Rusere Shoniwa: "Οδηγός για μια Κοινωνική Αλλαγή Βασισμένη στην Εθελοντική Δράση: Μέρος I – Αποκάλυψη της Μεθόδου … Και Μετά Τι;"

Τι ακριβώς μας εμποδίζει να δράσουμε;

Jun 21, 2026

Σας ευχαριστώ θερμά για το ενδιαφέρον σας και την αναδημοσίευση των άρθρων μου. Θα εκτιμούσα ιδιαίτερα αν, κατά την κοινοποίηση, σ̲υ̲μ̲π̲ε̲ρ̲ι̲λ̲α̲μ̲β̲ά̲ν̲α̲τ̲ε̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲σ̲ύ̲ν̲δ̲ε̲σ̲μ̲ο̲ ̲(̲l̲i̲n̲k̲)̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲ά̲ρ̲θ̲ρ̲ο̲υ̲ ̲μ̲ο̲υ̲. Αυτό όχι μόνο αναγνωρίζει την πηγή, αλλά επιτρέπει και σε άλλους να ανακαλύψουν περισσότερο περιεχόμενο. Η υποστήριξή σας είναι πολύτιμη για τη συνέχιση της δουλειάς μου.

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Rusere Shoniwa | 13 Μαΐου 2026

Wikimedia Commons: Το Μανιφέστο των Levellers’

Οι Levellers’ υποστήριζαν ότι η πολιτική εξουσία πηγάζει από τον λαό και όχι από τον βασιλιά ή το Κοινοβούλιο. Ζητούσαν ένα γραπτό σύνταγμα που να κατοχυρώνει τα φυσικά δικαιώματα, όπως την ελευθερία της συνείδησης, την ισότητα απέναντι στον νόμο και την προστασία από αυθαίρετη φυλάκιση. Επιδίωκαν τακτικές εκλογές, διεύρυνση του δικαιώματος ψήφου και διαφάνεια στη διακυβέρνηση. Τόνιζαν ότι κανένας άρχοντας δεν πρέπει να έχει ανεξέλεγκτη εξουσία και ότι όλοι οι δημόσιοι αξιωματούχοι οφείλουν να λογοδοτούν στον λαό.

Αν αρκετοί άνθρωποι στη Δύση γνωρίζουν ότι Το Σύστημα ανήκει και διοικείται από μια εγκληματική συμμορία ολιγαρχών και των υπασπιστών τους – που εφεξής θα αποκαλούνται «Αυτοί», ή «το Κατεστημένο» – και ότι τα πράγματα θα χειροτερέψουν αν δεν κάνουμε κάτι γι’ αυτό, τότε τι ακριβώς μας εμποδίζει να κάνουμε κάτι;

Κάποιοι μπορεί να πουν ότι απάντησα στην ερώτηση θέτοντάς την – δεν υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που γνωρίζουν. Αυτό μπορεί να είναι αλήθεια, αλλά δεν πιστεύω ότι είναι τόσο απλό. Αυτή η απάντηση μας δίνει τη δικαιολογία να συνεχίζουμε να μιλάμε για τα εγκλήματα του Κατεστημένου, ελπίζοντας ότι αρκετοί άνθρωποι θα δουν τελικά το φως. Αλλά, όταν έρθει η μέρα που αρκετοί άνθρωποι θα δουν το φως … τότε τι; Έχουμε σχέδιο;

Η πραγματική απάντηση στην ερώτηση που έθεσα στην αρχή αυτού του κειμένου είναι ότι δεν έχουμε σχέδιο. Ανεξάρτητα από το αν έχουμε αρκετούς ανθρώπους, χρειαζόμαστε ένα σχέδιο, γιατί το ίδιο το σχέδιο μπορεί να συμβάλει σημαντικά στο να κάνει αρκετούς ανθρώπους να «δουν το φως».

Χρειαζόμαστε μια πειστική στρατηγική για να πάρουμε πίσω τον έλεγχο των πολιτικών μας συστημάτων. Όχι με τον τρόπο του Farage, όπου κερδίζεις ένα δημοψήφισμα και μετά πας στην παμπ. Εννοώ έναν σωστό τρόπο ανάκτησης του ελέγχου που περιλαμβάνει το να έχεις μια στρατηγική, να πείσεις τον κόσμο ότι είναι εφικτή και στη συνέχεια να την εκτελέσεις με θάρρος.

Σε αυτά τα επόμενα δύο δοκίμια, θα εξερευνήσω αυτό το πρόβλημα από την αρχή μέχρι το τέλος: γιατί κάθε επιτυχημένη επανάσταση χρειάζεται ένα σχέδιο, γιατί ξέρουμε ότι χρειαζόμαστε επανάσταση αλλά δεν έχουμε σχέδιο, από τι εξαρτάται το σχέδιο και, το κυριότερο, ποιο είναι το σχέδιο – δηλαδή, το σχέδιο για μια Επανάσταση του Βολονταρισμού-Βουλησιοκρατίας*** (Voluntaryist Revolution).

Αυτό ακούγεται εξαιρετικά μεγαλοπρεπές, αλλά δεν είναι. Έχουμε ήδη πολιτικά συστήματα που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν αν «Εμείς οι Άνθρωποι» τα διαχειριζόμασταν πραγματικά. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι «Εμείς οι Άνθρωποι» δεν πιστεύουμε ότι μπορούμε να τα διαχειριστούμε. Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους εκδηλώνεται το κακό, αλλά ένας σίγουρος τρόπος είναι η απάθεια. Συγκεκριμένα μια απάθεια που γεννιέται από έλλειψη αυτοπεποίθησης. Αν δεν πιστεύουμε στον εαυτό μας, τότε δεν δρούμε. Και αν δεν δρούμε, τότε πρέπει να υποκλιθούμε στη θέληση εκείνων που δρουν – των κακών. Η απάθειά μας επομένως γεννά το κακό, και έτσι η απάθειά μας είναι κακή. Αυτό κάνει η ανθρωπότητα εδώ και περίπου 6.000 χρόνια, πλην ελαχίστων χιλιάδων.

Δεν αρνούμαι ότι πολυάριθμες συγκρούσεις ανά τους αιώνες με την άρχουσα τάξη δεν έχουν αποφέρει νίκες. Φυσικά και έχουν, και μερικές φορές εντυπωσιακές. Αλλά μετά από αυτές τις νίκες, υποκύπτουμε πάντα στην αντεπανάσταση. Όπως είπα όταν αναλογίστηκα την παγίδα στην οποία ενέπεσαν οι ηγέτες του απελευθερωτικού αγώνα της Ζιμπάμπουε μετά τη νίκη τους στον πόλεμο, το να πολεμάς κάτι δεν είναι αρκετό εκτός αν έχεις ένα σαφές όραμα για το πώς θα πρέπει να είναι η κοινωνία αφού κερδίσεις τη μάχη. Χρειάζεσαι ένα αξιόπιστο σχέδιο και την αποφασιστικότητα να το υλοποιήσεις.

Στη μάχη που δίνουμε τώρα, το πρόβλημα του «και μετά τι» αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία από ό,τι, ας πούμε, σε έναν κλασικό απελευθερωτικό αγώνα κατά της αποικιοκρατίας. Αυτό συμβαίνει γιατί το «και μετά τι» δεν αφορά μόνο το πώς να ζήσουμε καλά μετά τη νίκη· είναι η ίδια η στρατηγική μάχης. Είναι το πώς κερδίζεις τον πόλεμο.

Σε αυτό το πρώτο μέρος, θα συζητήσω τα ακόλουθα προβλήματα:

Γιατί χρειαζόμαστε ένα σχέδιο.
Το ψυχολογικό εμπόδιο στο να πιστέψουμε ότι μπορούμε να βγούμε από αυτό το χάος.
Άλλα σχέδια που υπάρχουν και γιατί πιστεύω ότι δεν θα είναι αρκετά.
Το πρώτο εμπόδιο που αντιμετωπίζουμε – οι ποσοτικές και ποιοτικές πτυχές των «αρκετών ανθρώπων» που αναφέρονται στην πρώτη παράγραφο αυτού του κειμένου. Αυτό είναι το sine qua non της Εθελοντικής Επανάστασης.
Ποια είναι τα σημάδια ότι έχουμε, ή τουλάχιστον πλησιάζουμε στο να έχουμε, «αρκετούς ανθρώπους»;
Η σημασία της Αποκάλυψης της Μεθόδου. Εναπόκειται πλέον σε εμάς να απορρίψουμε κατηγορηματικά τη Μέθοδό Τους ή να την αποδεχτούμε.
Γιατί μια Επανάσταση του Βολονταρισμού-Βουλησιοκρατίας;
Μια υπόδειξη για το πραγματικό σχέδιο.

Για την αποφυγή παρεξηγήσεων, όταν χρησιμοποιώ τη λέξη «μάχη» ή «πόλεμος» σε αυτά τα δοκίμια, είναι συνώνυμες της ειρηνικής αντίστασης με μη βίαια, δημοκρατικά μέσα.

