Η Έκλειψη της Νοημοσύνης στην Ευρώπη - Φορολογία
Τα εξωφρενικά επίπεδα φορολόγησης στην Ευρώπη είναι μια από τις κύριες αιτίες της στασιμότητας των ευρωπαϊκών οικονομιών, καθώς και το σύμπτωμα κατ’ εξοχήν της κρατικής λαιμαργίας.
Σας ευχαριστώ θερμά για το ενδιαφέρον σας και την αναδημοσίευση των άρθρων μου. Θα εκτιμούσα ιδιαίτερα αν, κατά την κοινοποίηση, σ̲υ̲μ̲π̲ε̲ρ̲ι̲λ̲α̲μ̲β̲ά̲ν̲α̲τ̲ε̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲σ̲ύ̲ν̲δ̲ε̲σ̲μ̲ο̲ ̲(̲l̲i̲n̲k̲)̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲ά̲ρ̲θ̲ρ̲ο̲υ̲ ̲μ̲ο̲υ̲. Αυτό όχι μόνο αναγνωρίζει την πηγή, αλλά επιτρέπει και σε άλλους να ανακαλύψουν περισσότερο περιεχόμενο. Η υποστήριξή σας είναι πολύτιμη για τη συνέχιση της δουλειάς μου.
Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Finn Andreen | 11 Νοεμβρίου 2025
Η ανησυχητική πολιτική απομάκρυνση από την ελευθερία, που περιγράφηκε προηγουμένως στη σειρά «Η έκλειψη της νοημοσύνης στην Ευρώπη», πρέπει να εξεταστεί στο πλαίσιο της οικονομικής εξαναγκαστικής πολιτικής που εφαρμόζεται εδώ και πολλές δεκαετίες στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης.
Η κατάσταση δεν είναι σε καμία περίπτωση αυτή των δυτικών κοινωνιών με ελεύθερες και δυναμικές οικονομίες, στις οποίες τώρα, ξαφνικά, απειλούνται η ιδιωτική ζωή και η ελευθερία του λόγου. Είναι μια κατάσταση στην οποία η οικονομική ελευθερία βρίσκεται σε υποχώρηση εδώ και δεκαετίες, κυρίως λόγω της κρυφής και τακτικής αύξησης της φορολογικής πίεσης, η οποία έχει πλέον φτάσει σε σχεδόν μη βιώσιμα επίπεδα για μια υγιή οικονομική ζωή σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.
Ασφυξία των Οικονομιών της Ευρώπης
Η ελευθερία θεωρείται δεδομένη στη Δύση και, στην αντίληψη πολλών Ευρωπαίων, καταλαμβάνει ακόμη και δεύτερη θέση σε σχέση με τη δημοκρατία. Ωστόσο, είναι δύσκολο να χαρακτηριστεί μια κοινωνία ως «ελεύθερη» υπό την συντριπτική φορολογική πίεση που ασφυκτιά τις οικονομίες της Ευρώπης. Οι ανώτατοι οριακοί φορολογικοί συντελεστές στην Ευρώπη είναι απλά συγκλονιστικοί. Αλλά το πιο εκπληκτικό είναι ίσως το γεγονός ότι οι μέσοι μισθωτοί σε πολλές χώρες δεν μπορούν να κρατήσουν ούτε το μισό από αυτό που τους πληρώνουν οι εταιρείες τους (δηλαδή συμπεριλαμβανομένων των εργοδοτικών επιβαρύνσεων).
Όπως τραγουδούσαν οι Beatles:
«Είμαι ο φοροεισπράκτορας,
Και δεν εργάζεσαι για κανέναν άλλο εκτός από μένα»
Όταν οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις αναγκάζονται να αναβάλουν, να μειώσουν ή να ακυρώσουν επενδύσεις λόγω των υψηλών μισθών και των εταιρικών φόρων, ολόκληρη η κοινωνία πλήττεται οικονομικά, με στάσιμους μισθούς, αυξημένη ανεργία, αποθάρρυνση της εργασίας και έλλειψη καινοτομίας. Αν και υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που συμβάλλουν σε αυτό, όπως η ενέργεια και η γραφειοκρατία, οι επιπτώσεις της φορολογίας είναι καταστροφικές.
