Γιατί Σταμάτησα Να Πιστεύω Στην Ανθρωπογενή Υπερθέρμανση Του Πλανήτη Και Έγινα Σκεπτικιστής Του Αφηγήματος Για το Κλίμα
Μετάφραση: Απολλόδωρος
22 Νοεμβρίου 2017 | THOMAS RICHARD | Διαβάστε το εδώ
Μπορείτε να κάνετε εφάπαξ ή επαναλαμβανόμενες δωρεές μέσω του Ko-Fi:
Όταν ήμουν στα τέλη της δεκαετίας των 20, ζούσα στο San Francisco και έπαιζα σε ένα συγκρότημα reggae. Εκείνη την εποχή, πίστευα σθεναρά ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη ήταν ένα πραγματικό, ανθρωπογενές πρόβλημα.
Και μιλούσα δυνατά γι' αυτό. Μεταξύ άλλων, οι φίλοι μου και εγώ κολλούσαμε αυτοκόλλητα στον προφυλακτήρα των SUV που έλεγαν: "Αλλάζω το κλίμα, ρωτήστε με πώς". Δεν μου άρεσαν οι γιάπηδες και δυσανασχετούσα με τα μεγάλα SUV τους που πάλευαν να ανέβουν τους απότομους λόφους της πόλης, θερμαίνοντας άσκοπα τον πλανήτη μας.
Μου φαινόταν προφανές ότι υπήρχε πρόβλημα κλιματικής αλλαγής. Άκουγα γι' αυτό -και διάβαζα γι' αυτό- κάθε μέρα στις ειδήσεις. Τελικά, άρχισα να μελετώ το θέμα, σκεπτόμενος ότι έπρεπε να το κατανοήσω καλύτερα για να γράψω τεκμηριωμένα άρθρα για το θέμα.
Η πρώτη φορά που αισθάνθηκα αμφιβολία για την κλιματική αλλαγή ήταν όταν έμαθα ότι το διοξείδιο του άνθρακα (CO2) αποτελεί λιγότερο από το 0,04% της ατμόσφαιρας. Στην πραγματικότητα, μια τόσο φαινομενικά μικρή ποσότητα δεν πρέπει να υποτιμάται, καθώς το CO2 αρχίζει να παγιδεύει θερμότητα αρκετά αποτελεσματικά σε πολύ πιο μικροσκοπικές συγκεντρώσεις. Αλλά εκείνη τη στιγμή, σκέφτηκα: "Αυτό είναι παράξενο. Θα πίστευα ότι ήταν πολύ περισσότερο".
Το θέμα είναι ότι με είχε κατακλύσει τόση υστερία για την υπερθέρμανση του πλανήτη, ώστε σκέφτηκα ότι το CO2 πρέπει να αποτελεί το ένα τοις εκατό ή το πέντε τοις εκατό ή το δέκα τοις εκατό της ατμόσφαιρας. Αλλά αφού ήταν μόνο 0,04 τοις εκατό, μου φάνηκε ότι οι άνθρωποι που υποστηρίζουν την υπερθέρμανση του πλανήτη θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικοί και να μην υπερβάλλουν στους ισχυρισμούς τους - για να μη χάσουν την αξιοπιστία τους.
Ανεξάρτητα από αυτό, συνέχισα να πιστεύω ότι ο άνθρωπος άλλαζε το κλίμα. Και ήμουν δυσαρεστημένος με τους φίλους που έμοιαζαν με πεισματάρηδες, δύστροπους υποστηρικτές, όταν αμφισβητούσαν αυτό το αδιαμφισβήτητο γεγονός - ότι η ανθρωπότητα όντως θερμαίνει τον πλανήτη.
Τα χρόνια κυλούσαν και εξακολουθούσα να υποθέτω ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη ήταν μια ανθρωπογενής καταστροφή - μέχρι που τελικά άρχισα να μελετώ την επιστήμη του θέματος. Σε εκείνο το σημείο, δύο ασήμαντες πληροφορίες βοήθησαν να μου προκαλέσουν πραγματική περιέργεια - και με οδήγησαν να συνειδητοποιήσω ότι το ζήτημα ήταν πολύ πιο περίπλοκο από ό,τι πίστευα πάντα.