Γιατί χρειαζόμαστε ένα σχέδιο

Αν δεν έχουμε ήδη αρκετούς ανθρώπους, τότε το να έχουμε ένα αξιόπιστο σχέδιο είναι από μόνο του ένας τρόπος να πλησιάσουμε περισσότερο στο να δουν αρκετοί άνθρωποι το φως. Ποια είναι η απόδειξη για αυτόν τον ισχυρισμό; Λοιπόν, έτσι λειτουργούν «Αυτοί» και δεν χρειάζεται να σας πω πόσο επιτυχημένο ήταν το επιχειρηματικό τους μοντέλο.

Ας πάρουμε την κλιματική αλλαγή ως παράδειγμα. Το Κατεστημένο αποφάσισε αυτή την ετικέτα ως ένα βολικό παραπέτασμα για τη ζημιά που προκαλείται στον πλανήτη από τα γρανάζια του καπιταλισμού. Το επόμενο βήμα τους ήταν να χαρακτηρίσουν την κλιματική αλλαγή ως υπαρξιακή απειλή – και, το κυριότερο, να δώσουν στον λαό μια αφήγηση και ένα σχέδιο για να αποτρέψουν την «καταστροφή». Αυτή η αφήγηση περιλαμβάνει σε μεγάλο βαθμό την κατηγορία για την περιβαλλοντική καταστροφή στις καθημερινές πράξεις άλλων ανθρώπων του λαού, όχι στο Κατεστημένο.

Μέχρι τη στιγμή που «Αυτοί» αποφάσισαν ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη ήταν μια υπαρξιακή απειλή (κλείσιμο ματιού, νεύμα—σημ.: εννοούν Απάτη), οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είχαν ιδέα ότι η κλιματική αλλαγή ήταν κάτι που έπρεπε να τους απασχολεί. Αλλά, όταν πρόκειται για επαναστατικά σχέδια, αυτό δεν έχει σημασία. Οι άνθρωποι δεν ασπάζονται την κλιματική αφήγηση επειδή έχουν μελετήσει τις εκθέσεις της IPCC, οι οποίες, όπως γνωρίζουμε, αντιπροσωπεύουν αγορασμένη επιστήμη. Την ασπάζονται επειδή χρειάζονται δράμα στη ζωή τους και, το κυριότερο, η Μαμά και ο Μπαμπάς στο Αρχηγείο του Κατεστημένου έχουν πει ξεκάθαρα και δυνατά: «Μην ανησυχείτε, έχουμε σχέδιο».

Το σχέδιο είναι το διασκεδαστικό κομμάτι. Οι εθισμένοι στο δράμα λαϊκοί αποκτούν το δικαίωμα να μισούν τους ανθρώπους για τα πιο παράλογα πράγματα, όπως το να οδηγούν αυτοκίνητο ή να τρώνε κρέας. Υπάρχουν δύο στοιχεία για την εκτέλεση οποιασδήποτε στρατηγικής. Χρειάζεσαι μια πρόφαση και ένα σχέδιο. Η πρόφαση για να τεθεί ο πλανήτης σε κατ’ οίκον περιορισμό ήταν η «πανδημία». Αυτό ανεβάζει το ηθικό των στρατευμάτων και τα βοηθά να εξορθολογίσουν την παράλογη συμπεριφορά τους. Αλλά η ίδια η πρόφαση δεν είναι ο λόγος για τον οποίο το Κατεστημένο πάντα πετυχαίνει το σκοπό του. Πετυχαίνει το σκοπό του επειδή έχει ένα σχέδιο και, το κυριότερο, το εκτελεί. Χωρίς το σχέδιο, η πρόφαση είναι απλώς ένας ενδιαφέρον ισχυρισμός.

Το Κατεστημένο έχει ένα σχέδιο για την Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση (4IR) για να εγκαινιάσει τον τεχνοκρατικό ολοκληρωτισμό και έχει μια σειρά από ζαχαροπλασμένες προφάσεις όλες συσκευασμένες στους Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης της Ατζέντας 2030. Είναι καιρός Εμείς οι Άνθρωποι να κάνουμε μια αντεπανάσταση στις αδιάκοπες άνωθεν επαναστάσεις τους. Αν θέλουμε μια Επανάσταση του Βολονταρισμού-Βουλησιοκρατίας για να αντιμετωπίσουμε την 4IR, θα χρειαστούμε ένα σχέδιο.

Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε στη χάραξη ενός σχεδίου δεν είναι η ανικανότητά μας να δημιουργήσουμε ένα αληθινό διαφημιστικό φυλλάδιο για να πείσουμε τον κόσμο πόσο άσχημα είναι τα πράγματα και ότι η ψήφος σε άλλο πολιτικό κόμμα δεν θα λύσει τίποτα. Το πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι αισθάνονται ανίσχυροι να το αλλάξουν. Δεν πιστεύουν ότι μπορεί να γίνει κάτι. Και αυτό γιατί κανείς δεν έχει παρουσιάσει ένα αξιόπιστο σχέδιο.

Το ψυχολογικό εμπόδιο στο να πιστέψουμε ότι υπάρχει διέξοδος από αυτό το χάος

Για να απεικονίσω το ψυχολογικό εμπόδιο για να βγούμε από αυτό το χάος, θα μοιραστώ ένα επαναλαμβανόμενο όνειρο που είχα ως παιδί, περίπου οκτώ ετών. Στο όνειρο, εγώ και τα αδέρφια μου καθόμαστε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου του πατέρα μου καθώς ταξιδεύουμε στον δρόμο. Όλα είναι καλά με τον πατέρα μου πίσω από το τιμόνι, μέχρι που ξαφνικά, δεν είναι πια πίσω από το τιμόνι. Απλώς εξαφανίζεται· δεν υπάρχει κανείς να οδηγεί το αυτοκίνητο. Είχα την ικανότητα να έχω διαυγή όνειρα όταν ήμουν παιδί, οπότε μπορούσα να βγω από τα όνειρα όταν γίνονταν πολύ ενοχλητικά. Αυτό ήταν ένα ημι-διαυγές όνειρο, με την έννοια ότι δεν το δημιούργησα, αλλά το εγκατέλειψα όταν το αυτοκίνητο έμεινε χωρίς οδηγό. Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι ονειρευόμουν και είπα στον εαυτό μου ότι έπρεπε να ξυπνήσω για να τελειώσει η ενοχλητική εμπειρία.

Η επανάληψη αυτού του ονείρου μιλούσε για έναν βαθιά ριζωμένο φόβο για την απώλεια της ασφάλειας που παρέχουν εκείνοι στους οποίους βασιζόμαστε.

Για τους σκοπούς αυτού του δοκιμίου, το αυτοκίνητο αντιπροσωπεύει τον μηχανισμό της διακυβέρνησης. Παρά το γεγονός ότι η δημοκρατική διακυβέρνηση υποτίθεται ότι είναι από τον λαό και για τον λαό, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι είναι από την ολιγαρχία και για την ολιγαρχία. Οι δυτικές κοινωνίες έχουν συλλογικά βρεφοποιηθεί πείθοντας τον εαυτό τους ότι ο λαός (τα παιδιά) δεν θα μπορούσε ποτέ να οδηγήσει το αυτοκίνητο, και έτσι βασιζόμαστε στους «ανώτερούς» μας (γονικές φιγούρες εξουσίας) για να το κάνουν. Και στη συνέχεια, για να αντιμετωπίσουν τη γνωστική ασυμφωνία αυτής της βρεφοποίησης των ενηλίκων, οι περισσότεροι άνθρωποι λένε στον εαυτό τους ότι η απλή ψήφος σημαίνει στην πραγματικότητα ότι οδηγούν το αυτοκίνητο, παρά το γεγονός ότι το αυτοκίνητο συνεχίζει να στρίβει όλο και περισσότερο προς ένα χαντάκι.

Αλλά μπορούμε πραγματικά να οδηγήσουμε αυτή την τεράστια και περίπλοκη μηχανή που ονομάζεται διακυβέρνηση, και αυτό το σχέδιο θα προσπαθήσει να περιγράψει με αρκετή λεπτομέρεια το γιατί και το πώς. Σε αυτό το σημείο θέλω να απευθυνθώ στους αναρχικούς στην αίθουσα, ένας από τους οποίους είμαι και εγώ. Ναι, παρά το ότι λέω ότι μπορούμε να οδηγήσουμε τη μηχανή που ονομάζεται διακυβέρνηση, και εγώ έχω φτάσει να απεχθάνομαι την έννοια της κυβερνητικής εξουσίας.

Το τέλος της διακυβέρνησης, ως εξωτερικής παράνομης εξουσίας, είναι ένα ιδανικό στο οποίο φιλοδοξούμε. Είναι μια ιδεαλιστική φιλοδοξία, αλλά δεν είναι ρεαλιστική στον χρόνο που μας απομένει. Ας υποθέσουμε ότι φτάνεις στο σημείο να πείσεις αρκετούς ανθρώπους ότι ολόκληρη η έννοια της διακυβέρνησης είναι καταρχήν αποκρουστική. Πρώτον, καλή τύχη να το πετύχεις πριν το 2030! Αλλά ας πούμε ότι το κοινό σου έχει αυξηθεί εκθετικά και τεράστιοι αριθμοί είναι πιο δεκτικοί στο αναρχικό σου μήνυμα. Η αντίσταση που θα συναντούμε πάντα είναι: εντάξει, οπότε καταργούμε τη διακυβέρνηση … και μετά τι; Η απάντηση: «Διακυβερνόμαστε με αμοιβαία συναίνεση» απαιτεί ένα πώς. Η Επανάσταση του Βολονταρισμού-Βουλησιοκρατίας είναι το πώς. Η απουσία ενός πώς ισοδυναμεί με το να ζητάς από τους ανθρώπους να πηδήξουν χωρίς αλεξίπτωτο.