Η Ευρώπη δεν μπορεί λοιπόν να ονομαστεί ζώνη οικονομικής «ελευθερίας», παρά τους αδικαιολόγητα υψηλούς δείκτες που δίνει γενικά η Heritage Foundation στις ευρωπαϊκές χώρες. Επιπλέον, η καμπύλη Laffer δείχνει αυτό που πολλοί ευρωπαίοι πολιτικοί φαίνεται να είναι εγγενώς ανίκανοι να μάθουν: ότι πέρα από ένα ορισμένο επίπεδο φορολόγησης, τα φορολογικά έσοδα θα μειωθούν, καθώς αυτός ο κρατικός παρασιτισμός αποδυναμώνει σιγά-σιγά τον κοινωνικό ξενιστή. Όπως λένε οι λίγοι εναπομείναντες Γάλλοι φιλελεύθεροι: «trop d’impôt tue l’impôt» (ο υπερβολικός φόρος σκοτώνει τον φόρο).
Όταν το κράτος κατάσχει ένα σημαντικό μέρος του πλούτου που παράγει μια κοινωνία και αναδιανέμει ανεπαρκώς μέρος αυτού, ενώ σπαταλά γραφειοκρατικά το υπόλοιπο με διάφορους τρόπους, αυτό δεν μπορεί να ονομαστεί κατάσταση οικονομικής ελευθερίας, αν και ορισμένοι ισχυρίζονται ότι είναι «κοινωνική δικαιοσύνη». Όπως έγραψε ο ελευθεριακός Murray Rothbard στο Power and Market (1970):
«Η φορολογία εισοδήματος μειώνει το χρηματικό εισόδημα και το πραγματικό εισόδημα κάθε φορολογούμενου και, ως εκ τούτου, το βιοτικό του επίπεδο. ... Το βιοτικό επίπεδο όλων, με τη μορφή ανταλλάξιμων αγαθών, θα μειωθεί».
Η Συναίνεση των Κυβερνωμένων;
Οι Ευρωπαίοι πολίτες έχουν αμυδρή επίγνωση αυτής της κατάστασης, αλλά είναι πεπεισμένοι ότι αυτό που χάνουν σε οικονομική ελευθερία το κερδίζουν σε ασφάλεια και άλλα κοινωνικά οφέλη. Πρόκειται για την παλιά συμφωνία της αντικατάστασης της ελευθερίας με την ασφάλεια, η οποία αποτελεί μια επικίνδυνη κλίση προς τον αυταρχισμό και την ολοένα και βαθύτερη εμπλοκή του κράτους στην κοινωνία.
Αυτή η θέση είναι λανθασμένη τόσο από πρακτική όσο και από ηθική άποψη. Από πρακτική άποψη, είναι προφανές για τους περισσότερους ότι η ασφάλεια που παρέχει σήμερα το κράτος είναι, το λιγότερο, ελλιπής. Η εγκληματικότητα και η ανασφάλεια αυξάνονται στην Ευρώπη, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι η ψευδής έννοια του «κοινωνικού συμβολαίου» δεν έχει καμία σχέση με ένα πραγματικό συμβόλαιο, καθώς το ένα μέρος αυτού του ψεύτικου «συμβολαίου» – το κράτος, αυτό που έχει τους νόμους και τα όπλα – μπορεί να το παραβιάζει και το παραβιάζει επανειλημμένα με ατιμωρησία.
