας ήδη το ενδιαφέρον χαρακτηριστικό μιας πρώιμης καθοδήγησης υπό έναν Ιησουίτη ιερέα, τον Ma Xiangbo, ο οποίος διαμόρφωσε τη φιλελεύθερη κοσμοθεωρία του, ένας νεαρός Yuanpei είχε στη συνέχεια ταξιδέψει στη Γερμανία ως μέρος του ταξιδιού του για την απορρόφηση της δυτικής σκέψης και κουλτούρας. Εδώ, ο Yuanpei πέρασε τα χρόνια μεταξύ 1907 και 1911 επηρεαζόμενος βαθιά ως μαθητής του Wilhelm Wundt, του «παππού της ψυχολογίας» που ίδρυσε το πρώτο εργαστήριο ψυχολογίας στον κόσμο στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας.
Εκτός από το ότι είχε οικογενειακούς δεσμούς με τον Βαυαρικό Διαφωτισμό (Illuminati) μέσω του παππού του (γνωστού ως «Raphael» εντός του οργανισμού), ο Wundt είχε δεσμούς μέσω πληρεξουσίου με κεντρικές μορφές των Skull & Bones μέσω ενός άλλου προστατευόμενου του· του Αμερικανού ψυχολόγου και παιδαγωγού G. Stanley Hall — ενός ανθρώπου του οποίου η εκπαίδευση και η καριέρα χρηματοδοτήθηκαν και διευκολύνθηκαν από κορυφαίους Bonesmen όπως ο Daniel Coit Gilman και οι Taft [8].
Ήταν ο Wundt, μέσω του Stanley Hall, που θα χρησιμοποιηθεί ως αγωγός από τους Skull & Bones για να εισαγάγουν την πειραματική ψυχολογία στην Αμερική. Υπό την επίβλεψη του Bonesman Daniel Coit Gilman στο Johns Hopkins, ο κλάδος του Wundt θα εκσυγχρονιζόταν και στη συνέχεια θα συγχωνευόταν με τον Εγελιανισμό — δηλαδή, την έννοια ότι ένα άτομο κατέχει αληθινή πραγματικότητα μόνο μέσω σχεσιακών πλαισίων εντός του κράτους, και επομένως πρέπει να εκπαιδευτεί για να το υπηρετεί. Ο άνθρωπος που θα πραγματοποιούσε αυτή τη συγχώνευση θα ήταν ο ίδιος ο προστατευόμενος του Stanley Hall, John Dewey, ο οποίος θα το εφάρμοζε στις εκπαιδευτικές του μεταρρυθμίσεις για να επιφέρει μερικά από τα πρώτα μεγάλα κινήματα προς τον ολοκληρωτικό συλλογισμό εντός του εκπαιδευτικού συστήματος των ΗΠΑ.
Όντας ο πιο σημαντικός από τους πρώτους διανοούμενους που υποστήριξαν την εφαρμογή ψυχολογικών και επιστημονικών αρχών στην εκπαίδευση, ο Dewey και το «προοδευτικό» πρόγραμμα μάθησής του θα βοηθούσαν επίσης να τεθούν τα θεμέλια για άλλους εκπαιδευτικούς να κάνουν το ίδιο. Τέτοια παραδείγματα έρχονται με τη μορφή του Edward Thorndike, ενός ανθρώπου που καθοδηγήθηκε από τον James McKeen Cattell — έναν άλλο προστατευόμενο του Wundt. Ο Thorndike θα πρωτοπορούσε σε πολλά βασικά στοιχεία που αργότερα ήταν κεντρικά για την άνοδο του συμπεριφορισμού στις ΗΠΑ, δημιουργώντας ένα γόνιμο έδαφος για την εφαρμογή των θεωριών των Pavlov και Skinner να ανθίσουν στη σφαίρα της εκπαίδευσης, έτσι ώστε η αμερικανική νεολαία να μπορεί να προγραμματιστεί σαν να ήταν ζώα που βασίζονται σε ερεθίσματα-αποκρίσεις [9].
Όλα αυτά για να πούμε, με τον Wundt να είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να βοηθήσει τους Skull & Bones στην προσπάθειά τους να μεταμορφώσουν το εκπαιδευτικό σύστημα (και επομένως ολόκληρη την ψυχολογία) των Ηνωμένων Πολιτειών, σίγουρα εγείρει ερωτήματα το γεγονός ότι ένας άλλος μαθητής του, ο Cai Yuanpei, θα γινόταν στη συνέχεια καγκελάριος του Πανεπιστημίου του Πεκίνου και ο ίδιος θα διαδραματίσει γιγάντιο ρόλο στην ιστορία καλλιεργώντας το πνευματικό κλίμα όπου άνθισαν τα πρώιμα μαρξιστικά αισθήματα στην Κίνα. Τέτοια ερωτήματα εντείνονται περαιτέρω όταν κοιτάζουμε το γεγονός ότι ο John Dewey, ως το αμοιβαίο προϊόν των Wundt και Skull & Bones, εξουσιοδοτήθηκε από τον Yuanpei να έρθει και να δώσει διαλέξεις στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου μεταξύ των καλοκαιριών του 1919 και του 1921, κατά τη διάρκεια των οποίων θα ερχόταν σε επαφή με τον Μάο Τσετούνγκ και τις πρώιμες μορφές γύρω από τη δημιουργία του CCP.
Η σκέψη του Dewey και η Πολιτιστική Επανάσταση
Για μεγάλο μέρος του Κινήματος Νέας Κουλτούρας, το Πανεπιστήμιο του Πεκίνου υπέστη ένα ισχυρό κύμα αμερικανικού, ή, πιο συγκεκριμένα, Deweyan πραγματισμού — εν μέρει λόγω των παγκόσμιων τάσεων αλλά σε μεγάλο βαθμό χάρη στις προσπάθειες των δυτικά εκπαιδευμένων λογίων που απασχόλησε ο Cai Yuanpei.
Μια σύντομη εισαγωγή στον πραγματισμό ως φιλοσοφία είναι ότι απορρίπτει την ιδέα ότι η αλήθεια ή η αντικειμενική πραγματικότητα υπάρχει με έναν αιώνιο, σταθερό τρόπο λόγω της ανθρώπινης κατάστασης του να είσαι παγιδευμένος μέσα σε ένα σώμα με περιορισμένες αισθήσεις. Επομένως, σύμφωνα με τη φιλοσοφία, μια ιδέα έχει αξία ή αλήθεια μόνο στο βαθμό που μπορεί να αποδειχθεί και να χρησιμοποιηθεί στην κοινωνία· αν το να πιστεύεις μια συγκεκριμένη «αλήθεια» λειτουργεί πρακτικά (με την έννοια ότι σε βοηθά να έχεις καλά αποτελέσματα και να ζεις πιο αποτελεσματικά), τότε αυτό είναι που την καθιστά αληθινή. Αυτό που καταλήγει τελικά αυτό είναι ότι η «αλήθεια» δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα χρήσιμο εργαλείο ή χάρτης για να σε πάει εσένα ή την κοινωνία εκεί που πρέπει να πάτε (ή μάλλον, εκεί που οι κοινωνικοί επιστήμονες και μηχανικοί που υποστηρίζονται από το κατεστημένο χρειάζονται να πάτε).
Δεδομένης της χαοτικής, με την κυριαρχία των στρατιωτικών ηγετών, κατάστασης της Κίνας στα τέλη της δεκαετίας του 1910, η κινεζική ακαδημαϊκή κοινότητα ήταν ιδιαίτερα ευάλωτη σε τέτοιες έννοιες όπως αυτή η πρακτική, χειροπιαστή φιλοσοφία, η οποία θα μπορούσε να υιοθετηθεί ως μια απλή λύση για την ταχεία ενίσχυση της Κίνας. Πριν από την επίσκεψη του Dewey, είχε ήδη αποκτήσει ένα κάπως στάτους σούπερ σταρ μεταξύ της κινεζικής πνευματικής ελίτ, και γινόταν αντιληπτός στο απόγειο του Κινήματος Νέας Κουλτούρας ως η τέλεια ενσάρκωση του αρχέτυπου «Κύριος Επιστήμη» και «Κύριος Δημοκρατία» που επινόησε ο Chen Duxiu. Από αυτή την άποψη, η προσμονή για την άφιξή του δεν ήταν κάτι που περιοριζόταν σε στοχαστές με πιο φιλελεύθερη κλίση όπως ο Hu Shi· ακόμη και οι πιο αριστερόστροφοι φοιτητές θα είχαν αρχικά υψηλές ελπίδες.
Όπως επεσήμανε ένας από τους προστατευόμενους του Dewey, ο Μαρξιστής Sidney Hook, η σύνδεση μεταξύ της σκέψης του Dewey και του Μαρξισμού συχνά παραβλέπεται λόγω των ιστορικών συνδηλώσεων των δύο· ωστόσο, υπάρχουν περισσότερες ομοιότητες από ό,τι θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει με μια πρώτη ματιά. Ιδεολογικά, και οι δύο χρησιμοποιούν τον Hegel ως αφετηρία τους, και οι δύο τονίζουν τη φιλοσοφία ως εργαλείο αλλαγής και όχι μελέτης, και οι δύο διδάσκουν ότι το άθροισμα του ανθρώπου είναι αυτό ενός «ζώου που κατασκευάζει εργαλεία», και ότι οι δυαδικότητες στη φύση είναι καταπιεστικές και ταξικά ανταγωνιστικές [10].
