Ο «ιός» του Έμπολα - Μέρος 1
Καθαρισμός, απομόνωση και η επιστημονική μέθοδος: Πού ο «ιός» Έμπολα δεν υπάρχει. Αποκαλύπτοντας την ψευδοεπιστήμη πίσω από έναν από τους «μεγάλους τρεις» της ιολογίας
Σας ευχαριστώ θερμά για το ενδιαφέρον σας και την αναδημοσίευση των άρθρων μου. Θα εκτιμούσα ιδιαίτερα αν, κατά την κοινοποίηση, σ̲υ̲μ̲π̲ε̲ρ̲ι̲λ̲α̲μ̲β̲ά̲ν̲α̲τ̲ε̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲σ̲ύ̲ν̲δ̲ε̲σ̲μ̲ο̲ ̲(̲l̲i̲n̲k̲)̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲ά̲ρ̲θ̲ρ̲ο̲υ̲ ̲μ̲ο̲υ̲. Αυτό όχι μόνο αναγνωρίζει την πηγή, αλλά επιτρέπει και σε άλλους να ανακαλύψουν περισσότερο περιεχόμενο. Η υποστήριξή σας είναι πολύτιμη για τη συνέχιση της δουλειάς μου.
Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Mike Stone, ViroLIEgy | 26 Σεπτεμβρίου2022
Πρόσφατα αφέθηκε ένα σχόλιο σε μια από τις αναρτήσεις μου που τράβηξε την προσοχή μου:
Αν όλοι εσείς οι 🤡 είστε τόσο σίγουροι ότι οι ιοί δεν υπάρχουν, πηγαίνετε σε μια αφρικανική χώρα και εκτεθείτε στον Έμπολα. Ενημερώστε με πώς θα σας βγει αυτό. Θα περιμένω. Αλλά και πάλι είστε όλοι πολύ 🐔 για να μου αποδείξετε ότι κάνω λάθος.
Για κάποιο λόγο, υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που φαίνεται να πιστεύουν ότι για να αποδείξει κανείς ότι οι "ιοί" δεν υπάρχουν (μια λογική πλάνη που αποδεικνύει την ανυπαρξία), πρέπει είτε να κάνει ένεση με "μολυσμένο" αίμα είτε να εκτεθεί σε "μολυσμένα" άτομα. Αυτοί οι άνθρωποι θεωρούν ότι η ανάλυση των μελετών που έχουν παρουσιαστεί ως αποδεικτικά στοιχεία για την ύπαρξη αυτών των φανταστικών παθογόνων οντοτήτων απλώς δεν είναι αρκετά πειστική. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, μου είπαν να πάω στην Αφρική και να εκτεθώ σε έναν ασθενή του Έμπολα. Αυτό το άτομο δήλωσε περήφανα: "Απόδειξε μου ότι κάνω λάθος, μολύνοντας τον εαυτό σου". Φυσικά, αν αρρώσταινα μετά την έκθεσή μου σε έναν ασθενή του Έμπολα, αυτό δεν θα αποδείκνυε σε καμία περίπτωση ότι ένας "ιός" ήταν η αιτία, καθώς οι περιβαλλοντικές τοξίνες, το στρες και η κόπωση από τα ταξίδια, οι αλλαγές στις διατροφικές συνήθειες και τις συνήθειες ύπνου κ.λπ. θα μπορούσαν να αποτελέσουν πιθανούς παράγοντες που θα οδηγούσαν στην ασθένεια. Εάν δεν αρρωστήσω, αυτοί οι άνθρωποι θα καταφύγουν σε μηχανισμούς διάσωσης, όπως τα φυσικά αντισώματα ή η ασυμπτωματική λοίμωξη, ως πιθανή εξήγηση για την έλλειψη ασθένειας. Θα ήταν τελικά μια άκαρπη άσκηση.
Δυστυχώς, για όσους προβάλλουν παράλογες απαιτήσεις όπως το παραπάνω παράδειγμα, το βάρος της απόδειξης το φέρει αυτός που προβάλλει τον θετικό ισχυρισμό. Εάν κάποιος δηλώνει ότι ένας "ιός", υπάρχει, το βάρος είναι σε αυτό το άτομο να αποδείξει την ύπαρξη του συγκεκριμένου "ιού". Ο καλύτερος τρόπος για να το κάνει αυτό θα ήταν να παρουσιάσει τις θεμελιώδεις μελέτες που σχετίζονται με τον εν λόγω "ιό". Είναι ενδιαφέρον για μένα ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν εξετάζουν ποτέ την επιστημονική βιβλιογραφία για να προσπαθήσουν να αποδείξουν ότι αυτοί οι "ιοί", όπως ο Έμπολα, αποδείχθηκε ότι υπάρχουν εξ αρχής, όπως ισχυρίζονται. Ωστόσο, καταλαβαίνω την απογοήτευσή τους στην προσπάθειά τους να παρουσιάσουν τις αρχικές μελέτες ως απόδειξη, καθώς τα επιστημονικά στοιχεία απλά δεν υπάρχουν πουθενά μέσα σε καμία από αυτές τις εργασίες.
Ανεξάρτητα από αυτό, ο Έμπολα είναι ένας από τους τρεις κύριους "ιούς" με τους οποίους οι άνθρωποι αρέσκονται να προκαλούν όσους ασκούν κριτική στην ιολογία, με τους άλλους δύο να είναι ο HIV και η λύσσα, τους οποίους έχω καλύψει προηγουμένως. Σύμφωνα με τις απαιτήσεις τους, προκειμένου να διαψεύσουμε την ιολογία, πρέπει να ξεπεράσουμε το εμπόδιο των "μεγάλων τριών", εκθέτοντας φυσικά τους εαυτούς μας σε ασθενείς που έχουν νοσήσει. Δυστυχώς, ενώ θα μου άρεσε πολύ ένα σαφάρι, το να παρατήσω τα πάντα και να πετάξω στην Αφρική προκειμένου να εκτεθώ σε φανταστικούς "ιούς" δεν είναι πραγματικά ρεαλιστική επιλογή για μένα αυτή τη στιγμή. Ωστόσο, γιατί να επιβαρυνθώ με έξοδα ταξιδιού όταν μπορώ απλώς να διαλύσω τα ψευδοεπιστημονικά στοιχεία που χρησιμοποιούνται ως απόδειξη για την ύπαρξη του εν λόγω "ιού" (τα οποία αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι πρόθυμοι να εξετάσουν και να υποβάλουν οι ίδιοι) αντ' αυτού;
Αυτή η ανάλυση της απάτης του Έμπολα θα παρουσιαστεί σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος επικεντρώνεται στην "απομόνωση" του "ιού Έμπολα" από τρεις μεμονωμένες ομάδες ερευνητών το 1976. Παρέχω τα τρία έγγραφα που υποβλήθηκαν, ένα από κάθε ομάδα, για να δω αν υπάρχουν επιστημονικές αποδείξεις για έναν "ιό Έμπολα" που περιέχεται σε αυτά. Τήρησαν οι ερευνητές την επιστημονική μέθοδο; Έγινε κάποια προσπάθεια να καθαριστούν και να απομονωθούν σωστά τα σωματίδια που υποτίθεται ότι είναι ο "ιός Έμπολα" απευθείας από τα υγρά ενός άρρωστου ξενιστή; Χρησιμοποιήθηκαν αυτά τα καθαρισμένα σωματίδια για να εκθέσουν έναν ευαίσθητο ξενιστή με φυσικό τρόπο; Οι εικόνες στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο απεικόνιζαν μόνο τα υποτιθέμενα "ιϊκά" σωματίδια και τίποτε άλλο; Διεξήγαγαν οι ερευνητές τα κατάλληλα πειράματα ελέγχου; Θα το μάθουμε.
Το δεύτερο μέρος διερευνά τις ανακολουθίες στην 23σέλιδη έκθεση του ΠΟΥ που κυκλοφόρησε το 1978 και συνοψίζει την έρευνα που διεξήχθη το 1976. Υπάρχουν πολλά διαφορετικά κενά μέσα στην αφήγηση που απαιτούν περαιτέρω εξέταση. Θα εξεταστούν επίσης άλλες πιθανές αιτίες για τα συμπτώματα που παρουσίασαν οι ασθενείς, οι οποίες παραδόξως αγνοήθηκαν από τον ΠΟΥ.
Τι Είναι ο "ιός Έμπολα";
Σύμφωνα με το CDC, ο "ιός" Έμπολα ανακαλύφθηκε στο Ζαΐρ το 1976 (μετά από ένα ξέσπασμα αιμορραγικού πυρετού). Ο "ιός" αρέσκεται κατά καιρούς να κάνει την εμφάνισή του κατά καιρούς ως κρούσματα στην Αφρική. Λέγεται ότι μεταδίδεται για πρώτη φορά στον άνθρωπο μέσω της επαφής με ένα μολυσμένο ζώο. Στη συνέχεια, ο "ιός" μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο μέσω της επαφής με τα σωματικά υγρά ενός μολυσμένου ατόμου:
"Ο ιός Έμπολα ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά το 1976 κοντά στον ποταμό Έμπολα στη σημερινή Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Έκτοτε, ο ιός μολύνει κατά καιρούς ανθρώπους, οδηγώντας σε επιδημίες σε διάφορες αφρικανικές χώρες. Οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν από πού προέρχεται ο ιός Έμπολα. Με βάση παρόμοιους ιούς, πιστεύουν ότι η EVD (Νόσος του ιού Έμπολα) μεταδίδεται από ζώα, με τις νυχτερίδες ή τα πρωτεύοντα θηλαστικά να είναι η πιο πιθανή πηγή. Τα μολυσμένα ζώα που μεταφέρουν τον ιό μπορούν να τον μεταδώσουν σε άλλα ζώα, όπως πίθηκους, μαϊμούδες, duikers (είδος αντιλόπης) και ανθρώπους.
Ο ιός μεταδίδεται πρώτα στους ανθρώπους μέσω της άμεσης επαφής με το αίμα, τα σωματικά υγρά και τους ιστούς των ζώων. Στη συνέχεια, ο ιός Έμπολα μεταδίδεται σε άλλους ανθρώπους μέσω της άμεσης επαφής με σωματικά υγρά ατόμου που νοσεί ή έχει πεθάνει από EVD. Αυτό μπορεί να συμβεί όταν ένα άτομο αγγίξει αυτά τα μολυσμένα σωματικά υγρά ή αντικείμενα που έχουν μολυνθεί με αυτά. Στη συνέχεια, ο ιός εισέρχεται στο σώμα μέσω του σπασμένου δέρματος ή των βλεννογόνων των ματιών, της μύτης ή του στόματος. Οι άνθρωποι μπορούν να κολλήσουν τον ιό μέσω σεξουαλικής επαφής με κάποιον που νοσεί ή έχει αναρρώσει από την EVD. Ο ιός μπορεί να παραμείνει σε ορισμένα σωματικά υγρά, όπως το σπέρμα, μετά την ανάρρωση από την ασθένεια".
https://www.cdc.gov/vhf/ebola/about.html
Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, διαπιστώνουμε ότι αυτή η "σπάνια αλλά σοβαρή, συχνά θανατηφόρα ασθένεια" μπορεί να μεταδοθεί μόνο από όσους έχουν συμπτώματα. Ο "ιός Έμπολα" συνδέεται με έναν κατάλογο μη ειδικών συμπτωμάτων και συχνά συγχέεται κατά τη διάγνωση με πολλές άλλες ασθένειες, ακόμη και με την εγκυμοσύνη(!):
Συμπτώματα
Η περίοδος επώασης, δηλαδή το χρονικό διάστημα από τη μόλυνση με τον ιό έως την εμφάνιση των συμπτωμάτων, είναι από 2 έως 21 ημέρες. Ένα άτομο που έχει μολυνθεί από τον ιό Έμπολα δεν μπορεί να μεταδώσει τη νόσο μέχρι να εμφανίσει συμπτώματα.
