Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Baxter Dmitry, 27 Οκτωβρίου 2025

Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσίευση στο Journal of Death and Dying, το Υπουργείο Υγείας του Καναδά (Health Canada) αποκάλυψε ένα σχέδιο «εξοικονόμησης» που είναι τόσο βάναυσο όσο και άνευ προηγουμένου. Όπως περιγράφει λεπτομερώς η Kelsi Sheren, η ανάλυση αποκαλύπτει ότι από το 2027 έως το 2047, η κυβέρνηση προβλέπεται να εξοικονομήσει το συγκλονιστικό ποσό των 1,273 τρισεκατομμυρίων δολαρίων — όχι μέσω καινοτομίας ή βελτίωσης της υγειονομικής περίθαλψης — αλλά μέσω του θανάτου.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, περισσότεροι από 14 εκατομμύρια Καναδοί θα θανατωθούν μέσω του προγράμματος Ιατρικής Βοήθειας στο Θάνατο (MAiD), αντί να λάβουν παρηγορητική φροντίδα ή ψυχική υγειονομική περίθαλψη.

Ας αφομοιώσουμε αυτόν τον αριθμό: 14,7 εκατομμύρια ανθρώπινα όντα που θα θανατωθούν από το κράτος.

Η ανάλυση αποκαλύπτει την ωμή σκληρότητα που κρύβεται πίσω από τη γραφειοκρατική γλώσσα.

Πάνω από εννέα εκατομμύρια αναμένεται να είναι ηλικιωμένοι — οι γονείς μας, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, η γενιά που έχτισε τη χώρα. Άλλα τέσσερα εκατομμύρια προβλέπεται να είναι άτομα που πάσχουν από ψυχικές ασθένειες ή έχουν αυτοκτονικές σκέψεις — άνθρωποι που θα έπρεπε να λαμβάνουν συμπόνια και θεραπεία, όχι μια θανατηφόρα ένεση που χρηματοδοτείται από την κυβέρνηση. Τριακόσιες χιλιάδες προβλέπεται να είναι αυτόχθονες, συνεχίζοντας έναν αιώνιο κύκλο κρατικά επιβεβλημένης εξόντωσης που μεταμφιέζεται ως «φροντίδα». Οι υπόλοιποι είναι οι ξεχασμένοι — οι τοξικομανείς, οι φτωχοί, οι άστεγοι. Όσοι κάποτε έπεσαν στις ρωγμές, τώρα ωθούνται σκόπιμα μέσα από αυτές.

Αυτό που βιώνουμε δεν είναι συμπόνια — είναι ένα σχέδιο μείωσης του πληθυσμού που μεταμφιέζεται ως μεταρρύθμιση της υγειονομικής περίθαλψης. Εδώ και χρόνια, οι ελίτ μιλούν με ευφημισμούς για «βιωσιμότητα», «κατανομή πόρων» και «μείωση του ανθρώπινου αντίκτυπου».

Όμως πίσω από αυτή την αποστειρωμένη γλώσσα κρύβεται η ίδια φιλοσοφία που οδήγησε στα προγράμματα ευγονικής τον περασμένο αιώνα: ότι ορισμένες ζωές δεν αξίζουν πλέον το κόστος της διατήρησής τους. Αυτό είναι το νέο πρόσωπο του ελέγχου του πληθυσμού — καθαρό, κλινικό και χρηματοδοτούμενο από τους φορολογούμενους.

Αυτό είναι που ανέφερε ο Bill Gates πριν από χρόνια, όταν εξήγησε με ψυχραιμία ότι θα χρειαστούν «επιτροπές θανάτου» για να παραμείνουν τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης «βιώσιμα». Η ιδέα είχε απορριφθεί τότε ως μια δυστοπική συνωμοσία.

Σήμερα, όμως, βλέπουμε να εγκαθίστανται αθόρυβα ακριβώς αυτοί οι μηχανισμοί — επιτροπές, κατευθυντήριες γραμμές και αναλύσεις κόστους-οφέλους που αποφασίζουν ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει στο όνομα της δημοσιονομικής αποδοτικότητας. Οι αρχιτέκτονες αυτού του συστήματος το αποκαλούν «ελέος». Στην πραγματικότητα, πρόκειται για την οικονομική ορθολογικοποίηση του θανάτου.

Και δεν σταματάει στον Καναδά. Παρόμοιες συζητήσεις λαμβάνουν χώρα σε ολόκληρη τη Δύση, από την Εθνική Υπηρεσία Υγείας του Ηνωμένου Βασιλείου έως αμερικανικά κέντρα μελετών που υποστηρίζουν τη «βελτιστοποίηση του κόστους στο τέλος της ζωής». Διαδίδεται μια αφήγηση που παρουσιάζει την ευθανασία ως ενδυνάμωση, ενώ συγκαλύπτει το γεγονός ότι το ίδιο το σύστημα ήταν αυτό που προκάλεσε την απόγνωση εξ αρχής. Όταν οι άνθρωποι συνθλίβονται από τον πληθωρισμό, την απομόνωση και την ψυχική κατάρρευση, το κράτος δεν έρχεται να τους βοηθήσει, αλλά με μια σύριγγα.

Τα στοιχεία είναι διαθέσιμα για να τα δει ο καθένας. Τα περιοδικά SAGE Journal και Journal of Death and Dying το καθιστούν σαφές: δεν πρόκειται για συμπόνια — πρόκειται για έλεγχο. Η μεγάλη αναδιάρθρωση της ανθρωπότητας δεν συνοδεύεται πάντα από πολέμους ή πανδημίες. Μερικές φορές έρχεται μεταμφιεσμένη ως καλοσύνη, ψιθυρισμένη στη γλώσσα της «επιλογής» και της «αξιοπρέπειας».

Αλλά μην ξεγελιέστε — αυτό που χτίζεται για τον Καναδά, και σύντομα για τον υπόλοιπο κόσμο, είναι ένα σύστημα ελεγχόμενης παρακμής, όπου η ανθρώπινη ζωή περιορίζεται σε μια γραμμή ενός ισολογισμού.

Οι ελίτ έχουν κηρύξει ανοιχτή κυνηγετική περίοδο εναντίον των ευάλωτων. Και αν δεν υψώσουμε τη φωνή μας, θα το αποκαλέσουν πρόοδο.

Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, μοιραστείτε το, εγγραφείτε για να λαμβάνετε περισσότερο περιεχόμενο και αν θέλετε να στηρίξετε το συνεχές έργο μου, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον παρακάτω σύνδεσμο.

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

—Δικτυογραφία:

HORRIFYING: Canada’s $1.2 Trillion ‘Depopulation Plan’ Exposed: Gov’t Plot to Euthanize 14.7 Million Citizens Uncovered

Exposing The Darkness

HORRIFYING: Canada’s $1.2 Trillion ‘Depopulation Plan’ Exposed: Gov’t Plot to Euthanize 14.7 Million Citizens Uncovered

Exposing The Darkness is a reader-supported publication. To support my work, please consider becoming a paid subscriber…

Read more

9 months ago · 357 likes · 105 comments · Lioness of Judah Ministry

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Unbekoming | 6 Ιουλίου 2026

Αποδεχόμαστε την πραγματικότητα του κόσμου όπως μας παρουσιάζεται.

Christof, «The Truman Show»

I. Το Κουτί με το Κακάο

Στην ταινία του Peter Weir «The Truman Show» (1998), ένας άνδρας που μεγάλωσε σε ένα πλατό ζωντανής μετάδοσης από τη γέννησή του ανακαλύπτει ότι ολόκληρη η ζωή του έχει σκηνοθετηθεί για το τηλεοπτικό κοινό. Προς το τέλος της ταινίας, λαμβάνει χώρα η ακόλουθη σκηνή.

Η Meryl στέκεται στον πάγκο της κουζίνας με την πλάτη στραμμένη προς τον σύζυγό της. Αυτός έχει καταρρεύσει. Έχει περάσει όλο το πρωί προσπαθώντας να ονομάσει αυτό που δεν μπορεί να ονομάσει: ότι οι άνθρωποι του λένε ψέματα, ότι ο γάμος του μοιάζει σκηνοθετημένος, ότι η πόλη στην οποία γεννήθηκε έχει ένα όριο που δεν του επιτράπηκε ποτέ να περάσει. Την κοιτάζει με τον τρόπο που κοιτάζεις ένα αποδεικτικό στοιχείο.

Αυτή γυρίζει από τον πάγκο. Χαμογελάει χωρίς να απευθύνεται σε κανέναν από όσους βρίσκονται στο δωμάτιο. Παίρνει ένα κουτί κακάο, το κρατά προς μια κάμερα που ο σύζυγός της δεν μπορεί να δει, και αρχίζει να διαβάζει την ετικέτα.

«Γιατί δεν με αφήνεις να σου φτιάξω λίγο από αυτό το νέο ρόφημα Mococoa; Απόλυτα φυσικοί κόκκοι κακάου από τις ψηλότερες πλαγιές του Όρους Νικαράγουα. Χωρίς τεχνητά γλυκαντικά.»

Η σκηνή διαρκεί ίσως δέκα δευτερόλεπτα. Είναι η στιγμή που η ταινία αποκαλύπτει ολόκληρη την αρχιτεκτονική της. Η Meryl είναι μια πληρωμένη ηθοποιός. Ξέρει ότι λέει ψέματα, και το ξέρει από την πρώτη μέρα του οκταετούς συμβολαίου της. Αυτό που αποκαλύπτει η ταινία σε αυτή τη σκηνή δεν είναι το ψέμα καθεαυτό, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αυτό απαγγέλλεται, το γεγονός ότι ένα άτομο που πληρώνεται για να εξαπατά εδώ και οκτώ χρόνια δεν μπορεί να αυτοσχεδιάσει όταν ο στόχος αρχίζει να κάνει ερωτήσεις που δεν προβλέπονται στο πρόγραμμα. Τίποτα στη σκηνή δεν απευθύνεται στον Truman. Όλη η παράσταση στοχεύει πέρα από αυτόν, σε κάτι που δεν μπορεί να δει. Και ο Truman, για μισό δευτερόλεπτο, το αντιλαμβάνεται αυτό.

Στο παιδιατρικό ιατρείο επαναλαμβάνεται καθημερινά η ίδια σκηνή.

Η παιδίατρος στέκεται μπροστά στη μητέρα με ένα πλαστικοποιημένο πρόγραμμα. Απαγγέλλει τις παρεμβάσεις που πρέπει να γίνουν σε αυτό το ραντεβού. Δύο μήνες. Τέσσερις μήνες. Έξι μήνες. Δώδεκα. Η απαγγελία είναι επαγγελματική και θερμή, παραδίδεται με οπτική επαφή και λεξιλόγιο φροντίδας. Η μητέρα, εξαντλημένη, κρατώντας ένα μωρό που έκλαιγε πριν από πέντε λεπτά και θα ξανακλάψει σε δέκα, δέχεται τα λόγια ως φροντίδα.

Η απαγγελία δεν απευθύνεται στη μητέρα.

Η απαγγελία απευθύνεται στο πλαίσιο που εκπαίδευσε την παιδίατρο: την επιτροπή κατευθυντήριων οδηγιών, τα μαθήματα συνεχιζόμενης ιατρικής εκπαίδευσης, τα φύλλα οδηγιών χρήσης που συντάσσονται από τα νομικά τμήματα των κατασκευαστών, την επιτροπή αδειοδότησης που θα της αφαιρέσει το δικαίωμα άσκησης του επαγγέλματος αν παρεκκλίνει. Δεν λέει ψέματα. Δεν έχει απομνημονεύσει ένα σενάριο που έγραψε κάποιος που έχει γνωρίσει ποτέ. Της έχουν τροφοδοτήσει αυτές τις λέξεις κατά τη διάρκεια μιας δεκαετίας εκπαίδευσης και μιας καριέρας επαγγελματικής επιμόρφωσης. Αυτή είναι η σκηνή της Meryl. Το κακάο είναι το πρόγραμμα. Η κάμερα στην οποία διαβάζει βρίσκεται πίσω από τον ώμο της μητέρας, πίσω από τον τοίχο του εξεταστηρίου, σε μια αίθουσα συσκέψεων ενός κτιρίου γραφείων σε ένα προάστιο που η μητέρα δεν θα επισκεφτεί ποτέ.

Και η μητέρα, αν είναι παρούσα, αντιλαμβάνεται εκείνη τη μισή δευτερόλεπτο. Έρχεται και φεύγει σε μια αναλαμπή. Κάτι δεν πάει καλά. Οι λέξεις δεν απευθύνονται ακριβώς σε αυτήν. Η ανησυχία στη φωνή του παιδίατρου είναι αληθινή, αλλά στρέφεται προς κάπου που εκείνη δεν μπορεί να δει. Η μητέρα καταχωρεί την παρατήρηση στην ευρύτερη κατηγορία μικρών παρατηρήσεων του μυαλού της: «Είμαι παρανοϊκή», «Είμαι κουρασμένη», «Το σκέφτομαι υπερβολικά», και το ραντεβού συνεχίζεται.

Ο τρόμος του «The Truman Show»¹ δεν ήταν ποτέ ο θόλος. Ο θόλος ήταν ένα κοστολόγιο κατασκευής. Ο τρόμος ήταν η ταχύτητα με την οποία ένας άνθρωπος, στον οποίο έχουν δοθεί αποδείξεις για μια ψεύτικη πραγματικότητα, επιστρέφει τις αποδείξεις αυτές και επανεντάσσεται στην καθημερινότητά του. Ο Truman το κάνει στα πρώτα λεπτά της ταινίας. Ένα λαμπτήρας του σκηνικού με την επιγραφή «SIRIUS» πέφτει από τον ουρανό και προσγειώνεται στα πόδια του. Το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου του δίνει την εξήγηση πριν προλάβει να ολοκληρώσει την ερώτηση που σχηματίζεται στο λαιμό του. Επιστρέφει το αστέρι στον τεχνικό του στούντιο και οδηγεί προς τη δουλειά του.

Το παιδιατρικό ιατρείο λειτουργεί με το ίδιο πρόγραμμα.

Το αστέρι που πέφτει στο παιδιατρικό περιβάλλον είναι μικρό. Ένα εξάνθημα μετά το ραντεβού των δύο μηνών. Μια αλλαγή στον ύπνο του παιδιού. Ένα κλάμα που ακούγεται διαφορετικό. Μια οπισθοδρόμηση για την οποία η μητέρα δεν έχει λόγια. Η εξήγηση έρχεται πριν προλάβει να ολοκληρωθεί η ερώτηση. Φυσιολογική αντίδραση. Αναπτυξιακή φάση. Ευαίσθητο παιδί. Η συσχέτιση δεν ισοδυναμεί με αιτιώδη συνάφεια. Κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Η δεύτερη δόση πρέπει να χορηγηθεί τον επόμενο μήνα. Η μητέρα, η οποία εδώ και μια δεκαετία έχει συνηθίσει να δέχεται αυτές τις εξηγήσεις ως φροντίδα, τις αντιλαμβάνεται ως φροντίδα. Επιστρέφει το αστέρι και οδηγεί προς τη δουλειά της.

Αυτό το δοκίμιο αφορά το γιατί τα στοιχεία της ψευδούς πραγματικότητας δεν ξυπνούν κανέναν. Αφορά έναν μηχανισμό που η ταινία ονόμασε με μεγαλύτερη ακρίβεια από ό,τι κατάφερε οποιοδήποτε ιατρικό περιοδικό. Αφορά τους φρουρούς που αγαπούν τον αιχμάλωτο, και γιατί η αγάπη τους, πραγματική και ειλικρινής και με κάθε συλλαβή να έχει νόημα, είναι το πιο αποτελεσματικό τείχος που έχτισε ποτέ το παράδειγμα.

II. Το Sea Haven είναι πραγματικά ωραίο

Το κλουβί στην ταινία είναι όμορφο. Βιτρίνες σε παστέλ χρώματα. Καιρός που συμπεριφέρεται καλά. Φράχτες που βάφονται κάθε άνοιξη. Γείτονες που χαιρετούν. Μια σύζυγος που μαγειρεύει. Ένας καλύτερος φίλος που φτάνει με μια εξάδα μπύρες όταν τον χρειάζονται. Μια δουλειά που πληρώνει. Μια μητέρα που θυμάται την επέτειο του θανάτου του πατέρα. Η πόλη ονομάζεται Sea Haven και έχει σχεδιαστεί για να λείπει σε κάποιον.

Η ιδιοφυΐα του σχεδιασμού έγκειται στο ότι στον Truman δεν λένε ποτέ «όχι». Αυτός αποφασίζει να μην φύγει. Αυτός αποφασίζει ότι το νερό είναι επικίνδυνο. Αποφασίζει ότι τα Φίτζι είναι πολύ μακριά. Αποφασίζει ότι η σύζυγός του είναι αρκετή. Αποφασίζει ότι η δουλειά είναι εντάξει. Κάθε απόφαση φαίνεται, από μέσα, σαν δική του. Η «μηχανική» συμβαίνει πριν από τις αποφάσεις, στον φόβο που εγκαταστάθηκε στην παιδική ηλικία, στην αφίσα στο ταξιδιωτικό γραφείο, στην ξαφνική κυκλοφοριακή συμφόρηση, στις δασικές πυρκαγιές και στις διαρροές χημικών που εμφανίζονται τη στιγμή που προσπαθεί να φύγει. Η πόλη δεν τον περιορίζει. Η πόλη τον πείθει να αυτοσυγκρατηθεί.

Το παιδιατρικό μοντέλο έχει σχεδιαστεί με τον ίδιο τρόπο.

Η αίθουσα αναμονής είναι ζεστή. Στους τοίχους υπάρχουν ζωγραφιές με κραγιόνια. Η ρεσεψιονίστ ξέρει το όνομα του παιδιού. Η νοσοκόμα ζυγίζει το παιδί με μια γνήσια τρυφερότητα. Η παιδίατρος σκύβει στο ύψος του παιδιού και το ρωτάει πώς νιώθει. Το ιατρείο είναι καθαρό, φωτεινό και προσαρμοσμένο για μια μητέρα που φτάνει με ένα μικρό ανθρωπάκι που προσπαθεί να μην πληγώσει. Το ιατρείο δεν είναι φυλακή. Τίποτα σε αυτό δεν μοιάζει με φυλακή. Αυτός είναι ο σχεδιασμός.

Οι άνθρωποι μέσα στο ιατρείο δεν λένε ψέματα. Είναι οι φύλακες, και αγαπούν τον αιχμάλωτο. Η παιδίατρος επέλεξε αυτό το επάγγελμα επειδή ήθελε να βοηθά τα παιδιά. Εκπαιδεύτηκε για πάνω από μια δεκαετία. Έχει διαβάσει τις μελέτες που της ανατέθηκαν, παρακολούθησε τα απαιτούμενα συνέδρια και ολοκλήρωσε τα προγράμματα συνεχιζόμενης εκπαίδευσης που διασφαλίζουν ότι η άδεια άσκησης του επαγγέλματός της παραμένει ενεργή. Πιστεύει ότι το πρόγραμμα που ακολουθεί μειώνει τον πόνο. Ποτέ δεν της έχουν δείξει τις μελέτες που θα αμφισβητούσαν την πεποίθησή της, επειδή οι μελέτες που διαβάζει είναι αυτές που δεν θα την αμφισβητούσαν. Το πληροφοριακό περιβάλλον που τη διαμόρφωσε είναι κλειστό στην κορυφή. Δεν βλέπει την οροφή. Βλέπει μόνο τους τοίχους μέσα στους οποίους βρίσκεται, και πιστεύει ότι οι τοίχοι είναι ο κόσμος.

Αυτή είναι η «φρουρός» της μητέρας. Είναι η παιδίατρος που επέλεξε η μητέρα επειδή της τη σύστησε μια φίλη, επειδή το ιατρείο ήταν κοντά, επειδή η παιδίατρος απαντούσε υπομονετικά στις ερωτήσεις της, επειδή ήταν θερμή. Η μητέρα δεν επέλεξε κάποια αιχμάλωτη. Επέλεξε μια θερμή, ικανή, καλά καταρτισμένη γιατρό. Έχει δίκιο. Η γιατρός είναι ακριβώς αυτό που επέλεξε η μητέρα, αλλά επίσης, χωρίς να το γνωρίζουν καμία από τις δύο, μια «αιχμάλωτη» του ίδιου παραδείγματος.

Πίσω από την παιδίατρο στέκεται ένας δεύτερος φύλακας. Η ίδια η μητέρα της μητέρας.

Η γιαγιά εμπιστεύεται την παιδιατρική επειδή τα παιδιά της, αυτή η μητέρα και τα αδέλφια της, επέζησαν την παιδική τους ηλικία ακολουθώντας το πρόγραμμα εκείνης της γενιάς. Η γιαγιά είχε ακούσει την ίδια εξήγηση από τον δικό της παιδίατρο τριάντα χρόνια νωρίτερα. Την ακολούθησε. Τα παιδιά της επέζησαν. Η γιαγιά βιώνει το πρόγραμμα ως αυτό που κράτησε τα παιδιά της ζωντανά, και βιώνει την διστακτικότητα της κόρης της ως προσβολή προς τη δική της φροντίδα. Όταν η κόρη θέτει μια προσεκτική ερώτηση, η απάντηση της γιαγιάς, συχνά ευγενική και συχνά εκφρασμένη ως ανησυχία για το εγγόνι, αποτελεί υπεράσπιση της δικής της ιστορίας ως μητέρας. Η γιαγιά είναι φρουρός. Αγαπά τον αιχμάλωτο. Δεν ξέρει ότι φρουρεί κάτι.

Πίσω από τη γιαγιά στέκεται μια τρίτη φρουρός. Οι φίλες της μητέρας, συγκεντρωμένες σε μια μικρή ομάδα γύρω από μια ομάδα παιχνιδιού ή μια ομάδα μητέρων ή την πύλη ενός σχολείου. Η ομάδα λειτουργεί με ένα κοινό λεξιλόγιο. Τα εμβόλια έχουν γίνει. Το πρόγραμμα τηρείται. Το παιδί είναι προστατευμένο. Η μητέρα που τα έχει κάνει όλα αυτά είναι καλή μητέρα. Η μητέρα που δεν τα έχει κάνει είναι ύποπτη μητέρα. Έχει διαβάσει κάτι. Έχει ψάξει στο διαδίκτυο. Είναι μία από αυτές τις μητέρες. Η ομάδα δεν χρειάζεται να πει τίποτα από όλα αυτά φωναχτά. Η μητέρα γνωρίζει το λεξιλόγιο, γιατί μεγάλωσε μέσα σε αυτό. Ακούει την παύση όταν διστάζει. Νιώθει την αλλαγή της ατμόσφαιρας στο δωμάτιο. Είναι φρουρός για τις άλλες μητέρες, και οι άλλες μητέρες είναι φρουροί για εκείνη. Καμία από αυτές δεν λέει ψέματα. Όλες αγαπούν τα παιδιά τους. Όλος ο μηχανισμός λειτουργεί με βάση την αγάπη.

Πίσω από τις φίλες στέκονται η νοσοκόμα του σχολείου, η ρεσεψιονίστ του παιδιατρικού ιατρείου, η επισκέπτρια υγείας, ο φαρμακοποιός που εκτυπώνει την ετικέτα, και η κυβερνητική εκστρατεία που χρηματοδοτεί την αφίσα στον τοίχο του ιατρείου. Ο καθένας είναι θερμός και ικανός, και σε όλους έχουν τροφοδοτηθεί οι κατάλληλες λέξεις. Καμία από αυτές, σε κανένα σημείο της αλυσίδας, δεν βρίσκεται σε ένα δωμάτιο όπου λέγεται ένα ψέμα. Το ψέμα κατασκευάστηκε κάπου όπου οι φρουροί δεν πήγαν ποτέ: σε μια αίθουσα συνεδριάσεων στο Κένιλγουορθ του Νιου Τζέρσεϊ· σε ένα γραφείο στο CDC· σε μια σύμβαση που υπογράφηκε το 1986² και η οποία απέκλεισε την ένεση από το συνηθισμένο σύστημα αστικής ευθύνης και της ανέθεσε έναν Ειδικό Διαμεσολαβητή και ένα ταμείο αποζημίωσης. Το ψέμα κατασκευάστηκε πριν από δεκαετίες και μεταδόθηκε μέσω μιας αλυσίδας επαγγελματιών που δεν γνωρίζουν ότι βρίσκονται μέσα σε αυτήν.

Γι’ αυτό το παράδειγμα είναι άτρωτο από έξω. Οι φρουροί εργάζονται δωρεάν, εννοούν κάθε συλλαβή από όσα λένε, αγαπούν τον αιχμάλωτο και είναι οι ίδιοι, οι περισσότεροι από αυτούς, αιχμάλωτοι, εκπαιδευμένοι, πιστοποιημένοι και αμειβόμενοι για να κρατούν ο ένας τον άλλον στη θέση του μέσα σε μια πόλη της οποίας τα όρια κανένας τους δεν μπορεί να δει.

III. Η πληγή που δημιουργήθηκε από νωρίς

Η πιο σκληρή αποκάλυψη της ταινίας έρχεται στα σαράντα λεπτά.

Ο Truman είναι τριάντα ετών. Έχει σύζυγο, δουλειά, υποθήκη και έναν φόβο για το νερό τόσο απόλυτο που δεν μπορεί να περάσει μια γέφυρα χωρίς να πάθει υπεραερισμό. Ο φόβος αυτός παρουσιάζεται, σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, ως ένα δεδομένο για τον ίδιο. Ο Truman φοβάται το νερό. Όλοι στο Sea Haven το γνωρίζουν αυτό. Η σύζυγός του το γνωρίζει. Η μητέρα του το γνωρίζει. Το ξέρει και ο ταξιδιωτικός πράκτορας, γι’ αυτό και η αφίσα στον τοίχο του γραφείου του δείχνει ένα αεροπλάνο που χτυπιέται από κεραυνό με τη λεζάντα: «ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΕΣΕΝΑ».

Στη συνέχεια, η ταινία δείχνει πώς εμφυτεύτηκε ο φόβος.

Όταν ο Truman ήταν επτά ετών, ο σκηνοθέτης σκηνοθέτησε τον πνιγμό του πατέρα του. Ένα μικρό σκάφος. Μια ξαφνική καταιγίδα. Ο πατέρας παρασύρεται στη θάλασσα και εξαφανίζεται μέσα στο νερό μπροστά στα μάτια του παιδιού. Το παιδί ουρλιάζει. Το παιδί παρακολουθεί. Το παιδί μεγαλώνει με έναν ενσταλαγμένο τρόμο για το μέσο που αποτελεί τη μόνη οδό διαφυγής από την πόλη.

Ο φόβος δεν είναι ένα γεγονός που αφορά τον Truman. Ο φόβος είναι μια απόφαση που ελήφθη για τον Truman σε ένα δωμάτιο ελέγχου πριν ακόμα μπορέσει να σχηματίσει προτάσεις, και εκτελέστηκε από ενήλικες που τον αγαπούσαν ή που πληρώνονταν για να φαίνονται σαν να τον αγαπούσαν. Η ιδιοφυΐα της εγκατάστασης έγκειται στο ότι ο Truman θυμάται το τραύμα. Ξέρει ακριβώς γιατί φοβάται. Η ανάμνηση είναι πραγματική. Ο πατέρας πέθανε. Το νερό τον σκότωσε. Η ανάμνηση επισκιάζει το σχέδιο.

Ο αντίστοιχος στην παιδιατρική είναι ο Charles Richet.

Ο Richet ήταν Γάλλος φυσιολόγος ο οποίος, γύρω στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού, ταξίδεψε με τον Πρίγκιπα Αλβέρτο του Μονακό και άρχισε να ενδιαφέρεται για την τοξίνη που εκκρίνει το πορτογαλικό πλοίο του πολέμου. Επιστρέφοντας στο εργαστήριό του στο Παρίσι, έκανε ενέσεις σε σκύλους με ένα διάλυμα που προέρχονταν από θαλάσσιες ανεμώνες. Τα σκυλιά ανέχθηκαν την πρώτη ένεση. Εβδομάδες αργότερα, χορήγησε στα ίδια σκυλιά μια δεύτερη, πολύ μικρότερη δόση. Τα σκυλιά πέθαναν μέσα σε λίγα λεπτά, καταρρέοντας σε αυτό που περιέγραψε ως μια βίαιη, συστηματική αντίδραση, δυσανάλογη σε σχέση με οποιαδήποτε δόση που είχε επιτρέψει την επιβίωση την πρώτη φορά. Ονόμασε το φαινόμενο «αναφυλαξία», από τα ελληνικά «ανα» (ενάντια) και «φύλαξη» (προστασία). Η ένεση, σύμφωνα με τον ίδιο τον όρο που επινόησε, δημιουργούσε το αντίθετο της προστασίας.

Ο Richet έλαβε το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής το 1913 για το έργο αυτό.³

Η ανακάλυψη αυτή δεν είναι ασαφής. Αποτελεί τη θεμελιώδη παρατήρηση ενός ολόκληρου υποκλάδου. Διδάσκεται στις ιατρικές σχολές με την «αποστειρωμένη» ονομασία «αναφυλακτικό σοκ», δηλαδή την οξεία αλλεργική κατάσταση έκτακτης ανάγκης που απαιτεί ένεση επινεφρίνης. Αυτό που δεν διδάσκεται είναι ο ευρύτερος ισχυρισμός του Richet. Η οδός της ένεσης παρακάμπτει τις οδούς μέσω των οποίων ο οργανισμός συνήθως έρχεται σε επαφή με ξένες πρωτεΐνες, δηλαδή μέσω του εντέρου και των επιφανειών των αεραγωγών, όπου οι πρωτεΐνες αυτές διασπώνται και εισάγονται σταδιακά πριν φτάσουν στην κυκλοφορία του αίματος. Όταν μια ξένη πρωτεΐνη εισέρχεται απευθείας στους ιστούς, ο οργανισμός την αναγνωρίζει ως απειλή και αποθηκεύει την πληροφορία. Μια δεύτερη έκθεση, ακόμη και μικρότερη από την πρώτη, προκαλεί ισχυρότερη αντίδραση από την πρώτη. Ο μηχανισμός αυτός επιβεβαιώθηκε γρήγορα και σε άλλα είδη, και μέχρι το 1920 δεν αμφισβητούνταν πλέον στη φυσιολογική βιβλιογραφία.

Στη συνέχεια, όμως, παραγκωνίστηκε.

Ο μηχανισμός παραγκωνίστηκε επειδή εμπλέκονταν η ίδια η ένεση. Εάν η εισαγωγή ξένων πρωτεϊνών μέσω του δέρματος προκαλεί ευαισθητοποίηση και εάν η ευαισθητοποίηση προκαλεί ολοένα και πιο σοβαρές αντιδράσεις σε επακόλουθες εκθέσεις, το τρέχον πρόγραμμα εμβολιασμού, το οποίο προβλέπει τη χορήγηση περισσότερων από δύο δωδεκάδων δόσεων ενέσιμου υλικού κατά τα δύο πρώτα χρόνια της ζωής ενός παιδιού, αποτελεί ένα πρόγραμμα τεχνητής ευαισθητοποίησης. Το σύγχρονο πρόγραμμα δεν είναι πανομοιότυπο με τα πειράματα του Richet. Οι περισσότερες παιδικές ενέσεις περιέχουν πλέον αλουμινένια ανοσοενισχυτικά, τα οποία προστίθενται στη σύνθεση ακριβώς επειδή ενισχύουν την αντίδραση του οργανισμού στο ενέσιμο υλικό. Αυτό που απέδειξε ο Richet με την πρωτεΐνη χωρίς ανοσοενισχυτικό έχει ενταθεί σκόπιμα, δεν έχει μετριαστεί. Οι παθήσεις που το κατεστημένο συγκεντρώνει πλέον υπό τις ετικέτες «αυτοάνοσες» και «ατοπικές» —από το έκζεμα και το άσθμα έως τη κοιλιοκάκη (coeliac), τον διαβήτη τύπου 1, τη ρευματοειδή αρθρίτιδα και έναν ολοένα και μακρύτερο κατάλογο χρόνιων φλεγμονωδών παθήσεων που το παιδί φέρει πλέον για όλη του τη ζωή— είναι ο οργανισμός που κάνει αυτό που έκαναν τα σκυλιά του Richet. Η αντίδραση δεν αποτελεί δυσλειτουργία. Ο οργανισμός αντιδρά όπως αντιδρά κάθε οργανισμός όταν ξένες πρωτεΐνες εισάγονται επανειλημμένα στους ιστούς του. Ο όρος «αυτοάνοσο» αναδιατυπώνει τον μηχανισμό του Richet ως σφάλμα του παιδιού και, με αυτόν τον τρόπο, απαλλάσσει την ένεση από κάθε ευθύνη.

Η πληγή δημιουργήθηκε νωρίς. Η πληγή δεν αποτελεί γεγονός που αφορά το παιδί. Το τραύμα είναι μια απόφαση που ελήφθη για το παιδί σε ένα δωμάτιο ελέγχου πριν το παιδί μπορέσει να σχηματίσει προτάσεις, και εκτελέστηκε από ενήλικες που αγαπούν το παιδί ή που πληρώνονται για να φαίνονται σαν να το αγαπούν.

Ο Truman θυμάται τον πνιγμό του πατέρα του. Η μητέρα θυμάται το ραντεβού των δύο μηνών, των τεσσάρων μηνών, των έξι μηνών, των δώδεκα. Οι αναμνήσεις είναι πραγματικές. Οι ερμηνείες δόθηκαν στο ίδιο δωμάτιο όπου δημιουργήθηκαν οι αναμνήσεις. Ο φόβος του Truman για το νερό του παρουσιάστηκε ως μια συνηθισμένη αντίδραση τραύματος σε μια συνηθισμένη καταστροφή. Το έκζεμα του παιδιού παρουσιάζεται στη μητέρα ως μια περίεργη ευαισθησία, ατυχής και άσχετη. Η παρουσίαση αυτή συσκοτίζει το σχέδιο.

Η ένεση είναι το πρώτο εμπόδιο που συναντά το παιδί. Έρχεται πριν το παιδί μπορέσει να μιλήσει ή να δώσει τη συγκατάθεσή του, και οι φρουροί συγκεντρώνονται γύρω της για να βοηθήσουν το παιδί να την εκλάβει ως τον κόσμο.

IV. Όλοι θα έπρεπε να είναι στο κόλπο

Προς το τέλος της ταινίας, ο Truman και ο καλύτερός του φίλος, ο Marlon, πίνουν σε μια ημιτελή γέφυρα με θέα στη θάλασσα. Ο Truman καταρρέει. Προσπαθεί να εξηγήσει αυτό που έχει αρχίσει να παρατηρεί: τους βρόχους στην κυκλοφορία, τη γυναίκα με το ποδήλατο που κάνει κύκλους στο ίδιο τετράγωνο, τη βροχή που ακολουθεί αυτόν και μόνο αυτόν. Ρωτάει τον Marlon αν κάτι από όλα αυτά είναι αληθινό.

Ο Marlon σκύβει προς το μέρος του με την τρυφερότητα ενός παλιού φίλου. Βάζει το χέρι του στον ώμο του Truman. Τον κοιτάζει στα μάτια και του λέει:

«Το τελευταίο πράγμα που θα έκανα ποτέ είναι να σου πω ψέματα.»

Στη συνέχεια, η ταινία μεταβαίνει στον Christof, τον σκηνοθέτη και δημιουργό της εκπομπής, ο οποίος προφέρει ακριβώς αυτή τη φράση σε ένα ακουστικό κρυμμένο στο αυτί του Marlon. Ο Marlon προφέρει τις λέξεις μισό δευτερόλεπτο αφότου ο Christof του τις υποδείξει. Το πρόσωπο του Marlon, τη στιγμή που οι λέξεις βγαίνουν από το στόμα του, είναι ένα πρόσωπο βρεγμένο από αληθινά δάκρυα. Πιστεύει αυτό που λέει. Πάντα το πίστευε. Ο Marlon είναι ο παλιότερος φίλος του Truman. Ο Marlon τον αγαπάει. Ο Marlon ακολουθεί το σενάριο. Και τα τρία είναι αληθινά ταυτόχρονα.