Η μηχανή της διακυβέρνησης είναι ένα τέρας που δεν πρόκειται να εξαφανιστεί σύντομα. Θεωρητικά, είναι δική μας μηχανή. Απλώς πρέπει να την κάνουμε πιο ηθική. Δεδομένου του επιπέδου της συλλογικής συνείδησης, πιστεύω ότι είναι πολύ μεγάλο το ζητούμενο να εγκαταλείψουν οι άνθρωποι τη μηχανή και να πιστέψουν ότι όλα θα πάνε καλά χωρίς αυτήν.

Ο Επιταχυντισμός (Accelerationism) φαίνεται να λειτουργεί πολύ καλά για την Παθοκρατία*** αυτή τη στιγμή και πρέπει να απαντήσουμε με μια αντεπανάσταση που είναι εξίσου γρήγορη με αυτήν που διαμορφώνουν «Αυτοί». Πρέπει να φρενάρουμε την 4IR με ένα σχέδιο για να καταλάβουμε τη μηχανή που χρησιμοποιούν – τη διακυβέρνηση. Η λύση είναι μπροστά στα μάτια μας και ωστόσο υποστηρίζουμε την αποφυγή της. Η μόνη βιώσιμη επιλογή στον χρόνο που μας απομένει είναι να χρησιμοποιήσουμε τη διακυβέρνηση εναντίον τους. Αυτή η επιλογή θα αναλυθεί στο Μέρος II.

***Pathocracy (Παθοκρατία) είναι ένας όρος που επινοήθηκε από τον Πολωνό ψυχολόγο Andrzej M. Łobaczewski για να περιγράψει ένα σύστημα διακυβέρνησης στο οποίο μια μικρή παθολογική μειοψηφία (με διαταραχές προσωπικότητας όπως ψυχοπάθεια και ναρκισσισμός) αναλαμβάνει τον έλεγχο μιας κοινωνίας φυσιολογικών ανθρώπων.

Άλλα σχέδια που υπάρχουν

Κυκλοφορεί πολύ καλή αντιστασιακή βιβλιογραφία και αυτό το κείμενο σε καμία περίπτωση δεν αποσκοπεί στην απόρριψή της. Πρέπει να ριχτούν τα πάντα στο τσουκάλι και ολόκληρο το περίπλοκο τσουκάλι θα παρέχει θρεπτική ουσία για τη μάχη κατά της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Πολλή, αν όχι η περισσότερη, από την τρέχουσα σκέψη για την αντίσταση εμπίπτει στην επικεφαλίδα της δημιουργίας παράλληλων συστημάτων, είτε πρόκειται για διατροφική ανεξαρτησία, οικονομική ανεξαρτησία, διαφυγή από το ψηφιακό δίκτυο κ.λπ. Αυτές οι στρατηγικές για την επιβίωση της επερχόμενης κατάρρευσης δεν είναι σχέδια αντίστασης. Αντίθετα, ισοδυναμούν με ο καθένας για τον εαυτό του και ο Θεός για όλους μας.

Πάρτε, για παράδειγμα, την καλλιέργεια της δικής σας τροφής. Στην Αγγλία, 279.000 άνθρωποι βιοπορίζονται από τη γη. Αυτό μπορεί να δώσει μια πρόχειρη εκτίμηση για τον πληθυσμό των ανθρώπων που έχουν αυτή τη στιγμή την ικανότητα να είναι αυτάρκεις σε τρόφιμα. Θα μπορούσαμε να αυξήσουμε τον αριθμό λίγο για άτομα που δεν ταξινομούνται ως μέρος του αγροτικού εργατικού δυναμικού λόγω του ότι διαθέτουν επαρκή έκταση γης για να καλλιεργούν τη δική τους τροφή, αλλά αμφιβάλλω ότι θα μπορούσατε να αυξήσετε αυτόν τον αριθμό πολύ περισσότερο.

Έτσι, το ποσοστό των ανθρώπων στην Αγγλία που εξαρτώνται επί του παρόντος από τη γη είναι 0,48% (βάσει της τελευταίας εκτίμησης πληθυσμού των 58,6 εκατομμυρίων). Διπλασιάστε το αν θέλετε, αλλά, ας είμαστε ειλικρινείς, η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που διαβάζουν αυτό το κείμενο είναι στατιστικά πιθανό να είναι κάτοικοι πόλεων που δεν θα ξεχώριζαν ένα τρακτέρ από ένα καρότσι και, το κυριότερο, δεν θα μπορούσαν να αποκτήσουν πρόσβαση σε μια αρκετά μεγάλη έκταση γης για να γίνουν αυτάρκεις οι ίδιοι και οι εξαρτώμενοί τους.

Και αν φτάναμε στο δραματικό σημείο όπου ένα μικροσκοπικό ποσοστό του πληθυσμού πρέπει να καλλιεργεί τη δική του τροφή για να επιβιώσει, πώς προτείνει αυτή η μικροσκοπική μειονότητα να υπερασπιστεί τα χωράφια της με πατάτες από πεινασμένους, επιδρομείς μετανάστες από το Λονδίνο, σαν εμένα;

Ο τεχνοκρατικός ολοκληρωτικός εφιάλτης θα είναι διαφορετικός από οποιονδήποτε άλλον στην ιστορία. Είναι αντίφαση για εμάς, αφενός, να προειδοποιούμε για το πόσο ολοκληρωμένη είναι η τεχνολογία που κατασκευάζουν, ώστε να είναι αδύνατο να ξεφύγουμε από τα δίχτυα, και όμως, αφετέρου, να επιμένουμε ότι με κάποιο τρόπο θα έχουμε τη δυνατότητα να ξεφύγουμε από αυτό το άρτιο δίχτυ για το οποίο προειδοποιούμε.

Αυτό οδηγεί σε ένα παράδοξο της δημιουργίας παράλληλων κοινωνιών για να επιβιώσουμε στον τεχνοκρατικό ολοκληρωτικό εφιάλτη. Αν αυτές οι παράλληλες κοινωνίες δεν είναι αρκετά μεγάλες ώστε να αποτελέσουν μια ανυπέρβλητη απειλή για το Κατεστημένο, η ιδέα είναι μια φαντασίωση φυγής. Κάποιος θα πρέπει να μου εξηγήσει πώς «Αυτοί» δεν θα καταφέρουν να σας κυνηγήσουν αν καταφέρουν να θεσπίσουν μια κοινωνία χωρίς μετρητά και προγραμματιζόμενο ψηφιακό χρήμα. Πιστεύω ότι αυτό που θα κάνει μια παράλληλη κοινωνία αρκετά ανθεκτική για να επιβιώσει είναι η κλίμακά της. Ίσως κάνω λάθος, αλλά σε αυτή τη βάση, αν πιστεύετε ότι οι παράλληλες κοινωνίες θα είναι αρκετά μεγάλες για να επιβιώσουν μόνες τους μέσα σε έναν ολοκληρωτικό εφιάλτη, σημαίνει ότι μπορεί να έχουμε ήδη τους αριθμούς που χρειάζονται για να ματαιώσουμε τον ολοκληρωτικό εφιάλτη πριν ξεκινήσει πραγματικά. Οπότε θα μπορούσαμε εξίσου να τους αντιμετωπίσουμε κατά μέτωπο, τώρα, με την Εθελοντική Επανάσταση.

Εν ολίγοις, θέλω απεγνωσμένα να πιστέψω ότι «η μόνη λύση είναι να οικοδομήσεις για τον εαυτό σου έναν παράλληλο τρόπο ύπαρξης που δεν περιλαμβάνει το διαδίκτυο όπως το γνωρίζουμε», αλλά είμαι επίσης πολύ κυνικός για να πιστέψω ότι «Αυτοί» θα μας αφήσουν να ζήσουμε τις ήσυχες μικρές ζωές μας στο άνετο παράλληλο σύμπαν μας.

