Δεν Απαιτούνται Εκατομμύρια Χρόνια για τη Δημιουργία Πετρελαίου
ΦΑKΕΛΛΟΣ "ΟΙ ΣΥΣΤΗΜΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ" - Τα ορυκτά καύσιμα είναι ΑΒΙΟΓΕΝΗ
Μετάφραση: Απολλόδωρος
6 Αυγούστου 2021 | RICHARD BRUCE | Διαβάστε το εδώ
ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Δεν χρειάζονται εκατομμύρια χρόνια για να σχηματιστεί πετρέλαιο. Η θερμοκρασία και όχι ο χρόνος είναι το κλειδί για τη μετατροπή της οργανικής ύλης σε υδρογονάνθρακες. Υπάρχει εκθετική αύξηση της παραγωγής υδρογονανθράκων με την αύξηση της θερμοκρασίας. Οι ρεαλιστικές συνθήκες σε φυσικά περιβάλλοντα και σε εργαστήρια ενισχύουν τον ταχύ σχηματισμό πετρελαίου. Οι συνθήκες αυτές περιλαμβάνουν την παρουσία νερού, υψηλές θερμοκρασίες, μεταφορά θερμότητας με συναγωγή και συμβολή και την παρουσία διαπερατών ιζημάτων.
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Το πετρέλαιο είναι ένα ορυκτό καύσιμο, που σημαίνει ότι έχει σχηματιστεί από την αποσύνθεση οργανικής ύλης. Είναι ένα σύνθετο μείγμα υδρογονανθράκων σε υγρή, αέρια ή στερεή μορφή. Ο όρος χρησιμοποιείται συχνά για την υγρή μορφή, που συνήθως ονομάζεται αργό πετρέλαιο, αλλά τεχνικά το πετρέλαιο περιλαμβάνει επίσης το φυσικό αέριο και την παχύρρευστη ή στερεή μορφή που είναι γνωστή ως άσφαλτος.
Συνήθως θεωρείται ότι χρειάζονται εκατομμύρια χρόνια για να σχηματιστεί το πετρέλαιο σε μια ιζηματογενή λεκάνη. Ωστόσο, έρευνες σε πραγματικό χρόνο σε φυσικά περιβάλλοντα και εργαστήρια δείχνουν ότι το πετρέλαιο μπορεί να παραχθεί σε διάστημα ακόμη και μερικών ετών ή και λιγότερο σε κατάλληλα υψηλές θερμοκρασίες και παρουσία νερού.
ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ: Η ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ
Η μετατροπή της οργανικής ύλης σε υδρογονάνθρακες επηρεάζεται περισσότερο από τη θερμοκρασία παρά από το χρόνο.
Για παράδειγμα, οι καφέ άνθρακες της Μόσχας (ανθρακικής ηλικίας και υποτίθεται ότι έχουν ηλικία εκατοντάδων εκατομμυρίων ετών) είναι θαμμένοι σε βάθος μικρότερο των 200 μέτρων και είναι σχετικά ψυχροί. Δεν έχουν φτάσει ποτέ σε πιο προχωρημένο στάδιο ενανθράκωσης. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τους μαύρους άνθρακες της Πενσυλβάνια και της Αγγλίας του ανθρακικού αιώνα, οι οποίοι θάφτηκαν βαθύτερα και έφτασαν σε υψηλότερες θερμοκρασίες. Η επίδραση της θερμοκρασίας είναι εκθετική (Tissot and Welte 1984) και αυτό επιβεβαιώνεται από τα φυσικά θαλάσσια υδροθερμικά συστήματα και τις εργαστηριακές μελέτες.
Ο μετασχηματισμός της οργανικής ύλης σε υδρογονάνθρακες επηρεάζεται περισσότερο από τη θερμοκρασία παρά από το χρόνο. ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΥΔΡΟΘΕΡΜΙΚΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΘΑΛΑΣΣΙΟΥ ΠΥΘΜΕΝΑ
Τα φυσικά υδροθερμικά συστήματα του θαλάσσιου πυθμένα υψηλής θερμοκρασίας, όπως στον Κόλπο της Καλιφόρνιας και στην Ερυθρά Θάλασσα (Εικόνα 1), είναι θέσεις όπου υπάρχει αποτελεσματική στιγμιαία και ταυτόχρονη παραγωγή, εκτόνωση και μετανάστευση πετρελαίου (Simoneit 1990). Το θερμό νερό των εκτοξευτήρων που συναντά πλούσια σε οργανική λάσπη του πυθμένα μετατρέπει την οργανική ύλη σε υδροθερμικό πετρέλαιο, το οποίο συνήθως μεταναστεύει γρήγορα προς τα πάνω στο θαλασσινό νερό, όπου βιοδιασπάται.