Η φράση που προφέρει ο Marlon είναι η πιο επικίνδυνη φράση της ταινίας. Ο κίνδυνος της φράσης δεν έγκειται στην αλήθεια ή την ψευδότητά της. Είναι η μόνη φράση στη ζωή του Truman ικανή να κρατήσει ολόκληρη την κατασκευή ενωμένη. Αν ο Marlon λέει την αλήθεια, αν το τελευταίο πράγμα που θα έκανε ο παλιότερος φίλος του είναι να του πει ψέματα, τότε όλα όσα έχει αρχίσει να παρατηρεί ο Truman πρέπει να εξηγηθούν με διαφορετικό τρόπο. Η περίεργη απαγγελία της συζύγου του, τα αυτοκίνητα που κάνουν βρόχους, η βροχή που τον ακολουθεί, ο ανελκυστήρας που ανοίγει σε έναν διάδρομο πίσω από τη σκηνή, όλα αυτά πρέπει να εξηγηθούν με έναν τρόπο που να μην απαιτεί ο Marlon να λέει ψέματα. Διότι αν ο Marlon λέει ψέματα, τότε όλοι όσοι ο Truman έχει αγαπήσει ποτέ λένε ψέματα. Η σύζυγος. Η μητέρα. Ο ταξιδιωτικός πράκτορας. Ο γείτονας που χαιρετάει. Ο δάσκαλος που του είπε ότι δεν είχε μείνει τίποτα να εξερευνήσει. Όλοι θα έπρεπε να είναι στο κόλπο.

Αυτή η φράση, «όλοι θα έπρεπε να είναι στο κόλπο», είναι το τείχος.

Το τείχος δεν αποτελείται από αποδείξεις. Ο Truman έχει αποδείξεις: οι κυκλοφοριακές ουρές, ο ανελκυστήρας, η βροχή. Είναι ένας άντρας με ένα σωρό αποδείξεις, που κάθεται πάνω σε μια γέφυρα μαζί με τον άνθρωπο που αγαπάει περισσότερο στον κόσμο. Το εμπόδιο αποτελείται από το κόστος της αποδοχής του τι θα σήμαιναν τα αποδεικτικά στοιχεία. Και το κόστος είναι: όλοι στην ιστορία πρέπει είτε να λένε ψέματα είτε να έχουν εξαπατηθεί. Ζητείται από τον εγκέφαλο του Truman να αποδεχτεί μια προδοσία τόσο ολοκληρωτική, που ο νους, οποιοσδήποτε νους, θα πληρώσει σχεδόν οποιοδήποτε τίμημα για να την αποφύγει.

Ο Leon Festinger περιέγραψε τον μηχανισμό το 1956. ⁴ Είχε περάσει το χειμώνα του 1954 ενσωματωμένος σε μια μικρή ομάδα του Σικάγου, ο ηγέτης της οποίας είχε προβλέψει μια συγκεκριμένη ημερομηνία κατά την οποία μια πλημμύρα θα κατέστρεφε τον κόσμο και ένα ιπτάμενο δίσκο θα έσωζε τους πιστούς. Η ημερομηνία έφτασε. Η πλημμύρα δεν ήρθε. Ο δίσκος δεν εμφανίστηκε. Ο Festinger περίμενε ότι η ομάδα θα διαλυόταν από ντροπή. Συνέβη το αντίθετο. Τα περισσότερα μέλη ενέτειναν την πίστη τους. Βγήκαν στους δρόμους και άρχισαν να στρατολογούν πιο έντονα από ό,τι ποτέ πριν αποτύχει η προφητεία. Η διάψευση τροφοδοτήθηκε στη μηχανή και βγήκε ως καύσιμο.

Η εξήγηση του Festinger ήταν ότι η ομάδα, μέχρι την ημέρα της προφητείας, είχε επενδύσει πάρα πολλά για να αποχωρήσει. Είχαν παραιτηθεί από τις δουλειές τους, είχαν αφήσει τους συζύγους τους, είχαν χαρίσει τα υπάρχοντά τους και είχαν πει σε όλους όσους γνώριζαν τι επρόκειτο να συμβεί. Η αλήθεια, όταν έφτασε, έφτασε μαζί με έναν λογαριασμό. Το τίμημα ήταν: όλα όσα εγκατέλειψες, τα εγκατέλειψες για το τίποτα, και όλοι όσοι το είπες, τώρα σε κοιτάζουν. Ο νους επέλεξε την πιο ήπια, πιο ευγενική εκδοχή. Έφτασε ένα νέο μήνυμα μέσω του ηγέτη, ότι οι πιστοί είχαν δείξει τόση πίστη, ώστε το φως τους είχε εξαπλωθεί σε όλη τη γη και ο Θεός την είχε γλιτώσει από την καταστροφή. Η πίστη κατάπιε την αντίρρηση.

Η παιδιατρική περίπτωση ακολουθεί τον ίδιο μηχανισμό.

Για να αποδεχτεί ότι η ένεση ήταν αυτή που άλλαξε το παιδί της, η μητέρα πρέπει να αποδεχτεί ένα τίμημα που δεν μπορεί να πληρώσει. Ο παιδίατρός της είτε έλεγε ψέματα είτε είχε παραπλανηθεί: αυτός του οποίου το όνομα έγραψε στα έντυπα, στο ιατρείο του οποίου οδηγούσε για χρόνια, του οποίου την καλοσύνη προς το παιδί της είχε δει με τα ίδια της τα μάτια. Η ίδια της η μητέρα, που την συμβούλευε για το πρόγραμμα των ραντεβού, είτε έλεγε ψέματα είτε είχε παραπλανηθεί. Το ίδιο ισχύει και για τη φίλη της στην ομάδα παιχνιδιού, την επισκέπτρια υγείας, τη σχολική νοσοκόμα, την κυβερνητική εκστρατεία, την επιτροπή παιδιατρικών κατευθυντήριων οδηγιών. Μια αλυσίδα γυναικών, των οποίων η ζεστασιά ήταν αληθινή, η αγάπη για το παιδί της ήταν αληθινή, η ικανότητά τους ήταν αληθινή, παρέδωσαν το παιδί της σε έναν κίνδυνο που δεν γνώριζαν ότι προκαλούσαν. Και η ίδια μετέφερε το παιδί της στο ραντεβού. Υπέγραψε τη συγκατάθεση. Κράτησε το παιδί ακίνητο. Ό,τι και αν συνέβη, συνέβη επειδή έφερε το παιδί στο δωμάτιο και επέτρεψε την παρέμβαση.

Αυτό είναι το κόστος, και είναι ο λογαριασμός από τον οποίο το μυαλό διστάζει πριν ακόμη το μυαλό συνειδητοποιήσει τη διστακτικότητα. Η αντίδραση του νου, τη στιγμή που φτάνει ο λογαριασμός, δεν είναι να αμφισβητήσει τα στοιχεία. Η αντίδρασή του είναι να κηρύξει τον λογαριασμό αδύνατο και να συμπεράνει, αμέσως και χωρίς να το εκφράσει με λόγια, ότι τα στοιχεία πρέπει επομένως να είναι κάτι άλλο. Η πιο μικρή, πιο ευγενική ιστορία φτάνει με την ταχύτητα των δακρύων του Marlon. Αναπτυξιακή φάση. Ευαίσθητο παιδί. Η συσχέτιση δεν είναι αιτιώδης συνάφεια. Κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Η παλαιότερη φίλη της μητέρας, καθισμένη σε μια ημιτελή γέφυρα με ένα κουτάκι μπύρας, την κοιτάζει στα μάτια και της λέει ότι το τελευταίο πράγμα που θα έκανε ποτέ είναι να της πει ψέματα. Το εννοεί, όπως και ο παιδίατρος και η γιαγιά, και αυτό είναι που κάνει το κόστος αδύνατο να πληρωθεί και το τείχος αδιαπέραστο.

Το πρότυπο βασίζεται στην αγάπη, που χορηγείται σύμφωνα με σενάριο, από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν ότι ακολουθούν σενάριο.

Γι’ αυτό τα στοιχεία δεν ξυπνούν κανέναν. Τα στοιχεία μπαίνουν σε ένα δωμάτιο όπου ήδη υπάρχουν ένας γάμος, μια φιλία, ένας δεσμός μητέρας-κόρης, μια δεκαετία εμπιστοσύνης σε έναν γιατρό και μια εικόνα του εαυτού που περιστρέφεται γύρω από το να είναι καλή μητέρα. Τους ζητείται να νικήσουν όλα αυτά μεμιάς, δεν μπορούν, και σπάνια τους δίνεται καν η ευκαιρία να ακουστούν. Ο νους διστάζει μπροστά στο κόστος και επιστρέφει το αστέρι πριν προλάβει να ολοκληρωθεί η ερώτηση.

V. Το Αστέρι που πέφτει

Η ταινία ξεκινά με ένα αστέρι που πέφτει από τον ουρανό.

Ένα φως σκηνής με την επιγραφή SIRIUS πέφτει από τον ψεύτικο ουρανό και συντρίβεται στο πεζοδρόμιο μπροστά από το σπίτι του Truman. Πλησιάζει. Μαζεύει ένα κομμάτι. Το γυρίζει στο χέρι του. Η ετικέτα είναι χαραγμένη στο μέταλλο. Κρατάει ένα κομμάτι του ουρανού. Τότε ανοίγει το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου και εξηγεί, χωρίς παύση, ότι ένα αεροσκάφος έχει χάσει εξαρτήματα στην περιοχή. Η εξήγηση είναι αδύναμη. Η εξήγηση είναι ανοησία. Η εξήγηση δεν χρειάζεται να είναι καλή. Πρέπει να φτάσει πριν προλάβει να διατυπωθεί η ερώτηση.

Ο Truman μπαίνει στο αυτοκίνητο και πηγαίνει στη δουλειά.

Αυτή η σκηνή είναι ολόκληρη η ταινία. Το πρότυπο δεν εξαρτάται από την έλλειψη αστεριών. Τα αστέρια πέφτουν συνεχώς. Αυτό από το οποίο εξαρτάται το πρότυπο είναι ότι η εξήγηση φτάνει στον πολίτη πιο γρήγορα από ό,τι χρειάζεται για να ολοκληρωθεί η ερώτηση. Το πρωί και η διαδρομή προς τη δουλειά είναι και τα δύο προγραμματισμένα. Το ραδιόφωνο είναι ανοιχτό. Το αστέρι είναι βαρύ στο χέρι για περίπου τέσσερα δευτερόλεπτα. Στη συνέχεια, επιστρέφεται.

Το παιδιατρικό αστέρι πέφτει χωρίς σφραγίδα. Πέφτει ως εξάνθημα μετά το ραντεβού των δύο μηνών. Ως πυρετός που διαρκεί περισσότερο από ό,τι ανέφερε το φυλλάδιο. Ως αλλαγή στα μάτια του παιδιού. Ως μια νύχτα που η μητέρα δεν κοιμάται. Ως ένα ορόσημο που δεν φτάνει. Ως διάγνωση που εκδίδεται χρόνια αργότερα από έναν ειδικό που δεν ρωτά τι συνέβη τα πρώτα δύο χρόνια και δεν θα το καταγράψει αν του ζητηθεί. Σε κάθε περίπτωση, η μητέρα βρίσκεται μέσα σε ένα χρονοδιάγραμμα. Ο παιδίατρος απαντά πριν ολοκληρωθεί η ερώτηση. Πίσω από τη φωνή της, άλλες φωνές έχουν ήδη αρχίσει να απαντούν, της γιαγιάς και της φίλης από την ομάδα παιχνιδιού, με κάθε απάντηση να φτάνει πριν ολοκληρωθεί η προηγούμενη. Η μητέρα, εξαντλημένη, δεν έχει τέσσερα δευτερόλεπτα για να κρατήσει το αστέρι. Πρέπει να βάλει το παιδί στο αυτοκίνητο.

Το δοκίμιο τελειώνει εκεί όπου τελειώνουν όλα τα δοκίμια αυτού του έργου. Δεν υπάρχει κανένα επιχείρημα που να νικήσει τους φρουρούς. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη που να αθωώνει τον Festinger. Αυτό που υπάρχει, και που ήταν πάντα διαθέσιμο, είναι το μισό δευτερόλεπτο.

Το μισό δευτερόλεπτο είναι αυτό που έχει ο Truman στην κουζίνα με τη Meryl πριν αυτή πάρει το κακάο. Είναι αυτό που έχει στη γέφυρα με τον Marlon πριν αφήσει την πρόταση να περάσει. Είναι αυτό που έχει στο αυτοκίνητο με τη σύζυγό του πριν αυτή αρχίσει να απαριθμεί τα ραντεβού που έχει προγραμματίσει για το Σαββατοκύριακό τους. Σε κάθε μία από αυτές τις στιγμές, μια εξήγηση φτάνει πιο γρήγορα από την ερώτηση. Ο Truman έχει την επιλογή να κρατήσει το αστέρι για ένα ακόμα δευτερόλεπτο πριν το επιστρέψει. Όχι για να διαφωνήσει, όχι για να ξεφύγει. Μόνο για να το κρατήσει.

Δεν το κάνει αυτό μέχρι την τελευταία πράξη της ταινίας. Και ακόμα και τότε, δεν κρατά το αστέρι επειδή τον έπεισαν να το κρατήσει. Το κρατά επειδή το κόστος του να συνεχίσει να το επιστρέφει έχει τελικά ξεπεράσει το κόστος του να το κρατήσει. Ο γάμος του έχει ήδη καταρρεύσει. Ο καλύτερός του φίλος ακολουθεί ήδη το σενάριο. Η μητέρα του ακολουθεί ήδη το σενάριο. Δεν έχει μείνει τίποτα να διαφυλάξει. Ανεβαίνει σε μια μικρή βάρκα και πλέει προς έναν τοίχο που όλοι στη ζωή του του έχουν πει ότι είναι ο ορίζοντας.

Αυτή δεν είναι μια στρατηγική που μπορεί να δοθεί σε οποιονδήποτε.

Αυτό που μπορεί να προταθεί είναι η «πρακτική του μισού δευτερολέπτου». Όταν ο παιδίατρος απαντά σε μια ερώτηση πριν αυτή ολοκληρωθεί, κρατήστε την απάντηση στο μυαλό σας για ένα ακόμη δευτερόλεπτο πριν την εκφράσετε. Όταν η γιαγιά σε καθησυχάζει με μια ιστορία για τα δικά της παιδιά πριν από τριάντα χρόνια, κράτα αυτή την καθησύχαση για ένα ακόμα δευτερόλεπτο πριν την αποδεχτείς. Όταν η φίλη σου στην ομάδα παιχνιδιού κάνει μια παύση πριν απαντήσει σε μια ερώτηση σχετικά με το πρόγραμμα, πρόσεξε αυτή την παύση. Όταν το έκζεμα του παιδιού αποκαλείται «ευαισθησία» και το πρόγραμμα για το επόμενο ραντεβού τοποθετείται στο χέρι της μητέρας την ίδια στιγμή, παρατηρήστε ότι δύο αντικείμενα έφτασαν στο χέρι ταυτόχρονα και ότι αυτό που αποκαλείται «εξήγηση» είχε τη μορφή μιας απόσπασης της προσοχής. Κανένα από αυτά δεν αποτελεί απόδειξη ή αιτία για καβγά. Το καθένα είναι μισό δευτερόλεπτο που πριν δεν ήταν διαθέσιμο. Μισό δευτερόλεπτο δεν είναι πολύ. Αν συσσωρευτούν αρκετά από αυτά στο ίδιο σώμα, το σώμα αρχίζει να αντιλαμβάνεται αυτό που το πρότυπο πάντα βασιζόταν στο ότι το σώμα δεν θα αντιλαμβανόταν: ότι οι περισσότερες εξηγήσεις φτάνουν νωρίτερα επειδή οι περισσότερες εξηγήσεις δεν είναι απαντήσεις στην ερώτηση.

Η έξοδος του Truman δεν είναι η στιγμή που ανεβαίνει στη βάρκα. Η έξοδος του Truman είναι η στιγμή που αρχίζει να κρατάει το αστέρι περισσότερο από ό,τι επέτρεπε το πρόγραμμα.

Το παιδιατρικό ιατρείο είναι μια κουζίνα με έναν παιδίατρο που διαβάζει από ένα κουτί κακάο. Η μητέρα, αν είναι παρούσα, έχει μισό δευτερόλεπτο πριν τελειώσει η απαγγελία και της δοθεί το πρόγραμμα για το επόμενο ραντεβού. Δεν χρειάζεται να φύγει, και δεν χρειάζεται να ξέρει τι σκέφτεται. Πρέπει να κρατήσει το αστέρι.

Το αστέρι έχει έναν αριθμό εξαρτήματος χαραγμένο πάνω του.

Το γυρίζει από την άλλη πλευρά. Δεν το επιστρέφει. Βγάζει το παιδί έξω από το γραφείο με το αστέρι ακόμα στο χέρι της.

Σημείωση του συγγραφέα

Η ερμηνεία της ταινίας «The Truman Show» που διατρέχει αυτό το δοκίμιο – η σκηνή με το κουτί κακάο ως συνολική αρχιτεκτονική της ταινίας, ο Marlon στη γέφυρα ως ο φρουρός που αγαπά τον αιχμάλωτο και του δίνουν τις ατάκες του σε πραγματικό χρόνο, το πεφταστέρι με τη σφραγίδα «SIRIUS», το κόστος Festinger ως ο μηχανισμός που ονομάζει η ταινία – προέρχεται από το βίντεο του Chase Hughes «It’s Worse for You», που δημοσιεύτηκε στο κανάλι του στο YouTube τον Ιούνιο του 2026. Η ιατρική εφαρμογή είναι δική μου. Το βίντεο του Hughes δεν αφορά την ιατρική. Αφορά την παλαιότερη και ευρύτερη δομή που η ταινία κληρονομεί από τον Πλάτωνα, τους Γνωστικούς και το «The Matrix». Το έργο του κάνει τη διάγνωση. Το παρόν δοκίμιο την εφαρμόζει στο παιδιατρικό πλαίσιο, όπου η διάγνωση είναι πιο οδυνηρή. Όποιος δεν έχει δει το βίντεο θα πρέπει να το παρακολουθήσει. Αποτελεί την πληρέστερη ερμηνεία της ταινίας από την οποία αντλεί το παρόν δοκίμιο και στέκεται από μόνη της.

Σημειώσεις

1. «The Truman Show», σκηνοθεσία: Peter Weir, σενάριο: Andrew Niccol, Paramount Pictures, 1998.

2. Εθνικός Νόμος για τις Βλάβες από Παιδικά Εμβόλια του 1986, Δημόσιος Νόμος 99-660, κωδικοποιημένος στο 42 U.S.C. §§ 300aa-1 έως 300aa-34. Υπογράφηκε από τον Πρόεδρο Ronald Reagan στις 14 Νοεμβρίου 1986. Θεσπίζει το Εθνικό Πρόγραμμα Αποζημίωσης για Βλάβες από Εμβόλια και αποσύρει τις περισσότερες άμεσες αγωγές για ευθύνη λόγω ελαττωματικού προϊόντος κατά των κατασκευαστών εμβολίων από το συνηθισμένο σύστημα αστικού δικαίου, παραπέμποντάς τις αντ’ αυτού σε Ειδικό Δικαστικό Διαμεσολαβητή στο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο Αξιώσεων των ΗΠΑ. Η προτεραιότητα που παρέχει ο νόμος στις αξιώσεις για ελαττωματικό σχεδιασμό κατά των κατασκευαστών επιβεβαιώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Bruesewitz κατά Wyeth, 562 U.S. 223 (2011). Το αποτέλεσμα είναι ότι όλα τα παιδικά εμβόλια που συνιστώνται σε ομοσπονδιακό επίπεδο προστατεύονται ουσιαστικά από τη συνήθη διαδικασία αποκάλυψης στοιχείων στο πλαίσιο της ευθύνης για τα προϊόντα. Το αρχείο δικαστικών υποθέσεων που υπάρχει για κάθε άλλη κατηγορία προϊόντων, οι εσωτερικές επικοινωνίες σχετικά με την ασφάλεια, τα δεδομένα για τις ανεπιθύμητες ενέργειες, καθώς και οι αποφάσεις μάρκετινγκ που λαμβάνονται με βάση τα δύο αυτά στοιχεία, δεν υπάρχουν για την συγκεκριμένη κατηγορία. Η απουσία καταγραφής δεν αποτελεί απόδειξη της ασφάλειας του προϊόντος. Αποτελεί απόδειξη ότι ο συνήθης μηχανισμός για τη δημιουργία αυτής της καταγραφής έχει καταργηθεί νομοθετικά.

3. Richet, Charles. Αναφυλαξία. Ομιλία απονομής του Βραβείου Νόμπελ στις 11 Δεκεμβρίου 1913. Το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής του 1913 απονεμήθηκε στον Richet «σε αναγνώριση του έργου του σχετικά με την αναφυλαξία». Το κείμενο της ομιλίας φυλάσσεται στο αρχείο του Ιδρύματος Νόμπελ.

4. Festinger, Leon; Riecken, Henry W.; Schachter, Stanley. Όταν η προφητεία αποτυγχάνει: Μια κοινωνική και ψυχολογική μελέτη μιας σύγχρονης ομάδας που προέβλεψε την καταστροφή του κόσμου. University of Minnesota Press, 1956.

Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, μοιραστείτε το, εγγραφείτε για να λαμβάνετε περισσότερο περιεχόμενο και αν θέλετε να στηρίξετε το συνεχές έργο μου, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον παρακάτω σύνδεσμο.

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

—Δικτυογραφία:

The Guards Who Love You - Lies are Unbekoming

Lies are Unbekoming

The Guards Who Love You

Read more

12 days ago · 547 likes · 145 comments · Unbekoming

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Jane Murdoch | 1 Ιουλίου 2026

Οι κυβερνήσεις σπάνια ανακοινώνουν ότι δημιουργούν ένα σύστημα παρακολούθησης.

Ανακοινώνουν ότι σας προστατεύουν. Ανακοινώνουν ότι σταματούν τους εγκληματίες. Ανακοινώνουν ότι πρόκειται απλώς για μια καταχώριση κινητού, ή ένα φίλτρο κυκλοφορίας, ή έναν έλεγχο ηλικίας, ή μια ψηφιακή ταυτότητα, και ότι αν δεν έχετε τίποτα να κρύψετε, δεν έχετε τίποτα να ανησυχείτε.

Το Μεξικό είπε όλα αυτά τα πράγματα. Και τότε 127 εκατομμύρια άνθρωποι είπαν σιωπηλά «όχι».

Αυτό είναι που συνέβη.

Να τι ανακοίνωσαν:

Την 1η Ιουλίου 2026 (σήμερα), κάθε κινητό τηλέφωνο στο Μεξικό που δεν ήταν συνδεδεμένο με ένα πραγματικό, κατονομαζόμενο άτομο, του οποίου την ταυτότητα μπορούσε να επαληθεύσει η μεξικανική κυβέρνηση, επρόκειτο να απενεργοποιηθεί.

Όχι μερικά τηλέφωνα.

Κάθε κινητό τηλέφωνο προπληρωμένης χρήσης.

Περίπου 158 εκατομμύρια ενεργές γραμμές κινητής τηλεφωνίας.

Σε μια χώρα με περίπου 130 εκατομμύρια κατοίκους.

Για να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν το κινητό τους, οι Μεξικανοί χρήστες έπρεπε να το καταχωρήσουν χρησιμοποιώντας τον CURP τους (Clave Única de Registro de Población) – προφέρεται «kurp» (στα ισπανικά σημαίνει «Μοναδικός Κωδικός Μητρώου Πληθυσμού»***). Σκεφτείτε τον σαν έναν αριθμό κοινωνικής ασφάλισης, αλλά που χρησιμοποιείται για ακόμη περισσότερα πράγματα: φόρους, υγειονομική περίθαλψη, εγγραφή σε σχολεία, άδειες οδήγησης, επιδόματα. Υπάρχει από το 1996. Οι περισσότεροι Μεξικανοί έχουν έναν από τη γέννησή τους. Χωρίς αυτόν, η καθημερινή ζωή στο Μεξικό είναι πραγματικά δύσκολη.

Όμως ο νόμος του 2026 το οδηγεί σε ένα νέο επίπεδο. Η εγγραφή δεν απαιτεί απλώς έναν αριθμό CURP. Απαιτεί βιομετρικά δεδομένα.

Τα βιομετρικά δεδομένα είναι φυσικές πληροφορίες που είναι μοναδικές για εσάς και μόνο για εσάς, και θέλω να το εξηγήσω προσεκτικά, επειδή πολλοί άνθρωποι τα θεωρούν απλώς μια «φανταχτερή» φωτογραφία ή μια κίνηση του κεφαλιού μπροστά από μια οθόνη. Είναι πολύ περισσότερα από αυτό.

Σκεφτείτε το έτσι. Το δακτυλικό σας αποτύπωμα. Το ακριβές σχήμα του προσώπου σας. Το μοτίβο της ίριδας στο μάτι σας, ο χρωματιστός δακτύλιος γύρω από την κόρη σας (αυτό είναι τόσο μοναδικό όσο ένα δακτυλικό αποτύπωμα και εξίσου μόνιμο). Αυτά δεν είναι πράγματα που επιλέξατε. Είναι απλά μέρος του εαυτού σας. Αυτό που κάνει τα βιομετρικά δεδομένα θεμελιωδώς διαφορετικά από οποιοδήποτε άλλο είδος προσωπικών πληροφοριών είναι το εξής: αν κλαπεί ο κωδικός πρόσβασής σας, αλλάζετε τον κωδικό πρόσβασής σας. Αν κλαπούν τα στοιχεία της τραπεζικής σας κάρτας, ακυρώνετε την κάρτα και παίρνετε καινούργια. Αν όμως κλαπούν ή χρησιμοποιηθούν καταχρηστικά τα δακτυλικά σας αποτυπώματα, το σχήμα του προσώπου σας ή το μοτίβο της ίριδας σας, δεν μπορείτε να τα αλλάξετε. Ποτέ. Είναι μόνιμα. Μόλις αυτά τα δεδομένα καταγραφούν κάπου, παραμένουν για πάντα.

Το Μεξικό ζητά μια φωτογραφία, σαρώσεις δακτυλικών αποτυπωμάτων και σαρώσεις ίριδας, όλα συνδεδεμένα με τον κωδικό CURP κάθε ατόμου και αποθηκευμένα από την εκάστοτε τηλεφωνική εταιρεία του.

Ο νόμος δημιούργησε επίσης κάτι που ονομάζεται «Ενιαία Πλατφόρμα Ταυτότητας», η οποία διαχειρίζεται από το Υπουργείο Εσωτερικών του Μεξικού (το πλησιέστερο αντίστοιχο του Υπουργείου Εσωτερικών της χώρας μας, το τμήμα που είναι υπεύθυνο για την εσωτερική ασφάλεια, την ταυτότητα και τις εσωτερικές υποθέσεις) και από μια Υπηρεσία Ψηφιακού Μετασχηματισμού. Αυτή η πλατφόρμα συνδέει επίσης τον βιομετρικό αριθμό CURP με το σύστημα υγείας.

Με άλλα λόγια,

το ίδιο σύστημα που γνωρίζει τον αριθμό τηλεφώνου τους

θα γνωρίζει επίσης το ιατρικό ιστορικό τους.

Αυτό δεν είναι ακριβώς το ίδιο με μια ενιαία, ενοποιημένη ψηφιακή ταυτότητα (του είδους που έχει συζητηθεί εκτενώς αλλά δεν έχει ακόμη εισαχθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο). Είναι κάτι λίγο πιο διακριτικό, αλλά από ορισμένες απόψεις πιο σημαντικό. Ένας κυβερνητικός αριθμός ταυτότητας που σταδιακά καθίσταται υποχρεωτικός για όλο και περισσότερους τομείς της καθημερινής ζωής στο Μεξικό: τηλεφωνία, φορολογικά θέματα, κοινωνική ασφάλιση, υγειονομική περίθαλψη. Όχι όλα ταυτόχρονα. Σιγά-σιγά, μέχρι η ζωή στο Μεξικό χωρίς αυτόν να γίνει σχεδόν αδύνατη.

Και για να είμαστε δίκαιοι, η μεξικανική κυβέρνηση έχει ένα βάσιμο επιχείρημα.

Πάντα θέλω να σας παρουσιάζω και τις δύο πλευρές. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με τα επιχειρήματα υπέρ αυτού του μέτρου, επειδή είναι βάσιμα.

Το Μεξικό αντιμετωπίζει ένα σοβαρό, καλά τεκμηριωμένο πρόβλημα εκβιασμών και απαγωγών που διαπράττονται από εγκληματίες που χρησιμοποιούν ανώνυμα, μη ανιχνεύσιμα τηλέφωνα. Πριν από αυτόν τον νόμο, ο καθένας μπορούσε να μπει σε ένα βενζινάδικο, να αγοράσει μια κάρτα SIM —το μικρό τσιπ που συνδέει ένα τηλέφωνο με ένα δίκτυο—, να την τοποθετήσει σε ένα τηλέφωνο και να κάνει κλήσεις χωρίς να δώσει σε κανέναν το όνομά του. Οι εγκληματίες και οι οργανωμένες συμμορίες το χρησιμοποιούσαν αυτό για να διαπράττουν απαγωγές, εκβιασμούς και απάτες χωρίς να είναι ανιχνεύσιμοι, και αυτό είναι καλά τεκμηριωμένο στο Μεξικό.

Η επίσημη θέση της μεξικανικής κυβέρνησης, από το δικό της δελτίο τύπου:

«Για την ασφάλεια όλων, κάθε τηλεφωνικός αριθμός πρέπει να είναι καταχωρημένος στο όνομα ενός μόνο ατόμου, προκειμένου να εξαλειφθεί η ανωνυμία που έχει επιτρέψει εγκλήματα όπως η απάτη ή η εκβίαση.»

Πηγή: The Last American Vagabond, παραθέτοντας το επίσημο δελτίο τύπου της CRT, 25 Ιουνίου 2026)

Η μεξικανική κυβέρνηση επισημαίνει επίσης ότι η απαίτηση ταυτότητας για την αγορά κάρτας SIM είναι ήδη κοινή πρακτική σε όλο τον κόσμο, υποστηρίζοντας ότι 166 χώρες το εφαρμόζουν ήδη. Ανεξάρτητη έρευνα της GSMA τοποθετεί τον αριθμό αυτό κάπου μεταξύ 90 και 157, ανάλογα με το έτος της έρευνας.

Μια σημείωση σχετικά με την GSMA (Groupe Spéciale Mobile Association), τον διεθνή εμπορικό οργανισμό που εκπροσωπεί τους φορείς εκμετάλλευσης δικτύων κινητής τηλεφωνίας παγκοσμίως, με μέλη σε περισσότερες από 220 χώρες. Όταν η GSMA δημοσιεύει έρευνα, αυτή έχει πραγματική αξιοπιστία, καθώς εκπροσωπεί τον ίδιο τον κλάδο. Και τα στατιστικά στοιχεία της GSMA δείχνουν ότι ο αριθμός που αναφέρει η μεξικανική κυβέρνηση βρίσκεται στο ανώτερο άκρο του φάσματος.

Το πιο σημαντικό όμως είναι το εξής: οι περισσότερες από αυτές τις χώρες ζητούν απλώς ένα όνομα και ένα έγγραφο ταυτότητας με φωτογραφία. Αυτό που ζητά η μεξικανική κυβέρνηση πηγαίνει πολύ πιο πέρα: σάρωση προσώπου, δακτυλικά αποτυπώματα και μοτίβα ίριδας, τα οποία αποθηκεύονται από τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας και συνδέονται με μια κυβερνητική πλατφόρμα ταυτότητας. Πολύ λίγες χώρες στον κόσμο απαιτούν σήμερα αυτό το επίπεδο βιομετρικών δεδομένων απλώς και μόνο για την κατοχή ενός κινητού τηλεφώνου. Και η ίδια η έρευνα της GSMA επιβεβαιώνει ότι δεν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι ακόμη και η βασική εγγραφή κάρτας SIM έχει μειώσει την εγκληματικότητα οπουδήποτε έχει εισαχθεί. Καμία.

Εδώ είναι το σημείο που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν

Πρόκειται στην πραγματικότητα για την τρίτη προσπάθεια του Μεξικού σε αυτό το θέμα. Οι δύο πρώτες απέτυχαν.

2008, η πρώτη προσπάθεια. Το Μεξικό δημιούργησε ένα μητρώο τηλεφωνικών αριθμών με την ονομασία RENAUT, ζητώντας από όλους να καταχωρήσουν τον αριθμό τηλεφώνου τους μαζί με τον αριθμό της εθνικής τους ταυτότητας. Σύμφωνα με πολλές επαληθευμένες πηγές, μεταξύ των οποίων και το CBS News, η βάση δεδομένων παραβιάστηκε και τα δεδομένα πωλήθηκαν στη μαύρη αγορά, φέρεται να από ή μέσω διεφθαρμένων κυβερνητικών αξιωματούχων, αν και αυτό δεν αποδείχθηκε ποτέ δικαστικά, για μόλις 500 δολάρια. Αντί να βοηθήσει στη σύλληψη εγκληματιών, μετατράπηκε σε αυτό που μια πηγή χαρακτήρισε «λίστα αγορών για εκβιαστές», οι οποίοι πλέον διέθεταν επαληθευμένα ονόματα και διευθύνσεις συνδεδεμένα με αριθμούς τηλεφώνου. Το RENAUT εγκαταλείφθηκε το 2012.

2021, η δεύτερη προσπάθεια. Το Μεξικό προσπάθησε ξανά, ζητώντας αυτή τη φορά και βιομετρικά δεδομένα: δακτυλικά αποτυπώματα και αναγνώριση προσώπου, στο πλαίσιο ενός προγράμματος που ονομάζεται PANAUT. Οργανώσεις για τα πολιτικά δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένου του R3D (Δίκτυο για την Υπεράσπιση των Ψηφιακών Δικαιωμάτων), αμφισβήτησαν το μέτρο στο δικαστήριο. Στις 25 Απριλίου 2022, το Ανώτατο Δικαστήριο του Μεξικού — το ανώτατο δικαστήριο της χώρας — έκρινε τον νόμο αντισυνταγματικό, διαπιστώνοντας ότι δεν ήταν αναλογικός δεδομένης της κλίμακας των απαιτήσεων που επιβάλλονταν στους απλούς πολίτες, και εκφράζοντας σοβαρές ανησυχίες σχετικά με τη μόνιμη κατοχή από την κυβέρνηση των πιο ευαίσθητων φυσικών δεδομένων όλων.

2026, η τρίτη προσπάθεια, τώρα. Αντί να αποδεχτεί την απάντηση «όχι» που έδωσαν τα δικαστήρια (εκ μέρους του λαού), η μεξικανική κυβέρνηση επανασχεδίασε το σύστημα. Το Ανώτατο Δικαστήριο είχε εκφράσει αντιρρήσεις για τη δημιουργία μιας κεντρικής κυβερνητικής βάσης δεδομένων. Έτσι, το σύστημα του 2026 διοχετεύει την επαλήθευση μέσω των επιμέρους τηλεφωνικών εταιρειών, οι οποίες πραγματοποιούν τον έλεγχο σε σύγκριση με ένα σύστημα που διαχειρίζεται διαφορετική κυβερνητική υπηρεσία. Το αποτέλεσμα για τους απλούς πολίτες είναι το ίδιο. Η νομική δομή είναι διαφορετική.

Το δικηγορικό γραφείο Hogan Lovells, το οποίο δημοσίευσε μια αναλυτική ενημέρωση σχετικά με τις νέες κατευθυντήριες γραμμές, επιβεβαίωσε:

«Η CRT επέμεινε ότι δεν θα υπάρχει κεντρική βάση δεδομένων που θα διαχειρίζεται η κυβέρνηση. Κάθε πάροχος θα είναι υπεύθυνος για την προστασία των πληροφοριών των πελατών του και θα μπορεί να τις κοινοποιεί στις αρχές μόνο κατόπιν δικαστικής εντολής.»

Το αν αυτό ανταποκρίνεται πραγματικά στις ανησυχίες του Ανωτάτου Δικαστηρίου ή αν απλώς μεταφέρει τα ίδια δεδομένα σε διαφορετικό «ράφι», είναι ένα ερώτημα στο οποίο τελικά μπορούν να απαντήσουν μόνο τα δικαστήρια.

Έξι μήνες μετά, να τι συνέβη στην πραγματικότητα

Το σύστημα τέθηκε σε λειτουργία στις 9 Ιανουαρίου 2026. Την πρώτη κιόλας μέρα, ένας ανεξάρτητος δημοσιογράφος ειδικευμένος στην κυβερνοασφάλεια ανακάλυψε ότι η Telcel (το μεγαλύτερο δίκτυο κινητής τηλεφωνίας του Μεξικού) είχε ένα σοβαρό πρόβλημα με το σύστημα εγγραφής της.