Στη συνέχεια, υπήρχαν οι πολιτικές πεποιθήσεις του Dewey. Κατέχοντας αρκετό φιλελευθερισμό για να ικανοποιήσει τους Αμερικανούς ενώ πραγματοποιούσε τις συλλογικές εκπαιδευτικές του μεταρρυθμίσεις, είχε επίσης τη σωστή ποσότητα σοσιαλισμού για να τραβήξει την προσοχή του αναπτυσσόμενου πυρήνα αριστερών στο Πεκίνο. Από αυτή την άποψη, ήταν ένας σκληρός επικριτής του laissez-faire καπιταλισμού, προωθώντας μια κοινωνικοποιημένη οικονομία και βιομηχανία με οικονομική αναδιανομή. Για να σηματοδοτήσει τέτοιες πεποιθήσεις, μπορεί να επισημανθεί ότι ο Dewey ήταν καλός φίλος με τον Thomas Lee Davidson, τον ιδρυτή του προδρόμου της Φαβιανής Εταιρείας - της Αδελφότητας της Νέας Ζωής, και το ζευγάρι θα έφτανε μάλιστα στο σημείο να χτίσει εξοχικά και να ζήσει το ένα δίπλα στο άλλο για ένα διάστημα [11].
Τέτοιες πτυχές του χαρακτήρα του Dewey θα γίνονταν δεκτές από μερικές από τις κεντρικές, σύντομα μελλοντικές ιδρυτές του CCP, παρά τις απογοητεύσεις τους στην αντι-επαναστατική, υπέρ της σταδιακής μεταρρύθμισης στάση του απέναντι στον σοσιαλισμό. Ο Chen Duxiu, ειδικότερα, εντυπωσιάστηκε από μια από τις διαλέξεις του Dewey στην οποία υποστήριξε ότι «η οικονομία είναι η βάση της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, και παρουσίασε την κοινωνία ως έναν χώρο πάλης μεταξύ κυριαρχούμενων και κυρίαρχων κοινωνικών ομάδων, αναφερόμενος ιδιαίτερα στο εργατικό κίνημα και τους αγώνες των γυναικών» [12].
Το πιο σημαντικό, ωστόσο, ήταν η επίδραση του Dewey στον Μάο Τσετούνγκ κατά τη διάρκεια της δικής του επικαλυπτόμενης παραμονής στο πανεπιστήμιο. Ο 24χρονος Μάο Τσετούνγκ, ένας ήσυχος ξένος στο Πεκίνο με μια περίεργη επαρχιακή προφορά, έφτασε στο Πεκίνο το Φθινόπωρο του 1918. Αναλαμβάνοντας την χαμηλά αμειβόμενη θέση του βιβλιοθηκονόμου υπό την καθοδήγηση του μελλοντικού συνιδρυτή του CCP, Li Dazhao, ο Μάο θα βρισκόταν εν μέσω του απόγειου του Deweyan-πραγματιστικού, περιβάλλοντος που περιλάμβανε το Κίνημα Νέας Κουλτούρας. Κατά τη διάρκεια των δύο επισκέψεών του στο Πανεπιστήμιο (Φθινόπωρο 1918 έως μέσα 1919 και Δεκέμβριος 1919 έως άνοιξη 1920), ο Μάο θα παρακολουθούσε τουλάχιστον μερικές από τις διαλέξεις του Dewey και θα γινόταν βαθιά γοητευμένος από τα μαθήματα του προστατευόμενου του Hu Shih για τον Πραγματισμό. Ίχνη τέτοιας έμπνευσης μπορούν να φανούν από αυτόν, σε συμφωνία με την έμφαση του Dewey στην εκπαίδευση ως κύριο όχημα για μεγάλους μετασχηματισμούς εντός της κοινωνίας, ιδρύοντας εφημερίδες στο πανεπιστήμιο, με τον Hu Shih να δημοσιεύει σχόλια γεμάτα επαίνους για τα άρθρα του [13].
Το ότι οι βασικές ιδέες του Μάο για την εκπαίδευση διαμορφώθηκαν σε μια εποχή που προσκολλούνταν στον Deweyan πραγματισμό είναι σημαντικό, καθώς βρίσκουμε απηχήσεις αυτού στα γραπτά και τις πολιτικές του Μάο ακόμη και μετά την πλήρη μεταστροφή του στον Μαρξισμό γύρω στα μέσα του 1920 και την επακόλουθη άνοδό του στην Προεδρία του CCP (αν και αργότερα δεν ανέφερε ποτέ τον Dewey ονομαστικά). Στα γραφτά του, για παράδειγμα, βρίσκουμε στο Κόκκινο Βιβλίο του Μάο, το εικονίδιο της ηγεσίας του κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης, ένα ολόκληρο κεφάλαιο (Κεφάλαιο 23) αφιερωμένο στο Deweyan ήθος της αναγκαιότητας της μάθησης μέσω της πρακτικής διερεύνησης της πραγματικότητας, στο οποίο μπορεί να βρεθεί το απόφθεγμά του «Καμία έρευνα, κανένα δικαίωμα να μιλήσεις».
Σε επίπεδο πολιτικής, βρίσκουμε Deweyan διδασκαλίες στις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις της Πολιτιστικής Επανάστασης του 1966-76, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Μάο εκστράτευσε για τον καθαρισμό των «καπιταλιστικών», «αστικών» και «παραδοσιακών» στοιχείων της κινεζικής κοινωνίας μετά τις αποτυχίες της εκστρατείας εκβιομηχάνισης του Μεγάλου Άλματος προς τα Εμπρός. Οι μεταρρυθμίσεις αυτής της περιόδου μπορούν να ανιχνευθούν άμεσα στην προέλευση της δημιουργίας του πειραματικού «Πανεπιστημίου Αυτο-Μελέτης» του Μάο με βάση το Hunan το 1921 [14]. Το μανιφέστο αυτού του Πανεπιστημίου Αυτο-Μελέτης «αντλούσε ρητά από τα θεμελιώδη θέματα της Deweyan εκπαιδευτικής θεωρίας: μέσω της έμφασής του στον ρόλο της προσωπικής πρωτοβουλίας και έκφρασης· μέσω της κριτικής του διαχωρισμού που υπήρχε μεταξύ εκπαίδευσης και καθημερινών ανησυχιών· και μέσω της ανάδειξης της σημασίας της σχέσης μεταξύ εργασίας και εκπαίδευσης» [15]. Σε ευθυγράμμιση με αυτό το Deweyan ήθος, σε αντίθεση με το να υπαγορεύεται από έναν δάσκαλο σε διαλέξεις, η μελέτη σε αυτό το πανεπιστήμιο — δηλαδή, κανονικών κομμουνιστικών κειμένων — έπρεπε να γίνεται ανεξάρτητα, με τα μαθήματα να χρησιμεύουν ως συνεδρίες συλλογικής ανάγνωσης και καθοδηγούμενων συζητήσεων. Επιπλέον, με την κριτική του Μάο στην τυπική, ιεραρχική και ελιτίστικη εκπαίδευση, δεν θα απαιτούσε εισαγωγικές εξετάσεις και θα άνοιγε τις πόρτες του πανεπιστημίου σε όλες τις τάξεις και τα φύλα.
Κοιτάζοντας την Πολιτιστική Επανάσταση, βλέπουμε παρόμοια μοτίβα να αναδύονται. Καθ’ όλη τη διάρκεια αυτής της δεκαετίας, ο Μάο πλαισίωσε την παραδοσιακή κινεζική εκπαίδευση ως ελιτίστικη και άνιση και έκλεισε κολέγια και πανεπιστήμια, κινητοποιώντας τους Κόκκινους Φρουρούς - ένα φοιτητικό παραστρατιωτικό κίνημα - για να επιτεθούν σε δασκάλους και διαχειριστές. Στη θέση τους, ανήγειρε νέους θεσμούς και κατάργησε τις εισαγωγικές εξετάσεις, δημιουργώντας ένα νέο πνευματικό στρώμα βασισμένο στην τάξη και την πολιτική πίστη. Η δομή αυτών των νέων τάξεων άλλαξε, αντανακλώντας το Πανεπιστήμιο Αυτο-Μελέτης με τις διαλέξεις να εγκαταλείπονται και τα «μαθήματα» να αποτελούνται από ομαδικές συνεδρίες πολιτικής μελέτης/συζήτησης στις οποίες τα γραπτά του Μάο και άλλη επιθυμητή μαρξιστική λογοτεχνία αντικαθιστούσαν το ευρύτερο ακαδημαϊκό υλικό.
Ίσως το πιο σημαντικό είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Μάο άντλησε από την εφαρμοσμένη αρχή του Πανεπιστημίου Αυτο-Μελέτης, εμπνευσμένη από τον Dewey, της «ανάδειξης της σημασίας της σχέσης μεταξύ εργασίας και εκπαίδευσης» με τα προγράμματά του αγροτικής επανεκπαίδευσης κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης. Σε αυτά τα προγράμματα, δεκάδες εκατομμύρια αστικοί «ταξικοί εχθροί» στάλθηκαν σε στρατόπεδα εργασίας, εργοστάσια και χωριά στην ύπαιθρο για να «μεταρρυθμιστούν» μέσω της ανάμειξής τους με την αγροτική τάξη. Εκεί, οι κρατούμενοι εκτελούσαν πολλές ώρες εξαντλητικής εργασίας για να εξαλείψουν την «αστική» σκέψη, και στη συνέχεια συμμετείχαν σε ομαδικές συνεδρίες πολιτικής μελέτης, που συχνά περιλάμβαναν συνεδρίες αγώνα και σκληρή αυτοκριτική.