Τα συμπτώματα της EVD μπορεί να είναι ξαφνικά και περιλαμβάνουν:
Πυρετός
Κούραση
Μυϊκός πόνος
Πονοκέφαλο
Πονόλαιμος
Αυτό ακολουθείται από:
Έμετος
Διάρροια
Εξάνθημα
Συμπτώματα μειωμένης νεφρικής και ηπατικής λειτουργίας
Σε ορισμένες περιπτώσεις, τόσο εσωτερική όσο και εξωτερική αιμορραγία (για παράδειγμα, αιμορραγία από τα ούλα ή αίμα στα κόπρανα).
Τα εργαστηριακά ευρήματα περιλαμβάνουν χαμηλό αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων και αιμοπεταλίων και αυξημένα ηπατικά ένζυμα.
Διάγνωση
Μπορεί να είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς κλινικά την EVD από άλλες μολυσματικές ασθένειες όπως η ελονοσία, ο τυφοειδής πυρετός και η μηνιγγίτιδα. Πολλά συμπτώματα της εγκυμοσύνης και της νόσου Έμπολα είναι επίσης αρκετά παρόμοια. Λόγω των κινδύνων για την εγκυμοσύνη, οι έγκυες γυναίκες θα πρέπει ιδανικά να εξετάζονται γρήγορα εάν υπάρχει υποψία Έμπολα.
Ανεξάρτητα από τα μη ειδικά συμπτώματα και τις ομοιότητες της νόσου με την εγκυμοσύνη, οι ερευνητές το 1976, βλέποντας τα ίδια σημεία και συμπτώματα του αιμορραγικού πυρετού που συνδέονται με πολλές παθήσεις, αισθάνθηκαν για κάποιο λόγο ότι είχαν στα χέρια τους έναν νέο "ιό". Για να διαπιστωθεί ότι υπήρχε μια νέα "ιογενής" επιδημία που εκδηλωνόταν στο Ζαΐρ, δείγματα από μια άρρωστη νοσοκόμα στάλθηκαν στον Dr. Peter Piot στο Βέλγιο, έναν άνθρωπο που μόλις είχε αποφοιτήσει από την ιατρική σχολή το 1976 και εκπαιδευόταν για να γίνει κλινικός μικροβιολόγος. Πιστώνεται ως ένας από τους ερευνητές που ανακάλυψαν τελικά τον νέο "ιό", παρόλο που ο "ιός" που "βρήκε" έμοιαζε ακριβώς με τον "ιό" του Μάρμπουργκ, έναν διαφορετικό "ιό" που ανακαλύφθηκε το 1967 και παρουσιάζει παρόμοια συμπτώματα:
Ο επιστήμονας που ανακάλυψε τον Έμπολα
"Ενώ εργαζόταν σε ένα εργαστήριο στο Ινστιτούτο Τροπικής Ιατρικής στην Αμβέρσα του Βελγίου, ο Piot έλαβε ένα φτηνό πλαστικό θερμός που περιείχε δύο φιαλίδια με αίμα και λιωμένο πάγο. Μέσα σε αυτό υπήρχε επίσης ένα χειρόγραφο σημείωμα από έναν Βέλγο γιατρό με έδρα το Ζαΐρ (σήμερα Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό). Το σημείωμα εξηγούσε ότι το αίμα είχε ληφθεί από μια Βελγίδα καλόγρια που εργαζόταν στο Ζαΐρ. Αυτή και διακόσια άλλα άτομα σε μια απομακρυσμένη περιοχή του Ζαΐρ είχαν αρρωστήσει σοβαρά από μια μυστηριώδη ασθένεια. Το θερμός είχε μεταφερθεί με εμπορική πτήση από την πρωτεύουσα του Ζαΐρ σε μια από τις χειραποσκευές του επιβάτη! Ανοίγοντας το θερμός, ο Piot και οι συνάδελφοί του αντίκρισαν ένα πολτώδες μείγμα λιωμένου πάγου και αίματος. Από τα δύο φιαλίδια μόνο το ένα είχε παραμείνει άθικτο, ενώ το άλλο είχε θρυμματιστεί καθ' οδόν.
Ο Piot και η ομάδα του υποπτεύθηκαν ότι η άγνωστη ασθένεια ήταν κίτρινος πυρετός. Το Ινστιτούτο Τροπικής Ιατρικής είχε τα προσόντα για την αντιμετώπιση του κίτρινου πυρετού. Δεν γνώριζαν ότι μέσα στο θερμός καραδοκούσε ο ιός Έμπολα που δεν είχε ακόμη ονομαστεί. Εκείνη την εποχή τα πρωτόκολλα βιοασφάλειας δεν ήταν τόσο αυστηρά όσο σήμερα. Φορώντας μόνο λεπτά γάντια από λατέξ, οι επιστήμονες αφαίρεσαν ένα δείγμα αίματος από το άθικτο φιαλίδιο και πραγματοποίησαν τις συνήθεις δοκιμές σε αυτό. Το δείγμα αίματος ελέγχθηκε για γνωστά μικρόβια, κίτρινο πυρετό και διάφορους ιούς αιμορραγικού πυρετού, όπως ο Lassa, ο Marburg και ο δάγκειος πυρετός. Κανένα από τα πιθανά μικρόβια ή ιούς δεν βρέθηκε στο αίμα. Ο Piot χορήγησε επίσης σε ποντίκια δείγματα από το αίμα της καλόγριας. Μετά από μια εβδομάδα όλα τα ποντίκια ήταν νεκρά.
Όταν οι επιστήμονες εξέτασαν το αίμα στο μικροσκόπιο, έμειναν έκπληκτοι από αυτό που είδαν. "Είδαμε μια γιγαντιαία δομή που έμοιαζε με σκουλήκι - γιγαντιαία για τα δεδομένα των ιών", εξηγεί ο Piot. Ο μόνος άλλος γνωστός ιός που είχε παρόμοιο μέγεθος και σχήμα ήταν ο ιός Μάρμπουργκ. Ο ιός Μάρμπουργκ είχε πρωτοεμφανιστεί το 1967, όταν 31 εργαζόμενοι σε εργαστήρια νόσησαν από αιμορραγικό πυρετό αφού ήρθαν σε επαφή με μολυσμένους πιθήκους. Το 1976 μόνο τρεις εγκαταστάσεις εκτός της Σοβιετικής Ένωσης είχαν τα προσόντα να αντιμετωπίζουν με ασφάλεια τους θανατηφόρους ιούς: Το Porton Down κοντά στο Λονδίνο, το Fort Detrick στο Maryland και το σημερινό CDC στην Atlanta. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας διέταξε τους Βέλγους επιστήμονες να στείλουν τα δείγματα του αίματός τους στο εργαστήριο του CDC, το παγκόσμιο κέντρο αναφοράς για τους αιμορραγικούς ιούς εκείνη την εποχή. Μετά την ανάλυση του ιού, το CDC επιβεβαίωσε ότι το δείγμα περιείχε έναν ολοκαίνουργιο αιμορραγικό ιό. Ο Dr. Piot λέει ότι βίωσε ένα αίσθημα "απίστευτου ενθουσιασμού" με την ανακάλυψη του Έμπολα".
"Εκ των υστέρων, ο Dr. Piot λέει ότι ήταν "τυχερός που δεν μολύνθηκε, όχι μόνο στο εργαστήριο αλλά και αργότερα όταν έπαιρνα αίμα από ασθενείς και τους άγγιζα. " Μετά την εργασία του με τον Έμπολα, ο Dr. Piot διεξήγαγε έρευνα για την επιδημία του AIDS στην Αφρική και αργότερα έγινε ο ιδρυτικός εκτελεστικός διευθυντής του UNIAIDS, του Κοινού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών για το HIV/AIDS. Ο Dr. Piot είναι σήμερα διευθυντής της Σχολής Υγιεινής και Τροπικής Ιατρικής του Λονδίνου".
https://www.nature.com/scitable/blog/viruses101/the_scientist_who_discovered_ebola/
Είναι ενδιαφέρον ότι, ενώ στον Dr. Piot αποδόθηκαν ευρέως τα εύσημα για την ανακάλυψη του "ιού Έμπολα", υπήρξε κάποια διαμάχη γύρω από αυτόν τον ισχυρισμό, καθώς υπήρχαν πολλοί άλλοι που λέγεται ότι συμμετείχαν στη διαδικασία ανακάλυψης. Παρόλο που ο Dr. Piot και οι συνεργάτες του ισχυρίστηκαν ότι "απομόνωσαν" τον πανομοιότυπο με το Μάρμπουργκ σε όλα τα επίπεδα "ιό", δεν γνώριζαν αν στην πραγματικότητα επρόκειτο για έναν νέο "ιό". Μετά από επιμονή του ΠΟΥ, στάλθηκαν δείγματα στους ερευνητές του CDC για να διερευνήσουν αν η ομάδα του Piot είχε βρει κάτι νέο ή όχι:
Η ιστορία πιστώνει σε αυτόν τον άνθρωπο την ανακάλυψη του Έμπολα από μόνος του. Η ιστορία κάνει λάθος
"Αλλά ο Pattyn και οι συνάδελφοί του δεν ήξεραν τι έβλεπαν. Είδαν έναν ιό σε σχήμα λάσο που έμοιαζε με τον ιό Μάρμπουργκ - την αιτία ενός παρόμοιου τύπου αιμορραγικού πυρετού που είχε ανακαλυφθεί εννέα χρόνια νωρίτερα - αλλά δεν είχαν τη δυνατότητα να προσδιορίσουν με βεβαιότητα αν αυτό που παρατηρούσαν ήταν κάτι νέο.
Το εργαστήριο της Αμβέρσας δεν ήταν εξοπλισμένο για να ασχοληθεί με θανατηφόρους ιούς όπως ο Μάρμπουργκ, οπότε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έδωσε εντολή στην Pattyn να στείλει τα δείγματα στα βρετανικά στρατιωτικά εργαστήρια στο Porton Down. Οι επιστήμονες εκεί άρχισαν να τον μελετούν, αλλά έστειλαν επίσης ένα δείγμα στο CDC.
Η ομάδα της Atlanta μπόρεσε να αποδείξει ότι το ξέσπασμα της επιδημίας Yambuku προκλήθηκε από έναν άγνωστο προηγουμένως ιό και όχι από τον Μάρμπουργκ. Ο Webb έκανε τις κρίσιμες εξετάσεις.
"Σίγουρα εκείνοι που θα έπρεπε να πάρουν τα εύσημα για την ανακάλυψη ήξεραν ότι ανακάλυψαν κάτι νέο", θυμάται ο Dr. Joel Breman, επιδημιολόγος του CDC το 1976, ο οποίος ήταν επικεφαλής της επιτόπιας έρευνας για το ξέσπασμα της επιδημίας στο Yambuku. "Γνωρίζοντας τι είναι αυτό, διαφορετικό από οτιδήποτε άλλο - αυτό είναι η ανακάλυψη ενός νέου οργανισμού".
Οι ομάδες της Αμβέρσας, του Porton Down και του CDC δημοσίευσαν από κοινού έγγραφα που περιγράφουν το ρόλο τους στην ανακάλυψη του Έμπολα στο τεύχος της 12ης Μαρτίου 1977 του Lancet. Υπήρχαν συνολικά 15 συγγραφείς".
"Στη συνέντευξή του στη STAT, ο Piot αναγνώρισε ότι η πραγματική ανακάλυψη ανήκει στον Johnson και την ομάδα του CDC.
Σημείωσε, ωστόσο, ότι ο ίδιος και οι άλλοι στο εργαστήριο του Pattyn αισθάνονται ότι έχουν το δικαίωμα να περιγράφουν τους εαυτούς τους ως συν-ανακαλύπτες, λόγω της εργασίας που έκαναν για να απομονώσουν τον ιό από το αρχικό δείγμα αίματος".