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΕΣ ΜΕΛΕΤΕΣ
Η εργαστηριακή υδροπυρόλυση είναι μια μέθοδος προσομοίωσης του φυσικού σχηματισμού πετρελαίου. Περιλαμβάνει πυρόλυση (δηλαδή θέρμανση απουσία οξυγόνου) πετρωμάτων προέλευσης πετρελαίου ή της απομονωμένης οργανικής ύλης τους παρουσία υγρού νερού. Αντίθετα, η άνυδρη πυρόλυση σημαίνει θέρμανση χωρίς νερό. Το νερό είναι παρόν στις ιζηματογενείς λεκάνες και έτσι η υδαρής πυρόλυση είναι πιο ρεαλιστική στα φυσικά ιζηματογενή συστήματα. Το νερό μπορεί να μειώσει το χρόνο για την παραγωγή πετρελαίου κατά τάξεις μεγέθους.
Με υψηλότερες θερμοκρασίες η αιχμή της παραγωγής ασφάλτου μετακινείται προς τη μείωση του χρόνου θέρμανσης (Εικόνα 2). Μετά από αρκετές ημέρες με θερμοκρασίες κοντά στους 300 °C μπορεί να παραχθεί σημαντική άσφαλτος και αυτό μπορεί να συμβεί κοντά σε πυριγενείς διεισδύσεις (Reeckmann and Mebberson 1984).
Εντός των εφικτών θερμοκρασιών σε ιζηματογενείς λεκάνες, η παραγωγή σημαντικής ασφάλτου μπορεί να συμβεί μετά από 1000 χρόνια. Με άλλα λόγια, η υδροπυρόλυση δείχνει ότι σημαντικές ποσότητες πετρελαίου μπορούν να παραχθούν σε θερμοκρασίες κοντά στους 200 °C, εάν διατηρηθούν για την τάξη των 1000 ετών.
Η εργαστηριακή υδροπυρόλυση παρέχει στοιχεία για την ταυτόχρονη παραγωγή και αποβολή πετρελαίου από τα πετρώματα προέλευσης. Το κηρογόνο είναι η στερεή, αδιάλυτη οργανική ύλη που βρίσκεται στα ιζηματογενή πετρώματα και τα τυπικά συστατικά της είναι φύκια και ξυλώδες φυτικό υλικό. Κατά τη θέρμανση, το κηρογόνο αποσυντίθεται σε μια διογκούμενη πίσσα. Η διαστολή προκαλεί τη θραύση του επιπέδου στρώσης του πετρώματος και αυτό επιτρέπει την αποβολή υγρού πετρελαίου (Lewan 1991).
Εργαστηριακές μελέτες δείχνουν ότι η οργανική ύλη μπορεί να μετατραπεί εκτενώς σε υδρογονάνθρακες σε θερμοκρασίες μικρότερες από 300 °C και με χρόνους θέρμανσης μερικών ετών ή λιγότερο, από σχιστόλιθο ή καφέ άνθρακα (Saxby et al. 1986). Η μοντελοποίηση από τον Middleton δείχνει ότι μετά από 1000 χρόνια, η μέγιστη παραγωγή ασφάλτου μπορεί να συμβεί σε θερμοκρασίες που είναι εφικτές σε ιζηματογενείς λεκάνες (περίπου 200 °C ή σε βάθος περίπου τριών χιλιομέτρων) (Bruce et al. 1996).