Μια άλλη σχετική λεπτομέρεια για το Πανεπιστήμιο Αυτο-Μελέτης είναι ότι ο Μάο το ίδρυσε με την προσωπική βοήθεια του προστατευόμενου του Dewey, Hu Shih [16], του ανθρώπου που είχε είναι ο κύριος υποκινητής στην πρόσκληση του Dewey στο Πεκίνο. Μερικές σχετικές λεπτομέρειες για τον Hu Shih είναι ότι σπούδασε στην Αμερική υπό την προστασία του προγράμματος Υποτροφιών Αποζημίωσης Μπόξερ που υποκινήθηκε από τον Liang Cheng, και ενώ ήταν στην Αμερική, γνώρισε, δραπέτευσε και διατήρησε δια βίου αλληλογραφία με την Edith Clifford Williams, κόρη του καθηγητή Yale, Henry Shaler Williams [17]. Ο Shaler Williams πήρε τη δουλειά στο Yale χάρη στο ότι ήταν προστατευόμενος του James Dwight Dana, μέλους της οικογένειας Dwight της Νέας Αγγλίας, η οποία, όπως και οι Russell, είναι βαθιά συνυφασμένη με την κληρονομιά του πανεπιστημίου. Εκείνη την εποχή, ο Πρόεδρος του Yale ήταν επίσης ο Timothy Dwight V, ένα άλλο μέλος της οικογένειας Dwight, και μέλος των Skull & Bones.
Επιπλέον, τα κεφάλαια που απέκτησε ο Μάο για την έναρξη του Πανεπιστημίου Αυτο-Μελέτης του προήλθαν από τα κέρδη του «Βιβλιοπωλείου Πολιτισμού» του, για το οποίο είχε λάβει χώρο από την ιατρική σχολή του Yale-in-China, μιας μη δογματικής ιεραποστολικής εταιρείας που είχε εγκριθεί το 1901 από τον Πρόεδρο του Yale και μέλος των Skull & Bones, Arthur Hadley. Αυτό το ίδρυμα είχε έρθει σε βοήθεια του Μάο όχι μία, αλλά δύο φορές, καθώς όταν έφυγε από το Πεκίνο άπορος μετά την πρώτη του επίσκεψη το 1918-19, το Yale-in-China τον προσκάλεσε να αναλάβει τη διεύθυνση του περιοδικού της φοιτητικής τους ένωσης, στο οποίο θα δημοσίευε προοδευτικές ιδέες του Κινήματος Νέας Κουλτούρας. Ήταν τόσο μέσω της ενίσχυσης της φήμης που παρείχε η διεύθυνση της εφημερίδας όσο και μέσω της χρήσης των κερδών του Βιβλιοπωλείου Πολιτισμού του για τη χρηματοδότηση διαφόρων σοσιαλιστικών νεανικών σωμάτων που ο Μάο ωθήθηκε στην αντιπροσωπεία στο Πρώτο Συνέδριο του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος [18].
Εισέρχεται ο Bertrand Russell
Εκτός από την επιρροή της Deweyan θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αυτο-Μελέτης, η οποία στη συνέχεια αποτέλεσε κεντρικά συστατικά της Πολιτιστικής Επανάστασης, βρίσκουμε επίσης τον Dewey προσωπικά να διαδραματίζει μεγάλο ρόλο στην υποβοήθηση μιας άλλης βασικής στιγμής στην ιστορία του CCP — την επίσκεψη του Bertrand Russell, ενός από τους ίδιους της φυλής Russell, στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου. Ενώ έδινε διαλέξεις στο Πεκίνο, «ο Dewey παρουσίασε τη σκέψη των William James, Henri Bergson και Bertrand Russell ως τρεις διαφορετικές κατευθύνσεις για πιθανή μελέτη» [19], έτσι ώστε «Όπως ακριβώς η πρόσληψη των Cai Yuanpei και Chen Duxiu για να καθοδηγήσουν την πνευματική ζωή του Πανεπιστημίου του Πεκίνου θα επιτάχυνε τον νέο ‘κινεζικό διαφωτισμό’, οι διαλέξεις του Dewey θα ενίσχυαν το ενδιαφέρον για τον Bertrand Russell» [20].
Εκτός από τον Dewey, η πρόσκληση του Russell στο Πεκίνο θα εξαρτιόταν από πολλά άτομα. Πρώτον, υπήρχε ο κύριος υποκινητής, ο πληρεξούσιος του Μπλοκ Cecil, Liang Qichao, ο οποίος θα ασκούσε πίεση στον Cai Yuanpei για να κάνει τις προσεγγίσεις. Δεύτερον, υπήρχε ο φιλόσοφος, Fu Tong, ο οποίος συνέταξε και έστειλε την επίσημη πρόσκληση. Ο Tong είχε ο ίδιος εκπαιδευτεί στο Πανεπιστήμιο του Birmingham, όπου φέρεται να είχε συνεπιβλέποντα τον Bertrand Russell ενώ έγραφε τη διατριβή του [21]. Τρίτον, υπήρχε ο Zhang Shenfu, ένας προστατευόμενος του Zhang Shizhao (του ανθρώπου που σπούδασε υπό έναν προστατευόμενο ενός στενού συνεργάτη του νονού του Russell, John Stuart Mill). Ο Shenfu είναι ο φοιτητής που υποτίθεται ότι αρχικά δημοσιοποίησε τα έργα του Russell μεταξύ του προοδευτικού περιβάλλοντος στο Πεκίνο, εισάγοντάς τα σε μορφές όπως οι Cai Yuanpei και Chen Duxiu [22]. Όντας ο μεγαλύτερος υποστηρικτής του Russell στην Κίνα, ο Shenfu ήταν γνωστός ως «ο λόγιος του Russell της Κίνας» και έφτασε μάλιστα στο σημείο να διακηρύξει «Σε λατρεύω» σε ένα γράμμα προς τον Russell [23]. Επιπλέον, ο διερμηνέας στο ταξίδι του Russell ήταν ο Zhao Yuanren, ο οποίος είχε υπάρξει συμμαθητής του (τότε μελλοντικού) προστατευόμενου του John Dewey, Hu Shih, στο Cornell με την Υποτροφία Αποζημίωσης Μπόξερ.
Το ταξίδι του Russell συνέπεσε με το απόγειο του Κινήματος 4ης Μαΐου — μιας μαζικής εθνικιστικής, αντι-ιμπεριαλιστικής και αντι-φεουδαρχικής πολιτικής αναπροσανατολισμού σε όλη την Κίνα. Αυτό το κίνημα είχε πυροδοτηθεί από μια πανεθνική διαμαρτυρία στις 4 Μαΐου 1919, με επικεφαλής πρώτα φοιτητές στο Πεκίνο με το Πανεπιστήμιο του Πεκίνου ως εμπνευστή, σε απάντηση στην προδοσία στη Συνθήκη των Βερσαλλιών στην οποία πρώην, γερμανικά κατεχόμενα κινεζικά εδάφη μεταβιβάστηκαν στην Ιαπωνία (βασιζόμενη σε προηγούμενη δυσαρέσκεια για τις προηγούμενες παραχωρήσεις του Yuan Shikai το 1915).
Οι πνευματικοί ηγέτες του Κινήματος 4ης Μαΐου ήταν, σε γενικές γραμμές, οι ίδιοι με το Κίνημα Νέας Κουλτούρας — οι μορφές που ήταν, εκείνη την εποχή, στην τροχιά του Πανεπιστημίου του Πεκίνου και του Περιοδικού New Youth. Επομένως, θα μπορούσε να ειπωθεί ότι το Κίνημα Νέας Κουλτούρας έθεσε τα πνευματικά και ιδεολογικά θεμέλια του Κινήματος 4ης Μαΐου, και οι διαμαρτυρίες της 4ης Μαΐου χρησίμευσαν ως το σημείο καμπής που κατέλυσε την ενσωμάτωση των ιδεών του Κινήματος Νέας Κουλτούρας σε ενεργή πολιτική. Απόδειξη αυτού μπορεί να βρεθεί πουθενά καλύτερα από τους δύο πυλώνες του Κινήματος Νέας Κουλτούρας που επινόησε ο Chen Duxiu, «Ο Κύριος Επιστήμη» και «Ο Κύριος Δημοκρατία», που έγιναν τα κύρια συνθήματα πλακάτ των Διαμαρτυριών της 4ης Μαΐου, με το επιχείρημα ότι μόνο αγκαλιάζοντας αυτούς τους «δύο κυρίους» σε αντίθεση με την ξεπερασμένη Κομφουκιανή παράδοση θα μπορούσε η Κίνα να ξεφύγει από την υποβάθμισή της.
Ωστόσο, καθώς το Κίνημα 4ης Μαΐου εκτυλισσόταν, τελικά προέκυψε μια διάσπαση μεταξύ των υποστηρικτών του Κινήματος Νέας Κουλτούρας στην οποία ο εν λόγω πυλώνας «Κύριος Δημοκρατία» θα εγκαταλειπόταν σταδιακά, μαζί με τις φιλοσοφίες πιο φιλελεύθερων μορφών όπως ο John Dewey, καθώς προτάθηκε πλέον από ορισμένους διανοούμενους, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Duxiu, ότι η μεταχείριση των Βερσαλλιών προς την Κίνα αποκάλυπτε ότι οι φιλελεύθερες δυτικές δυνάμεις ήταν άδικες, και ότι ο Μαρξισμός/σοσιαλισμός ήταν η μόνη εναλλακτική.