Το πρώτο ήταν να μάθω ότι ο άνθρωπος παράγει μόνο ένα μικρό μέρος του συνολικού CO2 που εκλύεται στην ατμόσφαιρα κάθε χρόνο. Αντίθετα, για παράδειγμα, μόνο οι τερμίτες απελευθερώνουν πολύ περισσότερο CO2 ετησίως (και κατά πολλές τάξεις μεγέθους) από ό,τι όλη η καύση ορυκτών καυσίμων. Το δεύτερο ήταν να μάθω ότι υπήρξε μια τρομολαγνεία για την παγκόσμια ψύξη τη δεκαετία του 1970.
Αφού έπεσα πάνω σε αυτά τα δύο φαινομενικά τυχαία ψήγματα πληροφοριών, άρχισα να διαβάζω πραγματικά - και μάλιστα με ανοιχτό μυαλό. Και τότε ήταν που άρχισα να αλλάζω βαθιά τη γνώμη μου. Με απλά λόγια, από το να πιστεύω ολόψυχα στην ανθρωπογενή "κλιματική αλλαγή", άρχισα να θεωρώ την επιστήμη που στηρίζει την υπόθεση ως πολύ αμφισβητήσιμη. Συνολικά, δυσανασχέτησα για το γεγονός ότι είχα αφελώς κατηχηθεί από έναν καθημερινό, μονόπλευρο καταιγισμό από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Και άρχισα να βλέπω τον εαυτό μου ως κάτι σαν μαχητή της ελευθερίας - κάποιον που αντιδρούσε στην παραπληροφόρηση και έκανε τους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν ότι τους χειραγωγούσαν.
Αν με ρωτήσουν γιατί δεν πιστεύω στη θεωρία της "ανθρωπογενούς" (ανθρωπογενούς) υπερθέρμανσης, προσπαθώ να απαριθμήσω μερικά πολύ απλά σημεία. Εξηγώ ότι, ναι, η Γη έχει θερμανθεί κατά περίπου 0,8 βαθμούς Κελσίου τα τελευταία 150 χρόνια -και συμφωνώ ότι οι επιφανειακές θερμοκρασίες έχουν θερμανθεί, ότι οι ωκεανοί έχουν θερμανθεί και ότι οι παγετώνες έχουν υποχωρήσει. Αλλά διαφωνώ με τη βασική αιτία αυτής της αύξησης της θερμοκρασίας.
Για αρχή, το CO2 είναι στην πραγματικότητα ένα μάλλον ελαττωματικό "αέριο του θερμοκηπίου". Όταν το CO2 εισάγεται για πρώτη φορά στην ατμόσφαιρα, απορροφά γρήγορα όσο το δυνατόν περισσότερη θερμότητα (με τη μορφή υπέρυθρης ακτινοβολίας). Αλλά δεν χρειάζεται πολύς χρόνος για να γίνει το CO2 "οπτικά κορεσμένο". Αυτό σημαίνει ότι αφού φτάσει περίπου στο 0,0020% (20 μέρη ανά εκατομμύριο) της ατμόσφαιρας, το CO2 αρχίζει να εξασθενεί.
Από εκεί και πέρα, χρειάζονται συνεχώς διπλάσιες ποσότητες CO2 για να παγιδευτεί η ίδια ποσότητα θερμότητας. Μέχρι τη σημερινή συγκέντρωση του 0,04% (400 μέρη ανά εκατομμύριο), το CO2 είναι ουσιαστικά κορεσμένο - και δεν μπορεί να παγιδεύσει ουσιαστικά πολύ περισσότερη θερμότητα.