Όταν οι χρήστες συνδέονταν στο διαδίκτυο για να καταχωρήσουν το τηλέφωνό τους, όλα φαινόταν να λειτουργούν κανονικά. Ωστόσο, πίσω από τα παρασκήνια, όποιος απλώς πληκτρολογούσε έναν αριθμό τηλεφώνου μπορούσε να έχει πρόσβαση στα πλήρη προσωπικά στοιχεία του κατόχου της γραμμής (όνομα, ημερομηνία γέννησης, αριθμό εθνικού δελτίου ταυτότητας, αριθμό φορολογικού μητρώου και διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου). Χωρίς κωδικό πρόσβασης. Χωρίς επαλήθευση. Μόνο ένας αριθμός τηλεφώνου. Εμπειρογνώμονες σε θέματα ασφάλειας που εξέτασαν το περιστατικό ανέφεραν ότι τα προσωπικά δεδομένα παρέμειναν προσβάσιμα στο κοινό για έως και 36 ώρες πριν κάποιος διορθώσει το πρόβλημα.

Για να είμαστε σαφείς, τα ίδια τα βιομετρικά δεδομένα —τα δακτυλικά αποτυπώματα και οι σαρώσεις της ίριδας— δεν εκτέθηκαν. Ωστόσο, τα προσωπικά στοιχεία που υποβλήθηκαν στο πλαίσιο της εγγραφής εκτέθηκαν. Και η κυβέρνηση δεν ενημέρωσε κανέναν. Καμία ανακοίνωση, καμία συγγνώμη, καμία γνωστοποίηση παραβίασης. Ο μόνος λόγος που το κοινό το έμαθε ήταν επειδή ένας ανεξάρτητος δημοσιογράφος δημοσίευσε τα ευρήματά του.

Το σύστημα υποτίθεται ότι θα έκανε τους ανθρώπους πιο ασφαλείς. Αυτά είναι μερικά από τα σχόλια που έκαναν ορισμένοι από αυτούς για την εμπειρία τους:

«Λένε ότι είναι για λόγους ασφάλειας, αλλά ασφάλεια για ποιον; Εννοώ, είμαστε πάντα ευάλωτοι. Τα δεδομένα μας εκτίθενται παντού.» – Κάτοικος της Πόλης του Μεξικού, Azteca Noticias

Ένας άνδρας που είχε «κάνει τα πάντα σωστά», είχε εγγραφεί νωρίς και είχε συμμορφωθεί πλήρως, είπε στο ίδιο κανάλι τι συνέβη στη συνέχεια:

«Από τη στιγμή που το συνέδεσα, λαμβάνω μηνύματα που λένε ότι έκανα κατάθεση σε κάποιον παράνομο λογαριασμό, λέγοντάς μου ότι είναι η τράπεζά μου, ενώ, βασικά, οι τράπεζες δεν στέλνουν τέτοια μηνύματα. Και ειλικρινά, νιώθω ότι κλέβουν τα στοιχεία σου ακόμα πιο γρήγορα.»

Το σύστημα υποτίθεται ότι θα μείωνε την εγκληματικότητα. Για τον ίδιο, φαίνεται ότι την αύξησε.

Μέχρι τα τέλη Μαΐου, δημοσιογράφοι εντόπισαν κινητά τηλέφωνα που ήταν ήδη καταχωρημένα στο όνομα άλλων ατόμων να πωλούνται ανοιχτά στους δρόμους της Πόλης του Μεξικού, στην τιμή μιας πίτσας, περίπου 8 λίρες. Αυτό απαντά αρκετά ξεκάθαρα στο ερώτημα αν αυτό εμποδίζει τους εγκληματίες να έχουν κινητά τηλέφωνα που δεν μπορούν να εντοπιστούν. Δεν το εμποδίζει. Αυτό σημαίνει απλώς ότι πληρώνουν την τιμή μιας πίτσας για αυτό το προνόμιο.

Εν τω μεταξύ, η R3D — το Δίκτυο για την Υπεράσπιση των Ψηφιακών Δικαιωμάτων — κατέθεσε νομικές προσφυγές κατά του νόμου, υποστηρίζοντας ότι δημιουργεί «ένα άνευ προηγουμένου σύστημα παρακολούθησης και κοινωνικού ελέγχου», το οποίο παρέχει στις αρχές πρόσβαση σε δεδομένα σχετικά με το πού πηγαίνουν οι άνθρωποι, ποιον συναντούν και τι κάνουν κάθε μέρα. Ο εκπρόσωπός της, José Flores, το έθεσε ξεκάθαρα:

«Εμείς, ως πολίτες, έχουμε το δικαίωμα να είμαστε επιφυλακτικοί, και η κυβέρνηση έχει την υποχρέωση να εξηγήσει όσο το δυνατόν πληρέστερα ποια είναι τα οφέλη και ποια μέτρα ασφαλείας λαμβάνονται για την προστασία των προσωπικών μας δεδομένων».

Μια λεπτομέρεια από την προσφυγή του R3D που είναι εύκολο να παραβλεφθεί: οι στρατιώτες, οι αξιωματικοί των μυστικών υπηρεσιών και οι αξιωματούχοι των αρχών επιβολής του νόμου διαθέτουν κι αυτοί προσωπικά τηλέφωνα. Εάν η ταυτότητά τους, η διεύθυνση κατοικίας και ο χώρος εργασίας τους συνδέονται πλέον με έναν καταχωρημένο αριθμό τηλεφώνου που διατηρείται σε βάση δεδομένων μιας εταιρείας, αυτό δημιουργεί τους δικούς του κινδύνους σε μια χώρα όπου το οργανωμένο έγκλημα έχει καλά τεκμηριωμένο ιστορικό διείσδυσης σε επίσημους θεσμούς.

Και τότε, η κυβέρνηση έκανε πίσω

Στα τέλη Μαΐου του 2026, ο Carlos Slim, ο μεξικανός δισεκατομμυριούχος, ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον πλανήτη και πρόεδρος της América Móvil, της μητρικής εταιρείας της Telcel, ζήτησε δημοσίως να επανεξεταστεί η διαδικασία. Η διαδικασία εγγραφής, όπως δήλωσε στην ετήσια συνέντευξη Τύπου που έδωσε στις 26 Μαΐου, ήταν «πολύ περίπλοκη» και θα έπρεπε να «reestudiada» (εξεταστεί εκ νέου). Όταν ο πιο ισχυρός επιχειρηματίας της χώρας και η πλειοψηφία του πληθυσμού της λένε το ίδιο πράγμα, είναι προφανές ότι κάτι έχει πάει στραβά.

Η προθεσμία ήταν η 1η Ιουλίου 2026, δηλαδή σήμερα. Εδώ και μήνες, η Ρυθμιστική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών του Μεξικού, η CRT (Comisión Reguladora de Telecomunicaciones), ο κυβερνητικός φορέας που είναι αρμόδιος για τη ρύθμιση του κλάδου τηλεφωνίας και διαδικτύου στο Μεξικό, είχε επιμείνει ότι η προθεσμία δεν ήταν διαπραγματεύσιμη.

Μέχρι τα τέλη Ιουνίου, είχαν καταχωριστεί μόνο περίπου 49,5 εκατομμύρια από τις εκτιμώμενες 158 εκατομμύρια ενεργές γραμμές, δηλαδή περίπου το 31%.

Εκατομμύρια απλοί πολίτες απλά δεν είχαν συμμορφωθεί.

Όχι μέσω οργανωμένων διαμαρτυριών.

Όχι μέσω δικαστικών υποθέσεων.

Απλώς συνεχίζοντας ήσυχα τη ζωή τους.

Την Πέμπτη 25 Ιουνίου, λίγες μόνο ημέρες πριν από τη σημερινή προθεσμία, η CRT ανακοίνωσε παράταση. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι οι χρήστες κινητών με συμβόλαιο (όσοι πληρώνουν μηνιαίο λογαριασμό) δεν χρειάζεται πλέον να εγγραφούν καθόλου. Μόνο οι γραμμές προπληρωμής πρέπει ακόμα να συμμορφωθούν. Η νέα κλιμακωτή προθεσμία για αυτές τις γραμμές εκτείνεται από τον Αύγουστο έως τον Δεκέμβριο του 2026, ανάλογα με το τελευταίο ψηφίο του αριθμού τηλεφώνου.

Η κυβέρνηση υποχώρησε.

Εκατομμύρια απλοί άνθρωποι, όχι με διαδηλώσεις ή οργανώσεις.

Απλώς συνεχίζοντας τη ζωή τους.

Αναγκάσανε ένα από τα πιο φιλόδοξα προγράμματα βιομετρικής εγγραφής στον κόσμο να υποχωρήσει.

Τουλάχιστον προς το παρόν.

Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο στον ορίζοντα

Ενώ όλα αυτά συνέβαιναν, η Πρόεδρος Claudia Sheinbaum ανακοίνωσε ένα σχέδιο για την κατάργηση των πληρωμών με μετρητά στα βενζινάδικα και στους δρόμους με διόδια, καθιστώντας υποχρεωτική την ψηφιακή πληρωμή.

«Στόχος μας είναι να καταστήσουμε υποχρεωτική, μέσα στη χρονιά, την ψηφιακή πληρωμή για τη βενζίνη και τα διόδια», δήλωσε η Πρόεδρος Sheinbaum σε ομιλία της τον Μάρτιο του 2026.

Αυτό σημαίνει πληρωμή με τραπεζική κάρτα, εφαρμογή πληρωμών μέσω κινητού ή ψηφιακό πορτοφόλι, μέθοδοι που απαιτούν τραπεζικό λογαριασμό.

Αυτό έχει σημασία, καθώς περίπου οι μισοί ενήλικες στο Μεξικό δεν διαθέτουν τραπεζικό λογαριασμό.

Για αυτούς, η απαγόρευση των μετρητών δεν αποτελεί απλώς μια ταλαιπωρία.

Είναι ένας αποκλεισμός.

Το αναφέρω αυτό, διότι εντάσσεται στην ίδια κατεύθυνση. Ένα τηλέφωνο συνδεδεμένο με την ταυτότητά σας. Η υγειονομική περίθαλψη συνδεδεμένη με την ταυτότητά σας. Και τώρα, οι αγορές συνδεδεμένες επίσης με την ταυτότητά σας. Κάθε βήμα, ξεχωριστά, ακούγεται λογικό. Μαζί, όμως, συνθέτουν μια εικόνα που αξίζει να προσέξουμε.

Ποιοι επηρεάζονται πραγματικά

Μεταξύ αυτών που βασίζονται περισσότερο σε ανώνυμα τηλέφωνα περιλαμβάνονται δημοσιογράφοι, επιζώντες ενδοοικογενειακής βίας και απλοί άνθρωποι που αναζητούν ασφάλεια. Για κάποιον που φεύγει από έναν βίαιο σύντροφο, ένα ανώνυμο τηλέφωνο δεν είναι ένα «παραθυράκι». Είναι μια σανίδα σωτηρίας. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ζητάς βοήθεια χωρίς η κλήση αυτή να μπορεί να εντοπιστεί από κάποιον που δεν πρέπει να τη δει.

Πριν κλείσω, θέλω να πω κάτι για τη λέξη «ακτιβιστής», γιατί πιστεύω ότι αξίζει να της αφιερώσουμε λίγο χρόνο.

Στο μυαλό ορισμένων ανθρώπων, ένας «ακτιβιστής» είναι ένας ταραχοποιός.

Κάποιος που κάνει φασαρία. Κάποιος που μάλλον θα έπρεπε απλώς να ασχοληθεί με τις δουλειές του.

Στην πράξη όμως, ακτιβιστής είναι απλώς κάποιος που μιλά δημόσια για κάτι που πιστεύει ότι έχει σημασία.

Ένας γονέας που αγωνίζεται για ασφαλέστερους δρόμους κοντά σε ένα σχολείο. Ένας δημοσιογράφος που ερευνά την διαφθορά. Ένα άτομο που καταγράφει τις επιπτώσεις μιας πολεοδομικής απόφασης στην κοινότητά του. Πολλοί άνθρωποι που δεν θα αυτοαποκαλούνταν ποτέ ακτιβιστές είναι, σύμφωνα με κάθε λογικό ορισμό, ακριβώς αυτό. Το δικαίωμα να εκφράζεται κανείς, να οργανώνεται και να ζητά λογοδοσία από τους εξουσιαστές είναι ένα από τα στοιχεία που διακρίνουν τη δημοκρατία από οτιδήποτε άλλο. Όταν τα συστήματα παρακολούθησης το καθιστούν πιο δύσκολο, όταν οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν μια ανώνυμη κλήση, να στείλουν ένα ιδιωτικό μήνυμα ή να συναντήσουν κάποιον χωρίς να καταγράφονται οι κινήσεις τους, αυτό το δικαίωμα συρρικνώνεται σιωπηλά.

Για μένα, αυτό δεν είναι θεωρητικό. Είναι κάτι που σκέφτομαι κάθε φορά που διαβάζω για συστήματα που καταργούν την ανωνυμία στο όνομα της ασφάλειας. Διότι μερικές φορές αυτά τα δύο πράγματα, η ασφάλεια και η ανωνυμία, δεν είναι αντίθετα. Μερικές φορές η ανωνυμία είναι η ασφάλεια.

Γιατί αυτό έχει σημασία όπου κι αν ζείτε

Δεν γράφω αυτό το κείμενο για να σας πω αν το Μεξικό έχει δίκιο ή άδικο. Πιστεύω ειλικρινά ότι υπάρχει ένα πραγματικό πρόβλημα που η μεξικανική κυβέρνηση προσπαθεί να λύσει, και ένα πραγματικό κόστος στον τρόπο με τον οποίο προσπαθεί να το λύσει.

Αυτό που θέλω να προσέξετε είναι η δομή της ιστορίας.

Μια κυβέρνηση εντοπίζει ένα πραγματικό πρόβλημα.

Προτείνει μια λύση που απαιτεί από κάθε χρήστη κινητού τηλεφώνου, όχι μόνο από όσους είναι ύποπτοι για οποιαδήποτε παράνομη πράξη,

αλλά από κάθε άτομο ξεχωριστά, να παραδώσει μόνιμα τα πιο προσωπικά του δεδομένα.

Τα δεδομένα αυτά παραβιάζονται σχεδόν αμέσως.

Μέσα σε λίγους μήνες εμφανίζεται μια παράκαμψη στη μαύρη αγορά, στην τιμή μιας πίτσας (περίπου 8 λίρες).

Και οι άνθρωποι που πραγματικά ταλαιπωρούνται περισσότερο από το σύστημα δεν είναι οι εγκληματίες (οι οποίοι απλώς αγοράζουν μια προ-καταχωρημένη κάρτα SIM από κάποιον στο δρόμο).

Είναι απλοί άνθρωποι, δημοσιογράφοι, θύματα ενδοοικογενειακής βίας και οποιοσδήποτε χρειάζεται απλώς να παραμείνει ασφαλής και εκτιμά την ιδιωτικότητα που το καθιστά αυτό δυνατό.

Και τότε, επειδή αρκετοί απλοί άνθρωποι απλά δεν συμμορφώθηκαν

Η προθεσμία μετατέθηκε.

Αυτές οι συζητήσεις γίνονται και πολύ πιο κοντά μας. Σχετικά με την ψηφιακή ταυτότητα. Σχετικά με την επαλήθευση ηλικίας. Σχετικά με τα συστήματα που δημιουργούνται αθόρυβα και ζητούν από όλους να αποδείξουν ποιοι είναι, απλώς και μόνο για να ζήσουν την κανονική τους ζωή. Το Μεξικό δεν είναι μια προειδοποίηση από κάπου μακριά. Είναι ένα κεφάλαιο σε μια ιστορία που ακόμα γράφεται.

Και μας δείχνει κάτι σημαντικό. Όταν μια κυβέρνηση προχωράει πολύ γρήγορα, ζητάει πάρα πολλά και δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, οι άνθρωποι το αντιλαμβάνονται. Και μερικές φορές, σιωπηλά, απλά δεν συμμορφώνονται.

Αξίζει να το θυμάστε αυτό.

Έχω συμπεριλάβει τους συνδέσμους των πηγών παρακάτω, ώστε να μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για οτιδήποτε σας εκπλήσσει.

Τα ΔΙΚΑ ΣΑΣ δεδομένα είναι το χρυσάφι σας.

Και έχετε περισσότερο έλεγχο από ό,τι νομίζετε.

Μέχρι την επόμενη φορά. Μείνετε ασφαλείς και προστατευμένοι.

Πηγές:

• The Last American Vagabond — Derrick Broze, extension announcement and official CRT press release, 25 June 2026

• Mexperience — registration process, CURP explained, and updated extension details

• Hogan Lovells — legal briefing on the CRT guidelines

• Library of Congress — official record of Mexico’s Supreme Court ruling on PANAUT, 2022

• Global Freedom of Expression, Columbia University — full PANAUT Supreme Court case

• Ignacio Gómez Villaseñor — original Telcel breach disclosure on X, 10 January 2026

• El Expat Insider Mexico — Telcel breach detail and SIM black market

• CBS News — RENAUT history and black market data, 2010

• Expansión — Carlos Slim press conference, 26 May 2026

• R3D — Red en Defensa de los Derechos Digitales, legal challenges

• GSMA — no evidence SIM registration reduces crime

• Access Now — R3D press statement on PANAUT

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

---Δικτυογραφία :

Mexico just told 127 million people: scan your face, or lose your phone. Then, quietly, they backed down.

Jane Murdoch · Cyber Freedom Club

Mexico just told 127 million people: scan your face, or lose your phone. Then, quietly, they backed down.

Governments rarely announce that they’re building a surveillance system…

Read more

17 days ago · 414 likes · 48 comments · Jane Murdoch

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - NoTricksZone, Από τον P Gosselin | 16 Ιουλίου 2026

Πραγματική ή προσποιητή κατάσταση έκτακτης ανάγκης;

Η γερμανική διαδικτυακή εφημερίδα BILD αναφέρει τις δραστικές απαγορεύσεις χρήσης νερού που μόλις εφάρμοσε ο δήμος του Μονάχου, λόγω αυτού που ο δήμαρχος ισχυρίζεται αμφιλεγόμενα ότι είναι «συνεχιζόμενη έλλειψη νερού».

Μετά από έναν ξηρό χειμώνα και άνοιξη, η παροχή νερού του Μονάχου φέρεται να βρίσκεται «υπό σοβαρή πίεση». Η κατανάλωση πόσιμου νερού έχει εκτοξευθεί σε πάνω από 360 εκατομμύρια λίτρα (σε σύγκριση με τα συνήθη 300 εκατομμύρια λίτρα). Δεδομένου ότι οι εθελοντικές εκκλήσεις προς το κοινό για εξοικονόμηση νερού δεν απέδωσαν, ο δήμος προχωρά πλέον σε αυστηρά μέτρα κατά των σπάταλων πολιτών του Μονάχου.

Σύμφωνα με την εφημερίδα BILD, οι ακόλουθες απαγορεύσεις τίθενται σε ισχύ αμέσως:

• Το πλύσιμο αυτοκινήτων επιτρέπεται μόνο σε επαγγελματικά πλυντήρια αυτοκινήτων.

• Το πότισμα γκαζόν απαγορεύεται πλήρως. Το πότισμα κήπων, παρτέρια και καλλωπιστικών φυτών επιτρέπεται μόνο τη νύχτα και νωρίς το πρωί (μεταξύ 7:00 μ.μ. και 9:00 π.μ.) — εκτός αν χρησιμοποιείται σύστημα στάγδην άρδευσης που εξοικονομεί νερό.

• Απαγορεύεται η πλήρωση ιδιωτικών πισινών (συμπεριλαμβανομένων των μικρών φουσκωτών που χρησιμοποιούν τα παιδιά), των σιντριβανιών και των υδάτινων διακοσμητικών στοιχείων.

• Απαγορεύεται η χρήση πλυντικών υψηλής πίεσης για τον καθαρισμό ιδιωτικών βεραντών, τοίχων, δρόμων και στεγών.

• Απαγορεύεται αυστηρά η άντληση νερού από δημόσιες λίμνες, ποτάμια ή ρέματα.

Ο δήμος του Μονάχου προβαίνει επίσης σε περικοπές της δικής του κατανάλωσης νερού, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και η διακοπή λειτουργίας δέκα δημόσιων βρυσών.

Ο πρώτος περιορισμός στην κατανάλωση νερού στην ιστορία του Μονάχου – από τον πρώτο Πράσινο δήμαρχο στην ιστορία του

Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του Μονάχου που η δημοτική διοίκηση εκδίδει ένα τόσο εκτεταμένο δημόσιο έκτακτο διάταγμα (Allgemeinverfügung) που περιορίζει την οικιακή χρήση νερού.

Η απόφαση τέθηκε επίσημα σε ισχύ από τη δημοτική διοίκηση, με πρωτοστάτη τον δήμαρχο του Μονάχου (Oberbürgermeister), Dominik Krause, σε συνεργασία με το Τμήμα για το Κλίμα και την Προστασία του Περιβάλλοντος (Referat für Klima- und Umweltschutz) της πόλης. Ο Dominik Krause ανήκει στο Πράσινο πολιτικό κόμμα Bündnis 90/Die Grünen (Συμμαχία 90/Οι Πράσινοι). Ανέλαβε τα καθήκοντά του ως δήμαρχος του Μονάχου την 1η Μαΐου 2026, μετά τη νίκη του στον δεύτερο γύρο των εκλογών τον Μάρτιο του 2026, καθιστώντας τον τον πρώτο δήμαρχο της πόλης από το κόμμα των Πρασίνων.

Πρόστιμα έως και 50.000 ευρώ για παραβάσεις

Η παραβίαση αυτών των νέων κανονισμών μπορεί να οδηγήσει σε πρόστιμα έως και 50.000 ευρώ. Οι περιορισμοί προς το παρόν θα παραμείνουν σε ισχύ έως την 1η Αυγούστου, αλλά ενδέχεται να παραταθούν εάν η κατάσταση δεν βελτιωθεί.

Σφοδρή κριτική – περιττό δράμα

Οι δρακόντειοι περιορισμοί στην κατανάλωση νερού έχουν δεχτεί σφοδρή κριτική, καθώς άλλοι υποστηρίζουν ότι η παροχή νερού στο Μόναχο δεν αντιμετωπίζει οξεία έλλειψη. Ο Γερμανός μπλόγκερ Kolja Barghoorn, για παράδειγμα, υποψιάζεται ότι τα δραστικά μέτρα περιορισμού της κατανάλωσης νερού έχουν να κάνουν περισσότερο με την «πράσινη» δημιουργία δράματος και όχι με πραγματική έλλειψη νερού.

Στο X, ο Thomas Woelfer δείχνει ότι η στάθμη του νερού στη μεγαλύτερη πηγή της πόλης, τον ποταμό Mangfall, βρίσκεται σε σχεδόν φυσιολογικά επίπεδα — και είναι υψηλότερη από ό,τι ήταν πέρυσι την ίδια περίοδο. Ακολουθεί η εξέλιξη της στάθμης του νερού από τον Απρίλιο του 2025:

Πηγή εδώ.

«Από την τάση αυτή μπορεί κανείς να διαπιστώσει ξεκάθαρα ότι ο πανικός που διαδίδει ο δήμαρχος των Πρασίνων είναι απολύτως δικαιολογημένος», γράφει ο Woelfer στο X.

Ο Kolja Barghoorn θεωρεί ότι οι περιορισμοί δεν έχουν καμία σχέση με μια πραγματική κρίση, αλλά αποσκοπούν αποκλειστικά στο να δημιουργηθεί μια τέτοια κρίση προκειμένου να εξαπλωθεί ο πανικός.

Ο Barghoorn αναρωτιέται αν το διάταγμα έκτακτης ανάγκης του Μονάχου απαγορεύει επίσης το πότισμα ή τον βρέξιμο των εργοταξίων και των δρόμων πρόσβασης για την καταστολή της σκόνης, προτείνοντας ειρωνικά ότι οι άνθρωποι θα πρέπει να ρωτήσουν την τοπική CSU (το κόμμα της Χριστιανικής Κοινωνικής Ένωσης στο Μόναχο) αν έχουν «καμιά περισσευούμενη μάσκα COVID». Τα επίπεδα σκόνης στην πόλη είναι πιθανό να είναι πολύ υψηλότερα από το συνηθισμένο τις επόμενες εβδομάδες λόγω των περιορισμών στην παροχή νερού.

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

— Δικτυογραφία:

Munich’s First-Ever Green Party Mayor Declares First Ever City Water Use Restrictions… Fines Up to 50,000 €! - Watts Up With That?

https://wattsupwiththat.com/2026/07/16/munichs-first-ever-green-party-mayor-declares-first-ever-city-water-use-restrictions-fines-up-to-50000-e/

του ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΣΤΑΜΟΥ

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

---Δικτυογραφία :

ΔΑΥΛΟΣ εκδόσεις

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Christine FOIs | 15 Ιουλίου 2026

Χαιρετισμοί και καλές ευχές,

12 Δεκεμβρίου 2024:

Ο Roger Andoh, ενεργών ως Υπεύθυνος FOIA στο Γραφείο του Διευθύνοντος Συμβούλου, ομολόγησε στην απάντησή του σχετικά με την ελευθερία της πληροφόρησης με αριθμό #25-00253-FOIA (σελ. 7/8, η έμφαση δική μου):

«Η παρούσα επιστολή αποτελεί απάντηση στο αίτημά σας, που υποβάλατε στις 19 Νοεμβρίου 2024 σύμφωνα με τον Νόμο περί Ελευθερίας της Πληροφορίας (FOIA), προς τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) και την Υπηρεσία Μητρώου Τοξικών Ουσιών και Νοσημάτων (ATSDR), για

Όλες τις μελέτες που βρίσκονται στην κατοχή/φύλαξη/έλεγχο των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) και/ή της Υπηρεσίας Μητρώου Τοξικών Ουσιών και Νοσημάτων (ATSDR), των οποίων συγγραφείς είναι οποιοσδήποτε, οπουδήποτε, οποτεδήποτε:

• 1. - οι οποίες αποδεικνύουν επιστημονικά ή παρέχουν στοιχεία για την ύπαρξη του φερόμενου «ιού capripox» ή οποιουδήποτε φερόμενου ιού της «οικογένειας Poxviridae» (αποδεικνύοντας ότι τα φερόμενα σωματίδια υπάρχουν και προκαλούν την ασθένεια/τα συμπτώματα που φέρεται να προκαλούν).

Σ̲η̲μ̲ε̲ί̲ω̲σ̲η̲: Επιστημονική απόδειξη/στοιχεία δεν είναι απόψεις, εικασίες, δηλώσεις, άρθρα ανασκόπησης ή περιγραφικές μελέτες.

Τα επιστημονικά στοιχεία απαιτούν τη χρήση της επιστημονικής μεθόδου για τη δοκιμή διαψεύσιμων υποθέσεων μέσω έγκυρων, αυστηρών, επαναλήψιμων και ελεγχόμενων πειραμάτων.

• 2. - (εάν δεν υπάρχουν αρχεία για το σημείο 1) που να περιγράφουν τουλάχιστον τον καθαρισμό σωματιδίων τα οποία ισχυρίζεται ότι είναι κάποιος από αυτούς τους φερόμενους ιούς, απευθείας από σωματικά υγρά/ιστούς/περιττώματα των λεγόμενων «ξενιστών» (χωρίς προσθήκη οποιωνδήποτε πηγών γενετικού υλικού ή πρωτεϊνών), με τον καθαρισμό να επιβεβαιώνεται μέσω ηλεκτρονικής μικροσκοπίας (EM) (οι εικόνες πρέπει επίσης να είναι διαθέσιμες).

Καθαρισμός = διαχωρισμός από οτιδήποτε άλλο υπάρχει στο κλινικό δείγμα.

Αναζητάτε αρχεία που περιγράφουν τον καθαρισμό (διαχωρισμό από οτιδήποτε άλλο υπάρχει στο δείγμα του «ξενιστή»). Δεν αναζητάτε ιδιωτικά αρχεία ασθενών.

• 3. - όπου το υποτιθέμενο «γονιδίωμα» οποιουδήποτε από αυτούς τους φερόμενους ιούς βρέθηκε άθικτο στα σωματικά υγρά/ιστούς/περιττώματα ενός «ξενιστή» (σε αντίθεση με αυτό που κατασκευάστηκε in silico, δηλαδή ένα υπολογιστικό μοντέλο).

• 4. - που αποδεικνύουν επιστημονικά τη μετάδοση οποιασδήποτε από τις ασθένειες που φέρεται να προκαλούνται από οποιονδήποτε από τους εν λόγω φερόμενους ιούς.

Το Εθνικό Κέντρο για τις Αναδυόμενες και Ζωονοτικές Λοιμώδεις Ασθένειες (NCEZID) του CDC/ATSDR διεξήγαγε αναζήτηση για αρχεία που να ανταποκρίνονται στο αίτημά σας. Δυστυχώς, δεν βρέθηκαν σχετικά έγγραφα που να ανταποκρίνονται στο αίτημά σας. Σύμφωνα με τους ειδικούς του NCEZID, το CDC/ATSDR δεν έχει πραγματοποιήσει καμία έρευνα σχετικά με τους ιούς capripox. Επιπλέον, το CDC/ATSDR δεν απομονώνει ιούς από ξενιστή».

Σημειώστε ότι διευκόλυνα τους «ειδικούς» του CDC στο μέρος #1 του αιτήματός μου, καθώς δεν ανέφερα τίποτα σχετικά με ιούς που καταλαμβάνουν κύτταρα ή αναπαράγονται.

Το μόνο που ζήτησα ήταν αποδείξεις για την ύπαρξη των υποτιθέμενων σωματιδίων και για το ότι προκαλούν τη σχετική ασθένεια/τα σχετικά συμπτώματα… και παρόλα αυτά παραδέχτηκαν ότι δεν διαθέτουν καμία μελέτη.

Παραδέχτηκαν επίσης ότι δεν διαθέτουν καμία επιστημονική απόδειξη για τη μετάδοση.

Δεν μπόρεσαν καν να βρουν ούτε μία καταγραφή για κάποιον στον πλανήτη που να έχει εντοπίσει το υποτιθέμενο «γονιδίωμα» οποιουδήποτε από αυτούς τους φερόμενους ιούς σε οποιονδήποτε «ξενιστή»…

…ούτε καν μία (1) καταγραφή για κάποιον στον πλανήτη που να έχει εντοπίσει ποτέ σωματίδια τα οποία ισχυρίζονται ότι είναι ιούς της οικογένειας των poxviridae σε σωματικά υγρά, ιστούς ή περιττώματα, και να τα έχει καθαρίσει, ώστε οι ιολόγοι να έχουν μια έγκυρη ανεξάρτητη μεταβλητή για να τα αλληλουχίσουν, να τα χαρακτηρίσουν και να τα μελετήσουν με έγκυρα, αυστηρά ελεγχόμενα πειράματα.

Και ο Roger παραδέχθηκε κατηγορηματικά:

«…Σύμφωνα με τους ειδικούς του NCEZID… το CDC/ATSDR δεν απομονώνει ιούς από ξενιστή.»

Επειδή η ιολογία είναι, εξ ορισμού, Ψευδοεπιστήμη.

Το CDC προστίθεται στην Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA), στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Νόσων (ECDC), στην Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων, στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων της Ελλάδας και στον Εθνικό Οργανισμό Δημόσιας Υγείας της Ελλάδας, που έχουν αποτύχει παταγωδώς σε επίσημες προκλήσεις για την παροχή αποδεικτικών στοιχείων σχετικά με τους ιούς της οικογένειας Poxviridae… καθώς και σε 225 ιδρύματα σε 40 διαφορετικές χώρες σχετικά με δεκάδες άλλους φανταστικούς ιούς. Κάθε ίδρυμα έχει αποτύχει σε κάθε πρόκληση για την παροχή αποδεικτικών στοιχείων.

Μας έχουν πει ψέματα όλη μας τη ζωή. Δεν υπάρχει καμία «επιστήμη» που να αξίζει να ακολουθήσουμε.

(Σημείωση: οι πληροφορίες αυτές έχουν σταλεί σε περίπου 200 άτομα που εργάζονται για το «κράτος», στα ΜΜΕ της μαζικής παραπλάνησης κ.λπ. στον Καναδά, τη Νήσο του Man, την Αγγλία και τις ΗΠΑ, ώστε να μην μπορούν να ισχυριστούν αργότερα ότι δεν γνώριζαν. Θα σταλούν επίσης σε άτομα που δραστηριοποιούνται στο καναδικό σύστημα «δικαιοσύνης»… το οποίο έχει ασκήσει ψευδείς διώξεις εναντίον ανθρώπων σε σχέση με τα «μικρόβια».)

Αναπαύσου εν ειρήνη, Jon Rappoport – φως και έμπνευση για τόσους πολλούς, για τόσο καιρό ❤

Το προηχογραφημένο αποχαιρετιστήριο μήνυμα του Jon – Αρχείο Jon Rappoport

Jon Rappoport, Σύντροφος de Plume (1938-2026) – Eric F. Coppolino

Όχι άλλοι ψεύτικοι «ιοί», Φόρος τιμής στον Jon Rappoport - Mike Stone, viroLIEgy.com

Επίσημες ομολογίες/αποτυχίες στο πλαίσιο του νόμου για την ελευθερία της πληροφόρησης επιβεβαιώνουν ό,τι δείχνει η βιβλιογραφία: Η ιολογία είναι ψευδοεπιστήμη

Η συμβολαιογραφική μου ένορκη βεβαίωση σχετικά με τις εκατοντάδες απαντήσεις στο πλαίσιο του νόμου για την ελευθερία της πληροφόρησης (FOI) που επιβεβαιώνουν την απάτη και την αυταπάτη της ιολογίας, με γερμανική και ελληνική μετάφραση, βρίσκεται επίσης εδώ.

Οι απαντήσεις στο πλαίσιο του Νόμου της Ελευθερίας της Πληροφόρησης (FOIs) αποκαλύπτουν ότι οι υγειονομικοί/επιστημονικοί φορείς σε όλο τον κόσμο (225 και συνεχίζουν να αυξάνονται!) δεν διαθέτουν κανένα αρχείο απομόνωσης/καθαρισμού του SARS-COV-2 (του υποτιθέμενου ιού του κοβίδ), πουθενά, ποτέ.

Αρχείο Excel με τον κατάλογο των 225 ιδρυμάτων.

Απαντήσεις σε αιτήματα FOI σχετικά με άλλους φανταστικούς «ιούς» (HIV, γρίπη των πτηνών, HPV, γρίπη, ιλαρά, κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ.).

Αιτήματα FOI σχετικά με μυστικά και μη επιστημονικά «ψευδομολυσμένα» κύτταρα (γνωστά και ως άκυρα μάρτυρες) και «ιικά γονιδιώματα» υπολογιστικών μοντέλων.

Πάνω από 3.000 σελίδες αιτημάτων FOI σχετικά με «ιούς» σε συγκεντρωτικά αρχεία PDF.

Ανεπιτυχείς απαντήσεις FOI σχετικά με τη μετάδοση.

Αιτήματα πρόσβασης σε πληροφορίες (FOIs): Υπάρχουν μελέτες από φορείς υγείας και επιστήμης που να αποδεικνύουν ότι τα βακτήρια ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ασθένειες;

Επειδή «αυτές» δεν υπάρχουν και η ιολογία δεν είναι επιστήμη.

Για την αλήθεια, την ελευθερία και τη λογική,

Christine

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

—Δικτυογραφία:

CDC FOIA confession: we have no scientific evidence of any Poxviridae virus... including variola, cowpox, monkeypox, vaccinia, camelpox and orf virus

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Health Freedom Defense Fund, Michael Bryant | 25 Ιουνίου 2026

Έχετε προσέξει ποτέ ότι όταν οι άνθρωποι διαφωνούν για οποιοδήποτε επίκαιρο θέμα που προωθείται από τα μέσα ενημέρωσης, οι περισσότεροι τείνουν να πέφτουν στην παγίδα να αποδέχονται τη θεμελιώδη εσφαλμένη υπόθεση του θέματος της ημέρας και στη συνέχεια παρασύρονται σε συζητήσεις για τις λεπτομέρειες;

Με άλλα λόγια: Αγνοούν εντελώς τις βασικές παραδοχές που παρουσιάζουν τα μέσα και αντίθετα επιτρέπουν στον εαυτό τους να αποσπαστεί από ασήμαντες λεπτομέρειες—λεπτομέρειες που τείνουν να επικυρώνουν το ψευδές πλαίσιο της αφήγησης.

Η αποδοχή μιας εσφαλμένης υπόθεσης και η επιχειρηματολογία επί των λεπτομερειών εντός αυτού του πλαισίου είναι γνωστή ως «αποδοχή της παραδοχής».

