Αλίμονο στους Ηττημένους: Η Γερμανία «Δεν είναι Κυρίαρχη από τις 8 Μαΐου 1945», είναι μια Πλήρως Ανεπτυγμένη Σατραπεία της Ουάσιγκτον – Ένα Κάλεσμα για Διαδικασίες Εσχάτης Προδοσίας
Τίποτα καινούργιο κάτω από τον ήλιο, αλλά «οι ηγέτες μας» γίνονται όλο & πιο θρασείς μέρα τη μέρα,ενώ, κάθε μέρα που περνά, όλο & περισσότερο η δήθεν λαϊκή κυριαρχία εξαφανίζεται μπροστά στα μάτια μας
Σας ευχαριστώ θερμά για το ενδιαφέρον σας και την αναδημοσίευση των άρθρων μου. Θα εκτιμούσα ιδιαίτερα αν, κατά την κοινοποίηση, σ̲υ̲μ̲π̲ε̲ρ̲ι̲λ̲α̲μ̲β̲ά̲ν̲α̲τ̲ε̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲σ̲ύ̲ν̲δ̲ε̲σ̲μ̲ο̲ ̲(̲l̲i̲n̲k̲)̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲ά̲ρ̲θ̲ρ̲ο̲υ̲ ̲μ̲ο̲υ̲. Αυτό όχι μόνο αναγνωρίζει την πηγή, αλλά επιτρέπει και σε άλλους να ανακαλύψουν περισσότερο περιεχόμενο. Η υποστήριξή σας είναι πολύτιμη για τη συνέχιση της δουλειάς μου.
Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - epimetheus | 27 Απριλίου 2022
Όπως είναι γνωστό, η Γερμανία έχασε τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, καταλήφθηκε από τους νικητές για να εξασφαλιστεί η κατάργηση του γερμανικού μιλιταρισμού και τελικά χωρίστηκε το 1948/49. Δύο μικρά κράτη, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία (Δυτική Γερμανία) και η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (Ανατολική Γερμανία) αναδύθηκαν, και τα δύο ως πελάτες των αντίστοιχων χορηγών τους, των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, το σοβιετικό σύστημα κατέρρευσε και, ενώ τελικά επιτράπηκε στις δύο Γερμανίες να «επανενωθούν» υπό την αιγίδα του υποστηριζόμενου από τις ΗΠΑ καθεστώτος στη Βόννη (το οποίο σύντομα μεταφέρθηκε στο Βερολίνο), αυτό το γεγονός είχε πολύ περισσότερα να προσφέρει από ό,τι φαινόταν με την πρώτη ματιά.
Ας κρατήσουμε έναν σύντομο πίνακα αποτελεσμάτων: στις αρχές Μαΐου 1945, ό,τι απέμεινε από τη Γερμανία του Χίτλερ παραχώρησε την κυριαρχία της στους νικητές, πρώτα στους «Δυτικούς» Συμμάχους στη Reims (8 Μαΐου) και μια μέρα αργότερα, μετά από επιμονή της Μόσχας, στο βομβαρδισμένο Βερολίνο.
Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος στην Ευρώπη (1939-45) είχε τελειώσει. Είχε τελειώσει με την καταστροφή της Γερμανίας, αναμφισβήτητα μια τεράστια επιτυχία της αστικής εποχής που είχε ξεκινήσει λίγο περισσότερο από δύο γενιές νωρίτερα. Αυτή δεν είναι απλώς η δική μου άποψη, όσο επιστημονική και αν φαίνεται σε οποιονδήποτε. Κεντρικοί ιστορικοί, όπως ο John C.G. Röhl (ομότιμος καθηγητής, Πανεπιστήμιο του Sussex, βιογραφία μέσω Wikipedia εδώ) συμφωνούν με αυτή την εκτίμηση.