ΕΝΑ ΥΔΡΟΔΥΝΑΜΙΚΟ ΕΝΝΟΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ
Ο Middleton ανέπτυξε ένα εννοιολογικό μοντέλο (σχήμα 3) (Bruce et al. 1996). Με γεωλογικούς όρους, το µοντέλο αυτό περιγράφει ουσιαστικά την περίπτωση όπου θερµό υγρό ρέει, υπό πίεση και από βαθιά πηγή, µέσω ενός λεπτού, πολύ πορώδους και διαπερατού στρώµατος, το οποίο επικαλύπτεται από ένα παχύ και λιγότερο διαπερατό σχιστολιθικό στρώµα. Η κύρια ροή του ρευστού διέρχεται μέσα από το πορώδες στρώμα και στη συνέχεια προς τα πάνω κατά μήκος μιας διαρρηγμένης ζώνης ρήγματος. Τέτοια ροή θερμών άλμες είναι γνωστό ότι υπάρχει σε ιζηματογενείς λεκάνες. Εξετάστηκε η πολύ πιο αργή ροή μέσω της σχιστολιθικής μονάδας πάνω από το θερμό διαπερατό στρώμα, καθώς και ένα στρώμα πηγής 200 μέτρα πάνω από το θερμό στρώμα και θαμμένο σε βάθος τριών χιλιομέτρων.
Η αναφορά στο Σχήμα 2 δείχνει ότι εάν η κοίτη της πηγής διατηρηθεί κοντά στους 200 °C για περιόδους μεγαλύτερες του ενός έτους, τότε μπορούν να παραχθούν σημαντικές ποσότητες υδρογονανθράκων. Πράγµατι, το µοντέλο δείχνει ότι για περίοδο θέρµανσης 1000 ετών µε θερµοκρασία 200 °C, η συγκέντρωση ασφάλτου βρίσκεται στην ανώτατη τιµή της. Έτσι, οικονομικοί όγκοι υδρογονανθράκων μπορούν να παραχθούν σε σύντομες χρονικές περιόδους (περίπου 1000 χρόνια) σε ιζηματογενείς λεκάνες που έχουν υποστεί ροή θερμού ρευστού για παρόμοιες διάρκειες και ταχύτητες προώθησης της τάξης των 0,315 έως 1,58 μέτρων/έτος.
Η εκτεταμένη εμφάνιση μεταλλοφορίας μολύβδου-ψευδαργύρου (Pb-Zn) σε λεκάνες που είναι επιρρεπείς σε υδρογονάνθρακες (Rickard et al. 1979, Lindblom 1982) παρέχει ισχυρή συμπτωματική υποστήριξη της υπόθεσης ότι σημαντική παραγωγή υδρογονανθράκων μπορεί να συμβεί σε γεωλογικά σύντομες χρονικές περιόδους ως αποτέλεσμα της ροής θερμού υγρού (Cathles and Smith 1983) σε τέτοιες λεκάνες.
Σημαντική παραγωγή υδρογονανθράκων μπορεί να συμβεί σε γεωλογικά σύντομες χρονικές περιόδους. ΤΟ ΑΜΙΓΩΣ ΤΑΦΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟ
Στο παρελθόν προτιμήθηκε το μοντέλο της «ταφής» για την παραγωγή πετρελαίου, το οποίο έδινε πολύ μεγάλους χρόνους παραγωγής, ακόμη και εκατομμύρια χρόνια. Σε αυτό το μοντέλο, η θερμότητα ανέβαινε κάθετα από το εσωτερικό της Γης και η μεταφορά θερμότητας γινόταν με αγωγή (μεταφορά θερμικής ενέργειας μέσω άμεσης επαφής), και επομένως εξαιρετικά αργά. Χρησιμοποιήθηκαν σχετικά χαμηλές τιμές διαπερατότητας (ικανότητα ροής των υγρών) και δεν λήφθηκαν υπόψη τα ρήγματα. Αντίθετα, ένα μοντέλο που είναι πιο ρεαλιστικό για τα φυσικά συστήματα είναι το υδροδυναμικό μοντέλο (κινούμενα υγρά). Η μεταφορά θερμότητας γίνεται με συναγωγή (κυκλοφορία του θερμαινόμενου νερού) ή με μεταφορά (κίνηση του θερμαινόμενου νερού προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση). Το νερό ρέει πλευρικά καθώς και κάθετα και χρησιμοποιούνται πιο ρεαλιστικές τιμές διαπερατότητας, συμπεριλαμβανομένης της διαπερατότητας των ρωγμών.