Θα ολοκληρώσω αυτήν την ενότητα με μια λύση αντίστασης που προσφέρει ο Simon Dixon, ένας εκατομμυριούχος του Bitcoin, ο οποίος μας λέει:

«Η καλύτερη αντίσταση είναι να γίνεις πλούσιος. Λυπάμαι που το λέω αν δεν έχεις γίνει ακόμα πλούσιος. Αλλά οι μόνοι άνθρωποι που αλλάζουν το σύστημα είναι αυτοί που μπορούν να αγοράσουν τους πολιτικούς, που μπορούν να συμμετάσχουν σε ομάδες συμφερόντων, που μπορούν να δημιουργήσουν τις δικές τους εταιρείες, που μπορούν να επενδύσουν σε αποκεντρωμένη τεχνολογία… αυτοί είναι οι επόμενες ελίτ και πρέπει να γίνεις ένας από αυτούς». [η έμφαση προστέθηκε]

Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι στον διεφθαρμένο από το χρήμα κόσμο που έχουμε δημιουργήσει, όσο περισσότερα χρήματα έχεις, τόσο πιο αποτελεσματικό είναι το μαξιλαράκι σου απέναντι στις ιδιοτροπίες της ζωής. Αλλά το Σύστημα είναι σχεδιασμένο να διασφαλίζει ότι μόνο πολύ λίγοι έχουν αυτή την άνεση. Αν ένα σημαντικό ποσοστό από εμάς την είχε, αυτό θα σήμαινε ότι η εξουσία ήταν πιο διασκορπισμένη και οι ευκαιρίες εκμετάλλευσης από το Κατεστημένο θα ήταν σημαντικά μειωμένες. Σε ένα σύστημα σχεδιασμένο να συγκεντρώνει τον πλούτο στα χέρια των λίγων στην κορυφή της πυραμίδας, η κραυγή «Πλούτισε ή πέθανε!» σίγουρα πρέπει να ακούγεται σαν μουσική στα αυτιά των κυρίαρχών μας.

Είναι ρεαλιστικό να παροτρύνουμε εκείνους που δεν βρίσκονται ακόμη πουθενά κοντά στην κορυφή της πυραμίδας να πλουτίσουν απλώς; Και είναι επίσης δίκαιο να πούμε ότι όσο πιο ψηλά βρίσκεσαι στην πυραμίδα του πλούτου, τόσο λιγότερο πιθανό είναι να νοιάζεσαι για μια λύση στο τρέχον χάος επειδή έχεις ήδη βρει τη δική σου λύση; Το να περιμένεις από τους πλούσιους να εκθρονίσουν τους πλούσιους από την εξουσία είναι μια θλιβερή αντίφαση.

Βρίσκω τραγικά ειρωνικό ότι η Δύση κοιτάζει το γκρεμό επειδή οι κοινωνίες της λατρεύουν συλλογικά τον Μαμμωνά. Και η λύση που προτείνουν «διαφωτισμένοι» οικονομικοί σχολιαστές στα εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης είναι να… συνεχίσουμε να λατρεύουμε τον Μαμμωνά. Ένας «πνευματικά διαφωτισμένος» εκατομμυριούχος του Bitcoin, που γνωρίζει πόσο διεφθαρμένο είναι το σύστημα, υποστηρίζει ότι πρέπει να αποθηκεύουμε το νόμισμα της διαφθοράς για να διαφθείρουμε το ήδη μέγιστα διεφθαρμένο Σύστημα προς μια «καλύτερη» κατεύθυνση; Απόδειξη, αν χρειαζόταν απόδειξη, ότι για έναν άνθρωπο με σφυρί, τα πάντα είναι καρφιά. Ή, ακριβέστερα, για έναν άνθρωπο με χρήματα, ο κόσμος είναι μια τεράστια αγορά και τα πάντα είναι προϊόν, συμπεριλαμβανομένης της ακεραιότητας και της ελευθερίας.

Το 2020, η συνετή συμβουλή ήταν η πλήρης αποτοξίνωση από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης. Μόλις έξι χρόνια αργότερα, αρχίζω να αναρωτιέμαι αν χρειάζεται να κάνω αποτοξίνωση και από τα εναλλακτικά μέσα.

Τι σημαίνουν αρκετοί άνθρωποι;

Από ποιοτική άποψη, πρέπει να ξεπεράσουμε την ιδέα ότι χρειαζόμαστε ανθρώπους που να γνωρίζουν τόσα πολλά όσα νομίζουμε εμείς ότι γνωρίζουμε για όλα τα Κρατικά Εγκλήματα κατά της Δημοκρατίας για τα οποία έχουμε μάθει. Θα ήθελα να υποστηρίξω ότι χρειαζόμαστε απλώς αρκετούς ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν ότι τα πράγματα είναι αρκετά άσχημα και ότι η ψήφος σε ένα πολιτικό κόμμα δεν είναι λύση. Με άλλα λόγια, δεν μπορούμε να είμαστε πουριτανοί όταν εφαρμόζουμε κριτήρια για να εκτιμήσουμε αν οι άνθρωποι είναι έτοιμοι για επανάσταση.

Υπάρχουν σημάδια ότι αυτό είναι δυνατό, περισσότερα για τα οποία αργότερα. Η ανησυχία σχετικά με την εγκατάλειψη μιας πουριτανικής στάσης για την εκτίμηση του αν η θερμοκρασία είναι αρκετά υψηλή για επανάσταση είναι ότι οι λάτρεις της κλιματικής αφήγησης μπορεί να επιβιβαστούν στο τρένο και στη συνέχεια να μας σύρουν στους Στόχους Βιωσιμότητας της Ατζέντας 2030, πράγμα που θα άφηνε το Κατεστημένο να γελάει πηγαίνοντας στην τράπεζα. Η Επανάσταση του Βολονταρισμού-Βουλησιοκρατίας θα πρέπει να έχει ελέγχους για να αποτρέψει οποιαδήποτε μορφή επιβεβλημένης τυραννίας, κλιματικής ή άλλης, διαφορετικά δεν θα ήταν μια Επανάσταση του Βολονταρισμού-Βουλησιοκρατίας. Θα αναφερθώ σε αυτούς τους ελέγχους στο Μέρος II.

Από ποσοτική άποψη, το πρώτο βήμα στην επανάσταση του Βολονταρισμού-Βουλησιοκρατίας – μια εκστρατεία για την ενθάρρυνση της ανάκλησης της συναίνεσης, η οποία θα περιγραφεί στο Μέρος II – πρέπει να ξεκινήσει ακόμα κι αν δεν πιστεύουμε ότι έχουμε την πλειοψηφία. Η ελπίδα είναι ότι η έναρξή της θα κάνει τον αριθμό να αυξηθεί με την αιτιολογία ότι υπάρχουν πάντα άνθρωποι που είναι αδιάφοροι αλλά θα επιβιβαστούν αν… περιμένετε… δουν ένα αξιόπιστο σχέδιο.

Όλοι γνωρίζουμε το φαινόμενο των ανθρώπων που ενθουσιάζονται με το «τελευταίο πράγμα» απλώς και μόνο επειδή είναι το τελευταίο πράγμα. Λοιπόν, πρέπει να κάνουμε την Επανάσταση του Βολονταρισμού-Βουλησιοκρατίας «το τελευταίο πράγμα». Έτσι, σε όλους τους μάγους του μάρκετινγκ της Ελευθερίας εκεί έξω που κάθονται με σταυρωμένα χέρια, σας λέω: Μη ρωτάτε τι μπορεί να κάνει η επανάσταση για εσάς, αλλά τι μπορείτε να κάνετε εσείς για την επανάσταση!

Ποια είναι τα σημάδια ότι έχουμε αρκετούς ανθρώπους;

Αν και μπορεί να είναι αλήθεια ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν πόσο κακοί είναι «Αυτοί», οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουμε ότι μας κυβερνά μια πλουτοκρατία. Το Πανεπιστήμιο του Harvard, αυτό το προπύργιο της τάξης του Κατεστημένου, έχει δημοσιοποιήσει αυτό που αποκάλεσε «μία από τις σημαντικότερες μελέτες που πιθανότατα δεν έχετε ακούσει ποτέ». Η μελέτη έγινε περίπου το 2015, και εδώ είναι η ουσία από το στόμα του αλόγου:

«Πριν από δέκα χρόνια, οι πολιτικοί επιστήμονες Martin Gilens του Πανεπιστημίου του Princeton και Benjamin Page του Πανεπιστημίου Northwestern πήραν ένα εξαιρετικό σύνολο δεδομένων και μια μικρή στρατιά ερευνητών και ξεκίνησαν να διαπιστώσουν αν η Αμερική μπορούσε ακόμη να αποκαλείται αξιόπιστα δημοκρατία. Ως μελέτες περίπτωσης, χρησιμοποίησαν 1.800 προτάσεις πολιτικής σε διάστημα 30 ετών, παρακολουθώντας πώς περνούσαν μέσα από το πολιτικό σύστημα και ποια συμφέροντα εξυπηρετούνταν από τα αποτελέσματα. Για τους μικρο-δημοκράτες, τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά. Τα πολιτικά αποτελέσματα ευνοούσαν συντριπτικά τους πολύ πλούσιους ανθρώπους, τις εταιρείες και τις επιχειρηματικές ομάδες. Η επιρροή των απλών πολιτών, εν τω μεταξύ, ήταν σε ένα «μη στατιστικά σημαντικό, σχεδόν μηδενικό επίπεδο». Η Αμερική, κατέληξαν, δεν ήταν καθόλου δημοκρατία, αλλά μια λειτουργική ολιγαρχία». [η έμφαση προστέθηκε]

Φυσικά, το ίδιο συμβαίνει σε όλη τη Δύση. Πιθανότατα δεν υπάρχει ούτε μια χώρα στον κόσμο που να μην διοικείται από την ολιγαρχία της. Γνωρίζουμε ότι θα μπορούσαμε να προσθέσουμε μια εγκυκλοπαίδεια στον φάκελο των αποδεικτικών στοιχείων, αλλά για τους σκοπούς της παρουσίασης της υπόθεσης σε μια ομάδα που θα θεωρούσαμε ότι δεν έχει φτάσει ακόμη εκεί, αυτό είναι το σημείο εκκίνησης.