Η Παγκόσμια Δύναμη των ΗΠΑ Αναθεωρείται
Όποιο όνομα και αν θέλετε να δώσετε στους ηγέτες της Βόννης και του (Ανατολικού) Βερολίνου, καμία από τις δύο Γερμανίες δεν ήταν κυρίαρχη: τόσο η Δυτική όσο και η Ανατολική «Γερμανία» ήταν κατεχόμενες από τους νικητές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, με τις Ηνωμένες Πολιτείες να είναι αρκετά ανένδοτες όσον αφορά το κορυφαίο επίτευγμά τους: την απόλυτη νίκη σε αυτόν τον πόλεμο, με την παγκόσμια ηγεμονία ως το πιο πολυπόθητο έπαθλο. Μπορείτε να ανατρέξετε στην πρόσφατη διδακτορική διατριβή του Stephen Wertheim που μετατράπηκε σε μονογραφία, Tomorrow, the World, η οποία εκδόθηκε από τον Harvard U Press το 2020.
Παραδόξως, είναι πραγματικά ένα πολύ καλό βιβλίο και, αν τολμώ να πω, αποτελεί ένα θαυμάσιο επίτευγμα για έναν συγκεκριμένο λόγο: ο σχεδιασμός πίσω από την παγκόσμια υπεροχή των ΗΠΑ, τον οποίο ο Wertheim ανακατασκευάζει μεθοδικά σε περισσότερες από 250 σελίδες, ήταν αρκετά ανάθεμα για οτιδήποτε έμοιαζε με την επικρατούσα ακαδημαϊκή σκέψη.
Ωστόσο, το φθινόπωρο του πρώτου έτους της «κορονοϊού», ξαφνικά έγινε αποδεκτό να αναφερθεί ο προσεκτικός σχεδιασμός που πραγματοποίησαν οι αξιωματούχοι των ΗΠΑ, ο οποίος «αποκαλύπτει» – στο δυτικό κοινό, αν διαβάζει πια – αυτό που κάποτε αριστεροί «διαφωνούντες» όπως ο Noam Chomsky έλεγαν εδώ και δεκαετίες. (Μπορείτε να δείτε τη διάλεξή του του 1991 με τίτλο «Year 501» στο Eviltube ή το βιβλίο του με τον ίδιο τίτλο, κεφάλαιο 3, ενότητα 2 «Logical Illogicality», από το οποίο προέρχονται τα παρακάτω αποσπάσματα. Αν θέλετε ένα αντίγραφο του PDF του βιβλίου, στείλτε μου email και θα σας το στείλω για ερευνητικούς σκοπούς. Όπως πάντα, οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου).
Σε μια σημαντική μελέτη του Ιουλίου 1945, που διαβιβάστηκε από τον υπουργό Πολέμου Stimson στον υπουργό Εξωτερικών, οι στρατιωτικοί σχεδιαστές προσπάθησαν να παρουσιάσουν με ικανοποιητικό τρόπο την πρόθεση των ΗΠΑ να αναλάβουν τον έλεγχο του κόσμου και να περικυκλώσουν τη Ρωσία με στρατιωτική δύναμη, αρνούμενοι ταυτόχρονα στον αντίπαλο οποιαδήποτε δικαιώματα πέρα από τα σύνορά του. «Το να υποστηρίζουμε ότι είναι απαραίτητο να διατηρηθεί ο μονομερής στρατιωτικός έλεγχος των ΗΠΑ ή της Βρετανίας στον Παναμά ή το Γιβραλτάρ και ταυτόχρονα να αρνούμαστε έναν παρόμοιο έλεγχο στη Ρωσία στα Δαρδανέλλια μπορεί να θεωρηθεί παράλογο», ανησυχούσαν, ιδίως δεδομένου ότι τα Δαρδανέλλια παρείχαν στη Ρωσία τη μόνη πρόσβαση σε θερμά νερά και, στην πραγματικότητα, επρόκειτο να παραμείνουν υπό τον μονομερή έλεγχο των ΗΠΑ και της Βρετανίας. Ωστόσο, η κριτική είναι μόνο επιφανειακά εύλογη, κατέληξαν οι σχεδιαστές: ο σχεδιασμός των ΗΠΑ είναι «μια λογική παράλογη». Με καμία «προσπάθεια φαντασίας» δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι οι ΗΠΑ και η Βρετανία έχουν «επεκτατικές ή επιθετικές φιλοδοξίες». Αλλά η Ρωσία
«δεν έχει αποδείξει ακόμη ότι δεν έχει καθόλου επεκτατικές φιλοδοξίες... Είναι άρρηκτα, σχεδόν μυστικιστικά, συνδεδεμένη με την ιδεολογία του κομμουνισμού, η οποία, τουλάχιστον επιφανειακά, μπορεί να συσχετιστεί με ένα αυξανόμενο ρεύμα σε όλο τον κόσμο, στο οποίο ο κοινός άνθρωπος επιδιώκει υψηλότερους και ευρύτερους ορίζοντες. Η Ρωσία πρέπει να είναι σε μεγάλο βαθμό δελεασμένη να συνδυάσει τη δύναμή της με την ιδεολογία της για να επεκτείνει την επιρροή της σε ολόκληρο τον πλανήτη. Οι ενέργειές της τα τελευταία χρόνια δεν μας δίνουν καμία σίγουρη βάση για να υποθέσουμε ότι δεν έχει φλερτάρει με αυτή την ιδέα».