Η θερμική αγωγιμότητα αποτελεί σημαντική παράμετρο στις ποσοτικές μελέτες ωρίμανσης. Ωστόσο, θα ήταν πιο ρεαλιστικό να ληφθούν υπόψη τα διαπερατά ιζήματα. Αυτά παρέχουν άριστες διόδους για τη μεταφορά θερμότητας με συναγωγή (και μεταφορά) από τα φερτά υγρά και επιτρέπουν την προνομιακή θέρμανση περιοχών με ρυθμούς πολύ υψηλότερους από αυτούς που παρέχει μόνο η αγωγιμότητα (Lerche 1990). Ακόμα και ένας σχιστόλιθος μπορεί να έχει ρευστή ροή και πολύ περισσότερο ένας καλός υδροφόρος ορίζοντας. Τα διαπερατά ιζήματα παρέχουν εξαιρετικές οδούς για τη μεταφορά θερμότητας από τα ρέοντα ρευστά. Η καθαρά αγώγιμη ροή θερμότητας είναι πολύ αργή και μάλλον σπάνια στις λεκάνες.
Οι εργαστηριακές μετρήσεις των διαπερατοτήτων των πετρωμάτων σε κλίμακα δείγματος χειρός δίνουν τιμές πολύ χαμηλότερες από τις πραγματικές διαπερατότητες που απαντώνται σε πραγματικούς ταμιευτήρες όπου υπάρχουν μεγαλύτερες ρωγμές. Οι φυσικές ρωγμές επιτρέπουν μεγαλύτερη ροή υγρού, καθώς αυξάνουν την αποτελεσματική διαπερατότητα. Ακόμη και σε συστήματα σκληρών πετρωμάτων, όπως οι βασάλτες των μεσοωκεάνιων κορυφογραμμών, υπάρχει μεταφορά θερμότητας με τη ροή υγρών μέσω ρηγμάτων.
Τα δεδομένα σχετικά με τη διαπερατότητα διαφόρων πετρωμάτων εντός υδροθερμικών συστημάτων παρουσιάζονται στο Σχήμα 4. Οι διαπερατότητες από A έως J ήταν κοινά μοντελοποιημένες, ενώ οι διαπερατότητες από 1 έως 10 είναι οι πραγματικές παρατηρούμενες διαπερατότητες συστημάτων σε σύγχρονα υδροθερμικά συστήματα. Τιμές διαπερατότητας τρεις έως έξι τάξεις μεγέθους χαμηλότερες από τις μέσες διαπερατότητες του φλοιού ή τις παρατηρούμενες διαπερατότητες των σημερινών αναλόγων, έχουν συνήθως χρησιμοποιηθεί στη μοντελοποίηση υδροθερμικών συστημάτων. Κατά συνέπεια, οι ρυθμοί σχηματισμού υδροθερμικών μεταλλευμάτων και οι ρυθμοί υδροθερμικών αντιδράσεων που περιγράφονται στη βιβλιογραφία είναι χαμηλότεροι κατά το ίδιο μέγεθος (Holyland 1988).
ΜΕΡΙΚΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΙΖΗΜΑΤΟΓΕΝΩΝ ΛΕΚΑΝΩΝ
Η συναγωγική και η μεταβιβαστική ροή θερμότητας ήταν πιθανώς παρούσα σε περισσότερες ιζηματογενείς λεκάνες από ό,τι είχε αναγνωριστεί προηγουμένως. Ακολουθούν ορισμένα παραδείγματα.
Στη λεκάνη Molasse της Ελβετίας και της Γαλλίας, η μεταβολή δεύτερης τάξης στην απόδοση του βιτρινίτη έχει συσχετιστεί με μια περιφερειακή εκροή θερμών ρευστών που ελέγχεται από τεκτονικές δομές (Schegg and Moritz 1993). Στη γερμανική λεκάνη Molasse, γενικά τα κοιτάσματα φυσικού αερίου βρίσκονται πιο κοντά από τα κοιτάσματα πετρελαίου στο μέτωπο των Άλπεων (Bachmann και Müller 1991). Τα παραδείγματα αυτά θεωρούνται ότι αντικατοπτρίζουν την κατανομή της θερμοκρασίας των υγρών καυσίμων καθώς εισέρχονται σε αυτές τις λεκάνες.