Τρεις ξεχωριστές ομάδες αποτελούμενες από 15 ερευνητές λέγεται ότι συμμετείχαν στη διαδικασία ανακάλυψης του "ιού" του Έμπολα. Υπήρχε η ομάδα του Dr. Piot στην Αμβέρσα, η βρετανική στρατιωτική ομάδα στο Porton Down και η ομάδα του CDC στην Ατλάντα. Αποφασίστηκε ότι η ομάδα του Piot ήταν σε θέση να ισχυριστεί ότι "απομόνωσε" τον "ιό" που έμοιαζε με τον ιό του Marburg, ενώ το CDC έλαβε τα εύσημα ως ο τελευταίος λόγος για τον προσδιορισμό του "απομονωμένου" ως νέου "ιού" και όχι του ίδιου παλιού Marburg που είχε παρατηρηθεί το 1967. Παρά το δράμα που εμπλέκεται στην ορθή απόδοση των πιστώσεων για την ανακάλυψη του Έμπολα στα σωστά άτομα, όταν εξετάζει κανείς τις τρεις μελέτες που υποβλήθηκαν στο Lancet το 1977 από όλους τους εμπλεκόμενους ερευνητές, συνειδητοποιεί ότι το ερώτημα στην πραγματικότητα δεν θα έπρεπε να αφορά το ποιος αξίζει τα εύσημα για την ανακάλυψη ενός νέου "ιού". Γίνεται απολύτως σαφές κατά την ανάγνωση των μελετών ότι κανένας από αυτούς τους ερευνητές δεν αξίζει αυτή την αναγνώριση, καθώς πουθενά σε καμία από τις εργασίες τα σωματίδια που υποτίθεται ότι είναι ο "ιός του Έμπολα" δεν καθαρίζονται ποτέ σωστά και δεν απομονώνονται απευθείας από τα υγρά ενός άρρωστου ξενιστή και στη συνέχεια δεν αποδεικνύονται παθογόνα με φυσικό τρόπο.
Για παράδειγμα, στη μελέτη του Dr. Piot, αυτό που βλέπουμε είναι ότι το αίμα που έλαβε από την άρρωστη νοσοκόμα δεν αποδείχθηκε ποτέ ότι περιείχε κάποιον «ιό». Σε καμία στιγμή δεν περιγράφηκε ποτέ και πουθενά στην εργασία οποιαδήποτε διαδικασία καθαρισμού (π.χ. φυγοκέντρηση, διήθηση, καθίζηση κ.λπ.), επομένως δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι βρέθηκαν υποτιθέμενα σωματίδια «ιού» απευθείας στα υγρά της νοσοκόμας. Το μόνο που περιγράφεται είναι η συνήθης διαδικασία καλλιέργειας κυττάρων που χρησιμοποιεί κύτταρα Vero από αφρικανικούς πράσινους πιθήκους, μέσο 199 και 7,5% ορό μοσχαριού. Αυτό είναι το ακριβώς αντίθετο του καθαρισμού και της απομόνωσης, καθώς πολλά ξένα υλικά και προσμίξεις δεν διαχωρίζονται αλλά αντίθετα προστίθενται μαζί σε ένα τρυβλίο Petri. Το προκύπτον κυτταροπαθογόνο αποτέλεσμα (CPE) που παρατηρήθηκε στις κυτταροκαλλιέργειες διαπιστώθηκε αρχικά ότι ήταν μη ειδικό, έως ότου οι ερευνητές άλλαξαν το μέσο την 5η ημέρα σε ένα πιο ευαίσθητο στην παραγωγή CPE και επώασαν την καλλιέργεια για άλλη μια εβδομάδα, δημιουργώντας έτσι το αποτέλεσμα που ήθελαν να δουν. Οι μελέτες παθογένειας περιελάμβαναν την έγχυση του αίματος στους εγκεφάλους και τα στομάχια νεογέννητων ποντικών και τον ισχυρισμό ότι τυχόν θάνατοι ήταν αποτέλεσμα του «ιού» και όχι της αφύσικης μεθόδου έγχυσης του αίματος στα ζώα. Τα αποτελέσματα των έμμεσων αντισωμάτων ήταν επίσης μη ειδικά και στην πραγματικότητα πυροδοτούσαν τον κίτρινο πυρετό, κάτι που ο Dr. Piot δήλωσε ότι ήταν η αρχική του υποψία. Τα σωματίδια που παρατηρήθηκαν στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο δεν ήταν ξεχωριστές νέες οντότητες και στην πραγματικότητα ήταν πανομοιότυπα με εκείνα που σχετίζονται με τον «ιό του Μάρμπουργκ». Δεν πραγματοποιήθηκαν έλεγχοι με υλικά από υγιείς ξενιστές ούτε από άτομα που είχαν διαγνωστεί με παρόμοια συμπτώματα νόσου. Καταλήγοντας, ο Dr. Piot και οι συνεργάτες του δήλωσαν ότι ήταν πιθανό το μόνο που είχαν κάνει ήταν να «απομονώσουν» τον «ιό Marburg», ωστόσο υπέθεσε ότι μπορεί να ήταν ένας ορολογικά διακριτός συγγενής ή ίσως ένας νέος «ιός» που ανήκει στην ίδια ομάδα «ιών» με τη λύσσα. Με άλλα λόγια, χρησιμοποίησαν τις ίδιες έμμεσες μεθόδους και συγκέντρωσαν μη ειδικά αποτελέσματα και με κάποιο τρόπο αυτό ειδοποίησε τον ΠΟΥ ότι ένας νέος «ιός» ήταν η αιτία:
Απομόνωση ιού τύπου Marburg από περίπτωση αιμορραγικού πυρετού
Μια 42χρονη γυναίκα (ασθενής M.E.) αρρώστησε στις 23 Σεπτεμβρίου 1976 στο Yambuku της επαρχίας Equateur του Ζαΐρ. Μεταφέρθηκε αεροπορικώς στις 25 Σεπτεμβρίου στην Κινσάσα, όπου αναπτύχθηκε σταδιακά αιμορραγικό σύνδρομο. Το πηχτό αίμα που ελήφθη την 5η ημέρα της ασθένειας στάλθηκε σε πάγο στο Ινστιτούτο Τροπικής Ιατρικής της Αμβέρσας. Το δείγμα έφθασε το βράδυ της 29ης Σεπτεμβρίου και διατηρήθηκε στο ψυγείο.
Μια 42χρονη γυναίκα (ασθενής μου) αρρώστησε στις 23 Σεπτεμβρίου 1976, στο Yambuku, στην επαρχία Equateur, Zaire. Μεταφέρθηκε αεροπορικώς στις 25 Σεπτεμβρίου στην Kinshasa, όπου αναπτύχθηκε σταδιακά ένα αιμορραγικό σύνδρομο. Το αίμα που ελήφθη την 5η ημέρα της ασθένειας στάλθηκε σε πάγο στο Ινστιτούτο Τροπικής Ιατρικής της Αμβέρσας. Το δείγμα έφτασε το βράδυ της 29ης Σεπτεμβρίου και κρατήθηκε στο ψυγείο.
Το επόμενο πρωί ο ορός εμβολιάστηκε σε 6 νεαρά ενήλικα ποντίκια ενδοεγκεφαλικά και ενδοπεριτοναϊκά, σε 2 γέννες νεογέννητων ποντικών ενδοεγκεφαλικά και σε 10 σωληνάρια καλλιεργειών κυττάρων Vero (που αναπτύχθηκαν σε μέσο 199 που περιείχε 7,5% ορό μοσχαριού).
Ο ορός εξετάστηκε με δέσμευση συμπληρώματος για αντισώματα κατά του ιού Lassa (το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό) και με εξουδετέρωση σε κύτταρα Vero για αντισώματα κατά του ιού του κίτρινου πυρετού (υπήρχαν αντισώματα σε αραίωση 1/30).
ΑΠΟΤΕΛEΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΩΝ
Ποντίκια
Ένα ζώο βρέθηκε νεκρό την 4η ημέρα και ένα δεύτερο την 5η ημέρα. Οι εγκέφαλοι ελήφθησαν από αυτά τα ζώα και από τα επιζώντα την 5η ημέρα.
Νεογέννητα ποντίκια
Την πέμπτη ημέρα παρατήρησης βρέθηκε ένα ζώο νεκρό και μερικώς φαγωμένο σε κάθε γέννα. Σε μια γέννα πολλά ποντίκια είχαν εξαφανιστεί τις ημέρες 6 και 7, αφήνοντας μόνο ένα ζώο. Στη δεύτερη γέννα, ωστόσο, στην οποία τα ζώα ήταν πολύ υγιή καθ' όλη τη διάρκεια της περιόδου παρατήρησης, είχαν απομείνει μόνο τρία νεαρά ποντίκια: ένα νεκρό, ένα παράλυτο και ένα πολύ άρρωστο. Οι εγκέφαλοι αυτών των ζώων αφαιρέθηκαν και στάλθηκαν στο Microbiological Research Establishment, Porton, για περαιτέρω μελέτη.
Κύτταρα Vero
Κατά τη διάρκεια των πρώτων 4 ημερών παρατήρησης ορισμένα κύτταρα στον πυθμένα των περισσότερων σωλήνων αποκολλήθηκαν από τη γυάλινη επιφάνεια. Αν και αυτό αρχικά ερμηνεύτηκε ως μερική κυτταροπαθητική επίδραση, δεν αυξήθηκε κατά τις επόμενες ημέρες και στη συνέχεια κρίθηκε ότι δεν ήταν ειδικό. Την 5η ημέρα το μέσο ιστοκαλλιέργειας άλλαξε σε ρυθμιστικό μέσο με σουξινικό/σουξινικό οξύ (όπως περιγράφεται από τους Plaisner et al.1) χωρίς ορό. Κατά την εμπειρία μας, το μέσο αυτό επιτρέπει την παρατήρηση των κυττάρων Vero για αρκετές εβδομάδες, ενώ πολλοί αρμποϊοί παράγουν κυτταροπαθητική επίδραση σε αυτές τις συνθήκες. Την 11η ημέρα παρατηρήθηκε ένα πολύ εντυπωσιακό κυτταροπαθητικό αποτέλεσμα σε αυτές τις καλλιέργειες, με τα περισσότερα κύτταρα να παραμένουν προσκολλημένα στο γυαλί. Το κυτταροπαθητικό αποτέλεσμα ήταν σχεδόν πλήρες την 12η ημέρα.
ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗΣ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΑΣ
Το υπερκείμενο υγρό των τριών σωληναρίων μεταγγίστηκε και γεμίστηκαν με 3% γλουταραλδεΰδη για 30 λεπτά. Στη συνέχεια, τα κύτταρα αποξεστήθηκαν σε μικρή ποσότητα γλουταραλδεΰδης, ξεπλύθηκαν με σακχαρόζη ρυθμισμένη με κακοδυλικό οξύ (7,5%), μετασταθεροποιήθηκαν σε τετροξείδιο του φωσφορικού οσμίου 1% και παρασκευάστηκαν με τη μέθοδο πήξης αλβουμίνης. Πραγματοποιήθηκε χρώση αποκλεισμού με οξικό ουρανύλιο 0,5%, ακολουθούμενη από αφυδάτωση και ενσωμάτωση σε μέσο χαμηλού ιξώδους του Spurr. Η ηλεκτρονιομικροσκοπική εξέταση των υπερηχητικών τομών αυτού του υλικού αποκάλυψε εξωκυτταρικά ευθύγραμμα και εγκάρσια σωματίδια του ιού που μοιάζουν μορφολογικά με τον ιό Marburg (εικ. 1). Παρατηρήθηκαν επίσης ενδοκυτταρικά νουκλεοκαψίδια, μερικά από τα οποία προφανώς προέρχονταν από κυστίδια (εικ. 2 και 3).