Περισσότερα παραδείγματα ευρείας γνώσης της διακυβέρνησης από Παθοκρατία:

Η πλειοψηφία των Αμερικανών γνωρίζει ότι ο JFK δολοφονήθηκε από το Βαθύ Κράτος, όπως κι αν θέλετε να ορίσετε αυτόν τον όρο. Το είδωλο της δημοκρατίας, όχι η ίδια η δημοκρατία, πέθανε στις ΗΠΑ το 1963. Θα πρότεινα ότι η πραγματική δημοκρατία δεν υπήρξε ποτέ, αλλά αυτό είναι για άλλο δοκίμιο.
Το γεγονός ότι η 11η Σεπτεμβρίου ήταν κάποιου είδους σκηνοθετημένη υπόθεση έχει αποκτήσει τεράστιο έρεισμα από την απάτη του covid. Όπως και η δολοφονία του JFK, έτσι και αυτό πρόκειται να γίνει κοινά αποδεκτή αλήθεια στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον.
Η διαστροφή της άρχουσας τάξης στη Δύση, όπως αποκαλύφθηκε από μόνο ένα μικρό κλάσμα των αρχείων Epstein, έχει γίνει ολοφάνερη.
Οι περισσότεροι λογικοί άνθρωποι στη Δύση προσπαθούν αυτή τη στιγμή να επεξεργαστούν την αποτρόπαιη αντίφαση μεταξύ μιας άρχουσας τάξης που ποινικοποιεί την άρνηση του Εβραϊκού Ολοκαυτώματος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ υποστηρίζει πλήρως το τηλεοπτικό Παλαιστινιακό Ολοκαύτωμα του σήμερα.

Ο τίτλος του αποκαλυπτικού άρθρου του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ που ανέφερα παραπάνω είναι: “Oligarchy in the open: What happens now as the U.S. is forced to confront its plutocracy problem?” («Ολιγαρχία στο φως: Τι συμβαίνει τώρα που οι ΗΠΑ αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της πλουτοκρατίας τους;») Αντικαταστήστε τις «ΗΠΑ» με τον «κόσμο» και έχετε μια πιο ακριβή ερώτηση. Αυτό είναι ουσιαστικά το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ να λέει: τώρα ξέρουμε ότι είμαστε καταδικασμένοι… αλλά μετά τι;

Η μέθοδος έχει αποκαλυφθεί. Θα υπάρξει δράση ως απάντηση στις αποκαλύψεις; Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εμείς, ποιοι;

Η σημασία αυτού που έχει αποκαλυφθεί ανοιχτά σε όλους μας

Αν οι θεματοφύλακες του Κατεστημένου στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την πλουτοκρατία, είναι μια καλή εικασία ότι αρκετοί από εμάς γνωρίζουμε αρκετά για τον κίνδυνο στον οποίο βρισκόμαστε. Λοιπόν, «Αυτοί» τρέμουν στα παπούτσια τους; Όχι! Όλα αποκαλύπτονται, και αυτό είναι μέρος της Φαουστικής συμφωνίας που προσπαθούν να συνάψουν.

Ο Michael A Hoffman II υποστηρίζει ότι η Αποκάλυψη της Μεθόδου είναι αναπόσπαστο μέρος του παιχνιδιού Αλήθεια ή Συνέπειες της Κρυπτοκρατίας – η Κρυπτοκρατία είναι οι αρχιερείς της αντιανθρώπινης θρησκείας του Κατεστημένου. Η λειτουργία ενός παγκόσμιου παιδεραστικού κυκλώματος της άρχουσας τάξης και η επίδειξη μιας τηλεοπτικής γενοκτονίας μπροστά στα μάτια μας θα έπρεπε να είναι αρκετά για να κάνει τον δυτικό πολιτισμό να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη, αλλά αυτά τα βδελύγματα είναι μόνον η κορυφή του παγόβουνου των εγκλημάτων που έχουν διαπράξει οι βρικόλακες με κοστούμια. Η ερώτηση που μας κάνουν «Αυτοί» είναι: συναινούμε; Αν όχι, τι σκοπεύουμε να κάνουμε; Αν η απάντηση είναι τίποτα, αυτή η απάθεια ισοδυναμεί με συναίνεση.

Η συναίνεση μέσω της απάθειας έχει τις ρίζες της στην υποβάθμιση της πνευματικής μας οξύτητας και στην συλλογική ηθική μας παρακμή. Η διεστραμμένη λογική της Αποκάλυψης της Μεθόδου εξηγείται από τον Hoffman ως εξής[i]:

«Η έκθεση χωρίς δράση εναντίον των δραστών των εγκλημάτων που αποκαλύπτονται εκφυλίζεται σε ένα είδος διεστραμμένης διαφήμισης για την ικανότητα των κρυπτοκρατών, οι οποίοι θεωρούνται ότι έχουν πραγματοποιήσει φανταστικά κατορθώματα εγκληματικής επιχειρηματικότητας με μια ιδιοφυΐα που τους καθιστά άτρωτους από τις συνέπειες.
[…] Αν η αλήθεια για το τι έχει διαπράξει η Κρυπτοκρατία γίνει κατανοητή και εφαρμοστεί, οι συνέπειες για τους συνωμότες θα είναι η εξόντωση, αλλά αν οι άνθρωποι αποτύχουν να δουν την αλήθεια ή αποτύχουν να δράσουν με βάση την αντίληψή τους, αποδίδοντας έτσι στη Διαδικασία ένα είδος σιωπηρής συναίνεσης που γεννιέται από απάθεια, αμνησία και αβουλία, οι συνέπειες για τους συνωμότες θα είναι ένα τεράστιο βήμα προόδου στο σύστημα ελέγχου τους, δηλαδή, ακόμη σφιχτότερα δεσμά σκλαβιάς για την ανθρωπότητα. Γιατί η Κρυπτοκρατία μπαίνει στον κόπο να ρισκάρει τόσο πολύ δημοσιοποιώντας αυτό που μας κάνει; Επειδή η συναίνεση τροφοδοτεί τον έλεγχό τους όπως καμία άλλη μορφή ενέργειας». [η έμφαση προστέθηκε]

Όταν σταθμίζουμε τις συνέπειες, το να αποτυγχάνουμε να δράσουμε με βάση την αντίληψή μας δεν διαφέρει πολύ από το να αποτυγχάνουμε να δούμε την αλήθεια. Επομένως, πρέπει να σταματήσουμε να προσποιούμαστε ότι το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να συνεχίσουμε να αποκαλύπτουμε «την Αλήθεια» για κάθε πολιτικό γεγονός, καθώς ξετυλίγεται, επειδή κάθε ξετύλιγμα φέρει μαζί του την ερώτηση: Τι πρόκειται να κάνουμε; Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουμε το ερευνητικό έργο που αποκαλύπτει το τσουνάμι ψεμάτων που εκτοξεύουν τα συστημικά μέσα ενημέρωσης. Χρειαζόμαστε αλήθεια και δράση… λέει ο A Plague on Both Houses … καθισμένος στον κώλο του, και χτυπώντας μανιωδώς το πληκτρολόγιο!

Αντιμετωπίζουμε δύο αλληλένδετα εμπόδια που εμποδίζουν τη δράση. Το πρώτο εμπόδιο με απλά λόγια είναι η «τεμπελιά μας και η αποσύνδεσή μας από την πραγματικότητα»[ii]. Είναι η ανικανότητά μας να αντιληφθούμε την απειλή για αυτό που είναι. Ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία του λεγόμενου Διαφωτισμού ήταν το ξέπλυμα εγκεφάλου της δυτικής κοινωνίας εν γένει για να πιστέψει ότι ο Σατανάς – η σκοτεινή δύναμη της εντροπίας μέσω της εξαπάτησης – δεν υπάρχει. Διότι χωρίς τον Σατανά, τι χρήση έχουμε για τον Θεό; Χωρίς τον Σατανά, τι χρήση έχουν τα ηθικά απόλυτα; Άλλωστε, τα ηθικά απόλυτα τροφοδοτούν τη δράση. Αν δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάτι είναι λάθος, πρέπει να διορθωθεί. Αλλά ο ηθικός σχετικισμός εισάγει την πνευματική ισοπέδωση και την παραχώρηση άδειας σε όλες τις πράξεις, αφού το κακό αποδυναμώνεται σε λάθος, και το λάθος είναι και ανεκτό και συγχωρήσιμο. Έτσι, σε μια ηθικά υποβαθμισμένη κοινωνία, η Αποκάλυψη της Μεθόδου παρέχει γόνιμο έδαφος για αδράνεια ως συναίνεση.