Όταν αποκαλύπτεται ότι η ίδια η υποκείμενη προκείμενη είναι ανεπιβεβαίωτη ή ασταθής, ολόκληρη η δομική ακεραιότητα του επιχειρήματος καταρρέει.

Στην περίπτωση του Έμπολα, ολόκληρη η αφήγηση εξαρτάται από την αποδοχή ορισμένων σημαντικών παραδοχών—με τη θεμελιώδη παραδοχή να είναι ότι η «ανακάλυψη» αυτού του παθογόνου ήταν εξαρχής νόμιμη και ότι αυτό το παθογόνο ήταν υπεύθυνο για τους θανάτους που αποδόθηκαν στον Έμπολα.

Πριν αφηγηθούμε αυτή την ιστορία, μπορεί να είναι χρήσιμο για τους αναγνώστες να δοθεί ένα χρονολόγιο των διαφόρων ονομασιών της χώρας που ήταν ένα από τα δύο μέρη στην Αφρική όπου λέγεται ότι σημειώθηκαν κρούσματα Έμπολα το 1976.

• 1885–1908: Ελεύθερο Κράτος του Κονγκό (ιδρύθηκε και ανήκε στον βασιλιά Λεοπόλδο Β’ του Βελγίου)

• 1908–1960: Βελγικό Κονγκό (προσαρτήθηκε από το βελγικό κράτος)

• 1960–1964: Δημοκρατία του Κονγκό (πλέον ανεξάρτητο κράτος· αποκαλούμενο επίσης Κονγκό-Leopoldville για να διακρίνεται από τη γειτονική Δημοκρατία του Κονγκό γνωστή και ως Κονγκό-Brazzaville)

• 1964–1971: Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (η αλλαγή ονόματος ακολούθησε τη θέσπιση του Συντάγματος της Luluabough)

• 1971–1997: Δημοκρατία του Ζαΐρ (υπό τον δικτάτορα Mobutu Sese Seko, η χώρα μετονομάστηκε σε Ζαΐρ για να απορριφθούν οι αποικιοκρατικοί συνειρμοί)

• 1997–Σήμερα: Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, μερικές φορές συντομευμένη ως ΛΔΚ (το όνομα αποκαταστάθηκε μετά τον Πρώτο Πόλεμο του Κονγκό και την απομάκρυνση του Mobutu από την εξουσία)

Η Ανακάλυψη: Κυνηγοί Ιών σε Σαφάρι

Στην ιατρική παράδοση, οι κυνηγοί ιών είναι χαρακτήρες σαν τον Indiana Jones που εντοπίζουν, ταυτοποιούν και μελετούν «αναδυόμενα παθογόνα» σε απομακρυσμένες και επικίνδυνες τοποθεσίες.

Ορισμένοι από τους πιο θρυλικούς κυνηγούς ιών περιγράφονται ως τολμηροί και εκκεντρικοί παράτολμοι που διακινδυνεύουν τη ζωή και τα άκρα τους σε «άγριες» γαίες μόνο και μόνο για να φέρουν πίσω «τροπαία ιών» στα φιαλίδιά τους.

Στην περίπτωση του υποτιθέμενου ιού Έμπολα, η «ανακάλυψή» του ήταν μια συνεργατική προσπάθεια που αποδίδεται σε αρκετούς επιστήμονες: τον Dr.Jean-Jacques Muyembe, τον Dr. Peter Piot, τον Dr.Guido van der Groen και τον Dr.Joel Breman.

• Ο Muyembe, ένας Κονγκολέζος επιδημιολόγος πεδίου, ήταν ο πρώτος που ερεύνησε μια υποτιθέμενη επιδημία Έμπολα το 1976 στη Δημοκρατία του Ζαΐρ της εποχής. Αφού συνέλεξε δείγματα αίματος από έναν άρρωστο ασθενή, ισχυρίστηκε ότι βρήκε μια νέα, εξαιρετικά θανατηφόρα ασθένεια.

• Ο Piot ήταν τότε ένας νεαρός Βέλγος μικροβιολόγος που εργαζόταν στο Ινστιτούτο Τροπικής Ιατρικής της Αμβέρσας. Του αποδίδεται ότι ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε ηλεκτρονικό μικροσκόπιο για να απεικονίσει το υποτιθέμενο νέο παθογόνο χρησιμοποιώντας τα δείγματα αίματος του Dr.Muyembe.

• Οι Van der Groen και Breman, Βέλγος και Αμερικανός αντίστοιχα, ήταν μέλη μιας ομάδας ερευνητών και επιστημόνων στο Ινστιτούτο Τροπικής Ιατρικής και στα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων των ΗΠΑ (CDC). Συμμετείχαν στην πρώιμη εργαστηριακή ταυτοποίηση και ονοματοδοσία του λεγόμενου ιού.

Για να μην παραλειφθεί από αυτό το πάνθεον επιστημονικών «αστέρων» είναι ο Αμερικανός Dr. Karl M. Johnson, ο οποίος, μαζί με τους Van der Groen και Breman, θεωρείται ότι έδωσε στον ιό την ονομασία «Έμπολα».

Σύμφωνα με την ιστορία, ο Έμπολα απέκτησε το όνομά του όταν μερικοί από τους πέντε προαναφερθέντες επιστήμονες έκαναν παρέα αργά το βράδυ πίνοντας το ουίσκι bourbon του Karl και συζητούσαν πιθανά ονόματα για αυτή τη νέα γι’ αυτούς λοίμωξη.

Υπέθεσαν ότι ο ιός είχε εμφανιστεί για πρώτη φορά στο χωριό Yambuku στο Ζαΐρ. Όμως, μη θέλοντας να στιγματίσουν τους κατοίκους του χωριού, ο Johnson πρότεινε να ονομάσουν το υποτιθέμενο παθογόνο από έναν ποταμό.

Αλλά ποιον ποταμό; Αυτός που βρισκόταν πλησιέστερα στο Yambuku στον χάρτη ονομαζόταν «Έμπολα», που σημαίνει «Μαύρος Ποταμός» στην τοπική γλώσσα Lingala.

«Φαινόταν κατάλληλα δυσοίωνο», έγραψε ο Piot. Επέλεξε τη σωστή λέξη, «δυσοίωνο»: Λειτούργησε ως μια «κατάλληλη» προειδοποίηση για το τι επρόκειτο να ακολουθήσει, αν και ίσως όχι με τον τρόπο που εννοούσε ο Piot.

Οι παράξενες λεπτομέρειες που παρείχαν οι επιστήμονες που ισχυρίστηκαν ότι έκαναν την σπουδαία «ανακάλυψη» του ιού Έμπολα τον Σεπτέμβριο του 1976 θα πρέπει να προκαλούν έκπληξη σε κάθε λογικό παρατηρητή.

Η ιστορία τους έχει κάπως ως εξής:

Λήφθηκε αίμα από μια από τις ετοιμοθάνατες Φλαμανδές μοναχές και στη συνέχεια συντηρήθηκε σε θερμός και μεταφέρθηκε αεροπορικώς στο Βέλγιο. Το δείγμα ανήκε στην αδελφή Myriam, μια Βελγίδα Καθολική ιεραπόστολο που υπηρετούσε στο Yambuku του Ζαΐρ.

Ένας τοπικός γιατρός στο Yambuku συσκεύασε το αίμα σε δύο γυάλινα φιαλίδια και τα τοποθέτησε μέσα σε ένα τυπικό γυαλιστερό μπλε θερμός Thermos(R) γεμάτο με παγάκια. Το θερμός δόθηκε σε έναν πιλότο εμπορικής αεροπορίας, ο οποίος το μετέφερε από την Kinshasa του Ζαΐρ απευθείας στην Αμβέρσα του Βελγίου, σε μια πτήση επιβατών (όχι φορτίου).

Στις 29 Σεπτεμβρίου 1976, το δέμα παραδόθηκε στο Ινστιτούτο Τροπικής Ιατρικής στην Αμβέρσα (ITM), όπου ο Dr.Peter Piot και οι συνεργάτες του το άνοιξαν. Ξεβιδώνοντας το θερμός, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι ένα από τα γυάλινα φιαλίδια είχε σπάσει κατά τη μεταφορά. Ο Dr.Piot και η ομάδα του έβαλαν τα χέρια τους μέσα στο υδαρές μείγμα από λιωμένο πάγο και σπασμένα γυάλινα θραύσματα για να ανασύρουν το μοναδικό φιαλίδιο που είχε επιζήσει ανέπαφο.

Μη γνωρίζοντας τον «ακραίο κίνδυνο» και χωρίς να φορούν τις στολές βιοασφάλειας υψηλής προστασίας που χρησιμοποιούνται σήμερα, η ομάδα με επικεφαλής τον Piot εξέτασε τα δείγματα φορώντας μόνο τυπικές βαμβακερές εργαστηριακές ποδιές και λαστιχένια γάντια.

Παρόλο που ο πάγος είχε λιώσει και η ποιότητα του προϊόντος είχε υποβαθμιστεί, ισχυρίστηκαν με έκπληξη ότι η «ιογενής ποιότητα» παρέμεινε πλήρως άθικτη. Μέσω της ανάλυσης του εναπομείναντος άθικτου φιαλιδίου αίματος, ταυτοποίησαν αυτό που θεώρησαν ως θεαματικά, σκωληκόμορφα παθογόνα. Η αρχική ποιοτική διαπίστωση του Dr.Piot στις 4 Οκτωβρίου 1976—την ημέρα που εξέτασε για πρώτη φορά το δείγμα στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο στην Αμβέρσα—ήταν απλώς ότι το παθογόνο έμοιαζε με έναν τεράστιο «σκωληκόμορφο» ιό Μάρμπουργκ. Όμως οι ακριβείς αριθμητικές μετρήσεις (που καθόριζαν τις ακριβείς διαφορές στο μήκος των «σκουληκιών» Μάρμπουργκ έναντι Έμπολα) δεν καθορίστηκαν παρά περισσότερο από μια δεκαετία αργότερα. Το 1986, η επιστημονική κοινότητα αναγνώρισε επίσημα τον Έμπολα και τον Μάρμπουργκ ως ξεχωριστές οντότητες, οπότε δημιούργησαν την οικογένεια ιών Filoviridae.

Παρά την ακατάλληλη θερμοκρασία και τη μόλυνση, ο ιός μέσα στο αίμα, όπως υποστήριξε η ομάδα του Piot, παρέμεινε «αξιοσημείωτα βιώσιμος και θανατηφόρος». Υποστήριξαν ότι το δείγμα είχε επιτύχει λόγω του εξαιρετικού ιϊκού φορτίου του. Το αίμα της αδελφής Myriam, υποστήριζαν, περιείχε μια εκπληκτικά υψηλή συγκέντρωση του παθογόνου. Επέμεναν ότι αυτό ήταν δυνατό επειδή, σύμφωνα με αυτούς, ο Έμπολα αναπαράγεται τόσο γρήγορα που ακόμη και ένα υποβαθμισμένο, αραιωμένο δείγμα εξακολουθεί να περιέχει εκατομμύρια «ενεργά ιϊκά σωματίδια».

Έτσι, για να επαναλάβουμε την ιστορία των επιστημόνων, παρόλο που ένας γυάλινος σωλήνας θρυμματίστηκε και δημιούργησε μια «σούπα αίματος» στον πάτο του φιαλιδίου, το δεύτερο γυάλινο φιαλίδιο παρέμεινε με θαύμα ανέπαφο. Ανέσυραν αυτόν τον άθικτο σωλήνα από τον βούρκο και από αυτόν τον σωλήνα εξήγαγαν τον υποτιθέμενο ιό. Το λιωμένο νερό του πάγου διατήρησε κατά λάθος το δείγμα αρκετά δροσερό σε όλη τη μεταφορά, εμποδίζοντας έτσι την πλήρη αποικοδόμηση των πρωτεϊνών πριν φτάσει στο Ινστιτούτο Τροπικής Ιατρικής στην Αμβέρσα.

Παραδόξως, ισχυρίστηκε ότι ο λιωμένος πάγος δεν έβλαψε «την επιστήμη», ενώ ταυτόχρονα υποστηρίχθηκε ότι ο βιολογικός κίνδυνος είχε αυξηθεί δραματικά όταν το αίμα αναμείχθηκε με το νερό και προκάλεσε ολόκληρο το εσωτερικό του θερμός να γίνει μια «ζώνη εκτόξευσης βιολογικού κινδύβου».

Παρακαλείσθε να σημειώσετε ότι όταν ο Dr.Piot και η ομάδα του χρησιμοποίησαν τα χέρια τους για να ανακτήσουν το άθικτο φιαλίδιο από το θερμός, φορούσαν απλά λαστιχένια γάντια. Αυτό σήμαινε ότι, χωρίς να το αντιληφθούν, κάλυπταν τα χέρια τους με αυτό που θεωρούνταν ένα εξαιρετικά συμπυκνωμένο, ζωντανό στέλεχος ενός παθογόνου Επιπέδου 4 που θα είχε διαπεράσει εύκολα τα γάντια και το δέρμα.

Παραδόξως, κανείς στο βελγικό εργαστήριο δεν μολύνθηκε ούτε υπέστη άλλη βλάβη από αυτόν τον παθογόνο παράγοντα, παρόλο που φέρεται να είχε ποσοστό θνησιμότητας 50%. Αργότερα, όταν ρωτήθηκε για την τρομακτική απουσία εξοπλισμού ασφαλείας, ο Dr. Piot απάντησε με απόλυτη φυσικότητα: «Δεν συνέβη τίποτα σε κανέναν από εμάς». Όμως, ακόμα αργότερα, ο Πιότ και οι συνεργάτες του δήλωσαν ότι είχαν γλιτώσει αλώβητοι χάρη στην καθαρή τύχη και στους συγκεκριμένους μηχανισμούς μετάδοσης του «ιού Έμπολα».

Η Ιστορία Προέλευσης

Το έτος ήταν 1976. Το Yambuku ήταν ένα απομονωμένο, φτωχό χωριό στο βόρειο-κεντρικό δάσος της τότε Δημοκρατίας του Ζαΐρ και της σημερινής Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό (ΛΔΚ). Όχι μόνο δεν υπήρχε τρεχούμενο νερό ή ηλεκτρικό ρεύμα, αλλά οι δρόμοι που συνέδεαν το Yambuku με το πλησιέστερο εμπορικό κέντρο, την Μπούμπα, ήταν απλοί χωματόδρομοι—ελάχιστα συντηρημένοι και συχνά παρασυρόμενοι από τις καταρρακτώδεις ισημερινές βροχές.

Μια Καθολική Ιεραποστολή στο Yambuku είχε ιδρυθεί από Βέλγους ιεραπόστολους το 1935. Ιδρύθηκε ως μέρος μιας αυστηρά δομημένης τριπλής συμμαχίας μεταξύ του αποικιακού κράτους του Βελγικού Κονγκό, της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και ιδιωτικών εταιρικών παραχωρήσεων στο Βελγικό Κονγκό.

Η Καθολική Ιεραποστολή του Yambuku διοικούνταν από τους Πατέρες του Scheut, ένα βελγικό ιεραποστολικό τάγμα. Το Σχολείο της Ιεραποστολής διοικούνταν κυρίως από τους ιερείς του Scheut, οι οποίοι απασχολούσαν ντόπιο κονγκολέζικο προσωπικό, συμπεριλαμβανομένου του διευθυντή Mabalo Lokela. Το Νοσοκομείο της Ιεραποστολής διοικούνταν από μια ομάδα Φλαμανδών Βελγίδων μοναχών. Δεδομένου ότι το 1976 δεν υπήρχε μόνιμος γιατρός στο Yambuku, οι καλόγριες ανέλαβαν τον ρόλο των κύριων κλινικών ιατρών. Εποπτεύαν ένα προσωπικό που αποτελείτο από περίπου δεκαεπτά Κονγκολέζους ιατρικούς βοηθούς.

Επειδή δεν υπήρχε σύστημα αποχέτευσης, ανθρώπινα και ζωϊκά απόβλητα μόλυναν τις πηγές νερού του Yambuku. Οι χωρικοί και οι ιεραπόστολοι αρρωστούσαν συχνά και πέθαιναν από υδατογενείς ασθένειες. Η ίδια μη επεξεργασμένη παροχή νερού χρησιμοποιούνταν για την έκπλυση του ιατρικού εξοπλισμού στο νοσοκομείο. Δεν είναι περίεργο που τα ανεξέλεγκτα υδατογενή παθογόνα που προκαλούσαν τύφο, δυσεντερία και κίτρινο πυρετό καθιστούσαν τη βασική ποιότητα του νερού στο Yambuku εξαιρετικά τοξική για την ανθρώπινη υγεία.

Λέγεται ότι ο Έμπολα έκανε το ντεμπούτο του σε αυτό το χωριό γύρω στην 1η Σεπτεμβρίου 1976. Μεταξύ 1ης Σεπτεμβρίου και 24ης Οκτωβρίου, υπήρξαν 318 κρούσματα οξείας ιογενούς αιμορραγικού πυρετού στο βόρειο Ζαΐρ. Αυτή η «επιδημία» είχε επίκεντρο τη Ζώνη Μπούμπα της Περιφέρειας του Ισημερινού, με τα περισσότερα κρούσματα να καταγράφονται εντός ακτίνας 70 χιλιομέτρων από το Yambuku.

Κεντρικό ρόλο στη μυθολογία της υποτιθέμενης εμφάνισης αυτής της «εξωτικής» νόσου διαδραματίζει μια συναρπαστική και υπερφυσική εξήγηση για την «προέλευσή» της.

Ο ΠΟΥ και το CDC κατέληξαν τελικά στη θεωρία των νυχτερίδων και του κρέατος άγριων ζώων ως την κυρίαρχη «επιστημονική» εξήγηση για τον Έμπολα. Σύμφωνα με αυτό το σενάριο, ο λεγόμενος ιός «μεταδίδεται» από την άγρια φύση στους ανθρώπινους πληθυσμούς μέσω της επαφής των νυχτερίδων φρούτων —που θεωρούνται η φυσική δεξαμενή του ιού— με το κρέας άγριων ζώων. Ο συνδυασμός αυτός λέγεται ότι λειτουργεί ως ο φορέας που μεταφέρει στη συνέχεια τον Έμπολα στους ανθρώπους.

Αν και αυτή η αμφίβολη θεωρία παραμένει έντονα αμφισβητούμενη, απορρίπτεται κατηγορηματικά από πολλούς που την θεωρούν υποπροϊόν δυτικών πολιτισμικών μύθων, στερεοτύπων και ηθικών κρίσεων.

Ωστόσο, δεδομένης της φαντασίας των Ευρωπαίων και των Αμερικανών, οι οποίοι είχαν προετοιμαστεί να αποδεχθούν την εμφάνιση μιας αόρατης απειλής που προέρχεται από τη «ζούγκλα» της «βαθύτερης και σκοτεινότερης Αφρικής», όπου συμβαίνουν «πρωτόγονα πράγματα», ο «Έμπολα» ήταν εύκολο να γίνει αποδεκτός.

Ο «Ασθενής Μηδέν» και οι Ενέσεις Χλωροκίνης

Η πρώτη αναγνωρισμένη «περίπτωση» (δείκτης κρούσματος) του Έμπολα στο Yambuku ήταν ο Mabalo Lokela. Στις 22 Αυγούστου 1976, ο 42χρονος διευθυντής του Σχολείου της Ιεραποστολής του Yambuku, κάτοικος του χωριού Yandongi, επέστρεφε από μια δεκαπενθήμερη οδική εκδρομή στο βόρειο Ζαΐρ και στη διαδρομή φέρεται να αγόρασε αντιλόπη και καπνιστό κρέας πιθήκου.

Στις 26 Αυγούστου, ο Lokela παρουσιάστηκε με πυρετό στο Νοσοκομείο της Ιεραποστολής του Yambuku (YMH), όπου το προσωπικό υπέθεσε ελονοσία και τον θεράπευσε με ένεση χλωροκίνης στην εξωτερική του κλινική. Πέντε ημέρες αργότερα, ο Lokela, τότε στο σπίτι του, αρρώστησε βαριά και πέθανε στις 8 Σεπτεμβρίου. Μετά την κηδεία του, 21 φίλοι και συγγενείς του Lokela αρρώστησαν σοβαρά και 18 από αυτούς πέθαναν.

Άλλοι πρώϊμοι ασθενείς ήταν ντόπιοι χωρικοί που επισκέπτονταν την εξωτερική κλινική για συνήθεις παθήσεις. Το νοσοκομείο χρησιμοποιούσε μόνο πέντε γυάλινες σύριγγες την ημέρα. Οι πέντε σύριγγες που χρησιμοποιούνταν στο Νοσοκομείο της Ιεραποστολής του Yambuku συνοδεύονταν από επαναχρησιμοποιούμενες μεταλλικές βελόνες, καθώς οι αποστειρωμένες πλαστικές σύριγγες δεν ήταν διαθέσιμες σε αυτή την απομακρυσμένη περιοχή.

Αυτές οι γυάλινες σύριγγες επαναχρησιμοποιούνταν σε χιλιάδες ασθενείς χωρίς αποστείρωση μεταξύ των χρήσεων. Το Νοσοκομείο της Ιεραποστολής του Yambuku δεν είχε πρόσβαση σε αποστειρωμένο νερό, σε λειτουργικούς αυτόκλειστους ή σε ιατρικά αναλώσιμα μίας χρήσης. Έτσι, οι πέντε γυάλινες σύριγγες που είχαν διατεθεί για ολόκληρο το τμήμα εξωτερικών ασθενών χειρίζονταν σύμφωνα με μια εξαιρετικά επικίνδυνη ρουτίνα, κατά την οποία, μετά από κάθε χρήση, οι νοσοκόμες έβαζαν τη βελόνα σε μια λεκάνη γεμάτη με ζεστό, μη αποστειρωμένο επιφανειακό νερό που αντλούσαν από τοπικά ρέματα.

Στο Νοσοκομείο της Ιεραποστολής του Yambuku, οι επιδημιολογικές αναφορές έδειξαν ότι σχεδόν όλοι οι εξωτερικοί ασθενείς λάμβαναν ενέσεις χλωροκίνης. Αυτή ήταν η τυπική διαδικασία του νοσοκομείου για κάθε ασθενή ή μέλος προσωπικού που παρουσίαζε πυρετό.

Μέσα σε μία εβδομάδα, αρκετά άλλα άτομα που είχαν λάβει τις ίδιες ενέσεις στο YMH υπέφεραν από αυτό που αργότερα διαγνώστηκε ως αιμορραγικός πυρετός Έμπολα. Σχεδόν όλα τα επόμενα κρούσματα είχαν είτε λάβει ενέσεις στο νοσοκομείο είτε είχαν στενή επαφή με άλλο κρούσμα. Τα περισσότερα από αυτά τα κρούσματα σημειώθηκαν κατά τις πρώτες τέσσερις εβδομάδες της επιδημίας, μετά τις οποίες το νοσοκομείο έκλεισε.

Αναφέρθηκε ότι 11 από τα 17 μέλη του προσωπικού του YMH πέθαναν από τη νόσο. Το καταγεγραμμένο ποσοστό θνητότητας των ασθενών που έλαβαν θεραπεία στο YMH ήταν εξίσου υψηλό. Από τα 318 αναφερόμενα «κρούσματα», υπήρξαν 280 θάνατοι, που αντιπροσώπευαν ένα καταστροφικό ποσοστό θνητότητας περίπου 88%.

Η χλωροκίνη είναι ένα αντιελονοσιακό φάρμακο γνωστό για τις σοβαρές παρενέργειές του. Αυτές οι παρενέργειες μοιράζονται ένα επικαλυπτόμενο σύνολο συμπτωμάτων και συστημικών επιπλοκών με αυτό που θα γινόταν γνωστό ως Έμπολα.

Οι κύριες παρενέργειες της χλωροκίνης που παρουσιάζουν ομοιότητες με τα συμπτώματα του Έμπολα περιγράφονται παρακάτω, ξεκινώντας με συμπτώματα πρώιμου σταδίου και προχωρώντας σε προχωρημένες επιπλοκές:

• [1] Οι ενέσεις χλωροκίνης μπορούν να προκαλέσουν ναυτία, έμετο, πυρετό και ρίγη ως παρενέργειες, οι οποίες μπορεί να επικαλύπτονται με την αρχική εμφάνιση του Έμπολα.

• [2] Ο έντονος πονοκέφαλος είναι ένα άλλο κοινό πρώιμο σύμπτωμα της χλωροκίνης και του Έμπολα.

• [3] Η χλωροκίνη προκαλεί επίσης μυϊκή αδυναμία ή μυϊκό πόνο που λειτουργεί παρόμοια με τους σωματικούς πόνους που προκαλεί ο Έμπολα.

• [4] Καθώς η αντίδραση στη χλωροκίνη εντείνεται, επηρεάζει το δέρμα και το αιμοποιητικό σύστημα με τρόπους που μοιάζουν ανησυχητικά με τον Έμπολα. Για παράδειγμα, η χλωροκίνη προκαλεί συχνά έντονο κνησμό, ερυθρότητα ή ωχρές κηλίδες. Ο Έμπολα έχει παρόμοια συμπτώματα.

• [5] Επιπλέον, οι ανεπιθύμητες αντιδράσεις στη χλωροκίνη μπορούν να προκαλέσουν αιμολυτική αναιμία ή καταστολή του μυελού των οστών, η οποία εκδηλώνεται με μώλωπες, ωχρό δέρμα ή αιμορραγία. Αυτά τα τρία συμπτώματα μιμούνται την πρώιμη διαταραχή πήξης και τις ανωμαλίες αιμορραγίας που παρατηρούνται στον Έμπολα.

• [6] Η υψηλή δόση ή η παρατεταμένη χρήση χλωροκίνης προκαλεί σοβαρή κόπωση, προσομοιώνοντας την έντονη εξάντληση και λήθαργο που παρατηρούνται σε προχωρημένα κρούσματα Έμπολα.

Συνολικά, τα συμπτώματα για τον Έμπολα συμπίπτουν πλήρως με τις παρενέργειες μιας ένεσης χλωροκίνης. Όπως έχουμε σημειώσει στο Μέρος Πρώτο, και όπως θα δούμε επανειλημμένα σε μελλοντικά τμήματα, πολλές (και διάφορες) χημικές τοξικότητες θα αποδοθούν σε αυτή τη «νέα ασθένεια».

Στο Νοσοκομείο της Ιεραποστολής του Yambuku, σχεδόν όλα τα φάρμακα—συμπεριλαμβανομένης της χλωροκίνης για την ύποπτη ελονοσία—χορηγούνταν με παρεντερική ένεση. Η παρεντερική ένεση παρακάμπτει τους κύριους προστατευτικούς φραγμούς του οργανισμού—το δέρμα και τους βλεννογόνους—για να χορηγήσει το φάρμακο απευθείας σε αιμοφόρα αγγεία, μύες ή ιστούς. Οι τρέχουσες συστάσεις αναφέρουν ότι η παρεντερική χλωροκίνη δεν θα πρέπει πλέον να χρησιμοποιείται λόγω πιθανής τοξικότητας.

Επειδή η χλωροκίνη διεισδύει εσωτερικά στον οργανισμό, αυτός ο τύπος χορήγησης φαρμάκου ενέχει σημαντικούς κινδύνους. Οι πιθανές επιπλοκές περιλαμβάνουν θανατηφόρα συστημική σήψη αίματος, απειλητικές για τη ζωή αλλεργικές αντιδράσεις, σοκ, εμβολές, νευρική βλάβη, άμεση τοξικότητα οργάνων, καρδιακή ανακοπή και αιματώματα (εντοπισμένες αιμορραγίες).

Όπως σημειώθηκε παραπάνω, οι ανθυγιεινές, επισφαλείς συνθήκες στο Νοσοκομείο της Ιεραποστολής του Yambuku σήμαιναν ότι το νοσηλευτικό προσωπικό χορηγούσε τις ενέσεις υπό εξαιρετικά υποβαθμισμένες συνθήκες. Οι πέντε γυάλινες σύριγγες και οι μεταλλικές βελόνες που χρησιμοποιούνταν κάθε μέρα για να θεραπεύσουν εκατοντάδες ασθενείς δεν ήταν μόνο μη αποστειρωμένες, αλλά ήταν τόσο ελάχιστα καθαρισμένες που συχνά διατηρούσαν το αίμα του προηγούμενου ασθενούς στην άκρη όταν χορηγούνταν στον επόμενο ασθενή.

Η σημασία των γεγονότων που εκτυλίσσονταν σε αυτό το ιεραποστολικό νοσοκομείο και σε άλλα δεν μπορεί να υπερεκτιμηθεί. Πράγματι, η πλειονότητα των προαναφερθεισών ασθενειών φαινόταν να έχει προέλθει από τα ίδια τα νοσοκομεία.

Βεβαίως, η επίσημη έκθεση της Διεθνούς Επιτροπής του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) δεν αποκαλύπτει τον συνολικό αριθμό των νοσηλευόμενων ασθενών που πέθαναν. Ωστόσο, τα ιστορικά στοιχεία δείχνουν ότι σχεδόν κάθε μία από τις 280 περιπτώσεις θανάτου είχε άμεση σχέση με το νοσοκομείο. Περίπου 85 έως 100 από τους αποθανόντες μπορούν να συνδεθούν άμεσα με ενέσεις ή θεραπείες που έλαβαν εντός των εγκαταστάσεων της Ιατρικής Αποστολής του Νοσοκομείου Yambuku.

Απόρριψη Τοξικών αντιβιοτικών β-λακτάμης στην Αφρική

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 και του 1980, ξέσπασε έντονη διεθνής αντιπαράθεση σχετικά με τη πρακτική δυτικών φαρμακευτικών εταιρειών να απορρίπτουν απαγορευμένα ή υποβαθμισμένα φάρμακα σε χώρες της Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής — φάρμακα που δεν είχαν εγκριθεί, ή τουλάχιστον υπόκειντο σε αυστηρούς περιορισμούς, στις χώρες προέλευσής τους.

Ένα κλασικό παράδειγμα ήταν η χλωραμφενικόλη, ένα αντιβιοτικό που δεν ανήκει στην κατηγορία των β-λακταμικών. Η χλωραμφενικόλη υπόκειτο σε αυστηρούς περιορισμούς ή είχε απαγορευτεί για ρουτίνα χρήση στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ καθ’ όλη τη διάρκεια αυτών των δύο δεκαετιών, καθώς μπορούσε να προκαλέσει θανατηφόρα απλαστική αναιμία. Ωστόσο, προωθούνταν επιθετικά και διανεμόταν ευρέως χωρίς ιατρική συνταγή σε πολλές αφρικανικές χώρες.

Τα β-λακταμικά ευρέος φάσματος, όπως η αμπικιλλίνη και οι παλαιότερες κεφαλοσπορίνες, αποστέλλονταν συχνά σε αφρικανικές χώρες ως «ανθρωπιστική βοήθεια» ή πωλούνταν φτηνά από μεσάζοντες, αφού τα φάρμακα αυτά είχαν λήξει ή είχαν αποτύχει στους ελέγχους ποιότητας (συχνά ως αποτέλεσμα μόλυνσης κατά τη διάρκεια της παρασκευής) σε ευρωπαϊκές εγκαταστάσεις.

Οι ευρωπαϊκές ρυθμιστικές αρχές ασκούσαν αυστηρό έλεγχο σε αυτά τα προϊόντα και εμπόδιζαν τη χρήση των απορριφθέντων προϊόντων στην εγχώρια αγορά. Ωστόσο, επέτρεπαν την παραγωγή των ίδιων προϊόντων για εξαγωγή, εφόσον η νομοθεσία της χώρας προορισμού δεν τα απαγόρευε ρητά. Αντί να καταστρέψουν τις απορριφθείσες παρτίδες και να υποστούν οικονομική ζημία, οι φαρμακευτικές εταιρείες πωλούσαν αυτές τις παρτίδες που δεν πληρούσαν τις προδιαγραφές σε διεφθαρμένους διεθνείς μεσάζοντες με μεγάλες εκπτώσεις. Στη συνέχεια, οι μεσάζοντες τις εμπορεύονταν σε υπουργεία υγείας με ανεπαρκή ρύθμιση ή σε ιδιωτικούς χονδρεμπόρους στην Αφρική.

Ένα σημαντικό ποσοστό αποτυχημένων ή ληγμένων ευρωπαϊκών βήτα-λακταμικών διέσχιζε εθνικά σύνορα μεταμφιεσμένα ως «ανθρωπιστική βοήθεια». Οι ευρωπαϊκές φαρμακευτικές εταιρείες ανακάλυψαν ότι μπορούσαν να διεκδικήσουν σημαντικές εγχώριες φορολογικές εκπτώσεις δωρίζοντας πλεονάζοντα αποθέματα σε αναπτυσσόμενες χώρες. Ευρωπαϊκές αποθήκες εκκαθάριζαν σχεδόν ληγμένες ή κακώς αποθηκευμένες αμπικιλλίνες και παλαιότερες κεφαλοσπορίνες και τις έστελναν στην Αφρική σε χύμα βαρέλια. Οι αποστολές συχνά στερούνταν κατάλληλων οδηγιών αποθήκευσης και ετικετών μεταφρασμένων στη σωστή γλώσσα, ακόμη και ετικετών με τα σωστά ονόματα προϊόντων. Όντας εξαιρετικά ευάλωτα σε περιβαλλοντικούς παράγοντες, αυτά τα ευρέως φάσματος βήτα-λακταμικά, τα οποία είχαν ήδη αποτύχει σε ποιοτικούς ελέγχους σε μια εύκρατη ευρωπαϊκή εγκατάσταση, υποβαθμίζονταν περαιτέρω όταν αποστέλλονταν στην υποσαχάρια Αφρική.

Μια σημαντική μελέτη του 1982 που δημοσιεύθηκε στο PubMed περιέγραψε λεπτομερώς πώς οι πολυεθνικές φαρμακευτικές εταιρείες στόχευαν συστηματικά το Ζαΐρ κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου. Τόνιζε ότι μεγάλες ευρωπαϊκές εταιρείες χρησιμοποιούσαν το Ζαΐρ ως αγορά για να απορρίψουν εξαιρετικά προβληματικά φάρμακα που ήταν περιορισμένα ή σπάνια χρησιμοποιούνταν σε δυτικές βιομηχανοποιημένες χώρες. Και σημείωνε ότι ιεραπόστολοι και ντόπιοι εργαζόμενοι υγείας χορηγούσαν τακτικά αυτά τα πτητικά, ταχέως υποβαθμιζόμενα ευρέως φάσματος αντιβιοτικά στο κοινό.

Πιο συγκεκριμένα, βελγικά καθολικά ιεραποστολικά δίκτυα και ανθρωπιστικοί οργανισμοί χρησιμοποιούσαν εκτενώς αυτά τα υποβαθμισμένα ή ληγμένα φαρμακευτικά σκευάσματα στα νοσοκομεία τους σε όλο το Ζαΐρ κατά τις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Βέλγες μοναχές και γιατροί λάμβαναν τακτικά τεράστια κιβώτια ευρέως φάσματος αντιβιοτικών—κυρίως αμπικιλλίνη, αμοξικιλλίνη και πρώιμες κεφαλοσπορίνες—που ήταν είτε κοντά στην ημερομηνία λήξης, είτε πλήρως ληγμένα, είτε απορριφθέντα από την ευρωπαϊκή κλινική διανομή λόγω μη συμμόρφωσης με την παραγωγή.

Όλες αυτές οι ατασθαλίες περικλείονταν στη γλώσσα της «ανθρωπιστικής βοήθειας».

Η χορήγηση υποβαθμισμένων και ληγμένων βήτα-λακταμικών σε Αφρικανούς κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής είχε καταστροφικές συνέπειες για την υγεία. Όταν τα βήτα-λακταμικά αντιβιοτικά (ειδικά οι πενικιλίνες) υποβαθμίζονται λόγω θερμότητας, υγρασίας ή κακού ποιοτικού ελέγχου παραγωγής, αποσυντίθενται σε επικίνδυνα χημικά υποπροϊόντα. Έτσι:

• Τα προϊόντα αποδόμησης της αμπικιλλίνης προκαλούσαν σοβαρές, μερικές φορές θανατηφόρες αλλεργικές αντιδράσεις (αναφυλαξία).

• Μολυσμένες παρτίδες αυτών των αντιβιοτικών μπορούσαν να περιέχουν χημικές ακαθαρσίες που θα προκαλούσαν οξεία νεφρική βλάβη ή σοβαρή καταστολή του μυελού των οστών.