Ταυτόχρονα έγιναν διαθέσιμα τμήματα του ήπατος του ασθενούς από τον οποίο είχε απομονωθεί ο ιός αυτός και ο οποίος είχε πεθάνει την 1η Οκτωβρίου. Αν και η υπερδομή αυτού του ιστού ήταν πολύ κακώς διατηρημένη, παρατηρήθηκαν παρόμοια σωματίδια του ιού.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο παράγοντας που ήταν υπεύθυνος για την επιδημία αιμορραγικού πυρετού στην Κεντρική Αφρική ήταν είτε ο ιός Μάρμπουργκ είτε ένας ιός ορολογικά διαφορετικός από αυτόν, ο οποίος όμως ανήκει στην ίδια ομάδα ιών, είτε ο ραβδοϊός (rhabdovirus) είτε ο τοροϊός (torovirus).
doi: 10.1016/s0140-6736 (77) 92002-5.
Καθώς ο ΠΟΥ ήθελε ξεχωριστές έρευνες των ευρημάτων από εργαστήρια που ήταν καλύτερα εξοπλισμένα για να χειριστούν τον πιο επικίνδυνο "ιό" που υποτίθεται ότι είχε εντοπιστεί στην Αμβέρσα, ο βρετανικός στρατός στο Porton Down κλήθηκε να επιβεβαιώσει τα αποτελέσματα. Στο έγγραφο του Porton Down, για άλλη μια φορά βλέπουμε την απουσία οποιασδήποτε αναφοράς για την τοποθέτηση και απομόνωση των σωματιδίων που θεωρήθηκαν ως "ιός". Έχουμε τα ίδια πειράματα κυτταροκαλλιέργειας με κύτταρα Vero που έκανε η ομάδα του Piot, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να χρησιμοποιήσει υλικό που στάλθηκε από την Αμβέρσα. Το Porton Down απέκτησε από την Αμβέρσα το αίμα ασθενών οξείας φάσης, τα υλικά κυτταροκαλλιέργειας και τους εγκεφάλους από εμβολιασμένα ποντίκια για τα δικά τους πειράματα τρελής επιστήμης. Κανένα από τα συστατικά που χρησιμοποιήθηκαν για τη διαδικασία καλλιέργειας δεν αναλύθηκε λεπτομερώς και παρόλο που υπάρχει αναφορά σε ελέγχους, αυτοί παραμένουν απροσδιόριστοι. Κατά τη διάρκεια των πειραμάτων κυτταροκαλλιέργειας, οι ερευνητές παρατήρησαν ελαφρές κυτταροπαθογόνες επιδράσεις τις οποίες απέδωσαν στα τοξικά υλικά που χρησιμοποιήθηκαν για τον εμβολιασμό. Τελικά, τρεις από τις καλλιέργειες άλλαξαν σε ένα πιο όξινο χρώμα και προκάλεσαν ασθένεια όταν εγχύθηκαν στο στομάχι νεαρών ινδικών χοιριδίων, σηματοδοτώντας έτσι στους ερευνητές ότι υπήρχε ένας "ιός". Οι άλλες μελέτες παθογένειας που πραγματοποιήθηκαν περιλάμβαναν την έγχυση εγκεφάλων ποντικιών που σκοτώθηκαν στην Αμβέρσα σε εγκεφάλους και στομάχια νεογέννητων ποντικιών στο Porton Down και τον ισχυρισμό της επιτυχίας όταν τα ποντίκια τελικά πέθαναν.
Ενώ οι ερευνητές υπέθεσαν ότι είχαν έναν νέο "ιό", οι δομές που παρατηρήθηκαν στην ΗΜ (Ηλεκτρονική Μικροσκοπία) από τα συκώτια των ινδικών χοιριδίων έμοιαζαν πανομοιότυπες με αυτές που παρατηρήθηκαν σε ινδικά χοιρίδια και πιθήκους που εμβολιάστηκαν κατά τη διάρκεια των πειραμάτων με τον "ιό" του Μάρμπουργκ το 1967 και το 1975. Το υπερκείμενο της κυτταροκαλλιέργειας περιείχε επιμήκεις ελικοειδείς δομές που έμοιαζαν με τις δομές που παρατηρήθηκαν σε κύτταρα νεφρών baby-hamster μετά από μόλυνση με τον "ιό Marburg". Στην πραγματικότητα, οι ερευνητές παραδέχθηκαν ότι η ασθένεια και οι αλλοιώσεις που παρήχθησαν σε πειραματόζωα από τους νέους παράγοντες έμοιαζαν με εκείνες σε πειραματόζωα που εμβολιάστηκαν με τα πρώτα επίπεδα διέλευσης του "ιού Marburg". Από κάθε άποψη, οι ερευνητές θα έπρεπε, αν μη τι άλλο, να είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είχαν "απομονώσει" τον "ιό Marburg". Αν και αυτό το συμπέρασμα θα ήταν εξίσου δόλιο, τουλάχιστον θα ταυτιζόταν με αυτό που έδειχναν τα έμμεσα ψευδοεπιστημονικά στοιχεία:
Ιογενής αιμορραγικός πυρετός στο Νότιο Σουδάν και το Βόρειο Ζαΐρ
ΜΕΤΑΞΥ Ιουλίου και Σεπτεμβρίου 1976, σποραδικά κρούσματα πυρετού με αιμορραγικές εκδηλώσεις αναφέρθηκαν στις περιοχές Nzara, Maridi και Lirangu στο νότιο Σουδάν. Τα πρώτα κρούσματα πιστεύεται ότι σημειώθηκαν σε γεωργικούς οικισμούς. Ένα ξέσπασμα παρόμοιας ασθένειας αναφέρθηκε επίσης από τη ζώνη Bumba στο βόρειο Ζαΐρ. Καθώς η επιδημία αυξανόταν σε ένταση, το ανησυχητικά υψηλό ποσοστό των κρουσμάτων που αναφέρθηκαν μεταξύ του νοσοκομειακού προσωπικού υποδήλωνε άμεση εξάπλωση της λοίμωξης από άτομο σε άτομο. Η ασθένεια ξεκίνησε με οξύ πυρετό, κακουχία, πονόλαιμο, μυϊκούς πόνους, εμετό και διάρροια. Οι βαριά προσβεβλημένοι είχαν επίσταξη, υποεπιπεφυκότιδες αιμορραγίες, αιμόπτυση, αιματέμεση και μέλαινα. Ορισμένοι ασθενείς είχαν επίσης σωματικό εξάνθημα, τρόμο και σπασμούς.
ΠΗΓΕΣ ΔΕΙΓΜΑΤΩΝ
Δείγματα από την επιδημία στο βόρειο Ζαΐρ παραπέμφθηκαν στο Microbiological Research Establishment, Porton, από τον καθηγητή S. R. Pattyn του Ινστιτούτου Τροπικής Ιατρικής της Αμβέρσας. Ήταν ένας ορός οξείας φάσης (αριθ. 718), υλικά κυτταροκαλλιέργειας και εγκέφαλοι από θηλάζοντα ποντίκια που είχαν ήδη εμβολιαστεί με τον ορό. Αργότερα λάβαμε ένα δείγμα ήπατος από τον ίδιο ασθενή και επίσης 5 δείγματα αίματος οξείας φάσης από το Ζαΐρ μέσω του καθηγητή Pattyn. Τα δείγµατα από το νότιο Σουδάν συλλέχθηκαν κυρίως στο νοσοκοµείο Maridi και µας εστάλησαν απευθείας από τους Dr Babiker el Tahir, Dr D. H. Smith, Dr K. Jones και Dr M. Cornet, οι οποίοι βρίσκονταν εκεί για να ερευνήσουν. Αποτελούνταν από 3 επιχρίσματα λαιμού, 3 δείγματα ούρων, 6 δείγματα αίματος οξείας φάσης και δείγματα ορού ανάρρωσης. Τα δείγματα αυτά στάλθηκαν σε ξηρό πάγο ή σε υγρό άζωτο. Τρία εργαστήρια που ασχολήθηκαν με προκαταρκτικές μελέτες σχετικά με τον αιτιολογικό παράγοντα ανέφεραν την απομόνωση ενός ιού που ήταν μορφολογικά παρόμοιος με τον ιό Marburg.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΩΝ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗΣ ΤΟΥ ΙΟΥ
Η απομόνωση του ιού από το αρχικό ανθρώπινο υλικό επιχειρήθηκε σε: (1) παρασκευάσματα καλλιέργειας κυττάρων Vero, (2) θηλάζοντα ποντίκια που εμβολιάστηκαν ενδοπεριτοναϊκά (i.p.) και ενδοεγκεφαλικά (i.c.) και (3) νεαρά ινδοχοιρίδια (200-250g) που εμβολιάστηκαν i.p.
Απομόνωση σε guinea pigs
Μέχρι στιγμής έχουν ληφθεί 5 απομονώσεις του αιτιολογικού παράγοντα σε χοίρους: Τα guinea pigs που εμβολιάστηκαν με αυτά τα δείγματα απέκτησαν πυρετό 40-5°C μετά από περίοδο επώασης 4-7 ημερών. Η εμπύρετη ασθένεια διήρκεσε 4-5 ημέρες κατά τη διάρκεια των οποίων τα ινδικά χοιρίδια δεν ευδοκίμησαν και έδειχναν άρρωστα. 1 από τα 12 ινδικά χοιρίδια που εμβολιάστηκαν με το αρχικό υλικό πέθανε τη 12η ημέρα μετά τον εμβολιασμό. Τα άλλα 11 ινδικά χοιρίδια ανέκαμψαν αργά και στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι είχαν αντισώματα ανιχνεύσιμα με τεστ αντισωμάτων φθορισμού σε τίτλους που κυμαίνονταν από 1/64 έως 1/128. Όταν ολόκληρο ηπαρινισμένο αίμα από εμπύρετα ινδικά χοιρίδια εμβολιάστηκε i.p. σε άλλα guinea pigs προκάλεσε παρόμοια εμπύρετη ασθένεια.
Ιστοπαθολογικά ευρήματα
Ήπαρ:-Υπήρχαν πολυάριθμες εστίες νέκρωσης που δεν είχαν σταθερή λοβιακή κατανομή και αποτελούνταν από ομάδες ηπατικών κυττάρων που υπέστησαν υαλώδη εκφύλιση και νέκρωση. Σε ορισμένα από τα εκφυλισμένα κύτταρα υπήρχαν μικρά πλειομορφικά ηωσινόφιλα σώματα στο κυτταρόπλασμα, τα οποία ήταν θετικά στο περιοδικό οξύ/Schiff και χρωματίζονταν έντονα κόκκινα με την τεχνική Machiavello, αλλά δεν χρωματίζονταν μεταχρωματικά με Giemsa. Τα κύτταρα Kupffer ήταν διευρυμένα, ορισμένα ιγμορίδια περιείχαν λεμφοκύτταρα και οι περιακρορριζικές περιοχές ήταν έντονα διηθημένες από λεμφορητικά κύτταρα.
Σπλήνας και λεμφαδένες.-Υπήρχε εκτεταμένη εξάντληση του λεμφικού ιστού των θυλάκων, ο οποίος περιείχε μικρές ζώνες νέκρωσης. Μεγάλος αριθμός μακροφάγων συσσωρευόταν στους κόλπους.
Πνεύμονες.-Οι αλλαγές στους πνεύμονες ήταν ελαφρές: τοπική πάχυνση και διήθηση των μεσοκυψελιδικών διαφραγμάτων από λεμφοκυτταρικά κύτταρα.
Άλλα όργανα.-Δεν εντοπίστηκαν αλλοιώσεις στον εγκέφαλο, τους νεφρούς ή τα επινεφρίδια.