Η λεκάνη Bowen, Queensland, έχει ενδείξεις για μεταφορά θερμότητας μακριά από πυριγενείς διεισδύσεις από υδροφόρους ορίζοντες με πλευρική ροή (Uysal et al. 2000). Υπάρχουν ακανόνιστες μεταβολές στην ωριμότητα του άνθρακα δίπλα σε διεισδύσεις. Τα ισότοπα του στροντίου (Sr), του άνθρακα (C) και του οξυγόνου (O) σε ανθρακικές φλέβες υποδηλώνουν ανάμιξη μαγματικών και μετεωρικών νερών. Η ταχεία θέρμανση που πλησιάζει τους 300 °C υποδηλώνεται από άνθρακα με εκδιωγμένα πτητικά συστατικά και υπερβολική άσφαλτο.
Η αυστραλιανή λεκάνη Cooper- Eromanga δεν είναι γνωστό ότι συνδέεται με ενεργά ηφαιστειακά κέντρα. Ωστόσο, η µαθηµατική µοντελοποίηση της λεκάνης δείχνει ότι το υπόγειο θερµικό καθεστώς και η παραγωγή πετρελαίου έχουν επηρεαστεί σηµαντικά από ένα σύστηµα ροής υπόγειων υδάτων που καθοδηγείται από την τοπογραφία (Eadington et al. 1993, Person et al. 1993). Το βάθος μέχρι την έναρξη της παραγωγής πετρελαίου είναι περίπου 500 μέτρα πιο ρηχό από ό,τι θα αναμενόταν μόνο από το βάθος ταφής και τη ροή αγώγιμης θερμότητας. Τα υπόγεια ύδατα θερμαίνονται σε βάθος και στη συνέχεια μεταδίδουν τη θερμότητα στα πετρώματα προέλευσης πετρελαίου καθώς κινούνται κατά μήκος της υπόγειας τοπογραφίας και επιστρέφουν σε ρηχότερα επίπεδα.
Στη λεκάνη San Juan των Ηνωμένων Πολιτειών, η μεταφορά θερμότητας από υδροφόρους ορίζοντες με πλευρική ροή μπορεί να βοηθήσει στην εξήγηση του περιφερειακού προτύπου ωρίμανσης της αυξανόμενης τάξης του άνθρακα προς το θερμό ηφαιστειακό κέντρο στα βόρεια, και έχει επίσης ως αποτέλεσμα τα υψηλότερα επίπεδα ωρίμανσης να βρίσκονται σε ιζήματα που δεν βρίσκονταν στο σημείο της βαθύτερης ταφής (Summer and Verosub 1989). Τα αποτελέσματα αυτά δεν μπορούν να εξηγηθούν με τη μεταφορά θερμότητας μέσω αγωγιμότητας. Συνολικά, η ηφαιστειότητα έπαιξε μεγαλύτερο ρόλο στη θερμική ωρίμανση τέτοιων λεκανών από ό,τι είχε υποτεθεί παλαιότερα.
Μελέτες της ιζηματογενούς λεκάνης του Δυτικού Καναδά (Jessop and Majorowicz 1993) δείχνουν ότι η υπόθεση της αγώγιμης σταθερής ροής θερμότητας από το προκάμβριο υπόβαθρο δεν προβλέπει κατακόρυφα θερμοκρασιακά προφίλ που ταιριάζουν με τα αρχεία από τις γεωτρήσεις και τα αρχεία καταγραφής. Ένα συμπέρασμα είναι ότι το πεδίο θερμοκρασίας εντός των ιζηματογενών στρωμάτων έχει υποστεί υδρολογική στρέβλωση. Η ικανότητα του νερού να ρέει μέσα από διαπερατούς υδροφόρους ορίζοντες παρέχει ένα μέσο μεταφοράς θερμότητας ακόμη πιο αποτελεσματικό από ό,τι η αγωγιμότητα από μόνη της.