• Ασθενείς που λάμβαναν την ενέσιμη μορφή υποβαθμισμένων βήτα-λακταμικών με μη αποστειρωμένο εξοπλισμό εμφάνιζαν τακτικά επώδυνα βακτηριακά αποστήματα στο σημείο της ένεσης.

• Σε σοβαρές περιπτώσεις, οι ασθενείς υπέφεραν από νέκρωση ιστών και γάγγραινα, που απαιτούσαν ακρωτηριασμούς άκρων σε αγροτικές κλινικές που δεν διέθεταν κατάλληλες χειρουργικές εγκαταστάσεις.

Η τοξική συσσώρευση, ή «δηλητηρίαση», με βήτα-λακταμικά αντιβιοτικά είναι γνωστό ότι οδηγεί σε αρκετές συγκεκριμένες ιατρικές καταστάσεις που χαρακτηρίζονται από μέτρια έως απειλητική για τη ζωή αιμορραγία. Υπό τις καλύτερες συνθήκες, οι γνωστές παρενέργειες περιλαμβάνουν αυτόματες εσωτερικές ή εξωτερικές αιμορραγίες, μεγάλα αιματώματα, σοβαρή επίσταξη (ρινορραγίες), απειλητικές για τη ζωή γαστρεντερικές ή ενδοκρανιακές αιμορραγίες, μαζικές ποσότητες αιματηρής διάρροιας, σοβαρές κοιλιακές κράμπες συνοδευόμενες από σοβαρή εντερική αιμορραγία και άλλες διαταραχές αιμορραγίας.

Είναι γνωστό ότι αυτές οι αιμορραγικές καταστάσεις μπορούν απολύτως να προκύψουν ως αποτέλεσμα της χρήσης απαγορευμένων, μη ρυθμιζόμενων ή πλαστών βήτα-λακταμικών—και, σε πολλές περιπτώσεις, ο κίνδυνος είναι συχνά σημαντικά υψηλότερος. Τα απαγορευμένα ή μαύρης αγοράς αντιβιοτικά που διακινούνταν τακτικά παράνομα μέσω συνόρων σε ζεστά, υγρά και μη ψυγεία εμπορευματοκιβώτια περιείχαν υψηλή συγκέντρωση υποβαθμισμένων τοξινών. Οι βήτα-λακταμικοί δακτύλιοι είναι χημικά ασταθείς και αποσυντίθενται γρήγορα εάν δεν αποθηκεύονται με ακριβείς κλιματικούς ελέγχους.

Μέχρι τη στιγμή που το υποβαθμισμένο φάρμακο έφτανε στους ασθενείς στο Ζαΐρ, είχε αποδομηθεί σε ένα μείγμα εξαιρετικά αντιδραστικών χημικών υποπροϊόντων. Αυτές οι ξένες ενώσεις αποδόμησης ήταν ικανές να πυροδοτήσουν βίαια θρομβοπενία που προκαλείται από φάρμακα μέσω του ανοσοποιητικού (DITP), οδηγώντας σε αυτόματες αιμορραγίες.

Αυτά τα απαγορευμένα και ιδιαίτερα υποβαθμισμένα βήτα-λακταμικά προκαλούσαν αιμορραγικές καταστάσεις μέσω πολλαπλών οδών. Οι πλαστές ή κακώς κατασκευασμένες παρτίδες υπέφεραν συχνά από «κακή ανάμειξη» κατά την παραγωγή. Ένα χάπι μπορούσε να περιέχει σχεδόν καθόλου δραστικό συστατικό, ενώ το επόμενο χάπι ή φιαλίδιο περιείχε μια μαζική, τοξική υπερδοσολογία που πυροδοτούσε ταχεία εσωτερική αιμορραγία. Ένας ασθενής που λάμβανε ένα υποβαθμισμένο βήτα-λακταμικό μολυσμένο με τοξικούς διαλύτες ήταν επίσης πιθανό να εμφανίσει ξαφνική οξεία νεφρική βλάβη.

Αυτά τα βήτα-λακταμικά αντιβιοτικά, πιο αξιοσημείωτα η ενέσιμη πενικιλίνη, χρησιμοποιούνταν τακτικά από την ιατρική ομάδα στο Νοσοκομείο της Ιεραποστολής του Yambuku το 1976. Ήταν βασικό προϊόν της καθημερινής λειτουργίας του απομακρυσμένου νοσοκομείου και χρησιμοποιούνταν για μια μεγάλη ποικιλία βακτηριακών λοιμώξεων, τραυμάτων και συστηματικών πυρετικών ασθενειών.

Είναι σημαντικό ότι όλα αυτά τα συμπτώματα αντανακλούν τις τραγικές μαζικές αιμορραγίες που λέγεται ότι χαρακτηρίζουν τον «Έμπολα» στα προχωρημένα στάδιά του.

Λαμβάνοντας υπόψη όσα γνωρίζουμε για τις ευρωπαϊκές χώρες που απορρίπτουν αυτά τα επικίνδυνα βήτα-λακταμικά στην Αφρική, στοχεύοντας συγκεκριμένα το Ζαΐρ και γνωρίζοντας ότι χρησιμοποιούνταν τακτικά από Βέλγους ιεραπόστολους στα απομακρυσμένα νοσοκομεία τους στο Ζαΐρ, δεν είναι λογικό να υποθέσουμε ότι πρέπει να υπήρξαν κάποιες καταστροφικές συνέπειες για τους ντόπιους που υποβλήθηκαν σε αυτές τις τοξικές ενέσεις;

Και δεν είναι επίσης αρκετά λογικό να θεωρηθεί ότι, δεδομένου ότι οι εκδηλώσεις του «Έμπολα» και τα συμπτώματα της δηλητηρίασης από βήτα-λακταμικά είναι παράλληλα μεταξύ τους, μπορεί να υπήρχαν περισσότεροι παράγοντες στη νόσο που ονομάστηκε «Έμπολα» στο Yambuku πέρα από έναν αόρατο μικροοργανισμό;

Τοξικές Ταφές και Θανατηφόρος Απολύμανση με Αέρια

Ένα δελτίο του ΠΟΥ του 1978 καταγράφει πώς η φαινόλη και η φορμαλδεΰδη έγιναν οι δύο πυλώνες της στρατηγικής περιβαλλοντικής απολύμανσης για την εξάλειψη του «Έμπολα».

Οι παραδοσιακές ταφές στο Yambuku ήταν βαθιά πνευματικές εκδηλώσεις με κοινοτική συμμετοχή που απαιτούσαν άμεσο χειρισμό του νεκρού. Τα τοπικά έθιμα υπαγόρευαν ότι ένα σωστό αποχαιρετιστήριο απαιτούσε σωματική επαφή για να τιμηθεί ο νεκρός και να διασφαλιστεί ότι το πνεύμα του μεταβαίνει ειρηνικά στον κόσμο των προγόνων.

Ως συνέπεια της υποτιθέμενης επιδημίας «Έμπολα», διεθνείς ομάδες υγείας απαγόρευσαν πλήρως τις παραδοσιακές ταφές και τις αντικατέστησαν με κλινικά, χημικά πρωτόκολλα ενταφιασμού.

Σύμφωνα με αυτά τα μη παραδοσιακά πρωτόκολλα, τα σώματα των θυμάτων τυλίγονταν πριν την ταφή σε βαμβακερά σεντόνια έντονα εμποτισμένα με φαινολικό απολυμαντικό. Οι διασώστες σφράγιζαν τα δωμάτια των θανόντων ασθενών και παρήγαγαν αέριο φορμαλδεΰδης επί τόπου (συχνά θερμαίνοντας παραφορμαλδεΰδη ή αναμειγνύοντας φορμαλίνη με υπερμαγγανικό κάλιο). Επανέλαβαν αυτή την εντατική διαδικασία απολύμανσης για τέσσερις συνεχόμενες ημέρες.

Μπορείτε να φανταστείτε ότι η απολύμανση σφραγισμένων δωματίων με αέριο φορμαλδεΰδης για τέσσερις συνεχόμενες ημέρες και το τύλιγμα των νεκρών σωμάτων σε βαμβακερά σεντόνια εμποτισμένα με φαινόλη θα αποτελούσε ένα εξαιρετικό επίπεδο χημικής έκθεσης για τους ιατρικούς εργαζόμενους, τα μέλη της οικογένειας και τους επιστρέφοντες χωρικούς. Και οι δύο αυτές χημικές ουσίες είναι εξαιρετικά τοξικοί, διαβρωτικοί παράγοντες.

Το αέριο φορμαλδεΰδης είναι ένας σοβαρός αναπνευστικός και ιστικός ερεθιστικός παράγοντας. Η βαριά έκθεση σε μη αεριζόμενα σπίτια προκαλεί σοβαρή αναπνευστική δυσχέρεια, έντονο κάψιμο των ματιών, χημικά εγκαύματα στην επένδυση της μύτης, έντονους πονοκεφάλους και ναυτία από την εισπνοή των αναθυμιάσεων.

Τα φαινολικά απολυμαντικά, από την πλευρά τους, παρασκευάζονταν ευρέως τη δεκαετία του 1970 με επιθετικές ενώσεις πρώτης γενιάς όπως η καθαρή φαινόλη (καρβολικό οξύ) και οι κρεσόλες (παράγωγα λιθανθρακόπισσας). Επειδή αυτές οι συνθέσεις πενήντα ετών ήταν πολύ πιο ακατέργαστες και συμπυκνωμένες από τις σύγχρονες εκδόσεις, ενείχαν σοβαρούς κινδύνους για την υγεία.

Αυτές οι φαινόλες της δεκαετίας του 1970 ήταν εξαιρετικά λιποδιαλυτές και περνούσαν ταχέως μέσω του άθικτου δέρματος απευθείας στην κυκλοφορία του αίματος. Μόλις απορροφούνταν, η χημική ουσία προκαλούσε «καρβολικό μαρασμό» και συστημική δηλητηρίαση. Αυτό οδηγούσε σε κατάθλιψη του κεντρικού νευρικού συστήματος, ξαφνική πτώση της αρτηριακής πίεσης (καρδιαγγειακή κατάρρευση), σοβαρή νεφρική βλάβη και σκούρα πράσινα ή μαύρα ούρα. Επιπλέον, η εισπνοή βαριών αναθυμιάσεων φαινόλης σε ανεπαρκώς αεριζόμενους χώρους προκαλούσε οξεία νευρολογικά συμπτώματα.

Μια τέτοια μαζική χρήση χημικών προσέθεσε ένα ακόμη επίπεδο τοξικών εκθέσεων που αντιμετώπισαν οι χωρικοί του Yambuku και το ιατρικό προσωπικό.

Οι οικογένειες που ακολούθησαν τις οδηγίες να απολυμάνουν και να εγκαταλείψουν προσωρινά τα σπίτια τους επέστρεψαν σε κλειστά σπίτια παγιδευμένα με βαριά, τοξικά αέρια. Όποιος μετακόμιζε πίσω σε ένα σπίτι που είχε απολυμανθεί εντατικά με αέρια ή χειριζόταν ένα σώμα εμποτισμένο με φαινόλη ανέπτυσσε γρήγορα σοβαρή αναπνευστική δυσχέρεια, εμετό, δερματικές βλάβες και σωματική κατάρρευση. Μια άμεση κατάρρευση από αναπνευστική ανεπάρκεια και εμετό ενίσχυσε την πεποίθηση ότι η ιατρική του νοσοκομείου—και η ίδια η διαδικασία περιορισμού—ήταν μια θανατική καταδίκη. Φυσικά, αυτή η πεποίθηση προκάλεσε πολλούς κατοίκους να εγκαταλείψουν το χωριό τους.

Φυσικά, η ιατρική βιομηχανία αγνόησε—και συνεχίζει να αγνοεί—το προφανές γεγονός ότι οι κλινικές εκδηλώσεις της οξείας έκθεσης σε φαινόλη ταιριάζουν σχεδόν τέλεια με αυτό που θα κατηγοριοποιούνταν αναδρομικά και αμφισβητήσιμα ως προχωρημένα στάδια του «αιμορραγικού πυρετού Έμπολα». Τα πολλά φρικτά συμπτώματα ήταν—και εξακολουθούν να είναι—ερμηνευόμενα ως «ακούσια εξάπλωση του ιού». Είναι όμως δυνατόν αυτοί οι ιατρικοί «ειδικοί» να έκρυβαν ή να αγνοούσαν τις καταστροφικές συνέπειες των δικών τους ιατρικών παρεμβάσεων σε αθώους πολίτες; Μια τέτοια εξαπάτηση, αν σκόπιμη, είναι ανήθικη. Μια τέτοια βλάβη, αν σκόπιμη, είναι ασυγχώρητη.

Δύο Αναφορές και Περισσότερα Ερωτήματα

Το 1977, ένα τριήμερο συνέδριο μεταξύ του ΠΟΥ και μιας μεγάλης διεθνούς ομάδας μελών της ιατρικής και επιστημονικής κοινότητας πραγματοποιήθηκε στο Βέλγιο. Μαζί, παρήγαγαν μια έκθεση 280 σελίδων, «Ebola virus haemorrhagic fever: proceedings of an International Colloquium on Ebola Virus Infection and other Haemorrhagic Fevers» (Αιμορραγικός πυρετός από τον ιό Έμπολα: πρακτικά ενός Διεθνούς Συνεδρίου για τη Λοίμωξη από τον Ιό Έμπολα και άλλους Αιμορραγικούς Πυρετούς).

Ένας προσεκτικός αναγνώστης αυτής της έκθεσης θα βρει άφθονες ενδείξεις που με τη σειρά τους θα προκαλέσουν δύσκολα ερωτήματα σχετικά με το τι πραγματικά συνέβη στο Ζαΐρ (και αλλού στην Αφρική) το 1976—ιδιαίτερα στα νοσοκομεία.

Για παράδειγμα, η έκθεση σημείωνε στη σελίδα 93 ότι στο χωριό Γιαμολέμπια, που βρίσκεται πέντε χιλιόμετρα από το Yambuku, μεταξύ 4 Σεπτεμβρίου και 18 Οκτωβρίου 1976, «24 άτομα ανέπτυξαν πιθανά ή επιβεβαιωμένα κρούσματα EbHF». Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το ότι «το πρώτο κρούσμα ήταν ένας 27χρονος άνδρας που έλαβε ένεση στην εξωτερική κλινική του YMH στις 29 Αυγούστου», και ότι «εντός έξι ημερών, τέσσερα ακόμη άτομα με ιστορικό ένεσης στο Νοσοκομείο της Ιεραποστολής του Yambuku αρρώστησαν». [Η υπογράμμιση δική μας.]

Στη σελίδα 94, η έκθεση παρατήρησε:

«Οι άνθρωποι της κοινότητας είχαν ήδη συνδέσει το νοσοκομείο της ιεραποστολής με την επιδημία και είχαν σταματήσει να έρχονται στο τμήμα εξωτερικών ασθενών.»

Στη σελίδα 95, η έκθεση εικάζει:

«Η πηγή αυτής της επιδημίας, αν και δεν προσδιορίστηκε επακριβώς, πιθανότατα προήλθε από το Σουδάν», και «Η προέλευση των κρουσμάτων στο Σουδάν παραμένει ασαφής. Αυτή η επιδημία συσχετίστηκε επίσης με ένα νοσοκομείο». [Η υπογράμμιση δική μας.]

Ένα επίσημο δελτίο που δημοσιεύθηκε το 1978 από τον ΠΟΥ ανέφερε ότι στις αρχές Σεπτεμβρίου 1976, αρκετές δεκάδες ασθενείς που είχαν λάβει ενέσεις στο YMH ανέπτυξαν ένα παρόμοιο αιμορραγικό σύνδρομο με πυρετό και πέθαναν μέσα σε περίπου μία εβδομάδα. Καθώς ο πανικός εξαπλώθηκε, οι ασθενείς εγκατέλειψαν το νοσοκομείο για να αποφύγουν τη «μυστηριώδη ασθένεια».

Αν και τα επίσημα ιστορικά αρχεία δεν καταγράφουν τον ακριβή αριθμό των ασθενών που πέθαναν ενώ βρίσκονταν φυσικά εντός του νοσοκομείου, γνωρίζουμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των θανάτων από «Έμπολα» στην περιοχή είχε άμεση σχέση με αυτό το νοσοκομείο της ιεραποστολής. Και, όπως παρατηρήθηκε στη σελίδα 116 της έκθεσης του 1977 από το διεθνές συνέδριο, η «μετάδοση» του Έμπολα «διακόπηκε με το κλείσιμο του Νοσοκομείου του Yambuku και τη διακοπή των ενέσεων». [Η υπογράμμιση δική μας.] Με άλλα λόγια, μόλις το νοσοκομείο έκλεισε, η «επιδημία» εξαφανίστηκε μαζί του.

Η Άλλη «Επιδημία» του 1976

Στα τέλη του καλοκαιριού του 1976, μια άλλη μυστηριώδης «επιδημία» αιμορραγικού πυρετού (που αργότερα ονομάστηκε «αιμορραγικός πυρετός Έμπολα») σημειώθηκε στο νότιο Σουδάν. [ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Από τις 9 Ιουλίου 2011, η νότια περιοχή του Σουδάν έγινε το ανεξάρτητο Δημοκρατία του Νοτίου Σουδάν.] Η επιδημία στην «πηγαία πόλη» του Σουδάν, την Nzara, φέρεται να ξεκίνησε με εργάτες σε ένα εργοστάσιο βαμβακιού. Η ασθένεια υποτίθεται ότι εξαπλώθηκε στο σουδανικό χωριό Maridi, περίπου 95 μίλια μακριά, όπου φέρεται να ενισχύθηκε σε ένα μεγάλο, ενεργό νοσοκομείο.

Επειδή τα συμπτώματα—συμπεριλαμβανομένου υψηλού πυρετού, κοιλιακού πόνου και σοβαρής τοξαιμίας—έμοιαζαν στενά με εκείνα μιας σοβαρής βακτηριακής λοίμωξης, οι αξιωματούχοι υγείας και οι ιατρικές ομάδες αρχικά διέγνωσαν την επιδημία ως τυφοειδή πυρετό. Αυτό ώθησε τις τοπικές αρχές υγείας να θεσπίσουν αρκετά έκτακτα μέτρα για τον περιορισμό αυτού που πίστευαν ότι ήταν μια μαζική επιδημία τυφοειδούς. Ένα τέτοιο μέτρο ήταν η μαζική εκστρατεία εμβολιασμού κατά του τυφοειδούς που ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο. [Η υπογράμμιση δική μας.]

Κατά τη διάρκεια αυτής της γιγαντιαίας εκστρατείας έκτακτης ανάγκης, χορηγήθηκαν 13.914 δόσεις εμβολίου τυφοειδούς (καθώς και εμβολίων χολέρας) ως αντιμέτρο.

Συμπτωματικά με αυτή τη μαζική εκστρατεία εμβολιασμού στο νότιο Σουδάν, το ποσοστό θνητότητας των νοσηλευόμενων ασθενών αυξήθηκε από 25% τον Αύγουστο σε 44,6% τον Σεπτέμβριο και σε 70% τον Οκτώβριο. Η αύξηση του Οκτωβρίου σημειώθηκε μετά την έναρξη της μαζικής εκστρατείας εμβολιασμού τον Σεπτέμβριο.

Στην ίδια σελίδα, ο D.P. Francis παρατήρησε επίσης:

«Υπήρχαν άνθρωποι που μολύνθηκαν στα νοσοκομεία, εισήχθησαν αρχικά για διάφορες ασθένειες, έλαβαν θεραπεία στα νοσοκομεία, συμπεριλαμβανομένων ενέσεων, και 5 με 7 ημέρες αργότερα εκδήλωσαν συνήθως θανατηφόρα ασθένεια.»

Η έκθεση παρέλειψε τα δραστικά συστατικά αυτών των συνήθων νοσοκομειακών ενέσεων.

Επίσης στη σελίδα 115, ένας άλλος συν-συγγραφέας, ο M. Isaäcson, σχολίασε:

«Το Νοσοκομείο του Maridi ήταν ένα μεγάλο διδακτικό νοσοκομείο και σημειώθηκε ότι τα κύρια θύματα ήταν οι σπουδάστριες νοσοκόμες.»

Στη σελίδα 116, οι συγγραφείς έγραψαν:

«Μια εκστρατεία εμβολιασμού κατά του τυφοειδούς ορίστηκε για όλο το ιατρικό προσωπικό [εννοώντας τις νοσοκόμες] και τον πληθυσμό που κινδύνευε.»

Όπως αποδείχθηκε, 33 από τις 61 νοσοκόμες στο Νοσοκομείο του Μαρίντι πέθαναν, γεγονός που εγείρει το ερώτημα: Θα μπορούσε μια εκστρατεία εμβολιασμού κατά του τυφοειδούς να ήταν επίσης αναπόσπαστο μέρος των θανατηφόρων νοσοκομειακών πρωτοκόλλων στο Yambuku του Ζαΐρ;

Σε αντίθεση με το Maridi, όπου το νοσοκομείο συνέχισε να λειτουργεί αρκετά ώστε να συντονίσει μια εκστρατεία εμβολιασμού στα τέλη Σεπτεμβρίου, το Νοσοκομείο της Ιεραποστολής του Yambuku είχε καταρρεύσει πλήρως πριν από τα μέσα Σεπτεμβρίου. Μέχρι τότε, όπως θα θυμάστε, 11 από τα 17 μέλη του ιατρικού προσωπικού του Νοσοκομείου της Ιεραποστολής του Yambuku είχαν ήδη πεθάνει. Δεν υπήρχε λειτουργούσα ιατρική υποδομή στο YMH για να οργανώσει ή να χορηγήσει μια εκστρατεία εμβολιασμού.

Ωστόσο, είναι πολύ πιθανό ότι άτομα στο Yambuku έλαβαν εμβόλια τυφοειδούς νωρίτερα το 1976 ως μέρος της συνήθους, συνεχιζόμενης ιατρικής περίθαλψης, όπως παρατηρείται σε αρχειακές και επιδημιολογικές αναφορές που δείχνουν ότι ο εμβολιασμός κατά του τυφοειδούς λάμβανε χώρα ενεργά στην περιοχή νωρίτερα εκείνο το έτος.

Τα ζητήματα που σχετίζονται με τη χορήγηση εμβολίων τυφοειδούς προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία. Το λέμε αυτό επειδή ο συγκεκριμένος τύπος εμβολίου τυφοειδούς που χορηγήθηκε στους χωρικούς, τους ιεραποστόλους και το υγειονομικό προσωπικό στο Yambuku το 1976 ήταν το αδρανοποιημένο εμβόλιο τυφοειδούς ολόκληρου του κυττάρου. Συχνά συνδυαζόταν ως εμβόλιο «TAB» για τον τυφοειδή και τον παρατυφοειδή Α και Β.

Αυτό το εμβόλιο τελικά διακόπηκε και αποσύρθηκε παγκοσμίως λόγω των σοβαρών συστημικών παρενεργειών του. Το CDC αναγνώρισε αυτές τις παρενέργειες όταν συνέστησε επισήμως τη διακοπή και την απομάκρυνση αυτού του εμβολίου τυφοειδούς από την αγορά το 1994.

Αν και αυτή η ιστορία έχει σε μεγάλο βαθμό «εξαφανιστεί» από τα αρχεία των «αποδεκτών εκδοχών» της ιστορίας του Έμπολα, όπως αφηγείται ο δυτικός κόσμος, δεν έχει χαθεί για τους ντόπιους Αφρικανούς, οι οποίοι έχουν ορκιστεί να αποφεύγουν τα θανατηφόρα νοσοκομεία και τις τοξικές ενέσεις κατά τη διάρκεια του τρέχοντος φόβου για τον Έμπολα.

Αυτό είναι το Μέρος Δεύτερο της Σειράς μας για τον Έμπολα. Διαβάστε το Μέρος Πρώτο. Μείνετε συντονισμένοι για το Μέρος Τρίτο.

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

—Δικτυογραφία:

Part Two: The Dawn of Ebola

HFDF's Substack

Part Two: The Dawn of Ebola

Have you ever noticed that when people argue about any hot topic promoted by the news media, most of them tend to fall into the trap of accepting the fundamental false premise of the topic du jour and then get tricked into debating the minutiae…

Read more

23 days ago · 29 likes · 4 comments · Health Freedom Defense Fund

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Gary D. Barnett | 10 Ιουλίου 2026

Κατ’ αρχάς, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι αυτή η χώρα που ονομάζεται «Ηνωμένες Πολιτείες» είναι ο πιο βίαιος και τρομοκρατικός υποστηρικτής της επιθετικής σφαγής και του πολέμου στην ιστορία της γης. Ο τεκμηριωμένος ισχυρισμός ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται σε πόλεμο για το 94% της ιστορίας τους, αν μη τι άλλο, αποτελεί υποτίμηση της πραγματικότητας. Καμία χώρα ή έθνος-κράτος δεν έχει υιοθετήσει τον πόλεμο ως πρωταρχική πολιτική αποστολή του σε βαθμό που να πλησιάζει αυτόν της Αμερικής, της λεγόμενης γης των «ελεύθερων» και πατρίδας των «γενναίων». Κανείς δεν είναι ελεύθερος εδώ, και δεν υπάρχει κάτι τέτοιο όπως η γενναιότητα στον πόλεμο, καθώς ο πόλεμος καθαυτός είναι η ουσία του καθαρού κακού, επειδή δεν είναι τίποτα περισσότερο από την επιθετική σφαγή της ανθρωπότητας κατόπιν διαταγών με μοναδικό σκοπό την εκτέλεση των δολοφονικών εντολών της κυβερνώντος κλίκας.

Στην περίπτωση αυτού που ονομάζεται Αμερική, οι μόνες νόμιμες αμυντικές ενέργειες που πραγματοποιήθηκαν στο όνομα του πολέμου ήταν, ενδεχομένως, η αρχική απόσχιση (όχι το σύνολο αυτής της επανάστασης) από την αγγλική κυριαρχία, καθώς και η αρχική άμυνα του Νότου ενάντια στον επιτιθέμενο Βορρά, μετά από μια απολύτως νόμιμη απόσχιση από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση-απόβρασμα, η οποία προχώρησε σε πόλεμο εναντίον των δικών της πολιτών λόγω της φορολογίας. (δασμοί) Το σύνολο όλων των συγκρούσεων και των πολέμων των ΗΠΑ ήταν και είναι καθαρή επιθετικότητα, και ποτέ δεν αποτέλεσε άμυνα της χώρας από οποιονδήποτε ξένο εισβολέα. Αυτό σημαίνει στην πραγματικότητα ότι οι ΗΠΑ είναι η πιο δολοφονική αυτοκρατορία στην ιστορία της ανθρωπότητας. Την επόμενη φορά που θα σηκωθείτε για να τιμήσετε τους πολιτικούς σας άρχοντες, τον στρατό τους και τους πολέμους τους, υποκλινόμενοι σε μια σημαία εμποτισμένη με αίμα, ίσως θα πρέπει να θυμηθείτε αυτό το γεγονός.

Για να κατανοήσουμε την ουσία του πολέμου και των πολεμοχαρών κυβερνήσεων, πρέπει να γίνει σαφές ότι κάθε πόλεμος αφορά αποκλειστικά το χρήμα, την εξουσία και τον έλεγχο από την άρχουσα τάξη εις βάρος όλων των άλλων. Ο πόλεμος δεν αποτελεί ποτέ νόμιμη επιλογή· μόνο το άτομο ή μια ομάδα ατόμων που ασκούν πραγματική αυτοάμυνα προκειμένου να καταστείλουν την επιθετικότητα, είναι δικαιολογημένοι ή νόμιμοι. Οι πόλεμοι προκαλούνται και διεξάγονται αποκλειστικά από τις κρατικές εξουσίες, οι οποίες χρησιμοποιούν τον γενικό πληθυσμό ως «κρέας για τα κανόνια» των δολοφονικών στρατιωτικών τους επιθυμιών. Αυτό δεν αποτελεί υπερβολή σε κανένα επίπεδο, καθώς κάθε πόλεμος είναι ειδεχθής, περιττός και κακός.

Αν ο λαός γενικά, οι ταπεινές μάζες αν θέλετε, και τα παιδιά τους, αρνούνταν να πολεμήσουν στους πολέμους του Κράτους, κανένας πόλεμος δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί και η ειρήνη θα βασίλευε απόλυτα. Δεν είμαι ουτοπιστής και δεν περιμένω από αυτό το προλεταριάτο να ενεργήσει με τέτοιο λογικό τρόπο, αλλά αν το έκαναν, έστω και για λίγο, οι πόλεμοι θα έπαυαν αμέσως να υπάρχουν. Η λεγόμενη «ελίτ» που κυβερνά, και οι αδύναμοι και δειλοί μαριονέτες πολιτικοί της, βλέπετε, δεν θα πολεμούσαν ποτέ τους δικούς τους πολέμους, ούτε θα διακινδύνευαν τη ζωή τους ή τη ζωή των δικών τους παιδιών· έτσι, χωρίς το πλεονέκτημα της μαζικής λατρείας προς το Κράτος και της ηλιθιότητας του εθνικισμού, τα τελευταία 250 χρόνια συνεχών πολέμων δεν θα μπορούσαν ποτέ να είχαν λάβει χώρα. Ο εορτασμός αυτών των έντονα προωθούμενων και προπαγανδισμένων κρατικών επετείων έχει ως σκοπό απλώς να ξεγελάσει τους ανόητους ώστε να υποστηρίξουν τη δική τους σκλαβιά. Δεν υπάρχει ελευθερία, και ποτέ δεν υπήρξε, οπότε τι γιορτάζετε πραγματικά εκτός από την παραπλανητική σας υποταγή στα κρατικά τέρατα και την ψευδή αντίληψη ότι κάποιος είναι ανώτερος από κάποιον άλλο μόνο και μόνο επειδή τυχαία γεννήθηκε σε ένα κομμάτι γης αντί για κάποιο άλλο; Όλοι οι άνθρωποι είναι άνθρωποι, ανεξάρτητα από τον τόπο γέννησής τους.

Κάθε πόλεμος στρέφεται εναντίον των αθώων, κάθε πόλεμος στρέφεται εναντίον των παιδιών. Κάθε πόλεμος είναι βάρβαρος και βασίζεται αποκλειστικά στους αδύναμους και υπάκουους οπαδούς που σκοτώνουν κατόπιν διαταγών από «ψηλά», χωρίς να θέτουν ερωτήματα, όλα αυτά για να επιτρέψουν στους πλούσιους να γίνουν πλουσιότεροι και στους φτωχούς να γίνουν φτωχότεροι. Αυτή είναι η φύση του ελέγχου και της κυριαρχίας επί των πληθυσμών. Η υπακοή χωρίς αντίσταση ή αμφισβήτηση δεν προστατεύει κανέναν από το να είναι εξίσου ένοχος με εκείνους που θα διαπράττουν γενοκτονία στο όνομά σου. Αυτοί το αποκαλούν «ΗΠΑ». Εγώ το αποκαλώ τον ψεύτικο «θεό» σου.

Ο πόλεμος είναι τρέλα, ο πόλεμος είναι μίσος, ο πόλεμος είναι κακό, ο πόλεμος είναι εχθρός της ανθρωπότητας, ο πόλεμος είναι τρομοκρατία, ο πόλεμος είναι ανίερος! Παραφράζοντας τον Colman McCarthy: Το να διεξάγεις πόλεμο δεν σταματά τον πόλεμο. Η διεξαγωγή πολέμου δεν σταματάει περισσότερους πολέμους. Η διεξαγωγή πολέμου δεν φέρνει ειρήνη. Αν το έκανε, όλοι οι πόλεμοι θα είχαν σταματήσει πριν από μια χιλιετία. Ενώ αυτή η αλήθεια αποφεύγεται με κάθε κόστος, κάθε πόλεμος δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια δικαιολογία για καταχρήσεις υπό τη μορφή αυξανόμενης εσωτερικής τυραννίας, κλοπής του πλούτου του λαού, ενίσχυσης του ελέγχου και διάπραξης δημοκτονίας.

Κοιτάξτε τη σημερινή πραγματικότητα. Ο πόλεμος είναι παντού, και οι ΗΠΑ και το σιωνιστικό Ισραήλ εμπλέκονται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ή φέρουν ευθύνη για σχεδόν όλους τους τρέχοντες πολέμους και τις σφαγές, συμπεριλαμβανομένων των γεγονότων στη Μέση Ανατολή, τη Ρωσία και την Ουκρανία, καθώς και σε μεγάλο μέρος του υπόλοιπου κόσμου. Ο υποτιθέμενος ηγέτης του κόσμου, ο Trump, έχει αναμειχθεί σε κάθε τομέα πολέμου και σφαγής, απειλώντας με περισσότερα σχεδόν καθημερινά, ενώ ψεύδεται ότι επιθυμεί την ειρήνη. Το ισχυρίζεται αυτό ενώ απειλεί να εξαφανίσει ολόκληρους πολιτισμούς, να διακόψει την παροχή ενέργειας σε πολλούς, προκαλώντας μαζικό πληθωρισμό των τιμών λόγω της φτώχειας, λιμό και γενική καταστροφή σε χώρες παγκοσμίως. Φυσικά, δεν είναι αυτός που έχει την εξουσία, δεν έχει τον έλεγχο, αλλά είναι απλώς μια μαριονέτα της πραγματικής εξουσίας. Παρ’ όλα αυτά, κάνει ό,τι του έχει ανατεθεί να κάνει.

Αυτοί οι πόλεμοι των ΗΠΑ —είτε άμεσοι, είτε μέσω αντιπροσώπων όπως το Ισραήλ και άλλες χώρες, είτε μέσω της προμήθειας όπλων, είτε μέσω ενεργειών «ψευδούς σημαίας» για την παράνομη εμπλοκή σε συγκρούσεις, είτε μέσω φρικαλεοτήτων στο πλαίσιο αλλαγής καθεστώτων, είτε μέσω δολοφονιών και ψεύτικων αποπειρών δολοφονίας του Trump, μεταξύ πολλών άλλων φαύλων ενεργειών— έχουν οδηγήσει σε ένα ολοκληρωτικό κράτος προσηλωμένο στην ψηφιακή τεχνοκρατική επιτήρηση και έλεγχο.

Υπάρχουν επίσης χειραγωγήσεις του καιρού και προσπάθειες γεωμηχανικής που αποσκοπούν στο να προκαλέσουν πανικό και βλάβη, ψεύτικα εγκλήματα αντοχής στα ναρκωτικά στις ΗΠΑ, ενώ η CIA είναι ο μεγαλύτερος έμπορος ναρκωτικών στον κόσμο, δασμοί, βάναυσες κυρώσεις, μαζική συμπαιγνία με άλλους παγκόσμιους ηγέτες και πολλές άλλες εγκληματικές παραβάσεις, τα οποία όλα έχουν οδηγήσει σε ένα ολοκληρωτικό κράτος προσηλωμένο στην ψηφιακή τεχνοκρατική επιτήρηση και τον απόλυτο έλεγχο των πληθυσμών.

Αυτό, φυσικά, δεν αποτελεί εξαντλητική εξήγηση ή σχόλιο για όλα όσα συμβαίνουν ταυτόχρονα. Ο τεράστιος όγκος διαφθοράς και κακίας ξεπερνά τη φαντασία των περισσότερων, και σίγουρα, παρόλο που από καιρό περίμενα έναν παράλογο βαθμό δόλου, εξαπάτησης, σφαγής αθώων, οικονομικής αναταραχής και, φυσικά, απεριόριστου πολεμοκαπηλίας, η έκταση και η ταχύτητα αυτής της παραφροσύνης εξελίχθηκαν ταχύτερα από ό,τι περίμενα. Αυτό που προκαλεί μεγαλύτερη ανησυχία είναι ότι πιστεύω ότι τα πράγματα θα γίνουν πολύ χειρότερα, ανεξάρτητα από το ποιο απόβρασμα θα παρουσιαστεί (και θα γίνει αποδεκτό εθελοντικά) ως ο «ηγέτης» που θα κυβερνά.

Αλλά κρατήστε αυτό τουλάχιστον στο μυαλό σας: αν οι πόλεμοι και η κυβερνητική επιθετικότητα δεν είχαν ουσιαστική υποστήριξη από καμία μεγάλη μειοψηφία ή πλειοψηφία σε αυτή τη χώρα, η ζωή θα άλλαζε προς το καλύτερο τόσο δραματικά που θα φαινόταν αδύνατο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο τρόπος λειτουργίας των ΗΠΑ αποτελεί εδώ και πολύ καιρό τον τρόπο λειτουργίας του κόσμου. Οποιαδήποτε ουσιαστική προσπάθεια από τον λαό αυτής της χώρας να απορρίψει κάθε είδους πόλεμο θα άλλαζε το τοπίο της εξουσίας σε τέτοιο βαθμό που θα καθιστούσε την εξουσιαστική δομή ανίσχυρη. Δυστυχώς, δεν περιμένω μια τέτοια συλλογική προσπάθεια αντίστασης, ειδικά δεδομένης της ιστορίας αυτής της χώρας και των υπάκουων και υποχωρητικών πολιτών της.