Αυτοί οι ακραία αριστερόστροφοι διανοούμενοι θα σχημάτιζαν έναν κύκλο στο Πεκίνο. Ο Li Dazhou, έχοντας υπάρξει ο πρώτος σημαντικός υποστηρικτής του Μαρξισμού στην Κίνα, θα άρχιζε να φέρνει ανθρώπους στον κύκλο, συμπεριλαμβανομένων των συνιδρυτών του CCP, Chen Duxiu και Μάο Τσετούνγκ, τον τελευταίο από τους οποίους ο Dazhao θα καθοδηγούσε και θα μεταμόρφωνε σε αφοσιωμένο Μαρξιστή μέχρι το 1920/21. Μαζί, αυτοί οι πρώιμοι κομμουνιστές πραγματοποιούσαν μυστικές συναντήσεις για φοιτητές στο γραφείο της βιβλιοθήκης του Dazhao, το οποίο είχε το παρατσούκλι «το Κόκκινο Δωμάτιο». Όπως και με το Κίνημα Νέας Κουλτούρας, το περιοδικό New Youth του Chen Duxiu θα χρησίμευε για άλλη μια φορά ως βασικό όργανο προπαγάνδας, μετατρεπόμενο στο πιο επιδραστικό πρώιμο όχημα για τη διάδοση του μαρξιστικού αισθήματος στην Κίνα.
Ήταν εν μέσω όλων αυτών που ο Bertrand Russell έφτασε τον Οκτώβριο του 1920 για να ξεκινήσει την παγκοσμίου φήμης οκτάμηνη περιοδεία του σε όλη τη χώρα κατά την οποία έδωσε διαλέξεις στο Πεκίνο και το Hunan σε πλήθη χιλιάδων για το θέμα της φιλοσοφίας και κοινωνικών ζητημάτων. Με τον Russell να έρχεται κατευθείαν από ένα ταξίδι στη Ρωσία για να μιλήσει με τους Λένιν και Τρότσκι, και να δει το μπολσεβίκικο καθεστώς στην πράξη, οι Κινέζοι Μαρξιστές ήταν ιδιαίτερα έτοιμοι να ακούσουν τι είχε να πει ο φιλόσοφος για τα ευρήματά του. Είχαν επίσης ελπίδες για τον Russell — έναν αυτοαποκαλούμενο σοσιαλιστή — να χρησιμεύσει ως αντισταθμιστική δύναμη ενάντια στις πιο μετριοπαθείς Deweyan ιδεολογίες. Όπως περιέγραψε ένας διανοούμενος, ο Zhang Dongsun, την ατμόσφαιρα στη Σαγκάη εκείνη την εποχή, «Όταν ο Dewey έφτασε στην Κίνα, ο Πραγματισμός γέμισε τον αέρα. Τώρα που έφτασε ο Russell, η ατμόσφαιρα έχει μετατοπιστεί στον σοσιαλισμό του Russell» [24].
Ωστόσο, όπως ακριβώς και με τον John Dewey, το πλήθος των Μαρξιστών-Λενινιστών βρήκε για άλλη μια φορά απογοήτευση, καθώς ο Russell θα έγραφε και θα έδινε διαλέξεις επικρίνοντας το μπολσεβίκικο μοντέλο δικτατορίας και βίαιης επανάστασης, αποκηρύσσοντάς το, όπως είπε, με βάση αυτά που είχε δει στη Ρωσία σχετικά με την καταστολή της ελευθερίας, τον δογματικό φανατισμό και την εκτεταμένη δυστυχία.
Όπως το έθεσε ο Russell, «[Ο σοσιαλισμός] είναι απαραίτητος για τον κόσμο», και «Ο μπολσεβικισμός αξίζει την ευγνωμοσύνη και τον θαυμασμό» των προοδευτικών που προσπάθησαν να τον εφαρμόσουν. Ωστόσο, ήταν απίθανο ότι «μια σταθερή ή επιθυμητή μορφή [σοσιαλισμού]» θα μπορούσε να εδραιωθεί χρησιμοποιώντας τις «τραχιές και επικίνδυνες» μεθόδους των Μπολσεβίκων. Σαν να μην έφτανε αυτό το πλήγμα, ο Russell θα αρνούνταν επίσης τη δυνατότητα του κομμουνισμού γενικά να είναι δυνατός στην Κίνα για πολλά χρόνια, επειδή ο κομμουνισμός ήταν «μόνο εφαρμόσιμος σε βιομηχανικές χώρες», και η Κίνα ήταν μια αγροτική χώρα αγροτών.
Σχετικά με αυτό, δήλωσε:
«Αν, εδώ στην Κίνα, μια κυβέρνηση επρόκειτο να διατάξει τον κομμουνισμό αύριο, ο κομμουνισμός δεν θα προέκυπτε από το διάταγμα, επειδή θα υπήρχαν αντιστάσεις και στις συνήθειες του λαού, και επειδή οι υλικές συνθήκες όσον αφορά μηχανήματα κλπ. δεν υπάρχουν. Η εξουσία των κυβερνήσεων είναι αυστηρά περιορισμένη σε ό,τι είναι τεχνικά και ψυχολογικά δυνατό ανά πάσα στιγμή σε έναν δεδομένο πληθυσμό. Για την επιτυχία στην κοινωνική ανοικοδόμηση, είναι ζωτικά απαραίτητο, όχι μόνο να κατανοήσουμε τους ηθικούς σκοπούς στους οποίους πρέπει να στοχεύουμε, αλλά και να γνωρίζουμε τους επιστημονικούς νόμους που καθορίζουν τι είναι δυνατό».
Για να επιτευχθεί ο κομμουνισμός απαιτείτο βιομηχανία, και για να επιτευχθεί τέτοια βιομηχανία απαιτείτο κεφάλαιο, είπε ο Russell, και βλέποντας ότι η Κίνα δεν είχε, εκείνη την εποχή, τέτοιο κεφάλαιο, ο Russell πρότεινε ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης για να αλλάξει τις κλίσεις των μαζών και να τις προετοιμάσει για τη μετάβαση, ώστε να μπορέσουν, με τον καιρό, να αναπτύξουν βιομηχανία με μη καπιταλιστικό τρόπο. Ως τελικό προϊόν όλων αυτών, ο Russell οραματίστηκε ένα σύστημα μη επαναστατικού, δημοκρατικού, αποκεντρωμένου συντεχνιακού σοσιαλισμού σε αντίθεση με τον συγκεντρωτικό κρατικό κομμουνισμό για την Κίνα.
Όπως ήταν αναμενόμενο, τέτοιες ιδέες συνάντησαν έντονη κριτική από τα πιο ακροαριστερά μέλη του Κινήματος της 4ης Μαΐου, τα οποία περιφρόνησαν την ιδέα της συνεργασίας με τους καπιταλιστές και της προσπάθειας να τους πείσουν να ενωθούν μαζί τους, αντί να τους αποσπάσουν βίαια τις καπιταλιστικές δομές τους. Ο Zhou Fohai, μελλοντικό ιδρυτικό μέλος του ΚΚΚ, θα έγραφε: «Από τη στιγμή που ο Russell έφτασε στην Κίνα, ανυπομονούσα να συζητήσω για τον σοσιαλισμό… ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι θα είχαμε το αντίθετο αποτέλεσμα. Από τη στιγμή που ο Ράσελ εξέφρασε το κάλεσμά του να “αναπτυχθεί η βιομηχανία και να αναζωογονηθεί η εκπαίδευση”, η συζήτηση στράφηκε εναντίον του σοσιαλισμού». Ο Li Dazhao θα επαναλάμβανε αυτά τα συναισθήματα τον Μάρτιο του 1921, γράφοντας: «Από τη στιγμή που ο Russell είπε ότι “η Κίνα πρέπει να αναπτύξει τη βιομηχανία της”, όλοι δίνουν μεγάλη σημασία σε αυτή την ανάγκη. Πράγματι, η οικονομική δυστυχία της Κίνας είναι αναμφισβήτητη και η βιομηχανία πρέπει να αναπτυχθεί, αλλά το ότι πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τον καπιταλισμό για να το κάνουμε αυτό είναι εξαιρετικά παράλογο». [25].
Ο ίδιος ο Μάο, μετά από επίσκεψη σε μια από τις διαλέξεις του Russell στην πατρίδα του Changsha, εξέφρασε επίσης την δυσαρέσκεια του:
«Στη διάλεξή του στο Changsha, ο Russell ... πήρε θέση υπέρ του κομμουνισμού αλλά κατά της δικτατορίας των εργατών και αγροτών. Είπε ότι κάποιος πρέπει να χρησιμοποιήσει τη μέθοδο της εκπαίδευσης για να αλλάξει τη συνείδηση των ιδιοκτητικών τάξεων, και ότι με αυτόν τον τρόπο δεν θα ήταν απαραίτητο να περιοριστεί η ελευθερία ή να καταφύγει κανείς σε πόλεμο και αιματηρή επανάσταση ... Οι αντιρρήσεις μου στην άποψη του Russell μπορούν να δηλωθούν με λίγα λόγια: «Αυτό είναι πολύ ωραίο ως θεωρία, αλλά είναι ανέφικτο στην πράξη» [26].