Ηλεκτρονική Μικροσκοπία του ήπατος
Μικρά κοµµάτια ήπατος από ένα ινδικό χοιρίδιο που θανατώθηκε 5 ηµέρες µετά τον εµβολιασµό σταθεροποιήθηκαν σε τετροξείδιο του οσµίου 1%. Υπερλεπτοµερείς τοµές χρωµατίστηκαν µε οξικό ουρανύλιο και κιτρικό µόλυβδο και εξετάστηκαν στο ηλεκτρονικό µικροσκόπιο. Στην Εικ. 1 φαίνονται δοµές εντυπωσιακά παρόµοιες µε εκείνες που παρατηρούνται στα συκώτια ινδικών χοιριδίων και πιθήκων που µολύνθηκαν πειραµατικά µε τον ιό Marburg.
Απομόνωση σε ποντίκια
Οι εγκέφαλοι από θηλάζοντα ποντίκια που αρρώστησαν μετά τον εμβολιασμό τους με ορό οξείας φάσης από τον καθηγητή Pattyn στην Αμβέρσα εμβολιάστηκαν εκ νέου σε τέσσερις γέννες θηλαζόντων ποντικιών. Τα ποντίκια άρχισαν να πεθαίνουν την 1η ημέρα και ήταν όλα νεκρά την 9η ημέρα. Αυτό το υλικό διέλευσης ποντικιών δεν έχει ακόμη διερευνηθεί περαιτέρω. Προτείνουμε να εμβολιάσουμε αυτό το υλικό σε ινδόχοιρους για να δούμε αν θα αναπτυχθεί η χαρακτηριστική λοίμωξη πριν επιχειρήσουμε περαιτέρω μελέτες σε ποντίκια.
Μελέτες κυτταρικής καλλιέργειας
Η απομόνωση από τα αρχικά δείγματα ορού και αίματος επιχειρήθηκε επίσης σε παρασκευάσματα καλλιεργημένων κυττάρων Vero. Παρατηρήθηκε μερική κυτταροπαθητική επίδραση σε μικροσκοπική εξέταση χαμηλής ισχύος. Το αποτέλεσμα αυτό δεν εξελίχθηκε σε πλήρη καταστροφή του κυτταρικού φύλλου και θα μπορούσε να αποδοθεί σε τοξική επίδραση των εμβολιασμένων δειγμάτων. Υπήρξε, ωστόσο, μια ευδιάκριτη αλλαγή χρώματος στο μέσο τριών από αυτές τις καλλιέργειες. Μέχρι την 6η ή 7η ημέρα μετά τον εμβολιασμό έγιναν αισθητά πιο όξινες από τις καλλιέργειες ελέγχου. Όταν νεαρά γκινέζια εμβολιάστηκαν με αυτές τις τρεις κυτταρικές καλλιέργειες, αναπτύχθηκε εμπύρετο νόσημα μετά από 4-6 ημέρες.
Η ηλεκτρονική μικροσκοπική εξέταση του υγρού της κυτταροκαλλιέργειας αποκάλυψε επιμήκεις ελικοειδείς δομές (εικόνες 2 και 3) , οι οποίες έμοιαζαν με τις δομές που παρατηρήθηκαν στα κύτταρα των νεφρών του baby-hamster μετά από μόλυνση με τον ιό Marburg.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Η ηλεκτρονική μικροσκοπία του μολυσμένου ήπατος guineapig και του υλικού κυτταροκαλλιέργειας αποκάλυψε δομές με εντυπωσιακή ομοιότητα με τον ιό Marburg. Η νόσος και οι αλλοιώσεις που προκαλούνται στα guineapig από τους νέους παράγοντες μοιάζουν με εκείνες στα γκινεάπιγκ που έχουν εμβολιαστεί με πρώιμα επίπεδα διέλευσης του ιού Marburg. Οι αλλοιώσεις σε ένα δείγμα ήπατος που ελήφθη κατά τη νεκροψία από έναν από τους ασθενείς του Ζαΐρ ήταν πολύ παρόμοιες με εκείνες που δημιουργήθηκαν στο ήπαρ πειραματικά μολυσμένων guineapig. Μέχρι στιγμής, δεν έχουμε θετικά στοιχεία που να υποδηλώνουν ότι οι ιοί που απομονώθηκαν από το βόρειο Ζαΐρ και το νότιο Σουδάν σχετίζονται ορολογικά με το στέλεχος του ιού Μάρμπουργκ που απομονώθηκε το 1967. 18 αναρρωτικοί οροί που συλλέχθηκαν στο Σουδάν είχαν φθορίζοντες τίτλους αντισωμάτων που κυμαίνονταν από 1/4 έως 1/128 έναντι ενός από τα απομονωμένα στελέχη του ιού του Ζαΐρ. Αν και οι ενδείξεις αυτές είναι µικρές, υποδηλώνουν ότι και οι δύο επιδηµίες προκλήθηκαν από ιούς που είναι συγγενείς, αν όχι πανοµοιότυποι. Βρίσκονται σε εξέλιξη μελέτες για τον προσδιορισμό της σχέσης μεταξύ των νέων απομονώσεων από το Ζαΐρ και το Σουδάν με το στέλεχος Marburg που απομονώθηκε το 1967.
doi: 10.1016/s0140-6736 (77) 92001-3.
Η επιμονή του ΠΟΥ για επανεξέταση των στοιχείων οδήγησε τελικά στην εμπλοκή και της ομάδας του CDC στην Ατλάντα, προκειμένου να έχει τον τελικό λόγο για το αν οι "απομονώσεις" στην Αμβέρσα αποτελούνταν από έναν νέο "ιό" ή όχι. Στο έγγραφο του CDC αναφέρεται ότι το Porton Down έστειλε ένα δείγμα αίματος στο CDC. Όπως και στις προηγούμενες μελέτες, το δείγμα αυτό εμβολιάστηκε επίσης σε κύτταρα Vero. Για άλλη μια φορά, δεν περιγράφηκαν λεπτομερώς οι διαδικασίες καθαρισμού ούτε δόθηκε ποτέ η ακριβής σύνθεση των υλικών καλλιέργειας κυττάρων που χρησιμοποιήθηκαν. Μετά την παρατήρηση ενός "διακριτού" CPE, το μη καθαρισμένο υπερκείμενο υγρό χρησιμοποιήθηκε για απεικόνιση με ΗΜ. Οι ερευνητές δήλωσαν ότι παρατήρησαν μεγάλο αριθμό νηματοειδών σωματιδίων, η διάμετρος των οποίων ήταν περίπου 100 nm και το μήκος τους κυμαινόταν από 300 nm έως περισσότερα από 1500 nm. Αυτή είναι μια αρκετά μεγάλη διαφορά στο εύρος μεγέθους των σωματιδίων, η οποία θα έδειχνε ότι δεν είναι ομόλογα και θα μπορούσαν ενδεχομένως να είναι πολλοί διαφορετικοί "ιοί" ή/και μικρόβια. Οι ερευνητές σημείωσαν επίσης ότι, σε όλες τις λεπτομέρειες, τα σωματίδια αυτά ήταν δυσδιάκριτα από εκείνα που είχαν παρατηρηθεί στις προηγούμενες επιδημίες του "ιού" του Μάρμπουργκ. Ακόμη και η εξέταση του ηπατικού ιστού έδειξε τις ίδιες δομές που παρατηρήθηκαν στα συκώτια ανθρώπων και ινδικών χοιριδίων από τις επιδημίες Μάρμπουργκ του 1967 και του 1975. Τα μόνα αποδεικτικά στοιχεία για μια προτεινόμενη διαφορά μεταξύ αυτού που τελικά ανακηρύχθηκε Έμπολα και του "ιού" του Μάρμπουργκ ήταν τα αποτελέσματα από τις δοκιμές αντισωμάτων έμμεσου ανοσοφθορισμού, οι οποίες, όπως υποδηλώνει το όνομα, είναι μια μορφή ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗΣ απόδειξης που χρησιμοποιεί μη ειδικές χημικές αντιδράσεις. Στην πραγματικότητα, οι ερευνητές παραδέχονται ότι υπήρξε μια ασθενής αντίδραση μεταξύ των δειγμάτων Μάρμπουργκ και Ζαΐρ. Ωστόσο, με βάση τα ασθενή ορολογικά στοιχεία (τα οποία έρχονται σε αντίθεση με προηγούμενα ευρήματα του Marburg) και παρά τις πολυάριθμες παραδοχές για τον εντοπισμό των ίδιων σωματιδίων που σχετίζονται με τον "ιό" του Marburg, το CDC είχε τον τελικό λόγο ότι ο "ιός" Ebola ήταν στην πραγματικότητα ένας νέος "ιός". Το δήλωσαν παρά το γεγονός ότι είναι σαφές ότι ούτε μία από τις 3 ομάδες ερευνητών δεν καθάρισε και δεν απομόνωσε στην πραγματικότητα έναν "ιό" του Έμπολα για να ξεκινήσει:
Απομόνωση και χαρακτηρισμός ενός νέου ιού που προκαλεί οξύ αιμορραγικό πυρετό στο Ζαΐρ
Μια επιδημία αιμορραγικού πυρετού με εξαιρετικά υψηλό ποσοστό θνησιμότητας εκδηλώθηκε στο νότιο Σουδάν και το βόρειο Ζαΐρ με μέγιστο ποσοστό κρουσμάτων τον Σεπτέμβριο του 1976. Μια ∆ιεθνής Επιτροπή της W.H.O. λειτούργησε στο Σουδάν και το Ζαΐρ από τον Οκτώβριο και µετά. Δείγματα αίματος και ιστών από άτομα με αιμορραγική νόσο στάλθηκαν σε εργαστήρια του Βελγίου και της Αγγλίας και τα ευρήματα αυτών των εργαστηρίων εμφανίζονται στις συνοδευτικές εκθέσεις. Ενώ τα δείγματα αυτά μελετούνταν, ο κ. E. T. W. Bowen (Microbiological Research Establishment, Porton Down) απέστειλε ένα aliquot ενός οξέος δείγματος αίματος από έναν ασθενή στο Ζαΐρ (αρ. 718, ασθενής M.E.) στο Κέντρο Ελέγχου Ασθενειών, Ατλάντα (CDC), για πρόσθετη μελέτη.
Αυτό το δείγμα, καθώς και όλα τα επόμενα οξέα δείγματα, εμβολιάστηκαν σε κύτταρα Vero (αφρικανική πράσινη μαϊμού). Τρεις ημέρες αργότερα ήταν εμφανής μια ευδιάκριτη κυτταροπαθητική μεταβολή (εστιακή στρογγυλοποίηση και διαθλαστικότητα) και μια ποσότητα υπερκείμενου υγρού αφαιρέθηκε για ηλεκτρονική μικροσκοπία αρνητικής αντίθεσης.
ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚH ΜΙΚΡΟΣΚΟΠIΑ ΚΥΤΤΑΡΙΚΩΝ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΩΝ
Τα επικαλυμμένα με άνθρακα πλέγματα επιπλέονταν διαδοχικά σε σταγονίδια του υγρού κυτταροκαλλιέργειας και, στη συνέχεια, σε 2% πυριτικοταγικό νάτριο pH 7. Παρατηρήθηκε μεγάλος αριθμός νηματοειδών σωματιδίων του ιού (εικ. 1). Η διάμετρός τους ήταν περίπου 100 nm και το μήκος τους κυμαινόταν από 300 nm έως περισσότερα από 1500 nm. Πολλά από αυτά είχαν τερματικά blebs. Τα σωματίδια είχαν κανονικές επιφανειακές προεξοχές μήκους περίπου 10 nm και όταν χρωματίστηκαν, φάνηκε ότι είχαν εσωτερικές εγκάρσιες ραβδώσεις ενδεικτικές μιας ελικοειδούς δομής πυρήνα (εικ. 2). Σε όλες τις λεπτοµέρειες, τα σωµατίδια αυτά ήταν δυσδιάκριτα από τα σωµατίδια του ιού Marburg που είχαν µελετηθεί το 1967 (αποµονώσεις από τη Γερµανία) και το 1975 (αποµόνωση από τη Νότια Αφρική). ύο χαρακτηριστικά ήταν πιο εµφανή στην αποµόνωση του Ζαΐρ του 1976: υπήρχαν περισσότερες διακλαδώσεις των νηµατοειδών σωµατιδίων (εικ. 1)- και περισσότερες ενδείξεις συνέχισης του περιβλήµατος πέρα από τα άκρα της πιο άκαµπτης εσωτερικής δοµής (εικ. 1, βέλος).