«Είτε ο πόλεμος είναι ξεπερασμένος, είτε οι άνθρωποι», όπως δήλωσε ο Buckminster Fuller, ή με άλλα λόγια, αν ο πόλεμος δεν τελειώσει, το ανθρώπινο γένος θα πάψει να υπάρχει.

Copyright © 2026 Gary D. Barnett Substack ή GaryDBarnett.com

Η άδεια αναδημοσίευσης, εν όλω ή εν μέρει, χορηγείται ευχαρίστως, υπό την προϋπόθεση ότι θα αναφερθεί πλήρως η πηγή.

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

---Δικτυογραφία :

The Only ‘Winners’ in Wars Are Those Who Profit and Gain From War

Gary D. Barnett Substack

The Only 'Winners' in Wars Are Those Who Profit and Gain From War

“There can be no compromise with war; it cannot be reformed or controlled; cannot be disciplined into decency or codified into common sense; for war is the slaughter of human beings, temporarily regarded as enemies, on as large a scale as possible…

Read more

8 days ago · 33 likes · 5 comments · Gary D. Barnett

του ΠΑΝ. Λ. ΚΟΥΒΑΛΑΚΗ

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ ΣΚΥΘΟΠΟΛΗ

George Apostolos Alevras

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ ΣΚΥΘΟΠΟΛΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΡΩΜΑΙΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΟΤΑΝ ΜΕΣΑ ΣΕ 20 ΕΤΗ ΣΦΑΓΙΑΣΤΗΚΑΝ 19.000.000 ΕΛΛΗΝΕΣ–ΓΥΡΩ ΣΤΟ 341 μχΙ!!!

ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΟΙ ΡΩΜΙΟΙ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΑΛΛΑ ΓΙ’ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥΣ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΙΛΑΕΙ!!
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΚΑΚΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΕΛΛΗΝΩΝ!!

Γιατί η λέξη Έλλην στο βυζάντιο ήταν υβριστική; Γιατί επί βυζαντίου συνέβησαν οι χειρότερες καταστροφές του Ελληνικού Πολιτισμού και πληθυσμού; Τι ήταν λοιπόν η Σκυθόπολης;

Στην αρχαία αυτή πόλη του δυτικού Ισραήλ λειτούργησε το πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης και καταστροφής συνειδήσεων, το πρώτο «Άουσβιτς» της Ιστορίας.

Για δύο δεκαετίες, καθ’ όλη τη διάρκεια της κατοχής του βυζαντινού θρόνου απ” τον Κωνστάντιο το Β” δευτερότοκο γιο του Κωνσταντίνου η Σκυθόπολις υπήρξε ο τόπος συγκέντρωσης και βασανισμού και θανάτωσης των Ελλήνων, όλων όσων αρνήθηκαν να ασπασθούν το δόγμα του χριστιανισμού.
Το αποτρόπαιο αυτό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, που συστηματικώς απεκρύπτετο πάντοτε και εξακολουθεί να αποκρύπτεται μέχρι και σήμερα, το διασώζει ο Ρωμαίος ιστορικός Αμμιανός Μαρκελλίνος, στο 19ο βιβλίο του έργου του «Rerum Gestarum Libri XXXI».

Το περιγράφει ο Εμμανουήλ Ροΐδης στην Πάπισσα Ιωάννα…

<<Και ου μόνον κατά των λίθων επέδειξαν τον χριστιανικόν ζήλον των οι ακάματοι εκείνοι ειδωλοθραύσται, αλλά και κατά των δυστυχών εκείνων, όσους υπωπτεύοντο εμμένοντας εις των πατέρων των την θρησκείαν. Ο σφάζων πρόβατον προς οικογενειακήν ευωχίαν, ο προσφέρων άνθη εις του πατρός του τον τάφον, ο συλλέγων χαμαίμηλα εις το φως της σελήνης, ο αρωματίζων την οικίαν του ή φέρων ανηρτημένον περί τον τράχηλον φυλακτήριον κατά του πυρετού κατεμηνύετο υπό κουκουλοφόρων κατασκόπων ως μάγος ή ειδωλολάτρης, κατεβαρύνετο δι αλύσεων και εστέλλετο εις Σκυθούπολιν, όπου είχε στηθεί το χριστιανικόν κρεουργείον. Εκεί συνεδρίαζον ευσεβείς δικασταί, αμιλλώμενοι τις πλείονας ειδωλολάτρας να οπτήσει επί εσχάρας, να βράση εντός ζέοντος ελαίου ή να κατακόψη μεληδόν. Μυριάδες μαρτυρολογίων διηγούνται τας αθλήσεις των χριστιανών ομολογητών, εκ των πληγών των οποίων έσταζε γάλα, και τους εδρόσιζον αι φλόγες, αλλ’ ουδείς έγραψεν ακόμη το αψευδές συναξάριον των μαρτύρων εκείνων, οίτινες αντί μυθώδους γάλακτος έχυσαν αίμα αληθές και αντί να δροσίσει κατέκαυσε το πυρ της χριστιανικής ανεπιεικίας, καυστικότερον όν, φαίνεται, του πυρός της πολυθεϊκής ωμότητος>>.

Σε εκτενέστερη περικοπή ο Ροϊδης επισημαίνει:

«Κατά τας αρχάς του Μεσαίωνος επί Ουάλεντος, Ουαλεντινιανού και Θεοδοσίου συνεστήθη εν Ανατολή αληθής «Ιερά Εξέτασις», ής αι θηριωδίαι, αι καταπιέσεις και αι σφαγαί δεν έχουσι τι να φθονήσωσιν εις τους Ιεροδικαστάς της Ισπανίας, οίτινες άτομα μόνον κατεδίωκον επί κακοδοξία, ενώ οι Ορθόδοξοι «σωφρονισταί» της Ανατολής προυτίθεντο να εξαλείψωσιν αθρόους από του προσώπου της γης πάντας τους ελληνίζοντας ή φιλοσοφούντας. Τα περί τούτων χωρία των συγχρόνων ιστορικών εξαλείφουσι παν ίχνος αμφιβολίας, διεγείροντα αγανάκτησιν και φρίκην κατά των ελθόντων «βαλείν μάχαιραν και ουχί ειρήνην» Παρά του χριστιανού χρονογράφου Σωζομένου, ον ουδείς βεβαίως θέλει κατηγορήσει ως συκοφαντούντα τους ομοθρήσκους του, μανθάνομεν ότι «των ελληνιστών μικρού πάντες κατ’ εκείνο διεφθάρησαν, και οι μεν πυρί, οι δε ξίφει απολέσθαι προσετάχθησαν. Παραπλησίως δε δια την αυτήν αιτίαν διεφθάρησαν οι ανά πάσαν την αρχομένην λαμπρώς φιλοσοφούντες. Αλλά και εις μη φιλοσόφους, εσθήτι δε τη εκείνων χρωμένους εχώρει ο φόνος’ ως μηδέ τους τα’ άλλα επιτηδεύοντας κροκωτοίς τριβωνίοις αμφιένυσθαι, δι υπόνοιαν κινδύνου και δέος» (Ερμ. Σωζομένου, «Εκκλ. Ιστορ.», βιβλ. Στ’, κεφ. 35).

Αντιλαμβάνεσαι τι λέει ο χριστιανός Σωζόμενος;

Η τρομοκρατία είχε φτάσει σε τέτοια επίπεδα που οι άνθρωποι φοβόντουσαν τι ρούχα θα φορέσουν για να μην τους περάσουν για φιλόσοφους!!! ……

Οργανωτής ένας εξολοθρευτής επίσκοπος

Το σφαγείον της Σκυθόπολης υπήρξε επινόηση ενός νοσηρού εγκεφάλου, του επισκόπου Αλεξάνδρειας Γεώργιου.

Σύμφωνα με τον Αμμιανό, «ο Γεώργιος με τη συμμορία του προχωρούσε στους δρόμους των Ελλήνων της Αλεξάνδρειας κομματιάζοντας ανθρώπους και καίγοντας τα πάντα»(Βιβλίον 17, κεφ 11).
Είχε δε ανέλθει στον επισκοπικό θώκο εξοντώνοντας πολλούς ανθρώπους»(Βιβλίον 17, κεφ 11).

Όμως οι Έλληνες ήσαν ακόμη η πλειοψηφία των υπηκόων της αυτοκρατορίας, κατείχαν μάλιστα όλες σχεδόν τις διοικητικές θέσεις των ρωμαϊκών επαρχιών.
Σκοπός του Γεώργιου ήταν η καθολική τους εξόντωση, η γενοκτονία, καθώς εστέκοντο, ως αρνητές τους χριστιανισμού, εμπόδιο στα μεγαλεπήβολα σχέδιά
του, που δεν ήσαν άλλα από την απόλυτη επικράτηση του δόγματος στην Ανατολή.
Με πανουργία λοιπόν προσφέρθηκε να παίξει το ρόλο του υπερασπιστή του αυτοκράτορος, ζητώντας απ’ αυτόν τη συνδρομή του, για να καταπνίγει οποιαδήποτε συνωμοσία εξυφαίνετο τάχα εναντίον του.

Ο Κωνσταντίνος δέχθηκε και απέστειλε στην Ανατολή τον αρχιγραμματέα της Αυλής Παύλο, έναν επίσης επαγγελματία εξολοθρευτή, περιβόητο για τη
σκληρότητά του, αποκαλούμενο και «Τάρταρο».
Αυτός και ο Γεώργιος σε συνεργασία οργάνωσαν το στρατόπεδο συγκέντρωσης της Σκυθόπολης, μια πόλη της μετέπειτα Παλαιστίνης, έμοιαζε για δύο λόγους η πλέον κατάλληλη από οποιαδήποτε άλλη,

«Ήταν η πλέον απομονωμένη και κυρίως ευρίσκετο μεταξύ Αντιοχείας και Αλεξάνδρειας, από τις οποίες προέρχεται ο μεγαλύτερος αριθμός
των κατηγορουμένων» (19,12).

Οι κατηγορίες «επί εσχάτη προδοσία» σταδιακά άρχισαν να απαγγέλλονται χωρίς προσχήματα εναντίον όλων των Ελλήνων.
Εχαρακτηρίζοντο ως υπονομευτές του αυτοκράτορος, σύμφωνα με το σχέδιο που είχαν καταστρώσει κράτος και εκκλησία, με εκτελεστές τον Παύλο και τον Γεώργιο.
Στην τρίτη φάση του σχεδίου, απροκάλυπτα πλέον οδηγούνταν στη Σκυθόπολη όλοι όσοι συλλαμβάνονταν επ’ αυτοφόρω να συνεχίζουν να διατηρούν κάποια
στοιχεία της παράδοσής τους.

«Έφτανε να φορά κανείς στο λαιμό του ένα φυλακτό κατά του ελώδους πυρετού ή άλλης ασθένειας, ή να κάθεται κοντά σε τάφο (ειδωλολατρικό), για να κατηγορηθεί ότι επικαλείται φαντάσματα και δαίμονες και να θανατωθεί»(19,12, παρ.14)

Θύματα απ’ όλο τον Ελληνικό κόσμο.

Ο τόπος αυτός των βασανιστηρίων και του θανάτου πολύ γρήγορα έφτασε να δέχεται «άπιστους» όχι μόνο απο την Ανατολή αλλά από κάθε μέρος της επικράτειας,

«Απ’ όλο σχεδόν τον κόσμο ευγενείς ή απλοί πολίτες οδηγούνταν αλυσοδεμένοι στη Σκυθόπολη.
Μερικοί από το βάρος των αλυσίδων και την ταλαιπωρία της φυλακής πέθαιναν πριν ακόμα δικαστούν» (19,12 παρ.7)

Ελάχιστοι που γλύτωσαν την εκτέλεση είτε διότι μεταγνώμησαν είτε διότι με θάρρος και ψυχικό σθένος απέδειξαν την αθωότητά τους, οδηγήθηκαν στην 7-9 εξορία και κατασχέθηκαν οι περιουσίες τους.
Τα κοινόβια των χριστιανών της εποχής ετρέφοντο αποκλειστικά από αυτές τις κατασχέσεις. Μ’ αυτές τις «επιεικείς» τιμωρίες γλύτωσαν ύστερα από βασανιστήρια τον θάνατο ορισμένοι επιφανείς άνδρες, όπως ο Σιμπλίκιος, ο Παρνάσσιος, ο Ανδρόνικος και μερικοί ακόμη.

Το ανθρωπόμορφο αυτό κτήνος, ο Παύλος, διέθετε τόση εξουσία και δύναμη, ώστε «με μια κίνηση του κεφαλιού του, μ’ ένα νεύμα του μόνο εξηρτάτο η ζωή όλων όσον περπατούσαν στη γη» (19,12,παρ.13)

Το παραπάνω απόσπασμα φανερώνει την πρωτόγνωρη βαρβαρότητα που έζησε ολόκληρος ο Ελληνικός και Ελληνιστικός κόσμος.
Πρωτόγνωρη για την ανθρώπινη ιστορία και σίγουρα μεγαλύτερη όλων όσες μετέπειτα συνέβησαν.
Άγνωστο παραμένει το πότε τελικώς έκλεισαν τα σφαγεία της Σκυθόπολης.
Το πιθανότερο είναι να καταργήθηκαν από τον Ιουλιανό το 361 μχ. Ο όλεθρος όμως και αφανισμός των πιο ζωντανών στοιχείων του Ελληνισμού ήταν πλέον γεγονός.

Η Σκυθόπολης και τα γεγονότα που διαδραματίσθηκαν εκεί επί 20 συνεχή έτη κατά τον 4ο μχ αιώνα, αποτελούν μεγάλο σταθμό στην ιστορία του Ελληνικού Έθνους, του Ελληνικού πολιτισμού αλλά και ορόσημο μεγάλο στην πνευματική πορεία της ανθρωπότητας. Διότι αποκαλύπτουν τον τρόπο με τον οποίο επεβλήθη ο χριστιανισμός στον Ελληνιστικό κόσμο και την πραγματική αιτία που επήλθε ο Μεσαίωνας.

Αποκαλύπτουν επίσης, γιατί τα μετέπειτα αυτοκρατορικά διατάγματα, που θεσμοθετούσαν την «επί ελληνισμώ» θανατική καταδίκη, εφαρμόσθηκαν χωρίς
καμμιά αντίδραση ή εξέγερση, όπως χωρίς καμμιά αντίσταση επήλθε και ο αφανισμός των πόλεων της κυρίως Ελλάδος από τον Αλάριχο σαράντα χρόνια
αργότερα. Μεγάλος αριθμός Ελλήνων-και σίγουρα όλοι ήσαν υψηλού πνευματικού, ηθικού αλλά και οικονομικού επιπέδου-εξοντώθηκε.

Τους εναπομείναντες, ο τρόμος και ο πανικός τους οδήγησαν στο συμβιβασμό, με αποτέλεσμα την αλλοίωση της εθνικής και πολιτιστικής τους ταυτότητας.

ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΑΜΜΙΑΝΟΣ ΜΑΡΚΕΛΛΙΝΟΣ -ΠΗΓΗ ΜΑΙΑΝΔΡΟΣ
Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος ήταν ο ιστορικός του Ρωμαίου Χριστιανού αυτοκράτορα Κωνστάντιου του Β΄, κατά την εποχή του οποίου άρχισαν οι πιό αποτρόπαιοι διωγμοί εναντίων των Ελλήνων . Στην σημερινή πόλη του Δυτικού Ισραήλ την Beth Sian , γνωστή στους Έλληνες όλους εκείνων των αιματοβαμμένων χρόνων ως Σκυθόπολης , τον 4ο αι. μ.χ. γύρω στο 341 λειτούργησε το πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης , για δύο δεκαετίες (20 έτη) , δηλαδή καθ΄ όλην την διάρκεια της κατοχής του Βυζαντινού θρόνου από τον δευτερότοκο γιο του Μεγάλου Κωνσταντίνου , τον Κωνστάντιο τον δεύτερο .

Ήρκει να κατηγορηθή τις (κάποιος Έλληνας – Εθνικός) υπό κακόβουλου κατασκόπου ότι έφερε τον τράχηλο φυλακτήριον κατά του πυρετού , ή εφάνη παρακαθήμενος πλησίον τάφου ή ερειπίου ίνα καταδικασθή εις θάνατον ως ειδωλολάτρης ή νεκρομάντις .
Εκ΄των απώτατων άκρων της αυτοκρατορίας εσύρεντο αλυσόδετοι πάσης τάξεως και ηλικίας πολίται (Έλληνες) ων οι μεν απέθνησκον καθ΄ οδόν , οι δε εν τοις δεσμοτηρίσις , οι δε επιζώντες εστέλλοντο εις Σκυθόπολις … πόλιν όπου είχον στηθή τα βασανιστήρια και το σφαγείον.

~Ammianus Marceihnus *History Books 14- 19 : (Laesae maiestatis multi arcessiti dammati (12)) Constantius Et Gallus . Harvard University Press . John C. Polfe)

Το σφαγείον της Σκυθόπολης υπήρξε επινόηση – ενός νοσηρού εγκεφάλου – του Επισκόπου Αλεξάνδρειας Γεωργίου . Σκοπός του Γεωργίου ήταν η καθολική εξόντωση των Ελλήνων – η γενοκτονία αυτών – καθώς εκείνοι εστέκοντο ως αρνητές του Χριστιανισμού. Ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος Β΄ δέχθηκε και έστειλε στην Ανατολή τον αρχιγραμματέα της Αυλής του τον Παύλο , περιβόητο για την σκληρότητά του, αποκαλούμενο και Τάρταρο .

Αυτός ο Παύλος και ο Γεώργιος σε συνεργασία οργάνωσαν το στρατόπεδο συγκέντρωσης της Σκυθόπολης .

Γράφει ο Αμμιανός Μαρκελλίνος :

Το ανθρωπόμορφο αυτό κτήνος , ο Παύλος , διέθετε τόση εξουσία και δύναμη ώστε με ένα νεύμα του μόνο εξηρτάτο η ζωή όλων όσων περπατούσαν στην γη . 19 : 12, 13 .

Η Σκυθόπολης και τα απάνθρωπα γεγονότα που διαδραματίστηκαν εκεί επί 20 συνεχή έτη αποκαλύπτουν:

• 1ον : Τον τρόπο με τον οποίο επεβλήθη ο χριστιανισμός στον Ελληνικό κόσμο.

• 2ον : Τον λόγο και τον βάρβαρο απάνθρωπο τρόπο με τον οποίο κατεστράφη ο λαμπρότερος πολιτισμός της Γης και οι δημιουργοί αυτού – οι Έλληνες .

• 3ον : Αποκαλύπτουν επίσης γιατί τα μετέπειτα Ρωμαϊκά (Βυζαντινά) αυτοκρατορικά διατάγματα που θεσμοθετούσαν την *επί Ελληνισμού θανατική καταδίκη* εφαρμόσθηκαν χωρίς καμία αντίδραση ή εξέγερση , όπως χωρίς καμία αντίσταση από τους Έλληνες επήλθε ο αφανισμός 80 και πλέον πόλεων της κυρίως Ελλάδας από τον Χριστιανό Αλάριχο , μετά Βυζαντινής αυτοκρατορικής διαταγής σαράντα (40) χρόνια αργότερα . 4ον :Αποκαλύπτουν επίσης αυτά τα απάνθρωπα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην Σκυθόπολη ότι : δεν υπήρξε ποτέ Ελληνικότητα του Βυζαντίου , ούτε ποτέ Ελληνορωμαϊκό κράτος , εφ΄ όσον ήταν οι εκχριστιανισμένοι Ρωμαίοι αυτοκράτορες του Βυζαντίου που άρχισαν τους διωγμούς κατά των Ελλήνων .

Ούτε δε ποτέ υπήρξε Ελληνοχριστιανισμός , εφ΄ όσον ήταν οι Ταγοί της χριστιανοσύνης και το εβραιογενές χριστιανικό δόγμα που : – Έσβησαν τα Φώτα του Ελληνικού Πνεύματος . – Κατέστρεψαν την Ελληνική Παιδεία . – Κατεδάφισαν τα αμίμητα αρχαία Ελληνικά αριστουργήματα χωρίς να αφήσουν ούτε μία πόλη όρθια . – Έκαψαν τις βιβλιοθήκες και εκατοντάδες χιλιάδες τόνων Ελληνικά επιτεύγματα εις όλους τους κλάδους των επιστημών , κατά 99,99% κατέστρεψαν την Ελληνική Γραμματεία . – Σχεδόν αφάνισαν την Ελληνική φυλή από τον πλανήτη γη , επιφέροντας της πολλές γενοκτονίες . – Παρέδωσαν την σβήνουσα Ελλάδα στους Τούρκους και – κατάντησαν τους Έλληνες πολιτιστικά στείρους .
Σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές εκείνων των Ρωμαιοβυζαντινών χρόνων οι συνεχείς διώξεις και γενοκτονίες κατά των Ελλήνων πήραν την ζωή 19.000.000 + Ελλήνων από τα 20.000.000 . Λιγότεροι από 1.000.000 επέζησαν εφ΄ όσον μετά βίας και τρόμου έσκυψαν κεφαλή προς τον εβραιογενή θεό και το χριστιανικό του δόγμα , όπου η κύρια εντολή αυτού ήταν και είναι :

Λέγει ο Ιησούς Χριστός : «Όσο για τους εχθρούς μου , αυτούς που δεν με θέλησαν για βασιλιά τους φέρτε τους εδώ και κατασφάξτε τους μπροστά μου» . Κατά Λουκάν (ΙΘ΄, 27) .

Και προστάζει ο Πατέρας του Ιεχωβά του οποίου εκλεκτός λαός είναι οι Εβραίοι : «εξεγερώ τα τέκνα σου Σιών επί τα τέκνα των Ελλήνων» . (*Ζαχαρίας* Θ΄13 – 15).

Αποκαλύπτουν πάλι, στην καλύτερη περίπτωση, τη θλιβερή άγνοια ή τη δουλικότητα και, στη χειρότερη, τον ωμό ανθελληνισμό όσων σήμερα εξακολουθούν, κωφεύοντας προς την Ιστορία, να μιλούν για την «Ελληνικότητα του Βυζαντίου» και για «ελληνοχριστιανικό πολιτισμό» και να εμφανίζονται ως φορείς τους.

Τα φώτα που πνεύματος έσβησαν σ’ αυτούς τους ελεεινούς καιρούς, η εξόντωση όμως των συνειδήσεων συνεχίζεται και σήμερα.

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

---Δικτυογραφία :

1. ΔΑΥΛΟΣ εκδόσεις

2. https://estamede.gr/%CE%B7-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CF%85%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CE%BA%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CE%B3%CE%B9%CE%BD/

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Iain Davis | 9 Οκτωβρίου 2026

Μια ισχυρή ομάδα ολιγαρχών της Silicon Valley χρησιμοποιεί την κυβέρνηση Trump για να προωθήσει την κατασκευή ιδιωτικοποιημένων πόλεων-κρατών στις ΗΠΑ. Τα συμφέροντά τους ευθυγραμμίζονται με ένα παγκόσμιο δίκτυο ολιγαρχών που επιθυμούν να απομακρυνθούν από την παγκόσμια διακυβέρνηση των εθνών-κρατών προς την παγκόσμια διακυβέρνηση ενός διεθνούς δικτύου πόλεων-κρατών. Σκοπός είναι οι πόλεις-κράτη να σχηματίσουν ένα «συνονθύλευμα» (patchwork) επικρατειών που θα εποπτεύονται από ένα παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης περιφερειακής ισορροπίας ισχύος: την Πολυπολική Παγκόσμια Τάξη (Multipolar World Order).

Οι νέες πόλεις-κράτη—κάποιες κατασκευάζονται από το μηδέν και άλλες εγκαθίστανται σε υπάρχουσες πόλεις—φέρουν πολλά ονόματα. Στις ΗΠΑ, ο Πρόεδρος Donald Trump τις έχει αποκαλέσει «Πόλεις της Ελευθερίας» (Freedom Cities). Τα Ηνωμένα Έθνη τις αναφέρουν ως «ανθρώπινους οικισμούς» (human settlements), το Δίκτυο Πόλεων C40 τις αποκαλεί «πόλεις των 15 λεπτών» (15 minute cities), το Παγκόσμιο Κοινοβούλιο Δημάρχων (Global Parliament of Mayors) τις αναφέρει μερικές φορές ως «ανθεκτικές πόλεις» (resilient cities), και το Ινστιτούτο Πόλεων Καταστατικού Χάρτη (Charter Cities Institute) τις ονομάζει, αναμενόμενα, «πόλεις καταστατικού χάρτη» (charter cities).

Όμως, ανεξάρτητα από το πώς ονομάζονται, διαθέτουν ένα συγκεκριμένο σύνολο κοινών χαρακτηριστικών. Όλες αυτές οι αναδυόμενες πόλεις-κράτη είναι κεντρικά σχεδιασμένες και σχεδιασμένες για να μεγιστοποιούν τη χρήση της τεχνολογίας. Κάποιες είναι ήδη κοντά στο να ολοκληρωθούν ως «έξυπνες πόλεις» (smart cities). Πολλές από αυτές τις νέες πόλεις-κράτη, που δεν έχουν ακόμη κηρυχθεί, έχουν λάβει ανεξάρτητη δικαιοδοσία με ποικίλους βαθμούς αυτονομίας από τα έθνη-κράτη στα οποία βρίσκονται.

Ίσως το πιο εντυπωσιακό κοινό τους γνώρισμα είναι η καθολική τους δέσμευση να εφαρμόζουν πρωτοβουλίες πολιτικής παγκόσμιας διακυβέρνησης. Προς τούτο, πολλές πρώϊμες πόλεις-κράτη έχουν ήδη ενταχθεί σε παγκόσμια δίκτυα διακυβέρνησης βασισμένα σε πόλεις.

Η ανάπτυξή τους καθοδηγείται από μια επενδυτική στρατηγική δημόσιου-ιδιωτικού τομέα (public-private partnership- ΣΔΙΤ) η οποία ενθαρρύνεται και υποστηρίζεται σε επίπεδο παγκόσμιας διακυβέρνησης. Κάποιες κατασκευάζονται επί του παρόντος σε λεγόμενες «Ειδικές Οικονομικές Ζώνες» (Special Economic Zones - SEZ). Άλλα ανακοινωμένα έργα πόλεων-κρατών, όπως οι Πόλεις της Ελευθερίας στις ΗΠΑ, φέρουν όλα τα χαρακτηριστικά των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών. Η παγκόσμια διάδοση των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών, ιδίως εκείνων με «οικιστικούς χώρους», επεκτείνει ραγδαία τις πιθανές τοποθεσίες για ακόμη περισσότερα έργα πόλεων-κρατών. Υπάρχουν ήδη χιλιάδες.

Οι εμφανείς φιλοσοφικές και πολιτικές θεωρίες, καθώς και το τοπίο των πόλεων-κρατών που διαμορφώνεται μπροστά στα μάτια μας, επαναπροσδιορίζουν την έννοια της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Η ιδέα της σταδιακής κατάργησης της υποτιθέμενης «κυριαρχίας» των εθνικών κρατών είναι πλέον βαθιά ριζωμένη στις στρατηγικές για την ανάπτυξη ενός νέου είδους διακυβερνητικής δομής. Μιας δομής στην οποία κυριαρχεί η πόλη. Η ιδέα ενός παγκόσμιου δικτύου ιδιωτικοποιημένων, εταιρικών «βασιλείων» πόλεων-κρατών έχει υιοθετηθεί και θεωρείται ως η καλύτερη και πιο πρόσφορη μέθοδος τόσο για την υποδούλωση της ανθρωπότητας σε ένα κεντρικό δίκτυο ψηφιακής επιτήρησης και ελέγχου της συμπεριφοράς, όσο και για την εδραίωση μιας σταθερής παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Οι Τεχνοκρατίες Κυβέρνησης - Εταιρειών (Gov-Corp Technates)

Σε μια προηγούμενη διμερή έρευνα για το Unlimited Hangout—Το Σκοτεινό MAGA Gov-Corp Technate Μέρος 1 και Μέρος 2—εξερευνήσαμε τη λεγόμενη φιλοσοφία του Σκοτεινού Διαφωτισμού (Dark Enlightenment) και την κοινωνικοπολιτική θεωρία της Τεχνοκρατίας (Technocracy). Είδαμε πώς αυτές οι δύο έννοιες αλληλοεπικαλύπτονται και παρακολουθήσαμε πώς έχουν αιχμαλωτίσει τη φαντασία μιας ομάδας ολιγαρχών της Silicon Valley—των Peter Thiel, Elon Musk, Marc Andreessen, κ.ά.—οι οποίοι έχουν ουσιαστικά καταλάβει τον έλεγχο της κυβέρνησης Trump. Συνιστάται να διαβάσετε αυτά τα δοκίμια για να αποκτήσετε μια προοπτική για ορισμένες από τις έννοιες που θα επεκτείνουμε εδώ.

Ο “Σκοτεινός Διαφωτισμός” (Dark Enlightenment) ήταν μια φιλοσοφική πραγματεία που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 2012 από τον Βρετανό πολιτικό θεωρητικό και φιλόσοφο Nick Land. Ενσωμάτωνε τις ιδέες που υποστήριζε ο Αμερικανός «στοχαστής», επιχειρηματίας τεχνολογίας και ιστολόγος Curtis Yarvin. Η δημοσίευση του Σκοτεινού Διαφωτισμού στο Ηνωμένο Βασίλειο και οι θεωρίες του Yarvin, που δημοσιεύθηκαν στις ΗΠΑ, συνδυάστηκαν για να θέσουν τα υποτιθέμενα πνευματικά θεμέλια αυτού που έγινε γνωστό ως κίνημα της Νεοαντίδρασης (Neoreactionary movement - NRx).

Στον Σκοτεινό Διαφωτισμό, ο Land αναγνώρισε την επιρροή του Peter Thiel στην ανάπτυξη των δικών του ιδεών. Συγκεκριμένα, ο Land αναφέρθηκε στο άρθρο του Thiel του 2009 «Η Εκπαίδευση ενός Ελευθεριακού» (The Education of a Libertarian) ως διαμορφωτικό. Ο Curtis Yarvin περιγράφει τον Thiel ως «πλήρως φωτισμένο» (fully enlightened) και είναι στενός συνεργάτης του Thiel. Το Founders Fund του Thiel χρηματοδότησε τις νεοφυείς επιχειρήσεις τεχνολογίας του Yarvin.

Στην ουσία, ο Σκοτεινός Διαφωτισμός προτείνει ότι η κυβέρνηση του δημόσιου τομέα θα πρέπει να αντικατασταθεί από μια μορφή κυβέρνησης του ιδιωτικού τομέα. Οι ιδιωτικοποιημένες, εταιρικές επικράτειες θα πρέπει να κυβερνώνται από τους Διευθύνοντες Συμβούλους «Τεχνοβασιλείς» (TechnoKings) των «κυρίαρχων εταιρειών» (sovereign corporations - sovcorps) ως δικτατορίες. Οι επικράτειες μπορούν στη συνέχεια να συνδεθούν για να σχηματίσουν αυτό που ο Yarvin ονόμασε «Συνονθύλευμα» (Patchwork) επικρατειών. Το 2008, περιγράφοντας την αντίληψή του για το «Συνονθύλευμα», ο Yarvin έγραψε:

Η βασική ιδέα του Συνονθυλεύματος είναι ότι, καθώς οι άθλιες κυβερνήσεις που κληρονομήσαμε από την ιστορία συντρίβονται, θα πρέπει να αντικατασταθούν από έναν παγκόσμιο ιστό από δεκάδες, ακόμη και εκατοντάδες χιλιάδες, κυρίαρχες και ανεξάρτητες μικροχώρες, κάθε μία από τις οποίες θα κυβερνάται από τη δική της ανώνυμη εταιρεία (joint-stock corporation), χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η γνώμη των κατοίκων.

Ο Yarvin προφανώς προωθούσε την ιδέα της διάλυσης των εθνών-κρατών σε ιδιωτικά φέουδα όπου οι άνθρωποι που ζουν σε αυτά δεν έχουν φωνή, καμία ατομική κυριαρχία και είναι ανίσχυροι. Οι ιδέες του NRx είναι εξαιρετικά αυταρχικές. Το μοντέλο «διακυβέρνησης» του NRx είναι αποσυνδεδεμένο από οποιαδήποτε αντίληψη πολιτικής όπως την κατανοούμε. Όπως έγραψε ο Peter Thiel στο επιδραστικό άρθρο του του 2009, ο στόχος είναι «να βρεθεί μια διαφυγή από την πολιτική σε όλες τις μορφές της».

Αξίζει να σταματήσουμε εδώ για να τονίσουμε ένα σημαντικό σημείο. Ούτε το NRx ούτε οι τεχνοκράτες—θα τους καλύψουμε σύντομα—παρουσιάζουν έννοιες που ταιριάζουν εύκολα στην κατανόησή μας για τα υπάρχοντα κοινωνικοπολιτικά συστήματα. Σκοπός τους είναι να εξαλείψουν όλα όσα συνδέουμε με τη λεγόμενη «αντιπροσωπευτική δημοκρατία» και να τα αντικαταστήσουν με τεχνολογικά συστήματα κοινωνικού ελέγχου διαφορετικά από οτιδήποτε γνωρίζουμε σήμερα, αν και όλο και περισσότεροι από εμάς αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε τι προμηνύει.

Για παράδειγμα, για να αποκτήσει πρόσβαση στο νόμισμα της επικράτειας, ο «πελάτης» (customer)—δεν υπάρχουν πολίτες σε μια πόλη-κράτος που διοικείται από τεχνοκράτες του NRx—θα χρειαστεί ψηφιακή ταυτότητα (digital ID). Η ψηφιακή ταυτότητα συνδεδεμένη με το ψηφιακό νόμισμα θα επιτρέψει την καταγραφή και τη διατήρηση όλων των περιουσιακών στοιχείων κάθε «πελάτη» στο ενοποιημένο καθολικό (unified ledger) της επικράτειας. Το ενοποιημένο καθολικό θα χρησιμοποιεί Τεχνολογία Κατανεμημένου Καθολικού (Distributed Ledger Technology - DLT) για την καταγραφή όλων των περιουσιακών στοιχείων των πελατών. Κατά συνέπεια, εκείνοι που ελέγχουν την πρόσβαση στο καθολικό ελέγχουν ουσιαστικά τη ζωή κάθε πελάτη.

Το να φανταστεί κανείς πώς ήταν η ζωή για τους καταπιεσμένους αγρότες που ζούσαν στις φεουδαρχικές κοινωνίες της Μεσαιωνικής Ευρώπης είναι πιθανότατα ο καλύτερος τρόπος για να οραματιστεί το μέλλον που οι σκοτεινά φωτισμένοι τεχνοκράτες έχουν στο μυαλό τους για εμάς. Τίποτα δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από τις ελευθεριακές αρχές.

Οι κορυφαίοι τεχνοκράτες του NRx δεν είναι τα μόνα μέλη αυτού που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε τάξη των παρασίτων που επιθυμούν να μας υποδουλώσουν με την ψηφιακή τεχνολογία. Ούτε είναι οι μόνοι ολιγάρχες που θέλουν να μετατρέψουν τη διεθνή πολιτεία μας σε ένα δίκτυο πόλεων-κρατών που θα εποπτεύεται από μια σταθερή δομή παγκόσμιας διακυβέρνησης. Πράγματι, τα σχέδια των τεχνοκρατών του NRx έχουν επιτύχει μέχρι αυτό το σημείο ακριβώς επειδή εναρμονίζονται με τους στόχους της παγκόσμιας ολιγαρχίας, της οποίας αποτελούν μέρος.

Δυστυχώς, επειδή οι τεχνοκράτες του NRx προτείνουν την κατάργηση της κυβέρνησης και την έξοδο από όλα τα πολιτικά συστήματα, αυτό έχει οδηγήσει ορισμένους ελευθεριακούς να φανταστούν ότι το μοντέλο των τεχνοκρατών του NRx είναι προτιμότερο από τα υπάρχοντα κοινωνικοπολιτικά συστήματα. Πράγματι, παράγοντες επιρροής του NRx όπως ο Thiel είναι πρόθυμοι να θεωρούνται ελευθεριακοί και πρόθυμοι να προωθήσουν την ιδέα ότι είναι. Πιθανότατα το κάνουν επειδή αυτό που πραγματικά υποστηρίζουν είναι πολύ πιο κοντά στον φασισμό παρά στον ελευθερισμό (libertarianism).