Αλλά αυτός δεν είναι ο μόνος λόγος για την ωρίμανση των συνθηκών που λειτουργούν εναντίον μας.

Υποστηρίζω ότι ένας άλλος σημαντικός λόγος είναι ότι τα συστήματα διακυβέρνησης – συστήματα που πιστεύουμε ότι δίνουν τάξη στις ζωές μας – φαίνονται τόσο περίπλοκα και τόσο πλήρως στημένα, που δεν μπορούμε με τίποτα να αρπάξουμε τον έλεγχό τους. Ως εκ τούτου, παραδινόμαστε, ελπίζοντας ότι όλο και περισσότερη έκθεση των ψεμάτων θα νικήσει με κάποιο τρόπο την Κρυπτοκρατία. Ή κάνουμε σχέδια να φύγουμε και να δημιουργήσουμε παράλληλα συστήματα ελπίζοντας ότι μπορούμε να ξεφύγουμε και να ξεγελάσουμε τις σκοτεινές δυνάμεις που σφίγγουν τον κλοιό τους στον κόσμο.

Ίσως μπορούμε να φύγουμε. Δεν είμαι αντίθετος στη φυγή όταν όλα τα άλλα έχουν αποτύχει! Μερικές φορές η σύνεση είναι το καλύτερο μέρος της ανδρείας. Αλλά δεν πιστεύω ότι πρέπει να στηρίζουμε τις ελπίδες μας αποκλειστικά στη φυγή.

Πρέπει να αφαιρέσουμε αυτό το δεύτερο εμπόδιο (την απιστία στην ικανότητά μας να οργανωθούμε και να αρπάξουμε τους μοχλούς ελέγχου) για να διαπιστώσουμε αν το πρώτο εμπόδιο (η απάθεια) είναι πράγματι ανυπέρβλητο. Στο βαθμό που τα δύο συνδέονται, τόσο περισσότεροι λόγοι για να δράσουμε. Ο μηχανισμός της διακυβέρνησης – αυτή η δυσνόητη μηχανή που τακτοποιεί και αναστατώνει τις ζωές μας – δεν είναι πέρα από τον έλεγχο ενός ηθικού και θαρραλέου λαού. Ο λόγος που πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε να οδηγήσουμε το αυτοκίνητο είναι ότι έχουμε βρεφοποιηθεί

Δεν μπορείς να μεταρρυθμίσεις κάτι τόσο σάπιο. Τίποτα λιγότερο από την εκθρόνιση της τυραννικής «Βαστίλης» του κοινοβουλίου με ένα μόνιμο κοινοβούλιο Βολονταρισμού-Βουλησιοκρατίας δεν θα είναι αρκετό.

Γιατί μια Επανάσταση του Βολονταρισμού-Βουλησιοκρατίας;

Ο εξαναγκασμός ή η καταναγκασμός είναι κατάχρηση του δικαιώματος βάσει του Φυσικού Δικαίου να ασκούμε ελεύθερη βούληση και συνείδηση. Η πνευματική ουσία των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε σήμερα μπορεί να συμπυκνωθεί σε μια μάχη μεταξύ εξαναγκασμού και Βολονταρισμού-Βουλησιοκρατίας. Μια μικρή κλίκα ολιγαρχών παράφρονων με την εξουσία έχουν συγκεντρώσει τεράστια δύναμη και πλούτο και φοβούνται να τον χάσουν. Αυτός ο πλούτος συγκεντρώθηκε μέσω εκμετάλλευσης, και η εκμετάλλευση είναι η άδικη χειραγώγηση και χρήση των ανθρώπων για να αποκομίσεις όφελος για τον εαυτό σου.

Η ολιγαρχία έχει θέσει συστηματικά τις ανάγκες της πάνω από αυτές της υπόλοιπης ανθρωπότητας, και αυτό έχει επιτευχθεί με εξαναγκασμό και ψέματα. Τα ψέματα και οι σκόπιμες παραλείψεις δημιουργούν τις ψυχολογικές συνθήκες για την αποδοχή πολιτικών που διαφορετικά δεν θα γίνονταν ανεκτές, και έτσι το ψέμα είναι μια μορφή εξαναγκασμού. Αν περισσότεροι άνθρωποι γνώριζαν ότι τεράστιοι αριθμοί επιστημόνων δεν συμμερίζονται τη θεωρία της καταστροφικής ανθρωπογενούς υπερθέρμανσης του πλανήτη, η αντίσταση στις καταστροφικές πολιτικές Μηδενικού Ισοζυγίου θα ήταν ασταμάτητη.

Ένα σύστημα που επιβάλλει τη θέλησή του με βία και εξαναγκασμό δεν μπορεί να ηττηθεί με βία και εξαναγκασμό. Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσουμε τον εξαναγκασμό είναι με το αντίθετό του – τον Εθελοντισμό. Ο Εθελοντισμός αποσκοπεί στον αποκλεισμό τόσο του εξαναγκασμού όσο και των ψεμάτων από τις ατομικές, κοινωνικές και πολιτικές αλληλεπιδράσεις. Και ο μόνος τρόπος να αποκλείσουμε τα ψέματα είναι να επιτρέψουμε όσο το δυνατόν περισσότερες φωνές στη συζήτηση για οποιοδήποτε δεδομένο ζήτημα. Αυτό σημαίνει ότι η συζήτηση διαρκεί περισσότερο, αλλά αυτό είναι πολύ λιγότερο επιβλαβές από το να λαμβάνουμε βιαστική δράση βάσει συζήτησης που δεν επιτρέπει όλα τα αποδεικτικά στοιχεία και τις σχετικές ιδέες. Οι κυβερνήσεις έχουν τελειοποιήσει την τέχνη του αποκλεισμού φωνών και πληροφοριών που δεν εξυπηρετούν τις ατζέντες ελέγχου τους, και το τίμημα που θα πληρώσουμε είναι η απώλεια της ελευθερίας και των φυσικών μας πόρων και η καταστροφή της ζωής σε μεγάλη κλίμακα.

Ένα σύστημα που επιδιώκει μόνο να συγκρατεί το κακό, ενώ αποφεύγει τον εξαναγκασμό του «καλού», είναι ένα σύστημα που ενθαρρύνει τη συνεργασία βασισμένη στην άσκηση της ελεύθερης βούλησης και της συνείδησης. Το κοινό καλό δεν είναι πλάσμα της φαντασίας, αλλά δεν μπορεί να επιτευχθεί με εξαναγκασμό. Μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τη συναίνεση ατόμων που συμμετέχουν σε αυτό που αντιλαμβάνονται γνήσια ως καλό. Εκείνοι που δεν συμμερίζονται την αντίληψη του «καλού» πρέπει να έχουν το δικαίωμα να εξαιρεθούν για να αποφευχθεί ο εξαναγκασμός.

Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα συνεργατικές κοινές επιχειρήσεις στις οποίες όλοι οι συμμετέχοντες είναι πρόθυμοι συνεισφέροντες και όχι δυσαρεστημένοι εξαναγκασμένοι κρατούμενοι. Οι επιχειρήσεις αποτυγχάνουν όταν μια κρίσιμη μάζα συμμετεχόντων, συνειδητοποιώντας το λάθος τους, αποσύρεται εθελοντικά, στερώντας έτσι από την επιχείρηση την εθελοντική συμμετοχική ορμή.

Μια επιχείρηση επιτυγχάνει όταν οι δύσπιστοι παρατηρητές πείθονται για τα πλεονεκτήματά της και στη συνέχεια συμμετέχουν, δίνοντας έτσι στο έργο περισσότερη εθελοντική συμμετοχική ορμή.

Η εθελοντική συμμετοχή σε μια επιχείρηση δεν αποτελεί από μόνη της εγγύηση επιτυχίας, αλλά η αναγκαστική συμμετοχή συμβάλλει σίγουρα στην απόκρυψη της αποτυχίας, όταν στα «καναρίνια του ορυχείου» δεν επιτρέπεται να βρουν διέξοδο.

Όλες οι κυβερνητικές δομές και νομοθεσίες θα πρέπει να απαλλαγούν από τα εξαναγκαστικά τους στοιχεία και να αναδιοργανωθούν με βάση τις εθελοντικές αρχές και τις αρχές του Φυσικού Δικαίου. Θα πω περισσότερα για τους εθελοντικούς φραγμούς στο Μέρος II, αλλά η εφαρμογή αυτών των αρχών θα επέτρεπε την κατεδάφιση τμημάτων του καταπιεστικού κυβερνητικού μηχανισμού εν μία νυκτί. Αυτό δεν συνεπάγεται την απόλυση τεράστιων αριθμών κυβερνητικών υπαλλήλων, καθώς θα υπήρχε ανακατανομή των ανθρώπων από τον εξαναγκαστικό μηχανισμό σε υπηρεσίες που το Κατεστημένο έχει σκόπιμα στραγγαλίσει ακριβώς επειδή είναι υπέρ του ανθρώπου και ενισχύουν τη ζωή. Μια ατζέντα ψηφιοποίησης που καθοδηγείται από δεδομένα και τεχνητή νοημοσύνη είναι από τη φύση της αντιανθρώπινη, καθώς δίνει προτεραιότητα σε μηχανές και δεδομένα έναντι των ανθρώπων. Από εθελοντική σκοπιά, στερεί την επιλογή με την υπόθεση ότι ο αλγόριθμος ξέρει καλύτερα.