Αυτός ο περιορισμός του CO2 έρχεται στην πραγματικότητα σε πλήρη αντίθεση με την επικρατούσα αντίληψη ότι η προσθήκη περισσότερου CO2 στην ατμόσφαιρα θα συνεχίσει να παγιδεύει όλο και μεγαλύτερα ποσά θερμότητας. Στην πραγματικότητα, η βασική επιστήμη καταδεικνύει ακριβώς το αντίθετο, γι' αυτό και οι επιστήμονες του κλίματος στην πραγματικότητα βασίζουν το μεγαλύτερο μέρος της προβλεπόμενης θέρμανσης στη "θετική ανατροφοδότηση" από τους υδρατμούς.
Είναι σημαντικό ότι οι υδρατμοί λειτουργούν ως το κυρίαρχο αέριο που παγιδεύει τη θερμότητα στην ατμόσφαιρα. Και έτσι, όταν οι επιστήμονες του κλίματος χρησιμοποιούν υπολογιστικά μοντέλα για να προβλέψουν τη μελλοντική αύξηση της θερμοκρασίας λόγω της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής, ουσιαστικά λένε τα εξής: Γνωρίζουμε ότι το CO2 εξασθενεί γρήγορα ως αέριο του θερμοκηπίου. Πιστεύουμε ότι προτού το CO2 κορεστεί, θα αυξήσει τις παγκόσμιες θερμοκρασίες αρκετά ώστε να προσθέσει περισσότερους υδρατμούς στην ατμόσφαιρα. Αυτοί οι προστιθέμενοι υδρατμοί θα παγιδεύσουν περισσότερη θερμότητα, γεγονός που θα αυξήσει περισσότερο τις θερμοκρασίες, γεγονός που θα προσθέσει περισσότερους υδρατμούς. Το αποτέλεσμα θα είναι ένας βρόχος ανατροφοδότησης που θα συνεχίσει να οδηγεί σε αύξηση των θερμοκρασιών.
Ωστόσο, υπάρχει ένα σημαντικό ελάττωμα σε αυτή τη θεωρία, το οποίο οι επιστήμονες του κλίματος δεν μπόρεσαν ποτέ να λύσουν. Με απλά λόγια, οι υδρατμοί στην ατμόσφαιρα μεταπίπτουν αναπόφευκτα σε σύννεφα. Και τα σύννεφα cumulus όχι μόνο αντανακλούν την ηλιακή ακτινοβολία πίσω στο διάστημα, αλλά παράγουν και βροχή - η οποία όχι μόνο μειώνει τις επιφανειακές θερμοκρασίες, αλλά και απομακρύνει το CO2 από την ατμόσφαιρα.
Ανεξάρτητα από το πρόβλημα των νεφών, αυτή η υποτιθέμενη "ευαισθησία" του κλίματος στο CO2 είναι η συνολική κινητήρια δύναμη της ανθρωπογενούς θέρμανσης και συνεχίζει να προγραμματίζεται στα μοντέλα των υπολογιστών. Αλλά παραμένει ένα αδύναμο επιχείρημα. Έτσι, το πραγματικό ερώτημα θα πρέπει να είναι: Αν το CO2 δεν είναι η κινητήρια δύναμη της υπερθέρμανσης του πλανήτη, τότε τι είναι;
Και αυτό μας φέρνει στο δεύτερο σημείο που προσπαθώ να διατυπώσω - το ζήτημα της ηλιακής μεταβλητότητας. Τα τελευταία 150 χρόνια, η παραγωγή του ήλιου έχει αυξηθεί αρκετά σημαντικά - σε επίπεδα που δεν έχουν παρατηρηθεί εδώ και 2.000 χρόνια. Πολλοί άνθρωποι υποθέτουν ότι η παραγωγή του ήλιου είναι σταθερή, αλλά στην πραγματικότητα, παρουσιάζει διακυμάνσεις σε διάφορους βραχυπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους κύκλους. Και έτσι, όχι μόνο η ηλιακή δραστηριότητα αυξήθηκε απότομα κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, αλλά η ίδια αυτή αύξηση της παραγωγής αντιστοιχεί αρκετά στενά με άλλες θερμές περιόδους που έχουν καταγραφεί κατά τη διάρκεια των τελευταίων χιλιάδων ετών.