Εν ολίγοις, το βάρος βαρύνει τους Ρώσους να αποδείξουν ότι δεν έχουν καμία πρόθεση να συνδεθούν με το κακόφημο πλήθος που «επιδιώκει υψηλότερους και ευρύτερους ορίζοντες», με τους «φτωχούς που πάντα ήθελαν να λεηλατήσουν τους πλούσιους» (Dulles). Μέχρι να το κάνουν αυτό με πειστικό τρόπο, είναι λογικό οι υπεύθυνοι άνθρωποι που δεν συναναστρέφονται με εγκληματικά στοιχεία που επιδιώκουν τη λεηλασία και δεν φλερτάρουν με ανατρεπτικές σκέψεις όπως οι υψηλότερες φιλοδοξίες, να καθιερώσουν τον μονομερή τους έλεγχο στον κόσμο. Η Ρωσία πρέπει να αποδείξει ότι δεν αποτελεί πιθανή απειλή για «την ίδια την επιβίωση της καπιταλιστικής τάξης» (Gaddis).
Θα σας γλιτώσω από το υπόλοιπο, αλλά αξίζει να επισημανθεί ότι ο κ. Chomsky (και ας αγνοήσουμε για μια στιγμή την πιο πρόσφατη σχέση του με τους φασίστες) είπε και έγραψε αυτά τα πράγματα πριν από περισσότερα από τριάντα χρόνια. Η σημαντική αλλαγή τώρα είναι ότι, σύμφωνα με το βιβλίο του κ. Wertheim, είναι προφανώς πλέον αποδεκτό να το λέει κανείς και «στην ευγενική κοινωνία». Μιλάμε για μια τεράστια αλλαγή.
Αν τη Νύχτα της Γερμανίας σκέφτομαι... (σύμφωνα με τις Νυχτερινές Σκέψεις του H. Heine)
...βλέπω καθαρά ότι όποια δύναμη και αν ασκεί το Βερολίνο αυτές τις μέρες – ή, ίσως πιο σωστά, όποια δύναμη θεωρείται ότι ασκεί αυτές τις μέρες – είναι σαφώς παράγωγο των Κυρίαρχων της Ανθρωπότητας στη Swamplandia (Στο Βάλτο).
Μην με πιστεύετε όμως απλά, γιατί εδώ είναι ένα βίντεο του Wolfgang Schäuble, πρώην υπουργού Οικονομικών υπό την καγκελάριο Merkel (ο οποίος κάποτε καταδικάστηκε για παράνομη χρηματοδότηση εκστρατείας, κάτι που σας λέει όλα όσα πρέπει να ξέρετε για τον ίδιο προσωπικά, αλλά και για τη γερμανική πολιτική γενικότερα) και νυν προέδρου του Bundestag, ο οποίος μιλάει ειλικρινά στο Ευρωπαϊκό Συνέδριο Τραπεζών στη Φρανκφούρτη. Το βίντεο τραβήχτηκε στις 18 Νοεμβρίου 2011 και, ενώ το πλήρες κείμενο της ομιλίας του εξακολουθεί να είναι διαθέσιμο στον ιστότοπο του EBC (εδώ και μετακινηθείτε προς τα κάτω στο 2011), αν κάνετε κλικ σε αυτόν τον σύνδεσμο, ο ιστότοπος του Υπουργείου Οικονομικών σας ενημερώνει ότι ο ιστότοπος «δεν μπορεί να βρεθεί», κάτι που σίγουρα είναι σύμπτωση...