Πράγματι, η μαζική αναδιανομή του πλούτου των πολιτών από το κράτος πραγματοποιείται χωρίς τη ρητή συγκατάθεση των καθαρών συνεισφερόντων της κοινωνίας, των εργαζομένων Ευρωπαίων, και ως εκ τούτου εκθέτει την ψευδή αφήγηση αυτού του «κοινωνικού συμβολαίου». Μια σιωπηρή «συγκατάθεση των κυβερνωμένων» προφανώς δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή, καθώς επιτυγχάνεται – όταν επιτυγχάνεται – μέσω λεπτών μορφών προπαγάνδας.
Οι Ευρωπαίοι θα έκαναν καλά να θυμηθούν το σύνθημα των Αμερικανών αποίκων: «Όχι φορολογία χωρίς εκπροσώπηση». Ωστόσο, η αρχή της λήψης της συγκατάθεσης του λαού σε θέματα φορολογίας είναι ευρωπαϊκή και μπορεί να ανιχνευθεί μέχρι τη Magna Carta του 1215. Ο Ιταλός φιλελεύθερος νομικός Bruno Leoni έγραψε στο Freedom and the Law (1961):
«Μια πρώιμη μεσαιωνική εκδοχή της αρχής «όχι φορολογία χωρίς εκπροσώπηση» είχε ως στόχο «όχι φορολογία χωρίς τη συγκατάθεση του φορολογούμενου ατόμου».
Ακόμη και στα τέλη του 19ου αιώνα, τα περισσότερα κράτη που επέβαλαν φόρους ήταν πολύ πιο κοντά από ό,τι σήμερα στο ιδανικό της «συγκαταθετικής φορολόγησης», όπως αυτό επισημοποιήθηκε στο Άρθρο 14 της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη (1789):
«Όλοι οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να διαπιστώνουν, είτε προσωπικά είτε μέσω των εκπροσώπων τους, την αναγκαιότητα της δημόσιας συνεισφοράς, να συναινούν ελεύθερα σε αυτήν, να ελέγχουν τη χρήση της και να καθορίζουν το ύψος, τη βάση υπολογισμού, την είσπραξη και τη διάρκεια της».
Σαν παρατήρηση, συχνά ξεχνάμε ότι αυτό το κείμενο αποτελεί επίσημα, από το 1971, μέρος του ισχύοντος γαλλικού Συντάγματος... Το ζήτημα της συναίνεσης στη φορολογία αποτελεί διαρκή πονοκέφαλο για τις ευρωπαϊκές διοικήσεις, καθώς πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι ανησυχούν, δικαιολογημένα, ότι οι πολίτες θα αντιταχθούν στην υψηλή φορολογική πίεση.
Αλλά αντί να εφαρμόσουν αυστηρά το Άρθρο 14 παραπάνω και να αφήσουν τις ευρωπαϊκές πλειοψηφίες να εκφράσουν τη γνώμη τους σχετικά με το αποδεκτό επίπεδο φορολόγησης σε διάφορους τομείς και να προσαρμόσουν ανάλογα τις δημόσιες δαπάνες, η αυθόρμητη αντίδραση των κρατικών διοικητών είναι να προσπαθήσουν να αυξήσουν τη συναίνεση του λαού στη φορολογία, αυξάνοντας παράλληλα τα επίπεδα φορολόγησης.
Μια Ενιαία, Αδιαίρετη Ελευθερία
Στην πραγματικότητα, η οικονομική ελευθερία είναι επίσης κατά κύριο λόγο πολιτική· υπάρχει μόνο μία ελευθερία, αν και μπορεί να ονομαστεί με διαφορετικούς τρόπους ανάλογα με το θέμα. Η πολιτική και η οικονομική ελευθερία είναι απλώς οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, επειδή το προσωπικό και το εταιρικό εισόδημα είναι ιδιοκτησία. Αυτός είναι ο ορισμός της ελευθερίας ως δικαιώματος στην ιδιοκτησία ή, αρνητικά, ως απουσίας κρατικής εξαναγκαστικής δύναμης.