Το να λες στους ανθρώπους ότι θέλεις να ζήσουν σε μια εταιρικά ελεγχόμενη τεχνολογική δικτατορία δεν είναι εύκολο να το πουλήσεις. Το να καλύπτεσαι με ψεύτικο ελευθερισμό και να παρουσιάζεσαι ως αντίπαλος της παγκοσμιοποιημένης ολιγαρχίας καλύπτει επιδέξια την εξαπάτηση.

Ο Land υποστήριξε ότι η gov-corp θα λειτουργούσε σε εθνική κλίμακα για να διευθύνει «μια αποτελεσματική, ελκυστική, ζωντανή, καθαρή και ασφαλή χώρα». Αν και η σχέση μεταξύ gov-corp και sovcorps δεν προσδιορίζεται από το NRx (πουθενά), δεδομένου ότι η αντίληψη του Yarvin για τις επικράτειες των sovcorps βασίζεται στη συντριβή των εθνών-κρατών σε κομμάτια, η ιδέα του Land για μια «ασφαλή χώρα» που διευθύνεται από gov-corp υποδηλώνει κάποιο είδος ιδιωτικού κυβερνώντος σώματος που θα εποπτεύει το «Συνονθύλευμα» των επικρατειών των sovcorps. Gov-corp παγκόσμια διακυβέρνηση, αν θέλετε.

Ο Peter Thiel είναι κορυφαίος υποστηρικτής του Σκοτεινού Διαφωτισμού και υποστηρικτής των ιδεών του NRx. Ο συνάδελφός του τεχνο-ολιγάρχης Elon Musk, ο οποίος, όπως και ο Thiel, υποστηρίζει σθεναρά την κυβέρνηση Trump, προωθεί με ζήλο την εφαρμογή της Τεχνοκρατίας. Συχνά περιγραφόμενη απλώς ως ένα κοινωνικοπολιτικό σύστημα που ελέγχεται από σχετικούς εμπειρογνώμονες, όπως γνωρίζει καλά ο Musk, η Τεχνοκρατία είναι πολύ περισσότερα από αυτό.

Η Τεχνοκρατία είναι ένα ολοκληρωμένο κεντρικό σύστημα κοινωνικού και συμπεριφορικού ελέγχου το οποίο υπαγορεύει κάθε πτυχή αυτού που οι γνήσιοι «τεχνοκράτες», όπως ο Musk, αποκαλούν «κοινωνικό μηχανισμό» (social mechanism). Τα ανθρώπινα όντα υποβιβάζονται σε προγραμματιζόμενες αυτόματες μηχανές ή «ανθρώπινες μηχανές» (human engines) των οποίων οι ενέργειες μπορούν να ελεγχθούν μέσω της επιτήρησης του νομισματικού συστήματος και της οικονομίας, και μέσω της κεντρικής διαχείρισης και κατανομής όλων των πόρων.

Οι τεχνοκράτες υποθέτουν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα που η τεχνολογία δεν μπορεί να επιλύσει. Καθοριστικής σημασίας, η Τεχνοκρατία βασίζεται σε ένα ανασχεδιασμένο νομισματικό σύστημα που μεγιστοποιεί τη χρήση της τεχνολογίας για την παρακολούθηση και τον χειρισμό κάθε συναλλαγής. Με αυτόν τον τρόπο, η «λειτουργία» της ανθρώπινης μηχανής στον «κοινωνικό μηχανισμό» μπορεί να προγραμματιστεί. Όλη η ανθρώπινη συμπεριφορά ρυθμίζεται, επιτρέπεται ή περιορίζεται σε μια Τεχνοκρατία. Εποπτεύοντας την κατανομή όλων των πόρων, σε συνδυασμό με αυστηρές προϋποθέσεις που τίθενται σε όλες τις οικονομικές δραστηριότητες, η συμπεριφορά κάθε επιχείρησης και κάθε ατόμου σε ολόκληρο τον κοινωνικό μηχανισμό—θα λέγαμε σε ολόκληρη την «κοινωνία»—μπορεί υποτίθεται να σχεδιαστεί με ακρίβεια από τους τεχνοκράτες σε μια Τεχνοκρατία.

Οι αρχικοί ιδρυτές του κινήματος της Τεχνοκρατίας στις ΗΠΑ οραματίστηκαν την αντικατάσταση όλων των εθνών-κρατών σε ηπειρωτική κλίμακα και την εγκαθίδρυση ενός Βορειοαμερικανικού Technate. Ένα «Technate» θα διοικείτο από ένα «Ηπειρωτικό Συμβούλιο» (Continental Board) το οποίο θα επέλεγε έναν «Ηπειρωτικό Διευθυντή» (Continental Director) από τις τάξεις του για να κυβερνήσει ολόκληρο το Technate ως μια τεχνολογική δικτατορία.

Η ίδια η οικογενειακή ιστορία του Musk είναι βαθιά ριζωμένη στην παράδοση της Τεχνοκρατίας και έχει δηλώσει ανοιχτά τη φιλοδοξία του να εγκαθιδρύσει Τεχνοκρατία. Για να δώσουμε ένα παράδειγμα, σε μια ανταλλαγή τον Οκτώβριο του 2024 στην πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης «X» του Musk (πρώην Twitter) μεταξύ του Musk και του Guillaume Verdon, ο Verdon είπε: «Το Κράτος-Δίκτυο για τον Άρη διαμορφώνεται μπροστά στα μάτια μας». Ο Musk απάντησε με ενθουσιασμό, «Η Τεχνοκρατία του Άρη», στο οποίο ο Verdon απάντησε χαρούμενα «Μέτρα με μέσα».

Ο Verdon είναι ο ιδρυτής της φιλοσοφικής πτέρυγας του Αποτελεσματικού Επιταχυντισμού (Effective Accelerationism - e/acc) του NRx και ένας επιχειρηματίας τεχνολογίας που ίδρυσε την εταιρεία υλικού τεχνητής νοημοσύνης Extropic το 2022. Όπως πολλά μέλη του NRx, ο Verdon επιθυμεί επίσης την Τεχνοκρατία. Υπάρχουν αξιοσημείωτες ομοιότητες μεταξύ της φιλοσοφίας του Σκοτεινού Διαφωτισμού—αν μπορεί να αποκαλεστεί έτσι—και των κοινωνικοπολιτικών και κοινωνικοοικονομικών θεωριών που είναι εγγενείς στην Τεχνοκρατία.

Τόσο το NRx όσο και οι τεχνοκράτες πιστεύουν ότι η τεχνολογία είναι η πανάκεια για κάθε πρόβλημα και ότι η κοινωνία—ό,τι κι αν επιλέξουν να την αποκαλέσουν—θα πρέπει να κυβερνάται μέσω της χρήσης της τεχνολογίας. Επομένως, στη σημερινή τεχνολογική εποχή, τόσο το NRx όσο και οι σύγχρονοι τεχνοκράτες υποστηρίζουν μια μορφή διακυβέρνησης που διευθύνεται σε μεγάλο βαθμό από την τεχνητή νοημοσύνη (AI).

Το NRx και οι τεχνοκράτες υποστηρίζουν την ολιγαρχία—διακυβέρνηση από μια μικρή ομάδα ισχυρών ανθρώπων. Το NRx υποστηρίζει ότι οι «επικράτειες» θα πρέπει να ελέγχονται από τον Διευθύνοντα Σύμβουλο «Τεχνοβασιλέα» μιας sovcorp, με τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της gov-corp να κυβερνά προφανώς το συνονθύλευμα των επικρατειών. Παρομοίως, οι τεχνοκράτες πιστεύουν ότι το Technate θα πρέπει να διοικείται από το «Ηπειρωτικό Συμβούλιο» με επικεφαλής τον «Ηπειρωτικό Διευθυντή». Τόσο το NRx όσο και οι τεχνοκράτες θέλουν να εξαλείψουν κάθε ίχνος δημοκρατικής εποπτείας και να εγκαθιδρύσουν τεχνολογικές δικτατορίες υπό την ηγεσία ολιγαρχών.

Το NRx και οι τεχνοκράτες θεωρούν την ανθρωπότητα άχρηστη και αναλώσιμη. Για τους τεχνοκράτες, είμαστε «ανθρώπινα ζώα» που πρέπει να εκπαιδεύονται ή να ελέγχονται όπως ένα σκυλί ή ένα όχημα. Για το NRx είμαστε ο «ασυλλόγιστος δήμος» (unthinking demos) του οποίου η ατομική κυριαρχία πρέπει να αντιμετωπίζεται «με χλευασμό». Το NRx θα ήθελε να μας μετατρέψει σε σάιμποργκ (cyborgs) ώστε να μπορούμε να προγραμματιζόμαστε και θέλει να φυλακίσει ψυχολογικά όποιον κρίνει «ανεπιθύμητο» ως «προνύμφη μέλισσας» (bee larva) κερωμένη σε ένα εικονικό κελί. Οι σύγχρονοι τεχνοκράτες, όπως ο Musk, μας θεωρούν σάκους κρέατος, τίποτα περισσότερο από «έναν βιολογικό φορτωτή εκκίνησης για την ψηφιακή υπερνοημοσύνη» (a biological bootloader for digital superintelligence).

Ο Verdon, μαζί με τον Nick Land και άλλους, θεωρείται μεταξύ των προστατών αγίων του «Τεχνο-Οπτιμισμού» (Techno-Optimism) από τον κορυφαίο υποστηρικτή του NRx και ολιγάρχη της Silicon Valley, Marc Andreessen. Το 2023, δημοσίευσε το Μανιφέστο του Τεχνο-Οπτιμιστή (Techno-Optimist Manifesto). Στο Μανιφέστο του, ο Andreessen έγραψε:

Πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει υλικό πρόβλημα — είτε δημιουργείται από τη φύση είτε από την τεχνολογία — που δεν μπορεί να λυθεί με περισσότερη τεχνολογία. [...] Συνδυάστε την τεχνολογία και τις αγορές και θα έχετε αυτό που ο Nick Land έχει ονομάσει τεχνο-κεφαλαιοκρατική μηχανή (techno-capital machine), τη μηχανή της αέναης υλικής δημιουργίας, ανάπτυξης και αφθονίας. [...] Πιστεύουμε στον επιταχυντισμό (accelerationism) — την συνειδητή και σκόπιμη προώθηση της τεχνολογικής ανάπτυξης. [...] Πιστεύουμε ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι η αλχημεία μας, η Φιλοσοφική μας Λίθος.

Όλοι οι αφοσιωμένοι του NRx, όπως ο Andreessen, θεωρούν τους εαυτούς τους επιταχυντιστές. Πιστεύουν στην επιθετική εφαρμογή της «Δημιουργικής Καταστροφής» (Creative Destruction) του Joseph Schumpeter. Στο έργο του του 1942, Καπιταλισμός, Σοσιαλισμός και Δημοκρατία (Capitalism, Socialism, and Democracy), ο Schumpeter περιέγραψε τη Δημιουργική Καταστροφή ως εξής:

Η διείσδυση σε νέες αγορές, ξένες ή εγχώριες, και η οργανωτική εξέλιξη από το βιοτεχνικό εργαστήριο σε εταιρείες όπως η U.S. Steel απεικονίζουν την ίδια διαδικασία βιομηχανικής μετάλλαξης —αν μου επιτρέπεται να χρησιμοποιήσω αυτόν τον βιολογικό όρο— που ανατρέπει αδιάκοπα την οικονομική δομή από μέσα, καταστρέφοντας αδιάκοπα την παλιά και δημιουργώντας αδιάκοπα μια νέα. Αυτή η διαδικασία της «Δημιουργικής Καταστροφής» αποτελεί το ουσιώδες χαρακτηριστικό του καπιταλισμού. [Σελ. 83]

Ο Schumpeter περιέγραφε ένα φαινόμενο του καπιταλισμού: την τάση της τεχνολογίας να επαναστατεί και να καταστρέφει παλιές αγορές αντικαθιστώντας τες με νέες. Σκεφτείτε πώς οι αγορές διαφήμισης της επίγειας τηλεόρασης και του ραδιοφώνου έχουν αντικατασταθεί από την αγορά ψηφιακής διαφήμισης στο διαδίκτυο.

Ο Schumpeter συνειδητοποίησε ότι αυτή η καπιταλιστική εξέλιξη των αγορών έχει ευρύτερες κοινωνικές επιπτώσεις. Καθώς οι ηγέτες των μεγάλων μονοπωλίων και των κυρίαρχων βιομηχανιών ασκούν κοινωνικοπολιτική επιρροή, η Δημιουργική Καταστροφή συνεπάγεται περισσότερα από μια απλή επανάσταση της εμπορικής δραστηριότητας. Μετατοπίζει και την κοινωνικοπολιτική και κοινωνικοοικονομική τάξη. Σκεφτείτε ξανά την παρακμάζουσα επιρροή της Τηλεόρασης και την αυξανόμενη επιρροή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Οι επιταχυντιστές όπως ο Andreessen και ο Thiel, υιοθετώντας τον Σκοτεινό Διαφωτισμό του Land, βλέπουν τη Δημιουργική Καταστροφή όχι απλώς ως ένα φαινόμενο του καπιταλισμού αλλά ως ένα εργαλείο για να προωθήσουν την εξέλιξη του καπιταλισμού, καθιστώντας τον ίδιο τον καπιταλισμό μια ελεγχόμενη επαναστατική δύναμη. Μπορούν να το επιτύχουν αυτό, ισχυρίζονται, επενδύοντας σε ό,τι θεωρούν μια ανατρεπτική τεχνολογία με δυνατότητα να αλλάξει την κοινωνία. Με αυτόν τον τρόπο, πιστεύουν ότι μπορούν να χειραγωγήσουν και να ελέγξουν την ανάπτυξη νέων κοινωνικοπολιτικών και κοινωνικοοικονομικών συστημάτων και να μας φέρουν πιο κοντά στο να κυβερνώμαστε από την εταιρική μοναρχία που επιθυμούν να σχηματίσουν.

Το «εμείς» στο οποίο αναφέρεται ο Andreessen στο Μανιφέστο του Τεχνο-Οπτιμιστή είναι μια ομάδα που αποτελείται από ολιγάρχες της Silicon Valley —από τους οποίους ο Andreessen είναι ένας—μαζί με τους Thiel, Musk, Sam Altman, Palmer Luckey, Larry Ellison, Joe Lonsdale, και David Sacks, κ.ά. Σε αυτούς προστίθενται μια ομάδα οπαδών του NRx και επίδοξοι ολιγάρχες, όπως οι Balaji Srinivasan και Guillaume Verdon. Δουλεύοντας μαζί για να διαμορφώσουν τις πολιτικές και τις πρωτοβουλίες της τρέχουσας κυβέρνησης Trump, αυτή η κεντρική ομάδα εφαρμόζει τον Σκοτεινό Διαφωτισμό και εγκαθιστά την Τεχνοκρατία στις ΗΠΑ. Αλλά οι ΗΠΑ δεν είναι το μόνο έθνος-κράτος που υφίσταται τέτοια «μετασχηματισμό» υπό την ηγεσία ολιγαρχών.

Αν και είναι υπερβολή να αποκαλέσουμε τις ανοησίες του Land και του Yarvin «φιλοσοφία», θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Σκοτεινός Διαφωτισμός παρέχει το φιλοσοφικό υπόβαθρο για τη μετάβαση σε ένα σύστημα πόλεων-κρατών. Η Τεχνοκρατία περιγράφει τον μηχανισμό κοινωνικού ελέγχου—το λειτουργικό σύστημα της πόλης-κράτους, αν θέλετε—που θα επιτηρεί και θα σχεδιάζει τη συμπεριφορά μας εάν βρεθούμε παγιδευμένοι σε μία από τις εταιρικές τους πολιτειακές επικράτειες: τα gov-corp Technates.

Οι ιδέες των τεχνοκρατών του NRx επικαλύπτονται με το σχέδιο που ήδη εφαρμόζεται σε διακυβερνητικό επίπεδο από τους ανώτερους αδελφούς τους παγκοσμιοποιημένους ολιγάρχες—και είναι συντριπτικά, αν και όχι αποκλειστικά, άνδρες. Η παγκόσμια ολιγαρχία επιθυμεί να εγκαταστήσει μια «Πολυπολική Παγκόσμια Τάξη» (Multipolar World Order - MWO) ως τον τελικό γραφειοκρατικό επανασχεδιασμό της παγκόσμιας διακυβέρνησης πριν από την εγκαθίδρυση σταθερής παγκόσμιας κυβέρνησης—μερικές φορές αναφερόμενη ως Νέα Παγκόσμια Τάξη (New World Order)—που θα εποπτεύει ένα συνονθύλευμα επικρατειών πόλεων-κρατών.

Όλα αυτά μπορεί να φαίνονται πολύ τολμηροί ισχυρισμοί, αλλά θα εξερευνήσουμε τα στοιχεία που αποδεικνύουν αυτό το γεγονός σε αυτά τα δύο άρθρα.

Η Απάτη της Αρχής Τροχιακών Υποθέσεων (Orbital Authority Sham)

Σίγουρα ο κορυφαίος «στοχαστής» του NRx, ο Curtis Yarvin υποστηρίζει πλήρως ένα προτεινόμενο σύστημα παγκόσμιας δικτατορίας που θα κυβερνά ένα μωσαϊκό πόλεων-κρατών: το απόλυτο «Τεχνοκρατικό Κράτος» (Technate) όπου κυβέρνηση και εταιρείες είναι ένα. Στο άρθρο του του 2024 με τίτλο: «The Orbital Authority», ο Yarvin υποστηρίζει μεταφορικά, όπως συνηθίζει, ότι η στρατιωτικοποίηση του διαστήματος θα καταστήσει περιττές όλες τις μορφές επίγειου πολέμου. Υποστηρίζει ότι οι αεροπορικές, ναυτικές και χερσαίες δυνάμεις θα καταστούν «παρωχημένες» από την «Orbital Authority» που ελέγχει τα διαστημικά όπλα και κατευθύνει τον πόλεμο από την τροχιά. 

Να έχετε κατά νου ότι οι τεχνοκράτες του NRx, όπως ο Yarvin, θεωρούν την τεχνητή νοημοσύνη ως τη «φιλοσοφική τους λίθο» — που συμβολίζει την υλική και πνευματική μεταμόρφωση. Αποσυνδέουν την τεχνητή νοημοσύνη από την ανθρωπότητα και την αντιλαμβάνονται ως ξεχωριστή οντότητα, ως μια «υπερνοήμονα» συνείδηση. Στο άρθρο του, ο Yarvin έγραψε: 

Ο Άρης, θεός του πολέμου, είναι ο πατέρας όλων των πραγμάτων. Η τροχιά είναι το απόλυτο στρατηγικό πλεονέκτημα. Όταν κατακτήσουμε την τροχιά [. . .] θα έχουμε κατακτήσει τη Γη. [. . .] Το πιο σημαντικό καθήκον κάθε οπλικού συστήματος είναι να υπερασπίζεται τον εαυτό του. Ένα [τροχιακό οπλικό σύστημα] του 21ου αιώνα όχι μόνο θα μπορούσε να αποκρούσει μια πρώτη πυρηνική επίθεση, αλλά και να αποτρέψει οποιαδήποτε απόπειρα να καταστραφεί το ίδιο το σύστημα. Θα λειτουργούσε ως σύστημα παρεμπόδισης εκτόξευσης. Θα κατέστρεφε οποιαδήποτε εκτόξευση που δεν είχε προαναγγελθεί — καθιστώντας την τροχιά μονοπώλιο.

Προφανώς, ο Yarvin οραματίζεται ένα είδος ανεξάρτητης, αυτόνομης, μονοπωλιακής τεχνητής νοημοσύνης, μιας «Τροχιακής Αρχής». Όπως ο «πατέρας όλων των πραγμάτων», αυτή η οπλισμένη υπερνοημοσύνη κυριαρχεί στην «απόλυτη στρατηγική θέση» για να κατακτήσει αποτελεσματικά τη Γη. 

Ο συνάδελφος του Yarvin στο NRx, ο τεχνοκράτης Nick Land, υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι ο καπιταλισμός είναι ένα ομοίωμα της τεχνητής νοημοσύνης, με το οποίο εννοεί μια ξεχωριστή «μη ανθρώπινη» νοημοσύνη. Ο Land κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα ως αποτέλεσμα της ασυνήθιστης ερμηνείας του για μία από τις βασικές αρχές της Αυστριακής Οικονομικής Σχολής. 

Ο διαμορφωτικός Αυστριακός Οικονομολόγος Friedrich Hayek παρατήρησε ότι κάθε οικονομία αγοράς είναι ένα «σύστημα επεξεργασίας πληροφοριών». Οι Αυστριακοί οικονομολόγοι τονίζουν ότι οι ατομικές ενέργειες και αποφάσεις οδηγούν τις αγορές και επομένως, σε μεγάλο βαθμό, η αξία είναι υποκειμενική (μεθοδολογικός ατομικισμός). Έτσι, για τους Αυστριακούς Οικονομολόγους, οι τιμές είναι το αποτέλεσμα μιας αποκεντρωμένης ανταλλαγής πληροφοριών σε κλίμακα ολόκληρης της καπιταλιστικής οικονομίας.

Το 2011, λίγο πριν δημοσιεύσει τον Σκοτεινό Διαφωτισμό, αυτό οδήγησε τον Land στο συμπέρασμα:

Αυτό που εμφανίζεται στην ανθρωπότητα ως η ιστορία του καπιταλισμού είναι μια εισβολή από το μέλλον από έναν τεχνητό νοήμονα χώρο που πρέπει να συναρμολογηθεί εξ ολοκλήρου.

Φυσικά, αυτό δεν είναι αυτό που υποστήριζαν οι Αυστριακοί οικονομολόγοι όπως ο Hayek. Στο μοντέλο τους, το σύστημα πληροφοριών διαμορφώνεται από τα σήματα των τιμών που προέρχονται από τις ανάγκες και τις επιθυμίες των μεμονωμένων ανθρώπων. Αν και η πολυπλοκότητα όλων των σημάτων σε μια μεγάλη οικονομία της αγοράς υπερβαίνει τις δυνατότητες ανάλυσης οποιουδήποτε μεμονωμένου ατόμου ή γραφειοκρατίας (πρόβλημα του οικονομικού υπολογισμού), δεν υπάρχει τίποτα «τεχνητό» σε αυτό. Το σύστημα των τιμών δεν είναι μια ξεχωριστή, αυτοσυναρμολογούμενη οντότητα, όπως θέλει να πιστεύει ο Land, αλλά μάλλον το προϊόν ανθρώπινων αλληλεπιδράσεων. Είναι ένα σαφώς «οργανικό» σύστημα, ελλείψει καλύτερου όρου.  

Συμμεριζόμενος την άποψη του Land ότι η τεχνητή νοημοσύνη είναι, ή θα γίνει, μια ανεξάρτητη οντότητα πέρα από την ανθρώπινη παρέμβαση, στο άρθρο του του 2024, ο Yarvin οραματίστηκε ότι «η Orbital Authority κυριαρχεί, κατέχει και ελέγχει ολόκληρο τον πλανήτη». Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι για τον Yarvin, τον Land και άλλους τεχνοκράτες του NRx, η «Orbital Authority» είναι μια μεταφορά για ανερχόμενα, ελεγχόμενα από την τεχνητή νοημοσύνη, αυτοματοποιημένα και καλά οπλισμένα συστήματα παγκόσμιας διακυβέρνησης. 

Οι υποστηρικτές του «Σκοτεινού Διαφωτισμού» αναπτύσσουν τεχνολογία όπλων τεχνητής νοημοσύνης εδώ και δεκαετίες. Η Palantir του Thiel, για παράδειγμα, είδε τις πωλήσεις της το δεύτερο τρίμηνο του 2025 να αυξάνονται κατά 48%, εν μέρει λόγω της επιτυχίας των συστημάτων στόχευσης τεχνητής νοημοσύνης «Lavender», «Gospel» και «Where’s Daddy». Αυτά έχουν αναπτυχθεί, με τη βοήθεια της Palantir, από τους στρατούς της Ουκρανίας και του Ισραήλ. 

Επειδή οι τεχνοκράτες του NRx όπως ο Musk, ο Land και ο Yarvin φαντάζονται την AI ως μια «υπερνοημοσύνη», παρουσιάζουν θεωρίες για το μέλλον της ανθρωπότητας που υποθέτουν ότι η AI θα γίνει αναπόφευκτα μια ανεξάρτητη, συνειδητή οντότητα την οποία δεν θα έχουμε άλλη επιλογή παρά να υπακούμε. Είναι σίγουρα αφοσιωμένοι στην κατασκευή αυτού του μέλλοντος αν μπορούν.

Ο μεταφορικός «θεός του πολέμου» του Yarvin —η «Orbital Authority»— αποτελεί ένα τυπικό παράδειγμα της κυκλικής συλλογιστικής που επιδεικνύουν συχνά οι τεχνοκράτες του NRx. Αποδίδουν στην ΤΝ ικανότητες που δεν διαθέτει και στη συνέχεια προωθούν την ΤΝ ως λύση στα προβλήματα της ανθρωπότητας, βασιζόμενοι στην αβάσιμη επιμονή τους ότι η ΤΝ διαθέτει τις εν λόγω ικανότητες.

Στην πραγματικότητα, προτού φτάσουμε στην αυτοσυνειδητή ΤΝ —η οποία, σύμφωνα με τους τεχνοκράτες του NRx, είναι αναπόφευκτη—, οι προγραμματιστές της ΤΝ πρέπει πρώτα να ξεπεράσουν μια ολόκληρη σειρά από δύσκολα προβλήματα για να επιτύχουν μια ΤΝ με «Θεωρία του Νου». Καθώς η ΤΝ με «Θεωρία του Νου» είναι προς το παρόν καθαρά υποθετική, η υπόθεση ότι η αυτοσυνειδητή ή η υπερνοήμονη ΤΝ είναι επικείμενη είναι, το λιγότερο, εξαιρετικά αμφισβητήσιμη. 

Πράγματι, θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε πώς είναι δυνατόν οι τεχνοκράτες του NRx να προγραμματίσουν έναν αλγόριθμο υπολογιστή ώστε να είναι συνειδητός, όταν, μέχρι στιγμής, κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να ορίσει τη συνείδηση. Όπως υπογράμμισε τον Μάρτιο του 2024 ο καθηγητής Arthur T. Johnson:

[Δεν] έχει ακόμη καθιερωθεί ικανοποιητικά ένας επαρκής ορισμός της φύσης της συνείδησης. Το πώς ο εγκέφαλος δημιουργεί συνειδητή αντίληψη από την ηλεκτρική δραστηριότητα δισεκατομμυρίων μεμονωμένων νευρικών κυττάρων παραμένει ένα από τα μεγάλα αναπάντητα ερωτήματα της ζωής. Και το τι σημαίνει στην πραγματικότητα αυτή η συνείδηση δεν είναι εύκολο να οριστεί. Η προσπάθεια επέκτασης όσων είναι γνωστά για τη συνείδηση στα ζωντανά όντα σε μια AGI [τεχνητή γενετική νοημοσύνη] θα ήταν δύσκολη, αν όχι παράλογη, αυτή τη στιγμή.

Με βάση την ιδεολογία και όχι τη λογική, θέτοντας την ΤΝ ως τη «φιλοσοφική λίθο» τους, οι τεχνοκράτες του NRx επιδιώκουν να δημιουργήσουν ένα διεθνές «μωσαϊκό» από «νεο-κράτη» που θα διοικούνται από την ΤΝ, αν και θα μπορούσαμε να τα αποκαλέσουμε με ακρίβεια «Τεχνοκρατίες» (Technates), δηλαδή κυβερνητικές εταιρείες. Αυτό το διάσπαρτο δίκτυο, υποστηρίζουν, θα αποκεντρώσει και θα τοπικοποιήσει την εξουσία. 

Ο Yarvin φαίνεται να δημιουργεί ένα παράδοξο μεταξύ της αποκεντρωμένης εξουσίας και της απόλυτης συγκέντρωσης όλης της «Τροχιακής Αρχής». Τέτοιες κραυγαλέες αντιφάσεις δεν είναι ασυνήθιστες για τους τεχνοκράτες του NRx. 

Η «Τροχιακή Αρχή» που προτείνει ο Yarvin θα διασφαλίσει την άνθηση του «παζλ», καθώς οι στρατιωτικές συγκρούσεις μεταξύ των πόλεων-κρατών θα καταστούν ανίσχυρες, αν όχι αδύνατες, υπό το άγρυπνο βλέμμα της Τροχιακής Αρχής και την ικανότητά της να καταστρέψει οποιονδήποτε επιτιθέμενο. Έτσι, κατά την άποψη του Yarvin, δεν έχει σημασία ποιος ελέγχει την Τροχιακή Αρχή, αλλά μόνο το γεγονός ότι αυτή υπάρχει. 

Αν υποθέσουμε, όπως κάνουν οι τεχνοκράτες του NRx, ότι η «Orbital Authority» —η παγκόσμια κυβέρνηση— δεν θα ασκείται από ανθρώπους αλλά από την αμερόληπτη λογική μιας «υπερνοημοσύνης» τεχνητής νοημοσύνης, τότε η «Orbital Authority» είναι ο μεγάλος σωτήρας που μας προστατεύει από τις δικές μας αυτοκαταστροφικές παρορμήσεις. Είναι ένας «θεός» που μας επιτρέπει να αποκεντρωθούμε στο «Patchwork». Έτσι, η κοινωνικοπολιτική αποκέντρωση καθίσταται δυνατή μέσω της συγκέντρωσης όλης της εξουσίας και της αρμοδιότητας πέρα από τον έλεγχο της ανθρωπότητας.

Η μεταφορική «Orbital Authority» που υποστηρίζει ο Yarvin είναι μια ψευδής έννοια και ο ίδιος το παραδέχεται στις δικές του σκέψεις.

Ο Yarvin ρωτά: 

Από πού προέρχεται η Τροχιακή Αρχή; Ποιος δημιουργεί αυτή τη δύναμη; Ποιοι είναι οι άνθρωποι που τη λειτουργούν; [...] Όλα καλά ερωτήματα. Αλλά αυτό είναι ένα μέλλον που θα ήθελα να ζήσω.

Στον Yarvin αρέσει η ιδέα μιας ενιαίας, λογικής δικτατορίας που κυβερνά τη Γη για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο επειδή ταιριάζει με τη δική του φιλοδοξία να εγκαθιδρύσει μια παγκόσμια δομή επικρατειών πόλεων-κρατών. Ουσιαστικά υποστηρίζει ότι μια συνεκτική, υπέρτατη παγκόσμια τάξη AI με τη δύναμη να εξαφανίσει την ανθρωπότητα θα οδηγήσει την ανθρωπότητα να «ανθίσει» σε ένα δίκτυο «χιλιάδων ανεξάρτητων κυρίαρχων κρατών και πόλεων-κρατών».

Ο Yarvin απορρίπτει αδιάφορα τα «καλά ερωτήματα» που θέτει. Το ερώτημα του «ποιος δημιουργεί» και επομένως ελέγχει τη φανταστική Τροχιακή Αρχή που κυβερνά ολόκληρο τον πλανήτη-συνονθύλευμα είναι, όπως υπονοεί, δευτερεύουσας σημασίας. Όπως όλοι οι τεχνοκράτες του NRx, ο Yarvin θέλει να αποδεχτούμε τη θεμελιώδη αρχή ότι η δικτατορία είναι καλή.

Οι ολιγάρχες-τεχνοκράτες του NRx, όπως ο Thiel και ο Musk, δηλώνουν ότι αντιτίθενται σε οποιαδήποτε μορφή παγκόσμιας κυβέρνησης. Ο Thiel ισχυρίζεται ότι θεωρεί την παγκόσμια κυβέρνηση ως την εκδήλωση του Αντίχριστου. Παρ’ όλα αυτά, το ερώτημα του ποιος κυβερνά είναι πρωταρχικής σημασίας για το παγκόσμιο καρτέλ των ολιγαρχών που, εδώ και γενιές, συνωμοτούν για να εδραιωθούν ως αδιαμφισβήτητοι παγκόσμιοι ηγέτες.

Αν, όπως διακηρύσσουν οι τεχνοκράτες του NRx, επιθυμούν να αποτρέψουν την παγκόσμια κυβέρνηση, φαίνεται ότι οι προσπάθειές τους να εγκαθιδρύσουν ένα συνονθύλευμα επικρατειών πόλεων-κρατών είναι ένα τεράστιο λάθος υπολογισμού. Τόσο πολύ, που θα μπορούσαμε να υποψιαστούμε ότι οι διαμαρτυρίες των τεχνοκρατών του NRx είναι ένα τέχνασμα. Οι συνεργάτες τους παγκοσμιοποιημένοι ολιγάρχες προσπαθούν να κατασκευάσουν ακριβώς το ίδιο δίκτυο πόλεων-κρατών εδώ και δεκαετίες, ακριβώς επειδή διευκολύνει καλύτερα την παγκόσμια διακυβέρνηση και, στη συνέχεια, τη μετάβαση στην παγκόσμια κυβέρνηση—την Τροχιακή Αρχή.

Στην πραγματικότητα, ο Thiel, ο Musk, ο Andreessen και ο Sacks κ.ά. είναι μέλη της ίδιας παγκόσμιας ολιγαρχίας. Ο Thiel και ο συνιδρυτής και Διευθύνων Σύμβουλος της Palantir, Alex Karp, για παράδειγμα, βρίσκονται στην επιτροπή καθοδήγησης της Ομάδας Bilderberg. Ακόμη και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης παραδέχονται ότι η ομάδα Bilderberg έχει την εξουσία να συγκεντρώνει «τον έλεγχο στην κορυφή της Ατλαντικής Συμμαχίας [ΝΑΤΟ]». Ένα ιδιωτικό δίκτυο ολιγαρχών που ελέγχει το ΝΑΤΟ προσεγγίζει την Τροχιακή Αρχή που φαντάζεται ο Yarvin. Όπως ο Yarvin, φαίνεται ότι τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης ενδιαφέρονται μόνο για το γεγονός ότι υπάρχει διεθνής αυταρχισμός του ιδιωτικού τομέα, αποδεχόμενα την ύπαρξή του χωρίς αμφισβήτηση.

Κατά πάσα πιθανότητα, ο Yarvin, ο Land, ο Thiel, ο Musk και ο Andreessen, κ.ά., γνωρίζουν ότι η AI δεν είναι μια δυνητικά ανεξάρτητη, τεχνητή θεότητα—αν και προσποιούνται ότι είναι και ότι η άφιξή της είναι αναπόφευκτη. Ο Yarvin σίγουρα φαίνεται να συμπεραίνει ότι η AI είναι και θα είναι πάντα ένα τεχνολογικό εργαλείο που ελέγχεται από ανθρώπινα όντα, μερικά από τα οποία έχουν πολύ συγκεκριμένες ατζέντες.

Όπως παραδέχεται απρόθυμα ο Yarvin, οι άνθρωποι που ελέγχουν την εννοιολογημένη «Τροχιακή Αρχή» του δεν είναι ασήμαντοι. Αντίθετα, αυτό είναι το βασικό ερώτημα που θα πρέπει να μας απασχολεί όλους.

Το Τρικ της Αποκέντρωσης σε Επανασυγκέντρωση (Decentralisation to Recentralisation Trick)

Ο τεχνοκράτης του NRx, Balaji Srinivasan, εξήγησε το τρικ της αποκέντρωσης σε επανασυγκέντρωση στο βιβλίο του, του 2022, Το Κράτος-Δίκτυο: Πώς να Ξεκινήσετε μια Νέα Χώρα (The Network State: How To Start a New Country). Η αποκέντρωση ενός συνονθυλεύματος επικρατειών επιτρέπει αυτό που αποκαλεί επανασυγκέντρωση της εξουσίας.