Δυστυχώς, οι υποστηρικτές της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής ουσιαστικά αποκλείουν την ηλιακή δραστηριότητα ως σημαντικό παράγοντα που συμβάλλει στην υπερθέρμανση του πλανήτη. Το σκεπτικό τους είναι ότι οι αλλαγές στην ηλιακή ακτινοβολία ("φωτεινότητα") είναι αρκετά μικρές σε σύγκριση με τη συνολική, παρατηρούμενη αύξηση της θερμοκρασίας του 20ού αιώνα. Ωστόσο, η άποψη αυτή παραβλέπει τις συναφείς -και μεγαλύτερες- επιπτώσεις της ηλιακής μεταβλητότητας, συμπεριλαμβανομένου του ατμοσφαιρικού ιονισμού και του σχηματισμού νεφών. Και έτσι, όταν εξετάζονται μαζί, αυτοί οι σχετικοί παράγοντες καταδεικνύουν την πλήρη εικόνα της σημασίας της ηλιακής μεταβλητότητας.
Η επιδείνωση του αντίκτυπου της αυξημένης ηλιακής δραστηριότητας κατά τον 20ό αιώνα επιτείνεται με το ζήτημα της εξάντλησης του όζοντος. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1990, οι συγκεντρώσεις όζοντος στη στρατόσφαιρα μειώνονταν σταθερά. Καθώς τα επίπεδα του όζοντος μειώνονταν, η ποσότητα της υπεριώδους ακτινοβολίας (UV) που έφτανε στην επιφάνεια της Γης αυξανόταν σταθερά. Η υπεριώδης ακτινοβολία είναι η κύρια πηγή της ατμοσφαιρικής θέρμανσης, γεγονός που συμβάλλει στην εξήγηση του γιατί η αυξημένη διείσδυση της υπεριώδους ακτινοβολίας κατά το τελευταίο τμήμα του 20ού αιώνα συνέβαλε στην άνοδο της θερμοκρασίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι το στρώμα του όζοντος άρχισε να σταθεροποιείται μετά το 1996, όταν εφαρμόστηκε πλήρως το Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ (το οποίο απαγόρευσε τους χλωροφθοράνθρακες). Στην πραγματικότητα, από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, τόσο τα δορυφορικά δεδομένα όσο και οι μετρήσεις με μετεωρολογικά μπαλόνια δείχνουν μια καθαρή ισοπέδωση των παγκόσμιων θερμοκρασιών.
Αυτή η "παύση" στην άνοδο της παγκόσμιας θερμοκρασίας από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 έχει γίνει το επίκεντρο σοβαρής συζήτησης εντός της κλιματικής κοινότητας. Με απλά λόγια, η θεωρία της ανθρωπογενούς θέρμανσης δεν μπορεί να εξηγήσει την παύση της συνολικής ανόδου των θερμοκρασιών ή γιατί τα μοντέλα υπολογιστών (που έχουν προγραμματιστεί να δίνουν έμφαση στην υψηλή ευαισθησία του κλίματος στο CO2) συνεχίζουν να αποκλίνουν από τις πραγματικές, παρατηρούμενες μετρήσεις θερμοκρασίας.
Η ισοπέδωση των καθαρών θερμοκρασιών που παρατηρείται από τους δορυφόρους έρχεται επίσης σε αντίθεση με τις πρόσφατες προσαρμογές των επιφανειακών μετρήσεων που εκδόθηκαν από την Εθνική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (NOAA) και υιοθετήθηκαν από τη NASA. Αναθεωρώντας τις μεθόδους συλλογής θερμοκρασιών ώστε να συμπεριλάβει μετρήσεις που λαμβάνονται από τις πολλαπλές μηχανές των υπερωκεάνιων σκαφών και εκτιμώντας τις μετρήσεις στον Αρκτικό Ωκεανό με βάση τις γειτονικές χερσαίες μάζες, η NOAA μπόρεσε να ανακοινώσει το 2015 ότι δεν υπήρξε "παύση" στις θερμοκρασίες και ότι τα τελευταία χρόνια είναι τα "θερμότερα που έχουν καταγραφεί ποτέ". Το γεγονός ότι τα ευρήματα της NOAA συνεχίζουν να έρχονται σε αντίθεση με τις δορυφορικές μετρήσεις δεν έχει τύχει ιδιαίτερης προσοχής.
Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον να μελετήσει κανείς σχετικά με την κλιματική αλλαγή είναι το μοτίβο της θέρμανσης και της ψύξης που παρατηρείται κατά τη διάρκεια των τελευταίων χιλιάδων ετών της τρέχουσας μεσοπαγετώδους περιόδου. Είναι κάπως ειρωνικό το γεγονός ότι οι ισχυρισμοί για το "θερμότερο έτος που έχει καταγραφεί ποτέ" περιλαμβάνουν μόνο τη "σύγχρονη" ενόργανη εποχή από το 1880 έως σήμερα. Αλλά η μελέτη 100 ή 150 ετών αποδίδει μόνο μια μερική ματιά στις πρόσφατες τάσεις της θερμοκρασίας. Αν κάποιος κοιτάξει πραγματικά πίσω στα τελευταία 2.000 χρόνια, για παράδειγμα, αναδύεται ένα πολύ πιο πλήρες -και πολύπλοκο- τοπίο.
Χάρη στις μετρήσεις των ισοτόπων άνθρακα, βηρυλλίου και οξυγόνου, οι γεωλόγοι μπορούν να εκτιμήσουν τόσο τις θερμοκρασίες όσο και την ηλιακή δραστηριότητα για πολλές χιλιάδες χρόνια πίσω. Και έτσι, γνωρίζουμε ότι από το 250-400 μ.Χ. περίπου, το παγκόσμιο κλίμα ήταν θερμότερο από το σημερινό, σε αυτό που ονομάστηκε "Ρωμαϊκή Θερμή Περίοδος". Η ηλιακή παραγωγή εκείνη την εποχή ήταν υψηλή, γεγονός που συμβάλλει στην εξήγηση των εύκρατων συνθηκών που βοήθησαν την επέκταση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ωστόσο, η ηλιακή δραστηριότητα έπεσε κατακόρυφα στα μέσα της πρώτης χιλιετίας, οδηγώντας σε αρκετούς αιώνες βάναυσου ψύχους κατά τη διάρκεια των Σκοτεινών Αιώνων, με αποκορύφωμα το πάγωμα του ποταμού Νείλου το 829 μ.Χ.
Εκατό χρόνια μετά την κατάψυξη του ποταμού Νείλου, ωστόσο, η ηλιακή δραστηριότητα άρχισε να επανέρχεται σε πιο άνετα επίπεδα, οδηγώντας σε μια "Μεσαιωνική Θερμή Περίοδο" που διήρκεσε περίπου από το 950 έως το 1250 μ.Χ. Τα ιστορικά και γεωλογικά αρχεία δείχνουν ότι, σε παγκόσμιο επίπεδο, η Μεσαιωνική Θερμή Περίοδος ήταν θερμότερη από ό,τι σήμερα, με τον εύκρατο καιρό να επιτρέπει στους Βίκινγκς να καλλιεργούν στη Γροιλανδία (εξ ου και το όνομά της) και στους Βρετανούς να καλλιεργούν αμπελώνες και να παράγουν κρασί.
Από το 1350-1850, όμως, η ηλιακή δραστηριότητα κατέρρευσε αρκετές φορές, οδηγώντας σε μια ψυχρότερη εποχή με το παρατσούκλι "Μικρή Εποχή των Παγετώνων". Εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν από πείνα και ασθένειες κατά τη διάρκεια αυτής της αφιλόξενης περιόδου, και μόνο με την ανάκαμψη της ηλιακής δραστηριότητας στο δεύτερο μέρος της δεκαετίας του 1800 οι θερμοκρασίες ανέβηκαν και πάλι σε ένα πιο άνετο κλίμα.