Η αύξηση της θερμικής ροής προς βορρά και βορειοανατολικά στη λεκάνη της Αλμπέρτα μπορεί να καταδεικνύει ότι οι περιφερειακές διαπερατότητες είναι μεγαλύτερες από αυτές που υπολογίζονται από εργαστηριακές μετρήσεις, λόγω της ύπαρξης ρηγμάτων (Jessop and Majorowicz 1993). Η διαπερατότητα δειγμάτων μεγέθους δείγματος χεριού μετράται στα εργαστήρια. Ωστόσο, τα συστήματα ρωγμών έχουν μεγαλύτερη κλίμακα και επομένως δεν είναι κατάλληλα για μετρήσεις σε εργαστήρια.
Το βάθος μέχρι την έναρξη της παραγωγής πετρελαίου είναι περίπου 500 μέτρα πιο ρηχό από ό,τι θα αναμενόταν μόνο από το βάθος ταφής και τη ροή αγώγιμης θερμότητας.ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Ο βαθύς χρόνος δεν είναι απαραίτητος για το σχηματισμό πετρελαίου. Με ρεαλιστικές παραμέτρους σε πολυάριθμες γεωλογικές συνθήκες, ο σχηματισμός πετρελαίου σε εκατομμύρια χρόνια μπορεί να θεωρηθεί ακόμη και απίθανος.
Οι υδροθερμικές διεργασίες είναι σημαντικές και πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά τη μοντελοποίηση του σχηματισμού πετρελαίου σε ιζηματογενείς λεκάνες. Είναι πιο ρεαλιστικό να λαμβάνεται υπόψη η υδροδυναμική μεταφορά θερμότητας μαζί με τη μοντελοποίηση της παραγωγής υδρογονανθράκων που ενσωματώνει την υδροπυρόλυση. Υπάρχει εκθετική αύξηση της παραγωγής υδρογονανθράκων με την αύξηση της θερμοκρασίας.
Υπάρχουν διάφορα σενάρια, για παράδειγμα:
στιγμιαία παραγωγή που σχετίζεται με υδροθερμική εκτόνωση (π.χ. Ερυθρά Θάλασσα, Atlantis Deep και βυθός του Κόλπου της Καλιφόρνιας),
περιοχές με μεταφορά θερμότητας μακριά από πυριγενείς διεισδύσεις μέσω πλευρικά ρέοντων υδροφόρων οριζόντων (π.χ. Αργεντινή και λεκάνη Bowen),
υπόγειες καταστάσεις με θερμοκρασίες 200 °C - η μέγιστη παραγωγή μπορεί να συμβεί σε περίπου χίλια χρόνια.
Το συμπέρασμα είναι ότι οικονομικές συσσωρεύσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου μπορούν να παραχθούν σε χιλιάδες χρόνια σε ιζηματογενείς λεκάνες που έχουν υποστεί ροή θερμού υγρού για παρόμοιες χρονικές περιόδους.
ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΕΥΘΥΝΗΣ: Τα στοιχεία που παρέχονται σε αυτό το άρθρο συνάδουν με τη νεανική βιβλική θεώρηση της ιστορίας της Γης. Ωστόσο, ως εκ τούτου, αυτό το άρθρο παρουσιάζεται μόνο με προσωπική ιδιότητα και όχι ως εκπρόσωπος της κοσμικής μου απασχόλησης σε ένα Τμήμα Μεταλλείων στην Αυστραλία.
ΑΝΑΦΟΡΕΣ
Bachmann, G.H. and M. Müller. 1991. The Molasse basin, Germany: evolution of a petroliferous foreland basin, pp.263–276 in: Spencer, A.M. (ed.), Generation, Accumulation and Production of Europe’s Hydrocarbons. European Association of Petroleum Geoscientists Special Publication 1. Oxford University Press, Oxford.
Bruce, R.H., M.F. Middleton, P. Holyland, D. Loewenthal and I. Bruner. 1996. Modelling of petroleum formation associated with heat transfer due to hydrodynamic processes. PESA Journal 24:6–12.
Cathles, L.M. and A.T. Smith. 1983. Thermal constraints on the formation of Mississippi Valley-type lead-zinc deposits and their implications for episodic basin dewatering and deposit genesis. Economic Geology 78:983–1002.
Eadington, P., J. Hamilton, M. Lisk, D. Toupin, M. Person and D. Warner. 1993. Hydrologic controls on petroleum generation within the Cooper and Eromanga Basins, Australia: II Fluid inclusion, isotopic, and geothermometric data, pp.338–341 in: GEOFLUIDS ’93: Extended Abstracts. Torquay, England.