Ωστόσο, παράλληλα με την αφανή αλλά τεράστια επίδραση που θα είχε ο Dewey στα γεγονότα που αφορούσαν τα πρώτα χρόνια του ΚΚΚ και τη μελλοντική κομμουνιστική Κίνα, ο ίδιος ο Russell θα συνέβαλε με σημαντικό, αν και υποτιμημένο, τρόπο. Το πιο σχετικό εδώ θα ήταν η επιρροή του στον συνιδρυτή του ΚΚΚ, Chen Duxiu.
Ακόμη και μετά τη μεταστροφή του στον Μαρξισμό, ο Duxiu ήταν πάντα καχύποπτος απέναντι στις πολιτικές δομές, ισχυριζόμενος αντίθετα ότι προτιμούσε ως προπαρασκευαστικό εργαλείο για την επανάσταση τη διάδοση ιδεών και τη στρατολόγηση στελεχών μέσω χαλαρά συνδεδεμένων ομάδων ατόμων πιστών σε έναν δάσκαλο. Ωστόσο, από αυτή την άποψη, ένας «μεγάλος μετασχηματισμός στη σκέψη του Chen» [27] θα συμβεί λόγω του Russell και των διαλέξεών του. Εδώ, ο Russell, παρά το γεγονός ότι ήταν ο ίδιος υποστηρικτής ενός αποκεντρωμένου συστήματος συντεχνιακού σοσιαλισμού, θα επαινούσε πτυχές της μπολσεβίκικης οργάνωσης για την αποτελεσματικότητά της στην κατάληψη και διατήρηση της εξουσίας, επιπλέον του ότι ήταν επικριτικός για τα αισθήματα μεταξύ αναρχικών και ορισμένων σοσιαλιστικών κύκλων ότι οι μάζες μπορούσαν να οργανωθούν αυθόρμητα. Αυτές οι ρήσεις θα βοηθούσαν να τονιστεί στον Chen τα πρακτικά πλεονεκτήματα μιας άκαμπτης οργανωτικής δομής σε αντίθεση με διάχυτους πνευματικούς κύκλους, κάτι που θα διαδραματίσει μεγάλο ρόλο στην κρυστάλλωση της στροφής του προς τις Λενινιστικές αρχές ενός στενά οργανωμένου κόμματος, και θα τον εμπνεύσει να πιέσει για μια νέα πολιτική δομή για να επιφέρει αλλαγή [28].
Μετά από αυτή τη στροφή, και με τη χρηματοδότηση της Ρωσικής Κομιντέρν, ο Chen θα χρησίμευε ως ο βασικός οδηγός στην ενοποίηση των διάσπαρτων κινεζικών κομμουνιστικών κυττάρων σε μια συγκεντρωτική, πειθαρχημένη εθνική δομή, συντάσσοντας προσωρινούς κανόνες, εγκαθιστώντας τη Σαγκάη ως κεντρικό κόμβο και τονίζοντας τους κεντρικούς ελέγχους γύρω από αυτήν, όλα τα οποία κορυφώθηκαν στη δημιουργία του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος τον Ιούλιο του 1921.
Ο Russell αλλάζει πορεία, υποστηρίζει μια μπολσεβίκικου τύπου κατάληψη της Κίνας
Την παραμονή της δημιουργίας του CCP, η επιρροή του Russell θα σήκωνε για άλλη μια φορά το κεφάλι της. Στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του με τίτλο «Ο Δρόμος της Κίνας προς την Ελευθερία», θα αναιρούσε εντελώς όλα όσα είχε τονίσει με σφοδρότητα στην περιοδεία του, δηλώνοντας ότι η κατάσταση της ήρεμης, αγροτικής κοινωνίας της Κίνας ήταν τόσο δεινή που μόνο ένα ισχυρό κράτος, σε αντίθεση με αποκεντρωμένες συντεχνίες, θα αρκούσε ως μέσο για την επίτευξη του σοσιαλισμού. Η μαζική εκπαίδευση και η βιομηχανία ήταν ακόμα απαραίτητες, είπε, αλλά θα ήταν δυνατές μόνο υπό μια συγκεντρωτική κυβέρνηση για να εξασφαλιστεί η κατεύθυνση και να αποτραπεί η διαφθορά. Τέτοιες φιλελεύθερες και δημοκρατικές μορφές σοσιαλισμού όπως ο συντεχνιακός σοσιαλισμός, αποφάσισε, θα μπορούσαν να λειτουργήσουν μόνο σε χώρες όπως η Βρετανία, στις οποίες υπήρχαν μορφωμένοι και ενημερωμένοι ψηφοφόροι.
Ομοίως, ενώ είχε περάσει τους τελευταίους μήνες επικρίνοντας σκληρά το μπολσεβίκικο μοντέλο επανάστασης για τη βία και την καταπίεσή του, θα το υποστήριζε τώρα πλήρως ως το μόνο διαθέσιμο μέσο για να σωθεί η Κίνα, δηλώνοντας ότι:
«Η πολιτική μεταρρύθμιση στην Κίνα δεν μπορεί για πολλά χρόνια ακόμα να λάβει τη μορφή δημοκρατίας σύμφωνα με το δυτικό μοντέλο. Η δημοκρατία προϋποθέτει έναν πληθυσμό που μπορεί να διαβάζει και να γράφει και που έχει κάποιο βαθμό γνώσης για πολιτικές υποθέσεις. Αυτές οι συνθήκες δεν μπορούν να ικανοποιηθούν στην Κίνα τουλάχιστον για μια γενιά μετά την εγκαθίδρυση μιας κυβέρνησης αφοσιωμένης στο δημόσιο καλό. Θα πρέπει να περάσετε από ένα στάδιο ανάλογο με εκείνο της δικτατορίας του κομμουνιστικού κόμματος στη Ρωσία, επειδή μόνο με κάποια τέτοια μέσα μπορεί να πραγματοποιηθεί η απαραίτητη εκπαίδευση του λαού και η μη καπιταλιστική ανάπτυξη της βιομηχανίας».
Αυτή η δικτατορία, είπε ο Russell, θα απαιτούσε:
«Δέκα χιλιάδες αποφασισμένους άνδρες, εμπνευσμένους από ένα ιδανικό και πρόθυμους να ρισκάρουν τη ζωή τους, θα μπορούσαν να αποκτήσουν τον έλεγχο της κυβέρνησης, να αναγεννήσουν τους κινεζικούς θεσμούς και να εγκαινιάσουν μια βιομηχανική ανάπτυξη που θα ήταν απαλλαγμένη από τα κακά που συνδέονται με τον καπιταλισμό στη Δύση».
Η αποχαιρετιστήρια ομιλία του Russell παρείχε εξωτερική, έγκυρη πνευματική υποστήριξη στους προ-CCP Μαρξιστές λίγες εβδομάδες πριν από την ίδρυση του CCP, με άτομα όπως ο Chen Duxiu να μπορούν να ενισχύσουν τη ρητορική τονίζοντας ότι μια επανάσταση μπολσεβίκικου τύπου με επικεφαλής μια ελίτ πρωτοπορία ήταν πλέον κάτι που ακόμη και εξέχοντες δυτικοί στοχαστές θεωρούσαν αναπόφευκτο. Στο τεύχος του περιοδικού New Youth εκείνου του μήνα, ο Duxiu θα παρέθετε εκτενώς την ομιλία του Russell, παίρνοντας το κάλεσμα για 10.000 άνδρες ως ένα «Πολύ σημαντικό υπαινιγμό» [29] για τη δικαιολόγηση και νομιμοποίηση ενός μικρού, αφοσιωμένου πολιτικού κόμματος για να καταλάβει και να μεταρρυθμίσει τον κρατικό μηχανισμό της Κίνας. Κατά την άποψη του Chen, ένα τέτοιο κόμμα ήταν κάτι που έπρεπε να προηγείται της κυβέρνησης, σε αντίθεση με το αντίστροφο, με την περίπτωση να είναι ότι «Το Κόμμα είναι η μητέρα της κυβέρνησης, η κυβέρνηση είναι το παιδί του Κόμματος· αντί να φωνάζουμε ‘μεταρρυθμίστε την κυβέρνηση’, θα πρέπει να φωνάζουμε ‘μεταρρυθμίστε το Κόμμα’!» [30]
Έτσι, ένα κόμμα πρωτοπορίας με επικεφαλής μια ελίτ ήταν αυτό που χρειαζόταν για να κινητοποιήσει την κυβέρνηση, ώστε η κυβέρνηση στη συνέχεια να κινητοποιήσει τον λαό. Η έλλειψη πίστης του Russell στους αμόρφωτους και μη πατριώτες Κινέζους να κάνουν κάτι τέτοιο μόνοι τους είναι επίσης κάτι με το οποίο θα συμφωνούσε ο Chen, τονίζοντας ότι: «Ο κινεζικός λαός είναι απλά ένας σωρός χαλαρής άμμου … ένα μάτσο στενόμυαλων ατομικιστών χωρίς δημόσιο πνεύμα». Ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπιστεί αυτή η χαλαρή άμμος, είπε, θα ήταν να «πρώτα να αφήσουμε τον Λένιν να μας σκοτώσει, και μετά θα σκοτώσουμε τον Λένιν» [31], που σημαίνει να καταλάβουμε βίαια τον έλεγχο της κινεζικής κυβέρνησης και βιομηχανίας, και μόλις γίνει αυτό, να επιστρέψουμε τον έλεγχο πίσω στον λαό (ή όχι).