Και τώρα βρισκόμαστε στη "Σύγχρονη Θερμή Περίοδο", την πιο πρόσφατη από μια σειρά θερμών/ψυχρών επεισοδίων που παρακολουθούνται στενά με την ηλιακή μεταβλητότητα. Κάτι που πρέπει να λάβετε υπόψη σας όταν εξετάζετε αυτές τις εναλλασσόμενες κλιματικές περιόδους είναι ότι κατά τη διάρκεια των θερμών φάσεων οι πολιτισμοί ανθίζουν. Ενώ εκατομμύρια άνθρωποι λιμοκτονούσαν κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα και της Μικρής Εποχής των Παγετώνων, η παγκόσμια γεωργία άνθισε κατά τη Μεσαιωνική Θερμή Περίοδο.
Συνολικά, και όπως σημειώθηκε παραπάνω, υπάρχουν βάσιμοι λόγοι για να συμπεράνουμε ότι το CO2 δεν είναι ο κύριος παράγοντας επιβολής του παγκόσμιου κλίματος. Έτσι, είναι ατυχές το γεγονός ότι τα μέσα ενημέρωσης συχνά γελοιοποιούν τους επικριτές του κλίματος αντί να αφιερώνουν περισσότερο χρόνο στη διερεύνηση των απόψεών τους.
Προφανώς, υπάρχει προκατάληψη από τα μέσα ενημέρωσης, η οποία ενισχύει έννοιες όπως "η επιστήμη είναι ξεκαθαρισμένη" ή ότι "το 97% των επιστημόνων συμφωνεί".
Ωστόσο, η ιδέα μιας συντριπτικής συναίνεσης σχετικά με την υπερθέρμανση του πλανήτη όχι μόνο έρχεται σε αντίθεση με τους περισσότερους από 30.000 επιστήμονες που έχουν υπογράψει το “Petition Project” που απορρίπτει την ανθρωπογενή υπερθέρμανση, αλλά στηρίζεται σε ψευδείς υποθέσεις. Το ποσοστό του 97% προέρχεται από ένα Tweet του Προέδρου Ομπάμα τον Μάιο του 2013, στο οποίο αναφέρεται ότι "το 97% των επιστημόνων συμφωνούν: η κλιματική αλλαγή είναι πραγματική, ανθρωπογενής και επικίνδυνη". Ως πηγή του, ο πρόεδρος παρέπεμψε σε μια πρόσφατα δημοσιευμένη μελέτη του John Cook στο Πανεπιστήμιο του Queensland. Ωστόσο, μια πιο προσεκτική ματιά στη μελέτη του Cook αποκαλύπτει ότι από τις 11.994 ερευνητικές εργασίες που εξετάστηκαν, μόνο το ένα τρίτο πήρε πραγματικά θέση σχετικά με τις αιτίες της υπερθέρμανσης του πλανήτη.
Υπάρχουν διάφορες περιπτώσεις αυτής της υπερβολής και του προμοταρίσματος στη συζήτηση για την κλιματική αλλαγή. Τίποτα όμως δεν θα μπορούσε να είναι τόσο ανησυχητικό όσο οι συνταγές που διατυπώνονται σήμερα από τους κινδυνολόγους του κλίματος. Στην υπηρεσία της αποτροπής μιας μελλοντικής καταστροφής που βασίζεται αποκλειστικά σε ελαττωματικά υπολογιστικά μοντέλα, δημόσια πρόσωπα ζητούν την απαγόρευση κατά 80% (ή ακόμη και 100%) της μελλοντικής χρήσης ορυκτών καυσίμων. Αν και φαινομενικά καλοπροαίρετες, οι πολιτικές αυτές παραβλέπουν δύο προβλήματα του πραγματικού κόσμου.