Δεν ασπάζομαι έναν χόμπσιανό αναρχισμό που βασίζεται στην επιβίωση του ισχυρότερου. Αν είμαστε υπέρ του ανθρώπου, τότε ο Εθελοντισμός δεν μπορεί να συνεπάγεται τη δημιουργία ανθρώπινης πλεονάζουσας εργασίας. Μια τέτοια επανάσταση θα αποτύγχανε με τους δικούς της αντιανθρώπινους όρους.

Μια υπόδειξη για το πραγματικό σχέδιο

Πίσω στον Οκτώβριο του 2023, ενθουσιάστηκα για ένα έργο που ονομαζόταν Independent Alliance (IA). Το ξεκίνησε ο David Fleming και η κεντρική του υπόθεση ήταν να φιλοξενήσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανεξάρτητους βουλευτές για εκλογή στο Κοινοβούλιο. Απ’ όσο γνωρίζω, φαίνεται να το έχει εγκαταλείψει, αλλά σίγουρα του αξίζει η αναγνώριση για την ιδέα της συστηματικής, μεγάλης κλίμακας, εκλογής ανεξάρτητων υποψηφίων.

Οι ανεξάρτητοι της IA του David Fleming θα έπρεπε να είχαν υπογράψει ένα μανιφέστο που γενικά δεσμευόταν να περιορίσει τις επιθέσεις και τα βέλη της εξωφρενικής ατζέντας της Νέας Τάξης Πραγμάτων του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ.

Στο Μέρος II, θα βασιστώ σε αυτήν την ιδέα με μια πρόταση να την κάνω μαξιμαλιστική – δηλαδή, να ανατρέψω ολόκληρο το σύστημα πολιτικών κομμάτων σε μια γενική εκλογή. Εξαιρετικά φιλόδοξο! Για να συμβεί αυτό, θα πρέπει να προηγηθεί μια δημοφιλής ψήφος δυσπιστίας υπό τη μορφή ανάκλησης της συναίνεσής μας στην τρέχουσα τάξη. Θα εξηγήσω τι σημαίνει αυτό στο Μέρος II και γιατί είναι το σημείο εκκίνησης για την Εθελοντική Επανάσταση.

Σε αυτή την επανάληψη, οι ανεξάρτητοι υποψήφιοι θα υπογράφουν ένα μανιφέστο Βολονταρισμού-Βουλησιοκρατίας, ανεξάρτητα από την πολιτική τους ατζέντα. Αυτό διευρύνει σημαντικά την απήχηση των ανεξάρτητων, επιτρέποντας ουσιαστικά την ανεξάρτητη υποψηφιότητα σε ολόκληρο το φάσμα των πολιτικών πεποιθήσεων, υπό τον όρο ότι δεσμεύονται επισήμως να λογοδοτούν βάσει των εθελοντικών αρχών. Αυτή είναι η εγγύηση που διασφαλίζει τη μέγιστη συμμετοχή, παρέχοντας ταυτόχρονα θεωρητικά ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο κατά μιας νέας μορφής τυραννίας της πλειοψηφίας.

Έτσι, το εκλογικό σώμα μπορεί να εκλέξει 330 ανεξάρτητους κλιματικούς καταστροφολόγους, αλλά αυτοί οι κλιματικοί καταστροφολόγοι θα πρέπει να δεσμευτούν να συμμετάσχουν σε μια ανοιχτή και ειλικρινή συζήτηση σχετικά με τον κλιματικό καταστροφολισμό, επιτρέποντας ολόκληρο το φάσμα των ειδικών που διαφωνούν και υποστηρίζουν. Αυτό αναπόφευκτα θα έθετε υπό αμφισβήτηση τη μαξιμαλιστική πολιτική Μηδενικού Ισοζυγίου στην οποία έχουν δεσμεύσει τη χώρα διαδοχικές κυβερνήσεις, και η παραδοχή του δέοντος επιστημονικού σκεπτικισμού θα καθιστούσε, εκ των πραγμάτων, τις τρέχουσες πολιτικές μη βιώσιμες. Το ζητούμενο είναι ότι, ανεξάρτητα από τις πτυχές της τρέχουσας κλιματικής νομοθεσίας που θα διατηρούνταν, αυτές δεν θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε καταναγκαστικά μέτρα κατά οποιουδήποτε τμήματος του πληθυσμού. Ένα εντελώς διαφορετικό αποτέλεσμα θα πρέπει να επιτευχθεί εξαλείφοντας τον εξαναγκασμό μέσω της καταναγκαστικής ισχύος και των ψεμάτων.

Η στρατηγική δεν είναι απλώς να γεμίσει ολόκληρη τη Βουλή με γνήσιους εκπροσώπους του λαού· αυτοί οι εκπρόσωποι πρέπει επίσης να σχηματίσουν ένα «Υπουργικό Συμβούλιο» και να διαχειριστούν πραγματικά τον μηχανισμό της διακυβέρνησης ανοιχτά και με συναίνεση. Το Μέρος II θα είναι μια αρχική ιδέα για το πώς να ανατρέψουμε το πολιτικό κομματικό σύστημα με μια λαϊκή κυβέρνηση που δεν μπορεί να εξαναγκάσει τον λαό ούτε συλλογικά ούτε ατομικά. Αυτή τη στιγμή, ισχυριζόμαστε ότι έχουμε μια δημοκρατία που εξαναγκάζει τακτικά και εκ σχεδιασμού την πλειοψηφία! Αυτό δεν είναι υπερβολή. Ένα κόμμα που ψηφίζεται από λιγότερο από το ήμισυ του εκλογικού σώματος μπορεί να λάβει την πλειοψηφία των εδρών και στη συνέχεια να υπερψηφίσει όχι μόνο ολόκληρη την αντιπολίτευση, αλλά και τους δικούς του βουλευτές που διαφωνούν μέσω της κομματικής πειθαρχίας. Είναι παράλογο. Είναι η πιο αποτελεσματική τυραννία που είχαν ποτέ οι άνθρωποι, επειδή ένα αδαές εκλογικός σώμα έχει εξαπατηθεί να πιστεύει ότι αυτό είναι δημοκρατία.

Αυτό το κοινό δεν χρειάζεται να το πείσει κανείς ότι το κομματικό σύστημα είναι αναπόσπαστο συστατικό του εγκληματικού συνδικάτου των ολιγαρχών, αλλά η αναφορά στην έκθεση του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ που ανέφερα παραπάνω («Ολιγαρχία στο φως: Τι συμβαίνει τώρα που οι ΗΠΑ αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της πλουτοκρατίας τους;») θα πρέπει να επαρκεί για τους νεοεισερχόμενους στη συζήτηση για το γιατί η Δύση είναι καταδικασμένη. Η ολιγαρχία κυβερνά επειδή η ολιγαρχία έχει τελειοποιήσει ένα σύστημα βιομηχανικής κλίμακας εξαναγκασμού και ψεμάτων, για να μην αναφέρουμε την ωμή βία.

Εδώ στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι άνθρωποι που έχουν απογοητευτεί από την εναλλαγή Εργατικών-Συντηρητικών αρχίζουν να στηρίζουν τις ελπίδες τους στους Πράσινους και το Reform. Τίποτα δεν θα ευχαριστούσε περισσότερο την εγκληματοκρατία από μια εναλλαγή Reform-Πρασίνων για να αντικαταστήσει το τρέχον κόκκινο και μπλε θέαμα Punch και Judy. Το Reform είναι ένα σιωνιστικό κόμμα και η παγκόσμια ολιγαρχία είναι σιωνιστική, οπότε αυτό σας λέει όλα όσα χρειάζεται να ξέρετε για την φάρσα του Farage.

Σε περίπτωση που χρειάζεστε περισσότερα για τον Farage, τα δύο τρίτα της χρηματοδότησής του προέρχονται από έναν… περιμένετε… μεγιστάνα ψηφιακού νομίσματος, τον Christopher Harborne. Ο Harborne είναι ένας από τους ιδιοκτήτες της Tether, του μεγαλύτερου κρυπτονομίσματος στις ΗΠΑ. Έτσι το στοίχημά μου είναι ότι το Reform θα κάνει εξαιρετική δουλειά παραδίδοντας μας στο ψηφιακό γκουλάγκ, σύσσωμους και ολοσχερώς. Σε απάντηση στο αν ο Harborne θέλει κάτι από τον Farage για τα περισσότερα από 22 εκατομμύρια λίρες που έχει δωρίσει στο Reform μέχρι στιγμής, ο Farage απάντησε: «Όχι. Απολύτως τίποτα σε αντάλλαγμα.» Ναι, βέβαια.