Τα κύτταρα Vero που μολύνθηκαν με την ίδια απομόνωση από το Ζαΐρ εξετάστηκαν επίσης με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο λεπτής τομής. Βρέθηκαν νηματοειδή σωματίδια του ιού να εκφύονται από την πλασματική μεμβράνη των κυττάρων (εικ. 3) και πολλά από τα κύτταρα περιείχαν σωμάτια εγκλεισμού. Αυτά τα ενδοκυτταροπλασματικά εγκλείσματα ήταν πολύπλοκα και ευδιάκριτα και αποτελούνταν από μια λεπτό ινώδη ή κοκκώδη αλεσμένη ουσία που συμπυκνωνόταν σε σωληνοειδείς δομές. Οι τελευταίες θεωρήθηκαν ως η εσωτερική ελικοειδής δομή των ώριμων σωματιδίων του ιού. Τα σωληνάρια αυτά τεμαχίστηκαν τυχαία, άλλα σε εγκάρσια τομή και άλλα γραμμικά. Τα σωματίδια του ιού σε αυτές τις τομές ήταν πανομοιότυπα με εκείνα που παρατηρήθηκαν στις απομονώσεις του 1967 και του 1975.
ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΑ ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΗΠΑΤΟΣ
Στοιχεία μόλυνσης παρατηρήθηκαν με φωτεινή μικροσκοπία σε τρία μεταθανάτια δείγματα ανθρώπινου ήπατος από το Ζαΐρ (που παραλήφθηκαν σε φορμόλη). Η μόλυνση σε δύο από αυτά επιβεβαιώθηκε με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Ήταν εμφανής η εστιακή ηωσινόφιλη ηπατοκυτταρική νέκρωση με μέτρια φλεγμονώδη διήθηση. Σε πολλά άθικτα ηπατοκύτταρα, ιδίως κοντά σε σημεία σοβαρής νέκρωσης, υπήρχαν μεγάλα κοσκινόφιλα εγκλείσματα (εικ. 4). Αυτά τα μάλλον λεία και διαθλαστικά εγκλείσματα ήταν τόσο χαρακτηριστικά που έχουν διαγνωστική σημασία. Τα δείγματα νεκροψίας με πλαστική ενσωμάτωση σε φορμόλη εξετάστηκαν με το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Μολονότι η διατήρηση του ηπατικού ιστού ήταν φτωχή, βρέθηκε μεγάλος αριθμός νηματοειδών σωματιδίων του ιού και σωμάτων εγκλεισμού (μάζες σωληναρίων) (εικ. 5), τα οποία δεν διέφεραν από εκείνα στα μολυσμένα από τον ιό Marburg ανθρώπινα συκώτιακαι συκώτια αιγοπροβάτων που μελετήθηκαν το 1967 και το 1975.
ΑΝΤΙΓΟΝΙΚΗ ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΟ MARBURG
Μια αντιγονική διαφορά μεταξύ αυτής της απομόνωσης και του Marburg '67 καταδείχθηκε με έμμεσο ανοσοφθορισμό (I.F.A.). Ένα εναιώρημα μολυσμένων κυττάρων Vero τοποθετήθηκε σε σταγόνες σε αντικειμενοφόρους πλάκες, στεγνώθηκε στον αέρα και στη συνέχεια σταθεροποιήθηκε με ακετόνη για 10 λεπτά σε θερμοκρασία δωματίου. Οι αντικειμενοφόροι πλάκες φυλάσσονταν στους -70°C έως ότου εξεταστούν. Για σύγκριση χρησιμοποιήθηκαν αντικειμενοφόροι πλάκες με αντιγόνο Marburg '67, που παρασκευάστηκαν με τον ίδιο τρόπο. Οι αμοιβαίοι τίτλοι που ελήφθησαν με ανθρώπινους ορούς ανάρρωσης που ελήφθησαν κατά τη διάρκεια των επιδημιών του 1967, 1975 και 1976 παρατίθενται στον πίνακα Ι. Με εξαίρεση μια ασθενή αντίδραση στο αντιγόνο Marburg σε αραίωση 1/4 του ορού ανάρρωσης του Ζαΐρ, η νέα απομόνωση ήταν διακριτή από τον ιό Marburg. Οι οµόλογοι τίτλοι Μάρµπουργκ 128 και 64 που ελήφθησαν µε τα αντιγόνα και τους αντιορούς του '67 και του '75 ήταν συγκρίσιµοι µε εκείνους που ανέφεραν οι Wulff και Conrad.
Παρασκευάστηκε ένας ανοσοποιητικός ορός εφάπαξ έγχυσης στον νέο παράγοντα σε ινδικά χοιρίδια και πραγματοποιήθηκαν αμοιβαίες δοκιμές I.F.A. με διαθέσιμα παρόμοια αντιδραστήρια για τον ιό Marburg. Οι αμοιβαίοι τίτλοι (πίνακας 2) επιβεβαίωσαν περαιτέρω τη διακριτότητα των δύο ιών. Μολονότι ένας από τους δύο πρώιμους ορούς ανάρρωσης από το Σουδάν έδωσε θετική αντίδραση με το αντιγόνο του Ζαΐρ (πίνακας Ι), απαιτείται περαιτέρω εργασία για να καθοριστεί εάν οι παράγοντες αιμορραγικής νόσου από τις δύο χώρες είναι πανομοιότυποι.
Ο ΙΟΣ Ebola
Με τη σύμφωνη γνώμη του καθηγητή S. R. Pattyn, Ινστιτούτο Τροπικής Ιατρικής, Αμβέρσα, και του κ. E. T. W. Bowen, Microbiological Research Establishment, Porton Down, προτείνεται η ονομασία ιός Ebola για τον νέο αυτό παράγοντα. Ο Έμπολα είναι ένας μικρός ποταμός στο Ζαΐρ που ρέει δυτικά, βόρεια του Yambuku, του χωριού καταγωγής του ασθενούς από τον οποίο ελήφθη το πρώτο απομονωμένο δείγμα. Σεβόμενοι τις εμπλεκόμενες χώρες και την έλλειψη συγκεκριμένης γνώσης της αρχικής φυσικής πηγής του ιού, προτείνεται επίσης να μη χρησιμοποιούνται ονόματα χωρών ή συγκεκριμένων πόλεων.
doi: 10.1016/s0140-6736 (77) 92000-1
Συνοπτικά:
Ο "ιός" Έμπολα ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά το 1976 κοντά στον ποταμό Έμπολα στη σημερινή Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.
Έκτοτε, ο "ιός" λέγεται ότι μολύνει κατά καιρούς ανθρώπους, οδηγώντας σε επιδημίες σε διάφορες αφρικανικές χώρες.
Ο "ιός" μεταδίδεται πρώτα στους ανθρώπους μέσω της άμεσης επαφής με το αίμα, τα σωματικά υγρά και τους ιστούς των ζώων.
Ο "ιός" Έμπολα μεταδίδεται στη συνέχεια σε άλλους ανθρώπους μέσω της άμεσης επαφής με τα σωματικά υγρά ενός ατόμου που νοσεί ή έχει πεθάνει από EVD.
Ωστόσο, ένα άτομο που έχει μολυνθεί από τον Έμπολα δεν μπορεί να μεταδώσει τη νόσο μέχρι να εμφανίσει συμπτώματα
It can be difficult to clinically distinguish EVD from other infectious diseases such as malaria, typhoid fever and meningitis
Πολλά συμπτώματα της εγκυμοσύνης και της νόσου Ebola είναι επίσης αρκετά παρόμοια
Τα συνήθη συμπτώματα περιλαμβάνουν:
Πυρετός
Κούραση
Μυϊκός πόνος
Πονοκέφαλο
Πονόλαιμος
Έμετος
Διάρροια
Εξάνθημα
Σε ορισμένες περιπτώσεις, τόσο εσωτερική όσο και εξωτερική αιμορραγία (για παράδειγμα, διαρροή από τα ούλα ή αίμα στα κόπρανα).
Τα εργαστηριακά ευρήματα περιλαμβάνουν χαμηλό αριθμό λευκών αιμοσφαιρίων και αιμοπεταλίων και αυξημένα ηπατικά ένζυμα.
Το 1976, ο Dr. Peter Piot έλαβε ένα θερμός που περιείχε φιαλίδια αίματος με ένα σημείωμα που εξηγούσε ότι το αίμα είχε ληφθεί από μια Βελγίδα καλόγρια που εργαζόταν στο Ζαΐρ.
Η ίδια και διακόσια άλλα άτομα σε μια απομακρυσμένη περιοχή του Ζαΐρ είχαν νοσήσει σοβαρά από μια μυστηριώδη ασθένεια
Ο Piot και οι συνάδελφοί του αντίκρισαν ένα μείγμα λιωμένου πάγου και αίματος, καθώς από τα δύο φιαλίδια, μόνο το ένα είχε παραμείνει άθικτο, ενώ το άλλο είχε σπάσει καθ' οδόν.
Ο Dr. Peter Piot και η ομάδα του υποπτεύθηκαν ότι η άγνωστη ασθένεια ήταν ο κίτρινος πυρετός.
Φορώντας μόνο λεπτά γάντια από λατέξ, οι επιστήμονες αφαίρεσαν δείγμα αίματος από το άθικτο φιαλίδιο και πραγματοποίησαν τις συνήθεις δοκιμές σε αυτό.
Το δείγμα αίματος ελέγχθηκε για γνωστά μικρόβια, κίτρινο πυρετό και διάφορους "ιούς" αιμορραγικού πυρετού, όπως ο Lassa, ο Marburg και ο δάγκειος πυρετός.
Κανένα από τα πιθανά μικρόβια ή «ιούς» δεν βρέθηκε στο αίμα
Στο Ηλεκτρονικό Μικροσκόπιο, ο Dr. Piot δήλωσε: "Είδαμε μια γιγαντιαία δομή σαν σκουλήκι - γιγαντιαία για τα δεδομένα των ιών".
Ο μόνος άλλος γνωστός "ιός" που είχε παρόμοιο μέγεθος και σχήμα ήταν ο "ιός του Μάρμπουργκ".
Με άλλα λόγια, ο Piot και οι συνεργάτες του βρήκαν ακριβώς τα ίδια σωματίδια που ισχυρίστηκαν ότι ήταν Marburg, αλλά δήλωσαν ότι δεν βρήκαν Marburg στα δείγματα αίματος...Εκ των υστέρων, ο Dr. Piot δήλωσε ότι ήταν τυχερός που δεν μολύνθηκε, όχι μόνο στο εργαστήριο αλλά και αργότερα, όταν έπαιρνε αίμα από ασθενείς και τους άγγιζε.
Ο Piot και οι συνεργάτες του είδαν έναν "ιό" σε σχήμα λάσο που έμοιαζε με τον "ιό" του Μάρμπουργκ - την αιτία ενός παρόμοιου τύπου αιμορραγικού πυρετού που είχε ανακαλυφθεί εννέα χρόνια νωρίτερα - αλλά δεν είχαν τη δυνατότητα να προσδιορίσουν με βεβαιότητα αν αυτό που παρατήρησαν ήταν κάτι νέο.
Οι επιστήμονες στο Porton Down άρχισαν να μελετούν το δείγμα, αλλά έστειλαν επίσης ένα δείγμα στο CDC μετά από επιμονή του ΠΟΥ.