Αυτό οδηγεί κατευθείαν στην ανήθικη πλευρά της φορολογίας. Διότι, αν δεν υπάρχει ρητή συγκατάθεση για τη φορολόγηση του εισοδήματος, τότε αυτή πρέπει να θεωρείται ως νομιμοποιημένη, αλλά ύπουλη, κλοπή ιδιοκτησίας. Ο Rothbard και πάλι, στο The Ethics of Liberty (1982):
«Μόνο το κράτος αποκτά τα έσοδά του με εξαναγκασμό, απειλώντας με αυστηρές κυρώσεις σε περίπτωση μη καταβολής του εισοδήματος. Αυτός ο εξαναγκασμός είναι γνωστός ως «φορολογία».
Η πικρή ειρωνεία της έλλειψης οικονομικής ελευθερίας στην Ευρώπη σήμερα είναι ότι οι Ευρωπαίοι στοχαστές το συνειδητοποίησαν και εξέφρασαν την κατανόησή τους για αυτό μέσω των έργων τους. Οι Cantillon, Quesnay, Hume, Smith, Turgot, Bastiat, Spencer και Mises, για να αναφέρουμε τους πιο σημαντικούς, κατάλαβαν ότι οι απειλές για την ελευθερία στην κοινωνία προέρχονται από το κράτος. Ο Frédéric Bastiat χαρακτήρισε τη φορολογία «νόμιμη λεηλασία»:
Ωστόσο, αυτή η μακρά πνευματική παράδοση της ελευθερίας στην Ευρώπη παραγκωνίστηκε στην αρχή του περασμένου αιώνα. Η έννοια των «δικαιωμάτων» επεκτάθηκε μέσω δεκαετιών κρατιστών πολιτικών που βασίζονταν στην συχνά σκόπιμη σύγχυση μεταξύ ελευθερίας, δημοκρατίας και ισότητας. Αυτό που η πλειοψηφία των Ευρωπαίων μπορεί τελικά να δει μόνο με τον δύσκολο τρόπο, είναι ότι η ελευθερία πρέπει να εκτιμηθεί και να υπερασπιστεί ξανά, προκειμένου να σταματήσει η οικονομική και πολιτική παρακμή των κοινωνιών τους.
Η μόνη λύση για να παραμείνει η Ευρώπη ανταγωνιστική και να αναπτυχθεί ξανά φυσιολογικά είναι να απελευθερωθεί από τον φορολογικό εξαναγκασμό. Αυτό σημαίνει να αφαιρεθεί η μπότα του εφοριακού από το λαιμό των Ευρωπαίων πολιτών και των εταιρειών, προκειμένου να απελευθερωθούν οι οικονομίες της Ευρώπης.
Συγκεκριμένα, αυτό σημαίνει μια μαζική μείωση όλων των βασικών φορολογικών συντελεστών, με μια ακόμη πιο απότομη μείωση των δημόσιων δαπανών και μια απόσυρση του κράτους από την κοινωνία. Ένα τέτοιο πρόγραμμα όχι μόνο θα αύξανε την ελευθερία στην Ευρώπη, αλλά θα οδηγούσε και σε έκρηξη επενδύσεων και επιχειρηματικότητας, καθώς και δημιουργικότητας και αισιοδοξίας, που έχουν καταπιεστεί για πολύ καιρό. Σαν ένα σφιγμένο ελατήριο, η Ευρώπη μπορεί να ελευθερωθεί, αν μόνο μπορούσε να απαλλαγεί από τα δεσμά της φορολογίας.
Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, μοιραστείτε το, εγγραφείτε για να λαμβάνετε περισσότερο περιεχόμενο και αν θέλετε να στηρίξετε το συνεχές έργο μου, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον παρακάτω σύνδεσμο.
—Δικτυογραφία:
Europe’s Eclipse of Intelligence - Taxation