Όσο για τους Πράσινους, είναι υπέροχο που τα απλά μέλη είναι υπέρ της Παλαιστίνης, αλλά στα επίπεδα όπου έχει μεγαλύτερη σημασία στον μηχανισμό του Κόμματος – την κορυφή – η Σιωνιστική Ιμπεριαλιστική Μαφία τράβηξε όλα τα κουβάρια για να τους εμποδίσει να γίνουν το πρώτο πολιτικό κόμμα στο Ηνωμένο Βασίλειο που θα δηλώσει επίσημα ότι ο Σιωνισμός είναι ρατσισμός. Δεν μπορούν να κάνουν το σωστό επειδή είναι πολιτικό κόμμα και τα πολιτικά κόμματα δεν έχουν συνείδηση. Και αυτό γιατί υπακούουν σε μια ανώτερη εξουσία – το Κατεστημένο.

Όταν εντάσσεσαι σε ένα πολιτικό κόμμα, αφήνεις τη συνείδησή σου στην πόρτα. Γι’ αυτό το Σύστημα αγαπά τα πολιτικά κόμματα. Οι βασικές αποφάσεις συγκεντρώνονται στην κορυφή, οπότε ο Άνθρωπος πρέπει μόνο να ελέγχει λίγες βασικές φιγούρες στην κορυφή τριών ή τεσσάρων πολιτικών κομμάτων. Δεν μπορείς να φτάσεις στην κορυφή ενός πολιτικού κόμματος αν δεν είσαι συμβιβασμένος και επομένως ευέλικτος στα χέρια της ολιγαρχίας. Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί κανένας ηγέτης ενός μεγάλου πολιτικού κόμματος δεν έχει εκφράσει ηθική αγανάκτηση για τα αρχεία Epstein ή τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη; Αυτοί οι ηγέτες καθορίζουν την πολιτική και τον τόνο και επιβάλλουν την πειθαρχία στους βουλευτές τους.

Έτσι, μπορεί να πιστεύετε ότι το Πράσινο Κόμμα φαίνεται και αισθάνεται πολύ διαφορετικό από τους Reformers του Farage, αλλά και τα δύο θα λειτουργούσαν εξίσου καλά για την απάτη Βιωσιμότητας του Παγκόσμιου Κεφαλαίου, έναν κεντρικό πυλώνα της απάτης της Μεγάλης Επανεκκίνησης / 4IR. Είναι ενθαρρυντικό να βλέπουμε τους Πράσινους σε βασικό επίπεδο να προσπαθούν να πάρουν μια σταθερή, αδιαπραγμάτευτη και αρχέγονη στάση κατά του Σιωνισμού. Αλλά αν ρωτούσατε αυτούς τους ίδιους αρχέγονους αντισιωνιστές να κάνουν μια ανοιχτή και ειλικρινή συζήτηση για τον κλιματικό συναγερμισμό, επιτρέποντας αξιόπιστους ειδικούς που διαφωνούν και οι οποίοι θα κατέρρεαν το χάρτινο σπίτι του Μηδενικού Ισοζυγίου σε λιγότερο από δέκα λεπτά, οι αρχές τους θα πετούσαν έξω από το παράθυρο. Ο λόγος ύπαρξης των Πράσινων είναι να προωθούν τον κλιματικό καταστροφισμό. Χωρίς αυτό το χαρτί, καταρρέουν.

Το πολιτικό κόμμα, ως προέκταση της συγκεντρωμένης εξουσίας στην ιεραρχία, είναι θεμελιώδες για την ολιγαρχική εξουσία. Οι πολιτισμοί καταρρέουν σταδιακά στην αρχή και μετά ξαφνικά, και είμαστε στο στάδιο του ξαφνικά. Είναι πλέον καιρός να σταματήσουν οι άνθρωποι να πιστεύουν στο πολιτικό κόμμα ως οντότητα. Η ρίψη 650 ανεξάρτητων βουλευτών στο Κοινοβούλιο θα αντιπροσώπευε μια γρήγορη και έντονη προς τα κάτω κατανομή της εξουσίας. «Αυτοί» έχουν αγοράσει τρία ή τέσσερα πολιτικά κόμματα, αλλά θα μπορούσαν «Αυτοί» να αγοράσουν 650 πραγματικά ανεξάρτητους βουλευτές; Αν μπορούσαν, τότε πιθανότατα αξίζουν να κερδίσουν.

*** Ο καθηγητής Θεοδόσης Πελεγρίνης, θεωρεί πως η βουλησιοκρατία είναι το φιλοσοφικό σύστημα «στο οποίο πρωτεύοντα λόγο διαδραματίζει η βούληση, κατ’ αντιδιαστολή πρός τό λόγο». Αναφέρει επίσης ότι αν και οι περισσότεροι αρχαίοι φιλόσοφοι αντιμετώπιζαν τα ζητήματα που τους απασχολούσαν με γνώμονα τον λόγο, ο Αριστοτέλης έδωσε ιδιαίτερη σημασία στον ρόλο της βουλήσεως «στο πλαίσιο του πρακτικού συλλογισμού». Ο Σωκράτης Γκίκας από την πλευρά του υποστηρίζει ότι «η βούληση αποτελεί την ουσία τής ανθρώπινης προσωπικότητας, το πιο δυναμικό της στοιχείο, γιατί κατευθύνει την δράση τού ατόμου. Η νόηση και το συναίσθημα έρχονται σε δεύτερη μοίρα».

Σύμφωνα με τον καθηγητή Γεώργιο Παναγόπουλο ο σχολαστικός θεολόγος του Μεσαίωνα Ιωάννης Δούνς Σκώτος (John Duns Scotus), ο εκφραστής τής Φραγκισκανικής θεολογίας, εισήγαγε στην θεολογία τον βολονταρισμό, τη βουλησιοκρατία, σε αντίθεση με την οντολογία τού Θωμά Ακινάτη κάνοντας λόγο για την «θεία παντοδυναμία», την «απόλυτη ελευθερία του Θεού και την απουσία κάθε εξαναγκασμού από το θείο είναι». Η αυγουστίνεια και σχολαστική θεολογία δίδαξε τον δυτικό άνθρωπο πως η γνώση είναι υποκειμενική κατοχή κάθε αντικειμενικότητας, είτε μέσω των νοητών ιδεών -ιδεοκρατία, ρασιοναλισμός, ιδεαλισμός- είτε μέσω των αισθήσεων -εμπειρισμός, αισθησιοκρατία-είτε μέσω της βουλήσεως -ρομαντισμός, & βουλησιοκρατία. Με αυτή την άποψη άνοιξε «μια καινούργια ατραπό σκέψης στην δυτική θεολογία», αφού «το βουλητικό στοιχείο ανατιμάται σε σχέση με το οντολογικό» και προοιώνισε «ένα από τα κεντρικά αιτήματα της Μεταρρύθμισης, την απόλυτη ελευθερία και προτεραιότητα του Θεού στο ζήτημα της σωτηρίας του ανθρώπου». Από τη βουλησιοκεντρική σύλληψη του θείου απορρέει και η ανθρώπινη βουλησιοκρατία, η ελευθερία δηλαδή των ανθρώπινων επιλογών και η ατομική ευθύνη για τη μεταθανάτια καταδίκη ή σωτηρία. Από την πλευρά του ο Άγιος Αθανάσιος θεωρεί παράφρονα ^[2] εκείνον που θέτει μεταξύ του Πατρός και Υιού «βούληση και σκέψη», κάποια δηλαδή στοχαστικότητα ή οποιασδήποτε μορφής βολονταρισμό-βουλησιοκρατία.

Ο βολονταρισμός, η βουλησιοκρατία, από την σχολαστική θεολογία πέρασε στην Μεταρρύθμιση και τον Προτεσταντικό κόσμο και στη συνέχεια στην δυτική φιλοσοφία και στην νεότερη εποχή διάφοροι φιλόσοφοι, όπως ο Ντεκάρτ, ο Κάντ, ο Σοπενχάουερ, ο Φρειδερίκος Νίτσε και ο Γουΐλιαμ Τζέϊμς, αποδίδουν ιδιαιτέρως μεγάλη σημασία στην βούληση και ειδικά στην ελευθερία της βουλήσεως. Ο Βίλχελμ Βουντ (Wilhelm Wundt) ο εισηγητής της ψυχολογικής βουλησιοκρατίας, υποστηρίζει πως η βούληση επιδιώκει να πραγματοποιήσει τους σκοπούς που επιλέγει η νόηση, και το συναίσθημα ή παρωθεί την βούληση ή στέκεται εμπόδιο στην βουλητική προσπάθεια. Επίσης, από τον Σοπενχάουερ υποστηρίχθηκε «ο μεταφυσικός βουλητισμός», σύμφωνα με τον οποίο υπάρχει «η παγκόσμια τυφλή βούληση», αφού «όλα στον κόσμο κατευθύνονται από την θεϊκή βούληση» και η οποία «βρίσκεται πίσω από τους φυσικούς και βιολογικούς νόμους». https://el.metapedia.org/wiki/Βουλησιοκρατία

Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, μοιραστείτε το, εγγραφείτε για να λαμβάνετε περισσότερο περιεχόμενο και αν θέλετε να στηρίξετε το συνεχές έργο μου, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον παρακάτω σύνδεσμο.