Ακολουθεί το σχόλιο του κ. Schäuble από το 2011 (μεταγραφή και μετάφραση, καθώς και έμφαση, δική μου):
Οι επικριτές που πιστεύουν ότι πρέπει να υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ όλων των τομέων πολιτικής, στην πραγματικότητα, υποθέτουν το ρυθμιστικό μονοπώλιο του εθνικού κράτους. Αυτή ήταν η παλιά τάξη που εξακολουθεί να διέπει το διεθνές δίκαιο, με την έννοια της κυριαρχίας, η οποία έχει από καιρό καταστεί παράλογη στην Ευρώπη, τελικά μετά τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους του πρώτου μισού του περασμένου αιώνα. Και εμείς στη Γερμανία δεν έχουμε υπάρξει πλήρως κυρίαρχοι σε καμία χρονική στιγμή από τις 8 Μαΐου 1945...
Γι’ αυτό και η προσπάθεια ευρωπαϊκής ενοποίησης αποσκοπεί στη δημιουργία μιας νέας μορφής διακυβέρνησης, όπου δεν υπάρχει ένα επίπεδο που να είναι υπεύθυνο για τα πάντα και το οποίο, σε περίπτωση αμφιβολίας, αναθέτει σε άλλους ορισμένους τομείς πολιτικής μέσω διεθνών συνθηκών. Είμαι βαθιά πεπεισμένος ότι αυτή είναι μια πολύ πιο προοδευτική προσέγγιση για τον 21ο αιώνα από την επιστροφή στο ρυθμιστικό μονοπώλιο του κλασικού εθνικού κράτους των προηγούμενων αιώνων...
Θα ήθελα να σας ξεκαθαρίσω ότι είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι σε διάστημα μικρότερο των 24 μηνών θα είμαστε σε θέση να αλλάξουμε το ευρωπαϊκό ρυθμιστικό πλαίσιο με αυτόν τον τρόπο. Απλώς πρέπει να τροποποιήσουμε το Πρωτόκολλο 14 – όποιος θέλει να το διαβάσει, γενικά, στη Συνθήκη της Λισαβόνας – κατά τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργήσουμε πάνω του τα γενικά χαρακτηριστικά μιας δημοσιονομικής ένωσης για την ευρωζώνη...
Τώρα, μπορείτε να δείτε καθαρά τι είδους χάκερ είναι ο κ. Schäuble, ποιο τραγούδι τραγουδάει εδώ και αρκετό καιρό και τι σκοπεύει να κάνει: μια «νέα μορφή διακυβέρνησης» που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το «ρυθμιστικό μονοπώλιο του κλασικού εθνικού κράτους».
Τι είναι, παρεμπιπτόντως, το Πρωτόκολλο 14 της Συνθήκης της Λισαβόνας;
Χαίρομαι που ρωτήσατε. Ακολουθήστε αυτόν τον σύνδεσμο για την επίσημη έκδοση, η οποία αναπαράγεται παρακάτω (η έμφαση δική μου):
ΤΑ ΥΨΗΛΑ ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΑ ΜΕΡΗ,
ΕΠΙΘΥΜΩΝΤΑΣ να προωθήσουν τις συνθήκες για ισχυρότερη οικονομική ανάπτυξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και, προς τον σκοπό αυτό, να αναπτύξουν έναν ολοένα στενότερο συντονισμό των οικονομικών πολιτικών εντός της ευρωζώνης,
ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΩΝΤΑΣ την ανάγκη θέσπισης ειδικών διατάξεων για την ενίσχυση του διαλόγου μεταξύ των κρατών μελών των οποίων το νόμισμα είναι το ευρώ, έως ότου το ευρώ καταστεί το νόμισμα όλων των κρατών μελών της Ένωσης,
ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΝ στις ακόλουθες διατάξεις, οι οποίες επισυνάπτονται στη Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και στη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης:
Άρθρο 1
Οι υπουργοί των κρατών μελών των οποίων το νόμισμα είναι το ευρώ συνεδριάζουν ανεπίσημα. Οι συνεδριάσεις αυτές πραγματοποιούνται, όταν είναι αναγκαίο, για να συζητηθούν θέματα που σχετίζονται με τις ειδικές αρμοδιότητες που μοιράζονται όσον αφορά το ενιαίο νόμισμα. Η Επιτροπή συμμετέχει στις συνεδριάσεις. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα καλείται να συμμετέχει στις συνεδριάσεις αυτές, οι οποίες προετοιμάζονται από τους εκπροσώπους των υπουργών αρμόδιων για τα οικονομικά των κρατών μελών των οποίων το νόμισμα είναι το ευρώ και της Επιτροπής.