Ανακεφαλαίωση
Λαμβάνοντας όλα αυτά υπόψη, εξακολουθούμε να γνωρίζουμε μόνο ένα μικρό μέρος της συνολικής εικόνας· αυτό που δεν θα μπορέσουμε ποτέ να δούμε είναι οι ιδιωτικές υποθέσεις του Russell, του Dewey, των ιδρυτών του ΚΚΚ ή τυχόν σκοτεινών προσώπων που περιβάλλουν αυτούς τους χαρακτήρες κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Χωρίς να έχουμε πλήρη εικόνα του πραγματικού βαθμού αλληλεπίδρασης μεταξύ όλων αυτών των προσώπων, ούτε των οδηγιών ή εντολών που ενδεχομένως δόθηκαν εκτός των (προσεκτικά διαχειριζόμενων) δημόσιων αρχείων, δεν μας μένει παρά να συλλέξουμε τα πενιχρά ίχνη που βρίσκονται εκτός της κύριας διαδρομής και να βγάλουμε συμπεράσματα με βάση αυτά που υποδηλώνουν.
Σε αυτή την περίπτωση, αυτό που μπορέσαμε να προσδιορίσουμε είναι ότι:
Το ιεραποστολικό έργο και τα εκπαιδευτικά προγράμματα της οικογένειας Russell που χρηματοδοτήθηκαν από τους Skull & Bones βοήθησαν στην εγκατάσταση του Yuan Shikai στην εξουσία, με τον Yuan Shikai στη συνέχεια να δημιουργεί τις συνθήκες για την ανάδυση του Κινήματος Νέας Κουλτούρας με την εξωτερική πολιτική και τις πολιτικές του μεταρρυθμίσεις.
Οι σπόροι του Κινήματος Νέας Κουλτούρας μπορούν να ανιχνευθούν σε ένα περιοδικό που ιδρύθηκε από έναν λόγιο του Πανεπιστημίου Aberdeen, τον Zhang Shizhao, ο οποίος διδάχθηκε από έναν προστατευόμενο ενός ανθρώπου στενά συνδεδεμένου με τον John Stuart Mill, τον νονό του Bertrand Russell.
Αυτό το περιοδικό θα διαδραματίσει κομβικό ρόλο στην καριέρα του μελλοντικού συνιδρυτή του CCP, Chen Duxiu, ο οποίος θα συνεχίσει να ηγείται του NCM μέσω του περιοδικού του New Youth.
Ο πληρεξούσιος του Μπλοκ Cecil, Timothy Richard, καθοδήγησε τους Kang Youwei και Liang Qichao, οι οποίοι, μεταξύ τους, ίδρυσαν το Πανεπιστήμιο του Πεκίνου - το μελλοντικό hotspot του Κινήματος Νέας Κουλτούρας και της 4ης Μαΐου από το οποίο αναδύθηκαν ο πρώιμος Μαρξισμός και το CCP.
Ο συνιδρυτής του Προοδευτικού Κόμματος του Liang Qichao, Tang Hualong, βοήθησε στην άνοδο του μελλοντικού συνιδρυτή του CCP, Li Dazhao.
Ο προστατευόμενος του Liang Qichao, Fan Yuanlian, εγκατέστησε τον Cai Yuanpei, έναν μαθητή του αγωγού των Skull & Bones, William Wundt, ως καγκελάριο του Πανεπιστημίου του Πεκίνου.
Ο Yuanpei προχώρησε στη μεταφορά δυτικά εκπαιδευμένων διανοουμένων που συνδέονταν με το Κίνημα Νέας Κουλτούρας ως σχολή, συμπεριλαμβανομένων των μελλοντικών συνιδρυτών του CCP, μεταξύ των οποίων ο κομμουνιστής παιδαγωγός του Μάο, Li Dazhao.
Ο Yuanpei εφάρμοσε μια πολιτική φιλοσοφικής και ιδεολογικής ανοχής στο Πεκίνο, η οποία επέτρεψε στον πρώιμο κινεζικό μαρξισμό να ανθίσει.
Ο John Dewey, ένα άλλο προϊόν των Wundt και Skull & Bones μέσω του ψυχολόγου G. Stanley Hall, προσκλήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου από τον Hu Shih, έναν από τους ίδιους τους προστατευόμενους του Dewey που σπούδασε υπό αυτόν με μια Υποτροφία Αποζημίωσης Μπόξερ (με αυτή την ίδια την Υποτροφία να έχει ιδρυθεί από έναν απόφοιτο της Κινεζικής Εκπαιδευτικής Αποστολής που δημιουργήθηκε από τους Skull & Bones).
Ο Μάο παρακολούθησε τις διαλέξεις του Dewey και ίδρυσε το Πανεπιστήμιο Αυτο-Μελέτης του 1921 βασισμένο σε Deweyan αρχές, με τη βοήθεια του Hu Shih και με χρήματα που συγκεντρώθηκαν μέσω της βοήθειας του Yale-in-China. Αυτό το πανεπιστήμιο λειτούργησε ως δοκιμαστική λειτουργία για μεγάλες πολιτικές που αργότερα εφαρμόστηκαν στην Πολιτιστική Επανάσταση.
Ο Dewey βοήθησε στη διάδοση της φιλοσοφίας του Bertrand Russell, βοηθώντας στην πρόσκλησή του στο Πανεπιστήμιο, μαζί με τις προσπάθειες των Li Qichao, Fu Tong (ενός παλιού συνεργάτη από το Πανεπιστήμιο του Birmingham), και Zhang Shenfu (ενός προστατευόμενου του Zhang Shizao), με τον Zhao Yuanren (έναν παλιό συμμαθητή του προστατευόμενου του Dewey, Hu Shih) να ενεργεί ως μεταφραστής.
Στο ταξίδι του, ο Russell προχώρησε στην πραγματοποίηση κρίσιμων αλλαγών στην κοσμοθεωρία του Chen Duxiu και παρείχε πνευματική ενίσχυση για τη δημιουργία ενός κόμματος πρωτοπορίας για να ανέλθει και να καταλάβει τον έλεγχο της κινεζικής κυβέρνησης και βιομηχανίας, λίγες εβδομάδες πριν από την ίδρυση του CCP.
Αυτό που όλα αυτά φαίνεται να υποδηλώνουν, τουλάχιστον κατά την άποψη του συγγραφέα, είναι η εξέλιξη ενός μακροπρόθεσμου σχεδίου, που συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με μια συγκεκριμένη οικογένεια, το οποίο τελικά θα οδηγούσε στη δημιουργία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας και σε έναν σχεδόν άνευ προηγουμένου αριθμό θανάτων και δεινών σε μια συγκεκριμένη περιοχή μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.
Τι γίνεται όμως με τον δράστη;
Μάο Τσετούνγκ - δικτάτορας ή μαριονέτα;
Ένα πράγμα που δεν έχουμε συζητήσει ακόμα είναι το πρώιμο υπόβαθρο του Μάο. Αφού πήδηξε από αποτυχημένες εκκινήσεις σε μια αστυνομική ακαδημία, μια σχολή παραγωγής σαπουνιού και μια σχολή οικονομικών, ο Μάο θα εγγραφεί στην Τέταρτη Κανονική Σχολή του Hunan σε ηλικία 20 ετών σε μια προσπάθεια να γίνει δάσκαλος. Σε αυτή τη σχολή, καθοδηγήθηκε, ή «διαμορφώθηκε» [32], από έναν καθηγητή ονόματι Yang Chiangji, ο οποίος αργότερα θα γινόταν ο πεθερός του πρώτου γάμου του Μάο. Ο Chiangji ήταν ο άνθρωπος που θα σύστηνε τον Μάο στη δυτική μάθηση, καθώς και στο περιοδικό New Youth του Chen Duxiu, με τον οποίο ο Chiangji ήταν φίλος. Μετά από αυτή την εισαγωγή, ο Μάο θα συνεισέφερε στο περιοδικό το 1917, κερδίζοντάς του την πρώτη του αναγνώριση και βοηθώντας τον να βάλει το πόδι του στην πόρτα για να δικτυωθεί μεταξύ του περιβάλλοντος γύρω από το Κίνημα Νέας Κουλτούρας.
Ήταν επίσης ο Chiangji που εξασφάλισε τη θέση του Μάο ως βιβλιοθηκονόμου στο Πεκίνο, όπου καθοδηγήθηκε στον Μαρξισμό από τον Li Dazhao, σηματοδοτώντας την αρχή της μακράς κομμουνιστικής του καριέρας. Σε αυτό, ο ίδιος ο Chiangji είχε καταφέρει να εξασφαλίσει τη δουλειά στον Μάο χάρη στη δική του σύσταση στη σχολή του Πεκίνου από τον ιδιοκτήτη του περιοδικού Tiger και δανειστή χρημάτων του Μάο, Zhang Shizao, έναν στενό φίλο του Chiangji από τις σπουδές τους στο Πανεπιστήμιο του Aberdeen. [33] Αυτό το τελευταίο γεγονός είναι απολύτως κρίσιμο, καθώς, από αυτούς τους δύο καλούς φίλους που συναντήθηκαν και οι δύο σύγχρονα στο Aberdeen, έχουμε τον Chiangji να συνεχίζει να καθοδηγεί τον Μάο Τσετούνγκ και να τον φέρνει στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου, και τον Zhang Shizhao να συνεχίζει να βοηθά στην εκτόξευση της καριέρας του μελλοντικού συνιδρυτή του CCP, Chen Duxiu, στο περιοδικό Tiger.