Η ομάδα του CDC στην Ατλάντα φέρεται να έδειξε ότι η επιδημία του Γιαμπούκου προκλήθηκε από έναν άγνωστο προηγουμένως "ιό" και όχι από τον Μάρμπουργκ.
Οι ομάδες της Αμβέρσας, του Porton Down και του CDC δημοσίευσαν από κοινού έγγραφα που περιγράφουν το ρόλο τους στην ανακάλυψη του Έμπολα στο τεύχος του Lancet της 12ης Μαρτίου 1977.
Στη συνέντευξή του στο STAT, ο Piot αναγνώρισε ότι η πραγματική ανακάλυψη ανήκει στον Johnson και την ομάδα του CDC.
Ο ορός από την άρρωστη νοσοκόμα εμβολιάστηκε σε 6 νεαρά ενήλικα ποντίκια ενδοεγκεφαλικά και ενδοπεριτοναϊκά, σε 2 γέννες νεογέννητων ποντικών ενδοεγκεφαλικά και σε 10 σωληνάρια καλλιεργειών κυττάρων Vero (που αναπτύχθηκαν σε μέσο 199 που περιείχε 7,5% ορό μοσχαριού).
Ο ορός εξετάστηκε με πρόσδεση συμπληρώματος για αντισώματα κατά του "ιού Lassa" (το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό) και με εξουδετέρωση σε κύτταρα Vero για αντισώματα κατά του "ιού" του κίτρινου πυρετού (τα αντισώματα ήταν παρόντα σε αραίωση 1/30).
Κατά τη διάρκεια των πρώτων 4 ημερών παρατήρησης ορισμένα κύτταρα στον πυθμένα των περισσότερων σωλήνων αποκολλήθηκαν από τη γυάλινη επιφάνεια και παρόλο που αυτό αρχικά ερμηνεύτηκε ως μερική κυτταροπαθητική επίδραση, δεν αυξήθηκε κατά τις επόμενες ημέρες και στη συνέχεια κρίθηκε ότι ήταν μη ειδικό.
Την 5η ημέρα το μέσο ιστοκαλλιέργειας άλλαξε σε ρυθμιστικό μέσο με σουξινικό/ουξινικό οξύ (όπως περιγράφεται από τους Plaisner et al.1) χωρίς ορό.
Την 11η ημέρα παρατηρήθηκε ένα πολύ εντυπωσιακό κυτταροπαθητικό αποτέλεσμα σε αυτές τις καλλιέργειες, με τα περισσότερα κύτταρα να παραμένουν προσκολλημένα στο γυαλί και το κυτταροπαθητικό αποτέλεσμα ήταν σχεδόν πλήρες την 12η ημέρα.
Με άλλα λόγια, ο Piot και οι συνεργάτες του δεν είχαν το CPE που ήθελαν να δουν, οπότε το μέσο άλλαξε σε ένα μέσο που είναι γνωστό ότι παράγει CPE με "αρμποϊούς" και την ημέρα 12 είχαν το αποτέλεσμα που ήθελαν να δουν.Η ηλεκτρονική-μικροσκοπική εξέταση υπερλεπτών τομών αυτού του υλικού αποκάλυψε εξωκυτταρικά ευθύγραμμα και εγκάρσια σωματίδια "ιού" που μοιάζουν μορφολογικά με τον "ιό Marburg".
Αν και η υπερδομή του ηπατικού ιστού διατηρήθηκε πολύ ανεπαρκώς, παρατηρήθηκαν παρόμοια σωματίδια "ιού".
Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο παράγοντας που ήταν υπεύθυνος για την επιδημία αιμορραγικού πυρετού στην Κεντρική Αφρική ήταν είτε ο "ιός" του Μάρμπουργκ είτε ένας "ιός" ορολογικά διαφορετικός από αυτόν, ο οποίος όμως ανήκε στην ίδια ομάδα "ιών", είτε ο "ραβδοϊός" είτε ο "τοροϊός".
Δείγματα από την επιδημία στο βόρειο Ζαΐρ παραπέμφθηκαν στο Microbiological Research Establishment, Porton, από τον καθηγητή S. R. Pattyn του Ινστιτούτου Τροπικής Ιατρικής της Αμβέρσας, τα οποία ήταν ένας ορός οξείας φάσης (αριθ. 718), υλικά κυτταροκαλλιέργειας και εγκέφαλοι από θηλάζοντα ποντίκια που είχαν ήδη εμβολιαστεί με τον ορό.
Τρία εργαστήρια που ασχολήθηκαν με προκαταρκτικές μελέτες σχετικά με τον αιτιολογικό παράγοντα ανέφεραν την απομόνωση ενός "ιού" που ήταν μορφολογικά παρόμοιος με τον "ιό του Μάρμπουργκ".
Η "απομόνωση του ιού" από το αρχικό ανθρώπινο υλικό επιχειρήθηκε σε:
Παρασκευάσματα καλλιέργειας κυττάρων Vero
Τα θηλάζοντα ποντίκια εμβολιάστηκαν ενδοπεριτοναϊκά (IP) και ενδοεγκεφαλικά (IC)
Νεαρά ινδικά χοιρίδια (200-250g) εμβολιάζονται i.p.
Σε εμβολιασμένα ινδικά χοιρίδια, μια εμπύρετη ασθένεια διήρκεσε 4-5 ημέρες κατά τη διάρκεια της οποίας τα ινδικά χοιρίδια απέτυχαν να αναπτυχθούν και έδειχναν άρρωστα.
1 από τα 12 ινδικά χοιρίδια που εμβολιάστηκαν με το αρχικό υλικό πέθανε τη 12η ημέρα μετά τον εμβολιασμό , ενώ τα άλλα 11 ινδικά χοιρίδια ανέκαμψαν αργά.
Μικρά κομμάτια ήπατος από ένα ινδικό χοιρίδιο που θανατώθηκε 5 ημέρες μετά τον εμβολιασμό στερεώθηκαν σε τετροξείδιο του οσμίου 1% και παρατηρήθηκαν δομές εντυπωσιακά παρόμοιες με εκείνες που παρατηρήθηκαν στα συκώτια ινδικών χοιριδίων και πιθήκων που μολύνθηκαν πειραματικά με τον "ιό του Μάρμπουργκ ".
Οι εγκέφαλοι από θηλάζοντα ποντίκια που αρρώστησαν μετά τον εμβολιασμό τους με ορό οξείας φάσης από τον καθηγητή Pattyn στην Αμβέρσα εμβολιάστηκαν εκ νέου σε τέσσερις γέννες θηλαζόντων ποντικιών.
Τα ποντίκια άρχισαν να πεθαίνουν την 5η ημέρα και ήταν όλα νεκρά την 9η ημέρα, αλλά το υλικό αυτό δεν είχε ακόμη διερευνηθεί περαιτέρω.
Σε πειράματα κυτταροκαλλιέργειας με κύτταρα Vero, παρατηρήθηκε μερική κυτταροπαθητική επίδραση σε μικροσκοπική εξέταση χαμηλής ισχύος.
Η επίδραση αυτή δεν προχώρησε σε πλήρη καταστροφή του κυτταρικού φύλλου και θα μπορούσε να αποδοθεί σε τοξική επίδραση των εμβολιασμένων δειγμάτων.
Υπήρξε, ωστόσο, μια ευδιάκριτη αλλαγή χρώματος στο μέσο τριών από αυτές τις καλλιέργειες και από την 6η ή 7η ημέρα μετά τον εμβολιασμό έγιναν αισθητά πιο όξινες από τις καλλιέργειες ελέγχου (οι οποίες δεν καθορίστηκαν).
Η ηλεκτρονική μικροσκοπία μολυσμένου ήπατος ινδικού χοιριδίου και υλικού κυτταροκαλλιέργειας αποκάλυψε δομές με εντυπωσιακή ομοιότητα με τον "ιό Marburg"
Η ασθένεια και οι αλλοιώσεις που προκαλούνται στα ινδικά χοιρίδια από τους νέους παράγοντες μοιάζουν με εκείνες στα ινδικά χοιρίδια που έχουν εμβολιαστεί με πρώιμα επίπεδα διέλευσης του "ιού Marburg".
Οι ερευνητές δήλωσαν ότι δεν είχαν κανένα θετικό στοιχείο που να υποδηλώνει ότι οι "ιοί που απομονώθηκαν" από το βόρειο Ζαΐρ και το νότιο Σουδάν σχετίζονται ορολογικά με το στέλεχος του "ιού" του Μάρμπουργκ που απομονώθηκε το 1967 .
Με άλλα λόγια, δεν είχαν κανένα θετικό στοιχείο που να υποδηλώνει ότι ο "ιός", ο οποίος ήταν πανομοιότυπος με τον Μάρμπουργκ από κάθε άλλη άποψη, δεν ήταν ακριβώς ο ίδιος "ιός", καθώς απλά υπέθεσαν ότι οι νέες "απομονώσεις" τους ήταν διαφορετικές.Οι ερευνητές παραδέχθηκαν ότι αν και τα στοιχεία τους ήταν ελάχιστα, έδειχναν ότι και οι δύο επιδημίες προκλήθηκαν από "ιούς" που είναι συγγενείς, αν όχι πανομοιότυποι.
Ο κ. E. T. W. Bowen (Microbiological Research Establishment, Porton Down) έστειλε ένα δείγμα οξέος δείγματος αίματος από ασθενή στο Ζαΐρ (αρ. 718, ασθενής M.E.) στο Κέντρο Ελέγχου Ασθενειών, Ατλάντα, για πρόσθετη μελέτη.
Αυτό το δείγμα και όλα τα επόμενα οξέα δείγματα εμβολιάστηκαν σε κύτταρα Vero (αφρικανική πράσινη μαϊμού).
Τρεις ημέρες αργότερα ήταν εμφανής μια ευδιάκριτη κυτταροπαθητική αλλαγή (εστιακή στρογγυλοποίηση και διαθλαστικότητα) και μια ποσότητα υπερκείμενου υγρού αφαιρέθηκε για ηλεκτρονική μικροσκοπία αρνητικής αντίθεσης.
Στην ΗΜ, παρατηρήθηκε μεγάλος αριθμός νηματοειδών σωματιδίων "ιού" με διάμετρο περίπου 100 nm και μήκος που κυμαινόταν από 300 nm έως πάνω από 1500 nm.
Σε όλες τις λεπτομέρειες, τα σωματίδια αυτά ήταν δυσδιάκριτα από τα σωματίδια του "ιού Marburg " που μελετήθηκαν το 1967 (απομονώσεις από τη Γερμανία) και το 1975 (απομόνωση από τη Νότια Αφρική).
Τα κύτταρα Vero που μολύνθηκαν με την ίδια "απομόνωση" από το Ζαΐρ εξετάστηκαν επίσης με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο λεπτής τομής και τα σωματίδια του "ιού" σε αυτές τις τομές ήταν πανομοιότυπα με εκείνα που παρατηρήθηκαν στις "απομονώσεις" του 1967 και του 1975.
Αν και η διατήρηση του ηπατικού ιστού ήταν φτωχή κατά την εξέταση, βρέθηκε μεγάλος αριθμός νηματοειδών σωματιδίων «ιού» και σωμάτων εγκλεισμού (μάζες σωληναρίων), τα οποία δεν διέφεραν από εκείνα στα «μολυσμένα από τον ιό Marburg» ανθρώπινα συκώτια και συκώτια γουινέα-πιγκ που μελετήθηκαν το 1967 και το 1975.
Μια αντιγονική διαφορά μεταξύ αυτής της απομόνωσης και του Marburg '67 καταδείχθηκε με έμμεσο ανοσοφθορισμό (I.F.A.)
Με εξαίρεση μια ασθενή αντίδραση στο αντιγόνο του Μάρμπουργκ σε αραίωση 1/4 του ορού ανάρρωσης του Ζαΐρ, το νέο απομονωμένο άτομο ήταν διακριτό από τον "ιό του Μάρμπουργκ".