Άρθρο 2
Οι υπουργοί των κρατών μελών των οποίων το νόμισμα είναι το ευρώ εκλέγουν πρόεδρο για δυόμισι χρόνια, με πλειοψηφία των εν λόγω κρατών μελών.
Έχω πάρει την πρωτοβουλία να επισημάνω το κρίσιμο σημείο, το άρθρο 1. Σημειώστε, συγκεκριμένα, τον κατηγορηματικά αντιδημοκρατικό και αδιαφανή χαρακτήρα αυτών των συνωμοτικών συναντήσεων:
οι υπουργοί... θα συνεδριάζουν ανεπίσημα. Τέτοιες συναντήσεις θα πραγματοποιούνται, όταν [όχι «αν»] είναι απαραίτητο [ποιος το καθορίζει αυτό;], για να συζητηθούν θέματα που σχετίζονται με τις συγκεκριμένες ευθύνες που μοιράζονται [αυτό είναι τόσο ελαστικό, που θα μπορούσατε να περάσετε ένα τανκ από αυτό το πρωτόκολλο χωρίς να το παραβιάσετε τεχνικά].
Σημειώστε επίσης ότι
η Επιτροπή θα συμμετέχει... Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα καλείται να συμμετέχει σε τέτοιες συναντήσεις, οι οποίες θα προετοιμάζονται από τους εκπροσώπους των υπουργών που είναι αρμόδιοι για τα οικονομικά...
Ούτε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ούτε η ΕΚΤ έχουν καμία ευθύνη — με την «τεχνική» έννοια της κοινοβουλευτικής εποπτείας (ποιανού, άλλωστε;) — έναντι οποιουδήποτε αντιπροσωπευτικού θεσμού. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι η εκδήλωση της βούλησης των κυβερνήσεων των κρατών μελών, και αυτές οι κυβερνήσεις είναι, τεχνικά, υπεύθυνες έναντι του νομοθετικού κλάδου (κοινοβουλίου) στις αντίστοιχες χώρες τους.
Κατά τη στιγμή που διαβάζετε αυτήν την παράγραφο, σημειώνουμε, επομένως, ότι η ιεραρχία που καθιερώνεται από το Πρωτόκολλο αριθ. 14 της Συνθήκης της Λισαβόνας φαίνεται να έχει ως εξής:
Επιτροπή της ΕΕ, ΕΚΤ + εκπρόσωποι των υπουργών Οικονομικών ≠ Συνεδριάσεις των υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών (το ακρωνύμιο αυτής της ομάδας εργασίας θα ήταν ECOFIN) > κυβερνήσεις των κρατών μελών > εθνικά κοινοβούλια
Σημειώστε όμως ότι υπάρχει (τουλάχιστον) το ακόλουθο πρόβλημα: Οι άτυπες συναντήσεις προετοιμάζονται από στελέχη και συμβούλους των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης, δηλαδή από πολιτικούς διορισμένους υπουργούς σε επίπεδο υπουργικού συμβουλίου, οι οποίοι απέχουν ακόμη περισσότερο από οτιδήποτε μοιάζει έστω και ελάχιστα με διαφάνεια και λογοδοσία έναντι του κυρίαρχου λαού.
Αυτό είναι που είπε ο κ. Schäuble: παρόλο που ο ίδιος – και κάθε άλλος πολιτικός οποιουδήποτε κράτους μέλους της ΕΕ – ορκίστηκε να τηρεί τους αντίστοιχους εθνικούς συνταγματικούς νόμους, εργάζεται ενεργά για να υπονομεύσει την εν λόγω τάξη.
Κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι ο ορισμός της προδοσίας, δηλαδή
το αδίκημα της απόπειρας, με φανερές πράξεις, ανατροπής της κυβέρνησης του κράτους στο οποίο ο δράστης οφείλει υποταγή ή της δολοφονίας ή του τραυματισμού του κυρίαρχου ή της οικογένειας του κυρίαρχου
Σύμφωνα με το κράτος δικαίου, τέτοιες ανοιχτά παραδεκτές πράξεις θα οδηγούσαν σε ποινική δίωξη, με κατηγορίες για εσχάτη προδοσία.
(Σε περίπτωση που αναρωτιέστε γιατί αυτό δεν θα συμβεί, η δικαιοσύνη δεν είναι ανεξάρτητη, καθώς οι εισαγγελείς πρέπει να ακολουθούν τις εντολές του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Ενημερώστε με αν χρειάζεστε περισσότερες εξηγήσεις.)
Ωστόσο, χωρίς ένα επαναστατικό λαϊκό δικαστήριο, μην χάνετε το χρόνο σας περιμένοντας να συμβεί κάτι τέτοιο.
Και εδώ είναι μερικές από τις συνέπειες
Σύμφωνα με τον Albrecht Müller, συνιδρυτή του Nachdenkseiten, ενός παλιού εργατικού ιστότοπου με πιο ολοκληρωμένες ειδήσεις και ακτιβισμό αφιερωμένο στην αποκατάσταση ορισμένων αρχών της λαϊκής κυριαρχίας (το οποίο υποστηρίζω θερμά, παρά τις πολλές επιφυλάξεις μου, κυρίως επειδή η «αντιπροσωπευτική δημοκρατία» ήταν ελαττωματική από την αρχή· η έμφαση δική μου):
Οι ΗΠΑ γίνονται όλο και πιο θρασύτες. Την Παρασκευή [22 Απριλίου] αναφέρθηκε: «Περισσότερες από 20 χώρες έχουν επιβεβαιώσει τη συμμετοχή τους στη διάσκεψη για την Ουκρανία στην αεροπορική βάση Ramstein, σύμφωνα με πληροφορίες των ΗΠΑ. Ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Lloyd Austin τις είχε προσκαλέσει στη συνάντηση στο Ramstein την Τρίτη». Χωρίς ερωτηματικό, χωρίς καμία νύξη για παραβίαση της κυριαρχίας της χώρας μας. Κατά πάσα πιθανότητα, οι ΗΠΑ δεν ρώτησαν καν...
Ο χειρισμός τέτοιων γεγονότων, ο χειρισμός του περιορισμού και της βλάβης της κυριαρχίας μας [sic], δεν έχει βελτιωθεί, αλλά έχει επιδεινωθεί τα τελευταία 30 χρόνια. Το 1991, ο Rudolf Scharping, ο κορυφαίος υποψήφιος του SPD για το κρατικό κοινοβούλιο, απαίτησε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας ότι η Ρηνανία-Παλατινάτο δεν πρέπει να γίνει αεροπλανοφόρο για τις ΗΠΑ στην Ευρώπη. Ο Scharping υπέκυψε στη συνέχεια ως εκλεγμένος πρωθυπουργός μετά από μια επίσκεψη στις ΗΠΑ. Αλλά τουλάχιστον είχε θέσει το πρόβλημα ως θέμα δημόσιας συζήτησης. Αυτό έχει προφανώς τελειώσει. Σήμερα, ούτε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ούτε στην πολιτική ενδιαφέρεται κανείς για το αν πραγματοποιούνται συγκεντρώσεις και εκδηλώσεις στο γερμανικό έδαφος που επηρεάζουν και θα μπορούσαν να επηρεάσουν την κατάσταση ασφάλειας μας.
Αλίμονο στους ηττημένους, από τις 8 Μαΐου 1945 και μετά.
Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, μοιραστείτε το, εγγραφείτε για να λαμβάνετε περισσότερο περιεχόμενο και αν θέλετε να στηρίξετε το συνεχές έργο μου, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον παρακάτω σύνδεσμο.
—Δικτυογραφία:
Woe to the Vanquished: Germany ‘hasn’t been sovereign since 8 May 1945’, is a full-blown satrapy of the Washington--a call for high treason proceedings