Holyland, P. 1988. Structure and Hydrodynamics of Renison Tin Mine. PhD thesis, University of Queensland.
Jessop, A.M. and J.A. Majorowicz. 1993. Heat fl ow from the basement of the Western Canada Sedimentary Basin and its redistribution in the sedimentary succession, pp.92–95 in: GEOFLUIDS ’93: Extended Abstracts. Torquay, England.
Lerche, I. 1990. Basin Analysis: Quantitative Methods, Volume 7. Academic Press.
Lewan, M.D. 1991. Generation and expulsion of oil as determined by hydrous pyrolysis. American Association of Petroleum Geologists Bulletin 75:620.
Lindblom, S. 1982. Fluid Inclusion Studies of the Laisvall Sandstone Lead-Zinc Deposit, Sweden. PhD thesis, Stockholm University.
Nielsen, S.B. and T. Barth. 1991. An application of leastsquares inverse analysis in kinetic interpretations of hydrous pyrolysis experiments. Mathematical Geology 23:565–582.
Person, M., D. Toupin, J. Wieck, P. Eadington and D. Warner. 1993. Hydrologic constraints on petroleum generation within the Cooper and Eromanga Basins, Australia: I Mathematical modeling, pp.264–267 in: GEOFLUIDS ’93: Extended Abstracts. Torquay, England.
Reeckmann, S.A. and A.J. Mebberson. 1984. Igneous intrusions in the north-west Canning Basin and their impact on oil exploration, pp.389–399 in: Purcell, P.G. (ed.), The Canning Basin, W.A. Geological Society of Australia and Petroleum Exploration Society of Australia.
Rickard, D.T., M.Y. Willdén, N.-E. Marinder and T.H. Donelly. 1979. Studies of the genesis of the Laisvall sandstone lead-zinc deposit, Sweden. Economic Geology 74:1255–1285.
Saxby, J.D., A.J.R. Bennett, J.F. Corcoran, D.E. Lambert and K.W. Riley. 1986. Petroleum generation: simulation over six years of hydrocarbon formation from torbanite and brown coal in a subsiding basin. Organic Geochemistry 9:69–81.
Schegg, R. and R. Moritz. 1993. Implications for paleogeothermal anomalies in the Molasse Basin (Switzerland & France), pp.96–99 in: GEOFLUIDS ’93: Extended Abstracts. Torquay, England.
Simoneit, B.R.T. 1990. Petroleum generation, an easy and widespread process in hydrothermal systems: an overview. Applied Geochemistry 5:3–15.
Summer, N.S. and K.L. Verosub. 1989. A low-temperature hydrothermal maturation mechanism for sedimentary basins associated with volcanic rocks, pp.129–136 in: Price, R.A. (ed.), Origin and Evolution of Sedimentary Basins and their Energy and Mineral Resources. Geophysical Monograph Series 48. American Geophysical Union, Washington, D.C.
Tissot, B.P. and D.H. Welte. 1984. Petroleum Formation and Occurrence. Second edition. Springer-Verlag.
Uysal, I.T., M. Glikson, S.D. Golding and F. Audsley. 2000.
The thermal history of the Bowen Basin, Queensland, Australia: vitrinite refl ectance and clay mineralogy of Late Permian coal measures. Tectonophysics 323:105–129.
Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, μοιραστείτε το, εγγραφείτε για να λαμβάνετε περισσότερο περιεχόμενο και αν θέλετε να στηρίξετε το συνεχές έργο μου, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον παρακάτω σύνδεσμο.
—Δικτυογραφία:
Millions of years are not necessary for petroleum formation
https://www.researchgate.net/publication/356291249_Millions_of_years_are_not_necessary_for_petroleum_formation?enrichId=rgreq-9d1cfe4a0a8aaced2a2b7df5a958ce14-XXX&enrichSource=Y292ZXJQYWdlOzM1NjI5MTI0OTtBUzoxMDkxNjI5MjA5Mzk1MjAxQDE2MzcyNzYwOTMyNzk%3D&el=1_x_3&_esc=publicationCoverPdf
file:///C:/Users/User/Downloads/Bruce2021_Petroleum_Formatione-origins.pdf
ευγε, καλο ειναι να γινει ευρέως γνωστο