Όταν προσπαθεί κανείς να αποδείξει ή να διαψεύσει έναν θετικό ισχυρισμό, όπως η ύπαρξη ενός "ιού Έμπολα", όπως συνέβη στην προκειμένη περίπτωση, πρέπει πάντα να ανατρέχει στις αρχικές θεμελιώδεις εργασίες και να βλέπει αν τα επιστημονικά στοιχεία που υποστηρίζουν τον ισχυρισμό υπάρχουν πραγματικά. Η ανίχνευση της προέλευσης του "ιού Έμπολα" στις ρίζες του με οδήγησε σε τρία διαφορετικά έγγραφα από τρεις διαφορετικές ομάδες ερευνητών σε τρία διαφορετικά μέρη του κόσμου. Δεν θα πρέπει να εκπλήσσει κανέναν που κατανοεί τις ψευδοεπιστημονικές μεθόδους που χρησιμοποιεί η ιολογία ότι, σε καμία περίπτωση, καμία από τις υποβληθείσες εργασίες δεν τηρεί την επιστημονική μέθοδο. Αυτό είναι απολύτως απαραίτητο προκειμένου μια μελέτη να θεωρηθεί επιστημονική. Πουθενά σε καμία από τις εργασίες δεν καθαρίζεται και δεν απομονώνεται ποτέ σωστά ένας "ιός Έμπολα" απευθείας από τα υγρά ενός άρρωστου ξενιστή, επομένως δεν υπάρχει καμία ανεξάρτητη μεταβλητή για τους ερευνητές να μεταβάλουν και να χειριστούν προκειμένου να προσδιορίσουν την αιτία και το αποτέλεσμα. Χωρίς μια έγκυρη ανεξάρτητη μεταβλητή καθαρισμένων/απομονωμένων σωματιδίων, δεν μπορούν να υπάρξουν πραγματικές μελέτες παθογένειας που να χρησιμοποιούν μια φυσική οδό έκθεσης, επομένως δεν μπορεί να υπάρξει κανένας παθογόνος ισχυρισμός. Χωρίς κατάλληλους ελέγχους, δεν υπάρχει τρόπος να προσδιοριστεί ποιοι άλλοι συγχυτικοί παράγοντες θα μπορούσαν επίσης δυνητικά να προκαλέσουν το αποτέλεσμα που αναζητείται μέσω πειραματισμού, καθιστώντας έτσι τα αποτελέσματα που λαμβάνονται άκυρα και χωρίς νόημα.
Αυτό που κάνουν αυτοί οι ψευδοεπιστημονικοί ερευνητές είναι να προσπαθούν να παρακάμψουν την επιστημονική μέθοδο, παρουσιάζοντας κατασκευασμένα έμμεσα αποδεικτικά στοιχεία ως υποκατάστατο των πραγματικών. Είναι απατεώνες που πωλούν πλαστά αποτελέσματα. Αντί για σωστά καθαρισμένο και απομονωμένο "ιό", παίρνουμε μη καθαρισμένη σούπα κυτταρικής καλλιέργειας αναμεμειγμένη με πολλά τοξικά συστατικά, όπως κύτταρα Vero, μέσο 199 και ορό μοσχαριού 7,5%. Αντί να παρατηρήσουμε τον "ιό", έχουμε τον μη ειδικό κυτταρικό θάνατο, γνωστό ως κυτταροπαθογόνο αποτέλεσμα που αποδίδεται σε ένα αόρατο παθογόνο, το οποίο μπορεί να είναι αποτέλεσμα πολλών άλλων πραγμάτων εκτός από έναν "ιό", όπως η αλλαγή του μέσου στα μισά της διαδρομής σε ένα πιο κατάλληλο για την παραγωγή του επιθυμητού κυτταροπαθολογικού αποτελέσματος. Αντί να απεικονίζουμε μόνο τα σωματίδια που ισχυρίζονται ότι είναι ο νέος "ιός", λαμβάνουμε εικόνες ΗΜ από μη καθαρισμένα και μη απομονωμένα νηματοειδή σωματίδια που κυμαίνονται άγρια σε σχήμα και μέγεθος και τα οποία προηγουμένως συνδέονταν με τον "ιό του Μάρμπουργκ".Λαμβάνουμε ιστοπαθολογικά εργαστηριακά αποτελέσματα που δείχνουν τα ίδια ευρήματα που προέκυψαν από τη διερεύνηση του "ιού" του Μάρμπουργκ μια δεκαετία πριν. Έχουμε μη ειδικά έμμεσα αποτελέσματα αντισωμάτων που χρησιμοποιούνται για να ισχυριστούν ότι ο "ιός" είναι ένας νέος "ιός" της ίδιας οικογένειας με τον "ιό" του Μάρμπουργκ, παρόλο που τα άλλα έμμεσα ευρήματα θα έπρεπε να οδηγήσουν στο συμπέρασμα ότι είτε είχαν αποκαλύψει τον ίδιο "ιό" είτε ότι τα αποτελέσματα και στις δύο περιπτώσεις ήταν πλαστά. Με άλλα λόγια, οι ερευνητές βρήκαν τα ίδια ακριβώς σωματίδια σε εικόνες ΗΜ που σχετίζονται με περιπτώσεις των ίδιων ακριβώς συμπτωμάτων της νόσου που αποδίδονται στο Μάρμπουργκ (και σε πολλές άλλες ασθένειες), αλλά καθώς τα αποτελέσματα των αντισωμάτων δεν ταυτίζονταν, αντί να αμφισβητήσουν την αξιοπιστία των προηγούμενων ευρημάτων του Μάρμπουργκ, οι ερευνητές αποφάσισαν ότι αυτό που είχαν ήταν ένας νέος "ιός" αντ' αυτού. Οτιδήποτε για να διατηρηθεί η ιστορία ζωντανή.
Ωστόσο, αν πάει κανείς πίσω για να ερευνήσει τον "ιό του Μάρμπουργκ", θα δει ότι χρησιμοποιήθηκαν ακριβώς οι ίδιες ψευδοεπιστημονικές πρακτικές, όπου κανένας "ιός" δεν καθαρίστηκε και δεν απομονώθηκε ποτέ και τα ίδια σωματίδια που ανήκουν στη λύσσα ταυτοποιήθηκαν ως Μάρμπουργκ. Αν κάποιος εξετάσει τον "ιό της λύσσας", θα δει το ίδιο μοτίβο να διαδραματίζεται, και ούτω καθεξής και ούτω καθεξής, καθώς αυτό το ίχνος ανιχνεύεται όσο πιο πίσω μπορεί να φτάσει. Ο ίδιος κύκλος εξαπάτησης συνεχίζεται, όπου τα ίδια συμπτώματα της ασθένειας λαμβάνουν ένα νέο όνομα που συνδέεται με παρόμοια ή/και πανομοιότυπα σωματίδια με βάση έμμεσα και αντιφατικά αποτελέσματα αντισωμάτων. Αυτό που δεν θα βρει κανείς ποτέ είναι άμεση απόδειξη για την ύπαρξη οποιουδήποτε "ιού" που τηρεί την επιστημονική μέθοδο. Το μόνο που θα βρει κανείς είναι ψευδοεπιστημονική φαντασία που πλασάρεται ως επιστημονικό γεγονός.
Με όλα αυτά να έχουν ειπωθεί, αφήστε αυτό να είναι η απάντησή μου σε οποιονδήποτε ισχυρίζεται ότι πρέπει πρώτα να μολύνουμε σκόπιμα τους εαυτούς μας για να πούμε ότι δεν υπάρχουν επιστημονικές αποδείξεις για την ύπαρξη οποιουδήποτε "ιού". Αυτό είναι ανόητο και απολύτως οπισθοδρομικό. Το βάρος της απόδειξης πέφτει σε όποιον κάνει τον θετικό ισχυρισμό ότι υπάρχει ένας "ιός" και πρέπει να προσκομίσει τα στοιχεία που υποστηρίζουν τον ισχυρισμό του προκειμένου να τον δικαιολογήσει. Αυτό λογικά προϋποθέτει ότι τα επιστημονικά στοιχεία για την ύπαρξη του "ιού" Έμπολα περιέχονται στα πρωτότυπα ερευνητικά έγγραφα. Έκανα τη δύσκολη δουλειά γι' αυτούς τους ανθρώπους και εντόπισα τις αρχικές μελέτες που χρησιμοποιήθηκαν για την τεκμηρίωση της ύπαρξης ενός "ιού Έμπολα". Έχω δείξει ότι, σε καμία χρονική στιγμή, δεν τηρήθηκε ποτέ η επιστημονική μέθοδος, ούτε καθαρίστηκαν και απομονώθηκαν ποτέ σωστά τα σωματίδια που θεωρήθηκαν ότι είναι ο Έμπολα, ούτε αποδείχθηκαν παθογόνα με φυσικό τρόπο. Αν κάποιος διαφωνεί με αυτή την εκτίμηση, έχω μια πρόταση. Παρακαλώ, δείξτε μου στις τρεις εργασίες που μοιράστηκα παραπάνω, όπου η επιστημονική μέθοδος εφαρμόστηκε και τηρήθηκε από την αρχή. Δείξτε μου πού οι ερευνητές καθάρισαν και απομόνωσαν τον "ιό" απευθείας από τον άρρωστο ξενιστή. Δείξτε μου ότι τα σωματίδια στις εικόνες ΗΜ αποτελούνται μόνο από τον "ιό" και τίποτε άλλο. Δείξτε μου ότι αυτά τα καθαρισμένα και απομονωμένα σωματίδια μπορούν να αρρωστήσουν έναν κατάλληλο ξενιστή με φυσικό τρόπο και όχι με ενέσεις μη καθαρισμένων τοξινών απευθείας στον εγκέφαλο. Δείξτε μου πού τα αποτελέσματα αναπαράγονται και επαναλαμβάνονται σε μεγάλη κλίμακα χρησιμοποιώντας τους κατάλληλους ελέγχους, όπως θα έπρεπε να αναμένεται από κάθε επιστημονική προσπάθεια. Εάν οποιοδήποτε άτομο που ισχυρίζεται την ύπαρξη ενός "ιού Έμπολα" μπορεί να μου δείξει πού σε αυτές τις εργασίες αποδείχθηκε επιστημονικά ότι ο "ιός Έμπολα" υπάρχει με την τήρηση της επιστημονικής μεθόδου, τότε θα πάω στην Αφρική για να μολυνθώ σκόπιμα με δικά μου έξοδα. Βέβαια, σε εκείνο το σημείο θα έχουν αποδείξει την υπόθεσή τους, καθιστώντας έτσι το ταξίδι μου στην Αφρική ένα ακριβό αλλά άσκοπο και δυνητικά επικίνδυνο εγχείρημα για μένα. Ωστόσο, αν δεν μπορέσουν να αποδείξουν ότι αυτά τα στοιχεία περιέχονται σε αυτά τα τρία έγγραφα, θα παραδεχτούν ότι τα επιστημονικά στοιχεία που αποδεικνύουν την ύπαρξη ενός "ιού Έμπολα" δεν υπάρχουν πουθενά και θα προσβλέπω σε ένα δωρεάν ταξίδι πρώτης θέσης σε σαφάρι στην Αφρική.
Υπάρχει κανείς αποδέκτης;
Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, μοιραστείτε το, εγγραφείτε για να λαμβάνετε περισσότερο περιεχόμενο και αν θέλετε να στηρίξετε το συνεχές έργο μου, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον παρακάτω σύνδεσμο.
—Δικτυογραφία:
The Ebola “Virus” Part 1 – ViroLIEgy
https://viroliegy.com/2022/09/26/the-ebola-virus-part-1/
Thank you so much! Unfortunately, I don't remember the name, but Judy Mikovits claimed that while they were creating this weapon at the Fort Detrick laboratory, they would take a drop of an antiparasitic drug every day. You could verify this by asking her personally—perhaps via email—while she is still with us!