Επιπλέον, στο Aberdeen, και οι δύο αυτοί άνδρες μοιράζονταν τον ίδιο δάσκαλο, τον προαναφερθέντα William Leslie Davidson [34]. Όπως ήδη αναφέρθηκε, ο Davidson ήταν ο ίδιος προστατευόμενος του Λόρδου Πρύτανη του πανεπιστημίου, Alexander Bain, ενός στενού συνεργάτη του John Stuart Mill, του νονού ενός νεαρού Bertrand Russell. Δηλαδή, του ίδιου μέλους της φυλής Russell που θα μεγάλωνε για να γίνει φιλόσοφος και να περιοδεύσει στην Κίνα, διαδραματίζοντας κομβικό ρόλο στην έμπνευση του Chen Duxiu να οργανώσει τη δημιουργία του CCP.
Απορρίπτοντας όποια φαινομενικά μικρή πιθανότητα ότι η σύμπτωση είναι αυτή που προκάλεσε όλα αυτά τα πράγματα να ευθυγραμμιστούν τόσο τέλεια, αυτό που θα υποδείκνυε είναι ότι από τουλάχιστον τη δεκαετία του 1860 (τη δεκαετία που ο Alexander Bain ήταν κοντά με τον Stuart Mill, και είχε τον William Leslie Davidson υπό την επίβλεψή του), το ιστορικό πρότυπο για τη δημιουργία της κομμουνιστικής Κίνας, μαζί με όλους τους χαρακτήρες που θα την πραγματοποιούσαν, ήταν στη θέση του. Από εκεί, το μόνο που απέμενε να γίνει ήταν να βρεθούν οι κατάλληλοι υποψήφιοι για να ταιριάξουν στους ρόλους, όπου οι Yang Chiangji και Zhang Shizhao ήρθαν να υπηρετήσουν ως ανιχνευτές (ή τουλάχιστον σχημάτισαν βασικούς πρώιμους σταθμούς σε μια μεταφορική ταινία καλλιέργειας).
Αυτό, λοιπόν, μας φέρνει στο επόμενο θέμα μας - τώρα που γνωρίζουμε ότι οι Μάο Τσετούνγκ, Chen Duxiu, Li Dazhao και η δημιουργία του CCP ήταν δεμένοι με οντότητες όπως η οικογένεια Russell, οι Skull & Bones και το Μπλοκ Cecil (Rhodes-Milner), τι γίνεται με τους αντιπάλους τους, Chiang Kai-Shek και το KMT;
KMT, CCP - δύο φτερά του ίδιου πουλιού
Αποδεικνύεται ότι εκτός από το ότι ήταν προστατευόμενος του Yat-sen, ο οποίος ήταν ο ίδιος δημιούργημα του βρετανικού κατεστημένου (δηλαδή, του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ και μιας ομάδας ελίτ που κατάγονταν από τη δυναστεία Bruce και τους συμμάχους τους), βρίσκουμε επίσης μερικές άλλες πολύ ενδιαφέρουσες συνδέσεις με την άνοδο του Chiang Kai-Shek· και πολύ πιο άμεσες από εκείνες των ιδρυτών του CCP. Πιο σχετική εδώ είναι η γαμήλια ένωση τόσο του Chiang όσο και του Sun στην περίφημη, συνδεδεμένη με τις ΗΠΑ, οικογένεια Soong.
Η οικογένεια Soong ξεκίνησε με τον Charlie Soong, ο οποίος σε ηλικία 17 ετών μετακόμισε στη Βοστώνη υπό την υιοθεσία ενός συγγενή από τη μητέρα του, όπου θα προσηλυτιζόταν στον Χριστιανισμό και, μέσω της βοήθειας του Μεθοδιστικού δικτύου στο Wilmington, θα εγγραφόταν στο Trinity College το 1880 ως ο πρώτος διεθνής φοιτητής του. Χωρίς κεφάλαια, ο Μεθοδιστής βιομήχανος και έμπορος καπνού Julian S. Carr, ένας από τους πλουσιότερους άνδρες στον Νότο, παρενέβη για να χρηματοδοτήσει την εκπαίδευση του Soong, φτάνοντας στο σημείο να τον πάρει προσωπικά στο σπίτι του και να τον αντιμετωπίσει σαν να ήταν γιος του.
Ήταν ο Carr που παρείχε στον Soong κεφάλαια για να ξεκινήσει τη δική του εκδοτική επιχείρηση στη Σαγκάη, βοηθώντας τον να συσσωρεύσει τον αρχικό του πλούτο. Ενώ βρισκόταν στη Σαγκάη, ο Soong θα γνώριζε και θα γινόταν φίλος με τον Sun Yat-sen, δεμένοι μέσω της κοινής τους συμμετοχής στην Εταιρεία Ουρανού και Γης. Τόσο ο Carr όσο και ο Soong θα προχωρούσαν στο να διαδραματίσουν βασικούς οικονομικούς ρόλους στην υποστήριξη του Sun κατά τη διάρκεια της εξορίας του στα χρόνια που οδήγησαν στην Επανάσταση Xinhai του 1911. Ο Carr, παρεμπιπτόντως, ανίχνευε την καταγωγή του πίσω στον Ιππότη της Περικνημίδας Robert Carr, Κόμη του Somerset — πεθερό του William Russell, 5ου Δούκα του Bedford — ενός μέλους του 17ου αιώνα της φυλής Russell.
Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων, ο Soong ξεκίνησε μια οικογένεια στη Σαγκάη με τη σύζυγό του Ni Kwei-tseng, με αποτέλεσμα τρεις κόρες και τρεις γιους, όλοι οι οποίοι θα σταλούν στις Ηνωμένες Πολιτείες για εκπαίδευση. Από τις κόρες, γνωστές μαζί ως οι θρυλικές «Αδελφές Soong», η Soong Ching-ling θα παντρευόταν τον Sun Yat-sen το 1915, η Soong Mei-ling θα παντρευόταν τον Chiang Kai-Shek το 1927, ενώ η Soong Ai-ling παντρεύτηκε τον H.H. Hung, τον πλουσιότερο άνθρωπο στην πρώιμη Δημοκρατία της Κίνας, το 1914.
Από αυτές, η σύζυγος του Chiang Kai-Shek, Soong Mei-ling, εκπαιδεύτηκε στο Wellesley College, όπου ήταν συμμαθήτρια της Beth Luce Moore, της αδελφής του Skull & Bonesman Henry Luce της φήμης των περιοδικών Time, Life, Fortune και Sports Illustrated [35]. Η επαφή τους θα διευκόλυνε μια μεταγενέστερη συνάντηση μεταξύ του αδελφού της Mei-ling, T.V. Soong, στην οποία ο Luce υποσχέθηκε να υποστηρίξει την Εθνικιστική κυβέρνηση. Μετά από αυτό, το Time θα άρχιζε να δημοσιεύει μεγάλη ποσότητα προ-τσιανγκικής προπαγάνδας, παρουσιάζοντας τους Chiang και Soong Mei-ling σε πολλά εξώφυλλα, και χαρακτηρίζοντάς τους «άνδρα και γυναίκα της χρονιάς» το 1937.
Ουσιαστικά, αυτό σημαίνει ότι οι Skull & Bones της οικογένειας Russell συμμετείχαν στο πλευρό του Chiang Kai-shek στον Κινεζικό Εμφύλιο Πόλεμο, ενώ επίσης γέννησαν τους αντιπάλους τους, το CCP, μέσω όλων των προαναφερθέντων καναλιών. Τέτοιες αμφίπλευρες συνδέσεις αναδύονται περαιτέρω όταν λάβουμε υπόψη ότι αρκετές από την οικογένεια και το κοινωνικό περιβάλλον του Luce αποτελούνταν από κορυφαίες μορφές εντός της Εταιρείας Προσκυνητών (Pilgrims Society). Δηλαδή, η Εταιρεία Προσκυνητών ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη μέσω του Ιδρύματος Rockefeller με τη χρηματοδότηση του ίδιου Ινστιτούτου Σχέσεων Ειρηνικού (IPR), το οποίο, όπως τονιζόταν ακατάπαυστα από τους Μακαρθιστές και τους John Birchers, είχε πληθώρα συνδέσεων με το κινεζικό κομμουνιστικό καθεστώς κατά τη διάρκεια του Κινεζικού Εμφυλίου Πολέμου.
Μακράν το πιο σημαντικό παράδειγμα προς επισήμανση από αυτή την άποψη είναι οι πράξεις του αρχιτέκτονα του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, Harry Dexter White — ενός ανθρώπου στενά συνδεδεμένου με το IPR [36] — και του προστατευόμενου του, Frank Coe. Μαζί, αυτοί οι Αξιωματούχοι του Υπουργείου Οικονομικών, μαζί με έναν άλλο συνεργάτη, τον Solomon Adler, ενήργησαν για να εμποδίσουν την παράδοση ενός δανείου 200 εκατομμυρίων δολαρίων σε χρυσό στην κινεζική Εθνικιστική κυβέρνηση, οδηγώντας στην αποτυχία του νομίσματός της και σε έναν υπερπληθωρισμό που, σε μικρό βαθμό, συνέβαλε στην εγκατάσταση του CCP ως νικητή του εμφυλίου πολέμου [37].