Πρώτον, μια μαζική μείωση της χρήσης ορυκτών καυσίμων θα είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια της ζωής εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων στις αναπτυσσόμενες χώρες. Οι πληθυσμοί αυτοί, οι οποίοι σήμερα περιορίζονται στην ελάχιστη ιατρική βοήθεια και τεχνική υποδομή, ζουν ήδη στα όρια της φτώχειας και μόλις και μετά βίας υποστηρίζονται από την σποραδική παραγωγή ενέργειας. Μόνο μέσω της εισαγωγής της επεξεργασίας νερού και λυμάτων (που τροφοδοτούνται από εργοστάσια φυσικού αερίου και άνθρακα) ορισμένες περιοχές του Τρίτου Κόσμου προσπαθούν να αυξήσουν το βιοτικό τους επίπεδο.
Δεύτερον, η υποτιθέμενη στροφή στην αιολική και ηλιακή παραγωγή παραβλέπει τις κραυγαλέες ελλείψεις και των δύο μορφών ενέργειας: Ο άνεμος και η ηλιακή ενέργεια είναι εγγενώς διαλείποντα μέσα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας (επειδή ο άνεμος δεν φυσάει πάντα και ο ήλιος δεν λάμπει πάντα). Και τα δύο είναι επίσης χαμηλής απόδοσης και ακριβά - εν μέρει επειδή η αναξιοπιστία τους εξακολουθεί να απαιτεί άφθονη εφεδρική παραγωγή από "περιστρεφόμενα αποθέματα" είτε φυσικού αερίου είτε άνθρακα.
Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες επρόκειτο να πραγματοποιήσουν πράγματι τη μετάβαση σε μια εν μέρει ή πλήρως αιολική και ηλιακή υποδομή ενέργειας, οι αποτυχίες των πειραμάτων πράσινης ενέργειας της Ευρώπης και της Αυστραλίας δείχνουν ότι το έθνος θα βίωνε μια συνεχή σειρά από ελλείψεις ενέργειας και διακοπές ρεύματος. Το αποτέλεσμα θα ήταν μια επακόλουθη απώλεια μέτρων υγείας και ασφάλειας. Τα νοσοκομεία θα έδιναν μάχη για να δώσουν προτεραιότητα στη διαθέσιμη ενέργεια. Τα συστήματα επεξεργασίας νερού και αποβλήτων θα μπορούσαν να αποτύχουν. Τα τρόφιμα θα αλλοιώνονταν λόγω έλλειψης ψύξης.
Το γενικότερο σημείο είναι ότι υπάρχουν βάσιμοι λόγοι για να αμφισβητηθούν τόσο οι υποθέσεις όσο και οι πολιτικές που υποστηρίζουν οι ακτιβιστές της κλιματικής αλλαγής. Θα ήταν χρήσιμο να δοθεί η ευκαιρία σε όσους παίρνουν θέση κατά της υποτιθέμενης ανθρωπογενούς θέρμανσης να αναπτύξουν το σκεπτικό τους, αντί να αντιμετωπίζουν κριτική και περιφρόνηση. Και έτσι, σε μια εποχή πολιτικής αβεβαιότητας και οικονομικών δυσκολιών, θα ήταν λογικό να μελετηθούν πλήρως όλες οι πιθανές προεκτάσεις ενός τόσο περίπλοκου θέματος.
-Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο και θα θέλατε να βοηθήσετε να στηρίξετε το συνεχές έργο μου, ο παρακάτω σύνδεσμος είναι μια επιλογή.
Παρακαλώ βοηθήστε να στηρίξετε το έργο μου. 🙏
---Δικτυογραφία:
Why I Stopped Believing in Man-made Global Warming and Became a Climate Skeptic - Climate Change Dispatch
https://climatechangedispatch.com/why-i-stopped-believing-in-man-made-global-warming-and-became-a-climate-skeptic/
Μπράβο Απολλόδωρε... Εξαιρετικό κείμενο... Σύντομο και τεκμηριωμένο...