Μετά από έλεγχο για τις κομμουνιστικές τους διασυνδέσεις (συγκεκριμένα τη συμμετοχή τους στο δίκτυο κατασκόπων Silvermaster, ένα από τα πιο δημοσιοποιημένα δίκτυα κατασκοπείας ΗΠΑ-Σοβιετικής Ένωσης του Ψυχρού Πολέμου), οι Adler και Coe θα εξορίζονταν στη συνέχεια από τις ΗΠΑ και τελικά θα εγκαθίσταντο μόνιμα στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Εκεί, θα εξασφάλιζαν υψηλόβαθμες θέσεις και συνδέσεις εντός του CCP, συμβάλλοντας σε οικονομικό, μεταφραστικό, προπαγανδιστικό και έργο πληροφοριών, με τον Coe ειδικότερα να βοηθά στο Μεγάλο Άλμα προς τα Εμπρός του Μάο.
Κοιτάζοντας περαιτέρω το σύμπλεγμα Προσκυνητών/Ομάδας Milner από το οποίο αναδύθηκε το IPR, βρίσκουμε ότι από τα τρία αδέλφια Soong, ο T.V. Soong ήταν επίσης συνεργάτης του μελλοντικού ιδρυτή της ΕΕ και συμμετέχοντος στο Le Cercle, Jean Monnet. Μαζί, ίδρυσαν την China Finance Development Corporation, μια επενδυτική εταιρεία που συμμετείχε σε επενδύσεις σε κινεζικές υποδομές για το Εθνικιστικό καθεστώς (ιδίως σιδηροδρόμους). Επομένως, έχουμε τη σύνδεση πληρεξουσίου της Ομάδας Milner τόσο με τους Εθνικιστές όσο και, μέσω του ιεραπόστολου Timothy Richard και του Προοδευτικού Κόμματος του προστατευόμενου του Liang Qichao, στη βοήθεια στην καριέρα του συνιδρυτή του CCP, Li Dazhao.
Τελικές σκέψεις
Στις αποκαλύψεις για τις πραγματικές δυνάμεις που κρύβονται πίσω από την ιστορία της Κίνας του 19ου και του 20ού αιώνα, φαίνεται ότι, όπου κι αν στραφεί κανείς, η συζήτηση καταλαμβάνεται από μερικές αλήθειες και επιλεκτικές αποκαλύψεις. Όσοι ακολουθούν τη γραμμή του κινήματος του John Bircher θα διακηρύσσουν δυνατά τη σύνδεση του Ινστιτούτου Ειρηνικών Σχέσεων (IPR) με τους Κινέζους κομμουνιστές, παραλείποντας όμως να επισημάνουν ότι οι ίδιοι παράγοντες που υποστήριζαν τον αγαπημένο τους Chiang Kai-shek ήταν επίσης και οι υποστηρικτές του IPR. Ομοίως, άνθρωποι όπως ο Lyndon LaRouche θα αναφερθούν με φανταστική λεπτομέρεια σε κείμενα όπως το «Dope Inc.» σχετικά με τη σύνδεση του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ με την επιδημία του οπίου που μαστίζει την Κίνα καθ’ όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα και τον επακόλουθο σύνδεσμο του οργανωμένου εγκλήματος της διακίνησης ναρκωτικών που προέκυψε από αυτό, μόνο και μόνο για να προωθήσουν στη συνέχεια προπαγάνδα υπέρ του Yat-sen, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ήταν δημιούργημα του ίδιου Τάγματος του Αγίου Ιωάννη. Αυτό που προσπαθήσαμε να κάνουμε εδώ είναι να διαπεράσουμε, τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό, την προπαγάνδα και να προσφέρουμε κάποια σαφήνεια σχετικά με το ποιοι ήταν αυτοί οι παράγοντες, και πόσο προσεκτικά σκηνοθετημένη υπόθεση ήταν στην πραγματικότητα ο Κινεζικός Εμφύλιος Πόλεμος.
Αυτό, παρεμπιπτόντως, είναι χωρίς καν να μπούμε στην ιστορία της Ιαπωνίας μετά την Αποκατάσταση Meiji, καθώς ήταν η αναταραχή αυτής της χώρας που οδήγησε στην ανάπτυξη του κινεζικού κομμουνισμού στο επίπεδο του 1949 μέσω του Δεύτερου Ενωτικού Μετώπου του KMT και του CCP. Μια τέτοια συζήτηση θα περιλάμβανε πολλούς από τους ίδιους παίκτες που συζητάμε μέχρι τώρα (Προσκυνητές, Rhodes-Milner, Jardine Matheson, για παράδειγμα), επιπλέον ξεχωριστών στοιχείων όπως η πάντα μυστηριώδης Εταιρεία Μαύρου Δράκου. Δυστυχώς, όλα αυτά είναι πέρα από το πεδίο του άρθρου.
Για να συνοψίσουμε, με άτομα όπως ο Anthony Sutton να έχουν ήδη καλύψει την επικράτηση των Skull & Bones στη δημιουργία της Κίνας για το άνοιγμά της στον αμερικανικό εταιρικό κόσμο τη δεκαετία του 1970, αυτό το κομμάτι είχε σκοπό να δείξει ότι αυτό δεν ήταν απλώς καπιταλιστικός οπορτουνισμός, αλλά μέρος μιας ατζέντας που πάει πολύ πίσω (ακόμα πίσω και από την Επανάσταση Xinhai του 1911, την οποία ο Sutton επίσης επισημαίνει σωστά τη σύνδεση με το Yale).
Στο πλαίσιο αυτό, ο συγγραφέας εκφράζει την άποψη ότι η κομμουνιστική διακυβέρνηση του Μάο Τσε Τουνγκ δεν ήταν παρά μια επιχειρηματική φάση ενός μακροπρόθεσμου σχεδίου, με σκοπό του Μάο να υλοποιήσει ένα έργο μαζικής πολιτιστικής εξάλειψης, με στόχο να διακόψει τη σύνδεση της Κίνας με τον παλιό της κόσμο. Το έργο αυτό, μόλις υλοποιήθηκε, έθεσε την Κίνα σε θέση να αναδειχθεί ως παγκόσμια υπερδύναμη και να αναλάβει ηγετικό ρόλο στη σημερινή διαλεκτική αντιπαράθεση μεταξύ των χωρών BRICS και της Φιλελεύθερης Διεθνούς Τάξης. Μια διαλεκτική η οποία, αν ολοκληρωθεί πλήρως, θα καταλήξει τελικά στην χρηματοδοτούμενη από το Λονδίνο Πρωτοβουλία «Μια Ζώνη, Ένας Δρόμος» [38], η οποία θα οικοδομήσει ένα παγκόσμιο δίκτυο «έξυπνων πόλεων-φυλακών» πάνω στα ερείπια.
1 History of Middlesex county, Connecticut, with biographical sketches of its prominent men - J.B. Beers (page 169)
2 Logic, ‘Logic,’ ‘Luoji,’ and 邏輯: Zhang Shizhao and the Translation of ‘Logic’ into Chinese in: Journal of Chinese Philosophy Volume 50 Issue 3 (2023)
3 Alexander Bain | Scottish Philosopher - Institute for the Study of Scottish Philosophy
4 The Century Volume of the Baptist Missionary Society, 1792 - 1892 (page 51)
5 The Anglo-American Establishment - Carroll Quigley
6 Awakening New Youth - Tianjin Equipment Research Institute
7 Bertrand Russell’s visit to China: Selected texts on the century of intercultural dialogues in logic and epistemology - Edited by Jan Vrhovski and Jana S. Rosker (page 25)
8 America’s secret establishment: an introduction to the Order of Skull & Bones - Anthony C. Sutton (Memorandum Number four: The Leipzig Connection)
9 The Underground History of American Education - John Taylor Gatto
10 Dewey, Hook, and Mao: on some affinities between Marxism and pragmatism - Emmanuel Renault
11 The St. Louis Hegalians and the Institutionalization of Democratic Education - Joe Ervin, David Beisecker, Jasmin Ozel (page 49)
12 Renault
13 Renault
14 Maoist ideology and education - W. John Morgan (page 45)
15 Renault
16 Renault
17 Hu Shi in Love - US History Scene - Niuniu Teo
18 Yale Daily New, Vol. 93, No. 96, February 20, 1972 - ‘Yale Group Spurs Mao’s Emergence’ -
19 Bertrand Russell and China During and After His Vistit in 1920 - John Paisley (page 26)
20 Ibid
21 Vrhovski and S. Rosker (page 28)
22 Ibid (page 27)
23 Ibid (page 139)
24 Paisley (page 39)
25 Ibid (several quotes)
26 A Case Study in Forecasting: Bertrand Russell’s The Problem of China — Atlantic Forum - Onur Anamur
27 Chen Duxiu, Founder of the Chinese Communist Party - Lee Feigon (page 148)
28 (Ibid)
29 Paisley
30 Ibid
31 Ibid
32 The Man Who Molded Mao: Yang Chiangji amd the First Generation of Chinese Communists
33 A Journey Between East and West: Yang Chiangji (1871-1920) and his thought
34 Ibid
35 Soong Mayling’s 1943 American Speech Tour: A Study in the Rhetoric of Public Diplomacy - Yang Ling (page 47)
36 The Milner-Fabian Conspiracy - Ioan Ratiu (page 208/209)
37 DIARIES SAY WHITE FOUGHT CHINA LOAN - New York Times
38 EU-China Economic Relations to 2025: Building a Common Future - Chatham House, Bruegel, China Center for International Economic Exchanges, The Chinese University of Hong Kong
Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, μοιραστείτε το, εγγραφείτε για να λαμβάνετε περισσότερο περιεχόμενο και αν θέλετε να στηρίξετε το συνεχές έργο μου, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον παρακάτω σύνδεσμο.
—Δικτυογραφία:
Mao Zedong, Skull & Bones, and the Russell family