Ο Srinivasan περιγράφει πώς ένα αρχιπέλαγος δικτύου—συνώνυμο με μια επικράτεια NRx—θα μπορούσε αρχικά να σχηματιστεί ως μια διαδικτυακή κοινότητα. Αυτή η δικτυωμένη κοινότητα, αποτελούμενη από άτομα που πιθανώς κατέχουν ακίνητη περιουσία ή γη (φυσικά περιουσιακά στοιχεία), θα σχημάτιζε «φυσικούς κόμβους» που θα μπορούσαν στη συνέχεια να συνδεθούν μεταξύ τους για να σχηματίσουν «ένα σύνολο ψηφιακά συνδεδεμένων φυσικών εδαφών κατανεμημένων σε όλο τον κόσμο»—το αρχιπέλαγος δικτύου.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι, αν και οι κόμβοι του «αρχιπελάγους» του δικτύου συνδέονται με φυσικά περιουσιακά στοιχεία (όπως ακίνητα ή γη), σχηματίζουν ένα ψηφιακό δίκτυο —μέσω του ενοποιημένου καθολικού που καταγράφει όλα τα περιουσιακά στοιχεία— με σκοπό να «συνδέσουν απρόσκοπτα τον διαδικτυακό και τον πραγματικό κόσμο». Μόλις δημιουργηθεί το αρχιπέλαγος, η κοινότητα θα χρηματοδοτήσει μέσω crowdfunding την απόκτηση περισσότερων φυσικών περιουσιακών στοιχείων και εδαφών, θα χρηματοδοτήσει την κατασκευή και θα χρηματοδοτήσει την επέκταση για τη δημιουργία ιδιωτικών «ενκλάβων». 

Ο Srinivasan έγραψε:

Με το διαδίκτυο, μπορούμε να ενώσουμε ψηφιακά αυτούς τους αποσπασμένους [sic] θύλακες σε ένα νέο είδος πολιτείας που θα επιτύχει διπλωματική αναγνώριση: ένα δικτυακό κράτος.

Το «κράτος-δίκτυο», λοιπόν, φαίνεται να είναι μια διεθνής, διάσπαρτη ή αποκεντρωμένη κοινότητα ατόμων με κοινές ιδέες που επιθυμούν να απελευθερωθούν από το παραδοσιακό κρατικό σύστημα. Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα πρόταση που ελκύει τους ελευθεριακούς που εκτιμούν την αποκέντρωση ως μέσο αντιμετώπισης των προβλημάτων που προκαλεί η συγκέντρωση της πολιτικής εξουσίας σε κεντρικό επίπεδο: πόλεμοι και γενοκτονίες, για παράδειγμα. 

Ο Srinivasan λέει ότι οι τεχνοκράτες του NRx όπως ο ίδιος δεν είναι κομμουνιστές που φαντάζονται μια ουτοπία αλλά μάλλον «τεχνολόγοι που πιστεύουν στην ατομική πρωτοβουλία υπό πρακτικούς περιορισμούς». Ο Srinivasan δηλώνει ότι το μέλλον που επιθυμούν αυτός και η ομάδα του των ενθουσιωδών του Σκοτεινού Διαφωτισμού είναι «ένα όπου υλοποιούμε πολλές νεοφυείς κοινωνίες (startup societies), λαμβάνουμε μερικές διπλωματικά αναγνωρισμένες ως κράτη-δίκτυα και ανοικοδομούμε κοινωνίες υψηλής εμπιστοσύνης μέσω ενός επανασυγκεντρωμένου κέντρου (recentralized center).»

Το κράτος-δίκτυο είναι φαινομενικά ένας αποκεντρωμένος ιστός «φυσικών εδαφών» που συνδέονται μεταξύ τους με ψηφιακή τεχνολογία. Κάθε περιουσιακό στοιχείο που κατέχει κάθε πελάτης του κράτους-δικτύου, ανεξάρτητα από τη χώρα στην οποία διαμένει επί του παρόντος, καταγράφεται στο ψηφιακό καθολικό του κράτους-δικτύου. Ο Srinivasan έγραψε «τίποτα δεν υπάρχει επίσημα εκτός αν είναι on-chain, στο σύστημα καταγραφής blockchain για εκείνη την κοινωνία». Είπε ότι στο κράτος-δίκτυο—gov-corp Technate—που επιθυμεί, «όλη η αξία γίνεται ψηφιακή».

Επιφανειακά, θα φαινόταν ότι το μοντέλο του κράτους-δικτύου προσφέρει το είδος αποκέντρωσης που θα μπορούσε δυνητικά να χειραφετήσει τους ανθρώπους από τον καταπιεστικό κρατικό έλεγχο. Η ισότιμη αποκέντρωση φαίνεται τουλάχιστον δυνατή εάν το κράτος-δίκτυο χρησιμοποιεί την Τεχνολογία Κατανεμημένου Καθολικού (DLT) χωρίς άδεια (permissionless), όπως το blockchain χωρίς άδεια, ως τη ραχοκοκαλιά της «νεοφυούς» κοινωνίας του.

Ο Srinivasan δήλωσε:

Ένα ενσωματωμένο κρυπτονόμισμα [...] είναι η ψηφιακή ραχοκοκαλιά του Κράτους-Δικτύου. Διαχειρίζεται τα εσωτερικά ψηφιακά περιουσιακά στοιχεία, τα έξυπνα συμβόλαια (smart contracts), τις συνδέσεις πολιτών web3, τα πιστοποιητικά γέννησης και γάμου, τα κτηματολόγια, τις δημόσιες εθνικές στατιστικές και ουσιαστικά κάθε άλλη γραφειοκρατική διαδικασία που διαχειρίζεται ένα έθνος-κράτος μέσω χαρτιών.

Αν και δεν υπάρχει κάποιος επίσημος και αποδεκτός ορισμός για την έκδοση Web 3.0 του Διαδικτύου, μια λογική περιγραφή είναι ένα Παγκόσμιο Ιστό που δίνει «μεγάλη έμφαση στις αποκεντρωμένες εφαρμογές και πιθανώς κάνει εκτεταμένη χρήση τεχνολογιών που βασίζονται στην αλυσίδα μπλοκ». Ωστόσο, προκειμένου να υλοποιηθούν τα πιθανά ανθρωπιστικά οφέλη της ψηφιακής αποκέντρωσης, είναι απαραίτητο η υποδομή DLT του Web 3.0 να βασίζεται σε τεχνολογία καθολικού χωρίς άδειες πρόσβασης. 

Κυρίως, η ανώνυμη, ανοιχτή πρόσβαση στο δίκτυο σε ανοιχτού κώδικα καθολικά διαθέσιμα καθολικά θα επέτρεπε ενδεχομένως στους ανθρώπους να επικυρώνουν συναλλαγές, να ανταλλάσσουν ασφαλή δεδομένα και να συμμετέχουν στις διοικητικές διαδικασίες που είναι απαραίτητες για τη λειτουργία μιας κοινωνίας, χωρίς να υπόκεινται σε καμία εγκριτική αρχή. Η «υψηλή εμπιστοσύνη» που αναφέρει ο Srinivasan θα εδραιωνόταν μεταξύ ατόμων και μερών μέσω συστηματικής κρυπτογραφικής επαλήθευσης των ψηφιακών συναλλαγών, όπως η ανταλλαγή υπογεγραμμένων συμβάσεων ή η πραγματοποίηση πληρωμών με χρήση ψηφιακού νομίσματος. Έτσι, θεωρητικά, δεν θα απαιτείται έγκριση από τρίτους για να «εμπιστεύονται» οι άνθρωποι το αποκεντρωμένο σύστημα και, κατά συνέπεια, ο ένας τον άλλον. 

Ένα καθολικό με άδεια (permissioned ledger) μας παρουσιάζει μια πολύ διαφορετική πρόταση. Η πρόσβαση στο ψηφιακό καθολικό επιτρέπεται ή απαγορεύεται από ελέγχοντα άτομα ή μέρη. Οι συναλλαγές εγκρίνονται μέσω συναίνεσης που ασκείται από εκείνους με το κατάλληλο επίπεδο αδειών. Η αποκέντρωση είναι περιορισμένη και εκτείνεται μόνο στους κατόχους αδειών, όποιοι κι αν είναι αυτοί. Η «υψηλή εμπιστοσύνη» δεν επιτυγχάνεται συστηματικά, χορηγείται από τους κατόχους αδειών.

Ο Srinivasan δεν προσδιόρισε εάν το κράτος-δίκτυο θα λειτουργούσε σε καθολικό χωρίς άδεια ή με άδεια. Αντίθετα, είπε ότι το καθολικό θα είναι «δημόσια ελέγξιμο», «ανθεκτικό στην παραβίαση», «κρυπτογραφικά επαληθεύσιμο», κ.λπ. Αυτό μπορεί να υποδηλώνει ότι προτιμά ένα σύστημα χωρίς άδεια. Από την άλλη πλευρά, επέκρινε έντονα αυτό που αποκάλεσε «Bitcoin Maximalism», με το οποίο εννοούσε ότι το blockchain χωρίς άδεια του Bitcoin «οδηγεί πολλές ελευθεριακές τάσεις στα παράλογα όριά τους».

Δεδομένης της σημασίας της διάκρισης, η απουσία οποιασδήποτε επιβεβαίωσης από τον Srinivasan φαίνεται περίεργη και εμφανής παράλειψη. Σίγουρα οτιδήποτε άλλο πρότεινε ο Srinivasan στο Το Κράτος-Δίκτυο υποδηλώνει έντονα την προτίμησή του για ένα αυταρχικό, καθολικό blockchain με άδεια.

Σύμφωνα με τον Srinivasan, οι τεχνοκράτες του NRx επιθυμούν μια «μαζική έξοδο ανθρώπων από [το έθνος-κράτος] στο επανασυγκεντρωμένο κέντρο, σε νεοφυείς κοινωνίες υψηλής εμπιστοσύνης και κράτη-δίκτυα». Αν, όπως ισχυρίζονται, η συγκεντρωτική εξουσία είναι κάτι που επιθυμούν να αποφύγουν και η αποκέντρωση είναι μια αρχή στην οποία πιστεύουν, τότε ποιο είναι το «επανασυγκεντρωμένο κέντρο» στο μοντέλο του κράτους-δικτύου;

Για αρχή, το κράτος-δίκτυο θα έχει «έναν σαφή ιδρυτή (founder) για να παρέχει κατεύθυνση»:

Ο πρωταρχικός στόχος του [. . .] ιδρυτή τεχνολογικής εταιρείας είναι να δημιουργήσει — και να μην έχει κανείς εξουσία πάνω του. [. . .] Σήμερα, υπάρχουν δύο είδη επαναστατών: οι τεχνολογικοί και οι πολιτικοί. Και υπάρχουν δύο είδη υποστηρικτών αυτών των επαναστατών: οι επενδυτές επιχειρηματικού κεφαλαίου και οι φιλάνθρωποι. Οι υποστηρικτές αναζητούν τους ιδρυτές, τους φιλόδοξους ηγέτες των νέων τεχνολογικών εταιρειών και των νέων πολιτικών κινημάτων. Και αυτή είναι η αγορά για τους επαναστάτες. [. . .] Εν ολίγοις, όταν διαπιστώνουμε ότι ένας ιδρυτής τεχνολογικής εταιρείας δημιουργεί μια νεοφυή επιχείρηση για να επιφέρει οικονομική αλλαγή, και ένας πολιτικός ακτιβιστής δημιουργεί ένα κοινωνικό κίνημα για να επιφέρει ηθική αλλαγή, μπορούμε να διαπιστώσουμε πώς οι κοινωνίες των νεοφυών επιχειρήσεων που περιγράφουμε [gov-corp Technates] σε αυτό το έργο συνδυάζουν πτυχές και των δύο.

Αν «κανείς» δεν έχει εξουσία επί του ιδρυτή ή των ιδρυτών του δικτυακού κράτους, τότε αυτοί είναι ατομικά κυρίαρχοι. Όμως, ο ιδρυτής ή οι ιδρυτές παρέχουν επίσης «κατεύθυνση» στο δικτυακό κράτος. Έτσι, ο ιδρυτής είναι επίσης ο ανώτατος κυρίαρχος του δικτυακού κράτους. Επιβάλλουν οικονομική και ηθική δικτατορία χάρη στην υποστήριξη που λαμβάνουν από τους επαναστατικούς «επενδυτές επιχειρηματικού κεφαλαίου και φιλάνθρωπους» που ενεργούν ως υποστηρικτές τους, καθώς και από οποιονδήποτε άλλον συμφωνεί με το όραμα του ιδρυτή. Φυσικά, οι επενδυτές επιχειρηματικού κεφαλαίου και οι φιλάνθρωποι δεν επενδύουν τίποτα χωρίς να αναμένουν κάποιο είδος απόδοσης της επένδυσής τους (ROI). 

Το «κράτος-δίκτυο» μας παρουσιάζεται ως μια φιλελεύθερη ιδέα, αλλά ο φιλελευθερισμός βασίζεται στην ατομική κυριαρχία. Ο Srinivasan περιγράφει πώς υποτίθεται ότι θα λειτουργεί η κυριαρχία στο «κράτος-δίκτυο»:

[Ο]ι άνθρωποι από άλλες χώρες που επιθυμούν να διατηρήσουν τη δική τους κυριαρχία θα πρέπει να αξιοποιήσουν το BTC/web3 για αποκεντρωμένη επικοινωνία, συναλλαγές και υπολογισμούς.

Να θυμάστε ότι, σε ένα κράτος-δίκτυο, «όλη η αξία γίνεται ψηφιακή» και «τίποτα δεν υπάρχει επίσημα αν δεν βρίσκεται στην αλυσίδα». Κατά συνέπεια, η κυριαρχία υπάρχει μόνο αν κατέχετε περιουσιακά στοιχεία (ψηφιακά ή φυσικά) στο καθολικό του κράτους-δικτύου. Η κυριαρχία σας είναι άμεσα ανάλογη με τον πλούτο σας σε ένα κράτος-δίκτυο. 

Σε περίπτωση που οι «πελάτες» του δικτυακού κράτους δεν συμπαθούν την κατεύθυνση που έχει ορίσει ο ιδρυτής, θα μπορούσαν «να αποχωρήσουν ελεύθερα αν το επιλέξουν». Αυτό προϋποθέτει ότι ο πελάτης διαθέτει τα μέσα να μετακινηθεί αλλού. Αν όχι, στην πραγματικότητα δεν έχει καμία επιλογή, ούτε ατομική κυριαρχία, και δεν έχει άλλη επιλογή από το να υποταχθεί στις «οδηγίες» που εκδίδονται από τον «ιδρυτή» ή τους «ιδρυτές». 

Για να αποκτήσετε πρόσβαση στο καθολικό του δικτυακού κράτους θα χρειαστείτε ψηφιακή ταυτότητα και ο Srinivasan χρησιμοποιεί το ακρωνύμιο ENS (Ethereum Name Service) ως υποκατάστατο της ψηφιακής ταυτότητας. Ομοίως, αντί να αποκαλεί τα θύματα του δικτυακού κράτους «πελάτες», ο Srinivasan τα αποκαλεί «χρήστες»:

[Ένας] χρήστης έχει συναινέσει να υπάγεται στη δικαιοδοσία μιας «startup society» [ιδρυτή δικτυακού κράτους], εφόσον έχει υπογράψει ένα κοινωνικό έξυπνο συμβόλαιο που παρέχει σε έναν διαχειριστή του συστήματος περιορισμένα προνόμια επί της ψηφιακής ζωής του εν λόγω χρήστη, ως αντάλλαγμα για την ένταξή του στην «startup society». [. . .] Καθώς όλο και περισσότερες φυσικές περιοχές χρηματοδοτούνται μέσω crowdfunding από μια κοινωνία νεοφυών επιχειρήσεων και όλο και περισσότερες έξυπνες συσκευές εντός αυτών των περιοχών ανήκουν στην εν λόγω κοινωνία, αυτή μπορεί να ασκεί συναινετική ψηφιακή διακυβέρνηση εντός των περιοχών αυτών σε όλους όσους επέλεξαν να συμμετάσχουν υπογράφοντας το κοινωνικό έξυπνο συμβόλαιο. Για παράδειγμα, αν κάποιος συμπεριφερθεί ανάρμοστα εντός μιας συγκεκριμένης δικαιοδοσίας που ανήκει σε μια κοινωνία νεοφυών επιχειρήσεων, μετά από μια [με τη μεσολάβηση τεχνητής νοημοσύνης] ψηφιακή δίκη, οι καταθέσεις του θα μπορούσαν να παγώσουν και η ENS [ψηφιακή ταυτότητά] του να αποκλειστεί από όλες τις πύλες για ένα χρονικό διάστημα ως τιμωρία.

Για να το επαναλάβω: τίποτα δεν υπάρχει σε ένα κράτος-δίκτυο —είτε πρόκειται για την κυβερνητική εταιρεία Technate είτε για μια πόλη-κράτος— εκτός αν εκπροσωπείται στο καθολικό. Επομένως, η ζωή σας εκπροσωπείται στο καθολικό με τη δημιουργία του «ψηφιακού δίδυμου» σας. Μόνο το ψηφιακό σας δίδυμο θεωρείται ότι υπάρχει. Εταιρείες όπως η ισραηλινή AU10TIX, η οποία είναι θυγατρική της ICTS που ιδρύθηκε από τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες, παρέχουν λύσεις ψηφιακής ταυτότητας που δημιουργούν τη ζωή του «ψηφιακού δίδυμου» σας σε πλατφόρμες όπως το X.

Η AU10TIX εξηγεί: 

Η ψηφιακή ταυτότητα λειτουργεί ως «ψηφιακό δίδυμο» της ταυτότητάς σας. [. . .] Οι ψηφιακές ταυτότητες επαληθεύουν συνεχώς την ταυτότητά σας χρησιμοποιώντας βιομετρικά στοιχεία, [. . .] ενώ η ψηφιακή σας ταυτότητα εξελίσσεται με βάση σήματα κινδύνου, πληροφορίες για την πρόληψη της απάτης και μεταβαλλόμενα διαπιστευτήρια — διασφαλίζοντας ότι παραμένει ακριβής και αξιόπιστη. [. . .] Μια πραγματική ψηφιακή ταυτότητα δεν συνδέεται μόνο με έναν φορέα. Είναι επαναχρησιμοποιήσιμη σε τράπεζες, κυβερνητικές υπηρεσίες, αεροπορικές εταιρείες και διαδικτυακές πλατφόρμες.

Η απρόσκοπτη σύνδεση μεταξύ του «διαδικτυακού και του μη διαδικτυακού κόσμου» σημαίνει ότι όποια «περιορισμοί» επιβάλλονται στην εικονική ζωή του «ψηφιακού δίδυμου» σας, επιβάλλονται και στη δική σας. Το να συμφωνείτε να παραχωρήσετε «περιορισμένα προνόμια» στους «διαχειριστές του συστήματος» που ελέγχουν την «ψηφιακή ζωή» του «ψηφιακού δίδυμου» σας σε ένα κράτος-δίκτυο — όπου η μόνη σας επιλογή είναι να διαφύγετε, αν είναι δυνατόν — αποτελεί εθελοντική σκλαβιά. 

Το να σας διακόπτεται η πρόσβαση στα χρήματά σας και να μην μπορείτε να έχετε πρόσβαση σε αγαθά ή υπηρεσίες, ή να χρησιμοποιείτε οποιεσδήποτε «έξυπνες συσκευές» —όπως το ψυγείο σας— αν η τεχνητή νοημοσύνη κρίνει ότι έχετε «συμπεριφερθεί ανάρμοστα», δεν ακούγεται και πολύ φιλελεύθερο. Αλλά αυτό είναι κατανοητό, επειδή ο Σρινιβάσαν είναι της άποψης ότι η ψηφιακή δουλεία είναι απλώς κάτι που όλοι πρέπει να αποδεχτούμε: 

[Τ]ο σύστημα του δικτυακού κράτους προϋποθέτει ότι τα κράτη [. . .] θα συνεχίσουν να συγκεντρώνουν την εξουσία των τεχνολογικών εταιρειών τους σε έναν παντογνώστη πίνακα ελέγχου, ικανό να παρακολουθεί, να αποκλείει από πλατφόρμες, να παγώνει λογαριασμούς και να επιβάλλει κυρώσεις σε εκατομμύρια άτομα ταυτόχρονα, ή σε οποιονδήποτε κατά βούληση. [. . .] Το σύστημα του δικτυακού κράτους προϋποθέτει ότι δεν μπορούμε να βάλουμε πλήρως αυτό το τζίνι πίσω στο μπουκάλι, αλλά μπορούμε να το περιορίσουμε.

Πρέπει όλοι να είμαστε απολύτως σαφείς σε αυτό το σημείο: οι τεχνοκράτες του NRx διαδραματίζουν επί του παρόντος καθοριστικό ρόλο στην κατασκευή και την εφαρμογή συστημάτων που βασίζονται στην τεχνητή νοημοσύνη και τα οποία θα «συγκεντρώσουν την εξουσία» των «τεχνολογικών εταιρειών» τους εντός των εθνικών κρατών. Οι τεχνοκράτες του NRx εφαρμόζουν επίσης την κρατική τεχνολογία κοινωνικής πίστωσης, η οποία προβαίνει όλο και περισσότερο σε «αποκλεισμό από πλατφόρμες, δέσμευση λογαριασμών και επιβολή κυρώσεων» τόσο σε οργανισμούς όσο και σε άτομα. Δηλαδή, οι τεχνοκράτες του NRx κατασκευάζουν τον ψηφιακό γκουλάγκ για τον οποίο μας προειδοποιούν οι εκπρόσωποί τους, όπως ο Srinivasan.

Η λύση που προτείνουν είναι να υιοθετήσουμε όλοι ψηφιακή ταυτότητα, να υπογράψουμε ένα «έξυπνο κοινωνικό συμβόλαιο» και, με αυτόν τον τρόπο, να συναινέσουμε να ζούμε τις ζωές μας υπό την τυραννία των ιδρυτών στις πόλεις-κράτη του «Technate», όπου η κυβέρνηση και οι εταιρείες είναι ένα. Θα εξακολουθούμε να υπόκειμαστε σε απόλυτη ψηφιακή παρακολούθηση και έλεγχο —αυτό είναι προφανώς αναπόφευκτο— αλλά θα είναι «περιορισμένος» αν επιλέξουμε να ζήσουμε στα ιδιωτικά φέουδά τους. Σύμφωνα με την πατροπαράδοτη παράδοση της λεγόμενης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, την οποία ισχυρίζονται ότι αντιτίθενται, οι τεχνοκράτες του NRx μας προσφέρουν το μικρότερο από τα δύο κακά, το οποίο όμως παραμένει κακό.

Έχοντας κατά νου αυτή τη δυστοπική υποτιθέμενη αναπoφευκτότητα, ο Srinivasan υποστηρίζει ότι η ζωή στις δυτικές αντιπροσωπευτικές δημοκρατίες μαστίζεται από το «woke capital», η χρήση blockchain χωρίς άδεια αντιπροσωπεύει «αναρχική αποκέντρωση» και η υποταγή στο αυταρχικό έθνος-κράτος περιγράφεται από τον ίδιο ως «καταναγκαστική συγκέντρωση». Το δίκτυο-κράτος, υποστηρίζει, προσφέρει έναν καλύτερο τρόπο: την εκούσια επανακέντρωση.

Έγραψε: 

[T]το ουσιώδες είναι ότι ο νέος αρχηγός [ο ιδρυτής] δεν είναι ο ίδιος με τον παλιό αρχηγό. [. . .] Η εκ νέου συγκέντρωση εξουσίας σημαίνει νέους ηγέτες, φρέσκο αίμα. [. . .] Η εκ νέου συγκέντρωση εξουσίας, αν γίνει σωστά, αποτελεί, από μια οπτική γωνία, έναν κύκλο επιστροφής προς την κεντρικοποίηση, αλλά από μια άλλη, ένα βήμα προς τα εμπρός.

Για τους ανθρώπους, δεν υπάρχει «βήμα προς τα εμπρός» που να μπορεί να γίνει μέσα στο κράτος-δίκτυο. Μάλιστα, ακριβώς το αντίθετο. Το να υποτάσσεσαι στη δικτατορική εξουσία του ιδρυτή του κράτους-δικτύου αποτελεί οπισθοδρόμηση προς τη φεουδαρχία. Η «θεληματική επανακεντροποίηση» του Srinivasan είναι ολιγαρχία. 

Η μόνη έννοια με την οποία το κράτος-δίκτυο, ή το βασίλειο της πόλης-κράτους, το νεοκράτος, ή το «Technate» (κυβέρνηση-εταιρεία), η «Freedom City», η «Charter City» ή η Ειδική Οικονομική Ζώνη — όποια ονοματολογία κι αν προτιμάτε — θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «αποκεντρωμένο» είναι ότι το «παζλ» των βασιλείων έχει σχεδιαστεί για να αποκεντρώσει και να περιορίσει την κυριαρχική εξουσία που ασκούν οι εθνικές κυβερνήσεις. 

Η πρόταση μιας «αποκεντρωμένης» εξουσίας μπορεί να ακούγεται δελεαστική στους ελευθεριακούς, αλλά η διάσπαση των εθνικών κρατών σε «enclaves» που ελέγχονται από εταιρείες και διοικούνται από δεσποτικούς ιδρυτές-διευθύνοντες συμβούλους δεν προσφέρει σε κανέναν μια βιώσιμη οδό διαφυγής ούτε από τη διεφθαρμένη κυβέρνηση ούτε από την κρατική καταπίεση. Το «Patchwork» του Yarvin δεν είναι ένα δίκτυο αποκεντρωμένων αρχιπελάγων, αλλά ένα δίκτυο επανακεντρωμένων, ελεγχόμενων από τους «ιδρυτές» φέουδων-πόλεων-κρατών.

_{***Enclaves είναι εδάφη που ανήκουν σε ένα κράτος ή οντότητα, αλλά περιβάλλονται πλήρως από το έδαφος ενός άλλου κράτους. Ένα εξώφυλλο είναι ένα τμήμα ενός κράτους που χωρίζεται γεωγραφικά από την κύρια επικράτειά του, αλλά δεν είναι απαραίτητα περιτριγυρισμένο από ένα μόνο γειτονικό κράτος.}

Αν κάποιος επιλέξει να ζήσει σε έναν από αυτούς τους δικτυωμένους θύλακες, θα έχει ξεφύγει από την κυριαρχία της κυβέρνησης και θα έχει επιλέξει την κυριαρχία των «επενδυτών επιχειρηματικών κεφαλαίων και φιλάνθρωπων» και των «ιδρυτών» που αυτοί έχουν ορίσει. Με άλλα λόγια, θα βρεθεί να ζει υπό την άμεση κυριαρχία ολιγαρχών, χωρίς κανένα μέσο προσφυγής. 

Δυστυχώς, δεν υπάρχει καμία «επιλογή» που να προσφέρεται. Όπως θα δούμε στο Μέρος 2, υπάρχει αντίθετα ένα «σχέδιο» για να αναγκαστούν αρχικά οι στερημένοι και οι λιγότερο ισχυροί να ζήσουν σε «Τεχνοκρατίες» που ελέγχονται από την κυβέρνηση και τις εταιρείες. Οι πόλεις-κράτη που «ανήκουν» στον ιδιωτικό τομέα προορίζονται να γίνουν οι «ανθρώπινοι οικισμοί» που θα παγιδεύουν δισεκατομμύρια ανθρώπους. 

Επαναστάτες Ολιγάρχες;

Σύμφωνα με το «Μανιφέστο του Τεχνο-Οπτιμιστή» του Marc Andreessen, το NRx προσδιορίζει μια σειρά ιδεών ως «εχθρούς» του. Σε αυτές περιλαμβάνονται «ο κρατισμός, ο αυταρχισμός, ο κολεκτιβισμός, ο κεντρικός σχεδιασμός, ο σοσιαλισμός, [. . .] η γραφειοκρατία, [. . .] η διαφθορά, η κατάληψη των ρυθμιστικών αρχών, τα μονοπώλια, [και] τα καρτέλ». Ο Αντρέσεν υποστηρίζει επίσης ότι οι τεχνοκράτες του NRx αντιτίθενται στην «κοινωνική μηχανική». 

Είναι λοιπόν σαφές ότι οι τεχνοκράτες του NRx δηλώνουν ότι είναι αντίθετοι προς το συγκεντρωτικό γραφειοκρατικό κράτος που ασκεί κοινωνική μηχανική στον πληθυσμό του και έχει διαφθαρεί από τον πλούτο. Αυτή η φαινομενική αντίθεση μοιράζεται από πολλούς, αν όχι από όλους τους ελευθεριακούς. Δυστυχώς, για τους ελευθεριακούς που έχουν παρασυρθεί να υποστηρίξουν το κράτος-δίκτυο, οι τεχνοκράτες του NRx δεν τρέφουν πραγματικά τέτοιου είδους αντιπαλότητες. 

Το Μανιφέστο του Andreessen μας παρουσιάζει πολυάριθμα παράδοξα. Παρά το γεγονός ότι προσδιορίζουν ιδέες όπως ο αυταρχισμός και ο κεντρικός σχεδιασμός ως «εχθρούς» τους, το κράτος-δίκτυο, ή το «Technate» της κυβέρνησης-εταιρείας, είναι κεντρικά σχεδιασμένο και διοικούμενο, και ομολογουμένως αυταρχικό. Τα «Gov-corp Technates» έχουν σχεδιαστεί ως μονοπώλια δικαιοδοσίας που συνδέουν την ψηφιακή ταυτότητα των ανθρώπων με τη χρήση ψηφιακού νομίσματος, επιτρέποντας στους «ιδρυτές» —και σε άλλους που διαθέτουν τις απαραίτητες εξουσιοδοτήσεις— να τιμωρούν όποιον κριθεί υποκειμενικά ότι «συμπεριφέρθηκε ανάρμοστα». Ένα τέτοιο σύστημα προορίζεται προφανώς να μεγιστοποιήσει την εμβέλεια και τον αντίκτυπο της κοινωνικής μηχανικής. 

Στο ίδιο πνεύμα με την απροθυμία του Srinivasan να αποκαλύψει την κατάσταση πρόσβασης στο καθολικό του «κράτους-δικτύου», ο κατάλογος των εχθρών του Andreessen είναι εξαιρετικά ύποπτος. Οι τεχνοκράτες του NRx μπορεί να ισχυρίζονται ότι αντιτίθενται σε όλες αυτές τις «εχθρικές ιδέες», αλλά οι «Τεχνοκράτες» (Technates) του μοντέλου «κυβέρνηση-εταιρεία» που επιθυμούν να επιβάλουν βασίζονται σε μεγάλο βαθμό ακριβώς σε αυτές τις ίδιες έννοιες. Η παραπλάνηση φαίνεται να αποτελεί μια σταθερή τακτική των τεχνοκρατών του NRx. 

Η παρουσίαση των επενδυτών επιχειρηματικών κεφαλαίων και των φιλάνθρωπων ως «επαναστατών» αποτελεί εξίσου μέρος της ιδεολογίας των τεχνοκρατών του NRx και προδοσία. Οι τεχνοκράτες του NRx θεωρούν αυτόματα τους επενδυτές επιχειρηματικών κεφαλαίων και τους φιλάνθρωπους «επαναστάτες» αν είναι επιταχυντιστές. Έτσι, ο Peter Thiel —επενδυτής επιχειρηματικών κεφαλαίων της Σίλικον Βάλεϊ, μέλος της ομάδας Bilderberg και φιλάνθρωπος ολιγάρχης-επιταχυντιστής— είναι επαναστάτης, σύμφωνα με τη «λογική» των τεχνοκρατών του NRx. 

Αν θεωρήσουμε ότι η ετυμολογία της λέξης «επαναστάτης» σημαίνει κάποιον που επιδιώκει την «ανατροπή ενός καθιερωμένου πολιτικού ή κοινωνικού συστήματος», τότε οι τεχνοκράτες-ολιγάρχες του NRx όπως ο Thiel, ο Musk, ο Andreessen και ο Sacks θα μπορούσαν να θεωρηθούν επαναστάτες. Φαίνεται ότι επιθυμούν να ανατρέψουν κάθε καθιερωμένο πολιτικό ή κοινωνικό σύστημα.

Με μία αξιοσημείωτη εξαίρεση: την ολιγαρχία. 

Παρά τις πεποιθήσεις των περισσότερων ανθρώπων, είτε πρόκειται για συνταγματική ομοσπονδιακή δημοκρατία, συνταγματική μοναρχία ή ενιαία συνταγματική δημοκρατία, το δημοκρατικό έθνος-κράτος στο οποίο ζουν δεν είναι αυτό που νομίζουν. Από την άποψη της πολιτικής επιστήμης, οι ΗΠΑ, για παράδειγμα, αποτελούν στην πραγματικότητα μια «λειτουργική ολιγαρχία». 

Αναφερόμενοι στην εκτενή έρευνα πολιτικής των πολιτικών επιστημόνων Martin Gilens και Benjamin Page, οι καθηγητές Archon Fung και Lawrence Lessig ανέφεραν:

[Οι Gilens και Page μελέτησαν] 1.800 προτάσεις πολιτικής σε διάστημα 30 ετών, παρακολουθώντας πώς προχωρούσαν μέσα στο πολιτικό σύστημα και ποια συμφέροντα εξυπηρετούσαν τα αποτελέσματα. Για τους «δημοκράτες» (με μικρό «δ»), τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά. Τα πολιτικά αποτελέσματα ευνοούσαν συντριπτικά τους πολύ πλούσιους, τις εταιρείες και τους επιχειρηματικούς ομίλους. Η επιρροή των απλών πολιτών, εν τω μεταξύ, βρισκόταν σε «μη σημαντικό, σχεδόν μηδενικό επίπεδο». Η Αμερική, κατέληξαν, δεν ήταν καθόλου δημοκρατία, αλλά μια λειτουργική ολιγαρχία.

Σχεδόν κάθε άλλη οικονομικά ανεπτυγμένη χώρα λειτουργεί με το ίδιο κοινωνικοπολιτικό μοντέλο: τη λειτουργική ολιγαρχία. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλες οι λειτουργικές ολιγαρχίες είναι ίδιες. 

Ολιγάρχης είναι απλώς κάποιος που έχει μετατρέψει τον τεράστιο πλούτο του σε πολιτική εξουσία. Στη Δύση, παρά την πολιτική επιστήμη που δημοσιεύεται και αποδεικνύει ότι οι δυτικές δημοκρατίες είναι λειτουργικές ολιγαρχίες, ο τρόπος με τον οποίο η ολιγαρχία ελέγχει την πολιτεία αρνείται ή συσκοτίζεται. Η κατάσταση αλλού, στην Κίνα για παράδειγμα, είναι κάπως διαφορετική.

Στην Κίνα, η κατοχή τεράστιου πλούτου θεωρείται ένας νόμιμος δρόμος προς την πολιτική επιρροή. Το Εθνικό Λαϊκό Κογκρέσο (NPC), το ανώτατο όργανο κρατικής εξουσίας της Κίνας, έχει περισσότερους από 100 δισεκατομμυριούχους και είναι σχεδόν βέβαια το πλουσιότερο νομοθετικό σώμα στη γη. Αναφέροντας αυτό το γεγονός το 2018, οι New York Times έδωσαν μια τυπικά δυτική ερμηνεία στην έκθεσή τους:

Σε μια χώρα όπου το Κομμουνιστικό Κόμμα λαμβάνει όλες τις σημαντικές αποφάσεις, οι Κινέζοι βουλευτές διαθέτουν ελάχιστη πολιτική εξουσία. Ωστόσο, διαθέτουν άφθονα χρήματα. [. . .] Σύμφωνα με την «Hurun Report», έναν ερευνητικό οργανισμό με έδρα τη Σαγκάη που παρακολουθεί τους πλούσιους της Κίνας, η καθαρή περιουσία των 153 μελών του Κινεζικού Κοινοβουλίου και του συμβουλευτικού του οργάνου, τα οποία ο οργανισμός χαρακτηρίζει ως «εξαιρετικά πλούσια», ανέρχεται σε 650 δισεκατομμύρια δολάρια. 

Αν και είναι αλήθεια ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας (CPC) —που στη Δύση αναφέρεται συχνά ως CCP— κατέχει την εξουσία, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι πανίσχυρο, σε αντίθεση με τον τρόπο που συχνά παρουσιάζεται. Η καινοτομία στην Κίνα τροφοδοτείται από χρηματοδότηση και συνεργασίες του ιδιωτικού τομέα, όπως συμβαίνει σχεδόν παντού αλλού. Κατά συνέπεια, η Κίνα δεν είναι πιο απρόσβλητη από την επιρροή των ολιγαρχών σε σχέση με άλλες χώρες. 

Αυτό που δεν ανέφερε η NYT είναι ότι 97 από τους 100 πλουσιότερους ολιγάρχες ήταν, εκείνη την εποχή, μέλη της Κινεζικής Λαϊκής Πολιτικής Συμβουλευτικής Διάσκεψης (CPPCC). Η εσωτερική «εθνική επιτροπή» της CPPCC αποτελεί ένα ισχυρό συμβουλευτικό όργανο στο πλαίσιο του μοντέλου της «συμβουλευτικής δημοκρατίας» της Κίνας. 

Ο Xi Jinping ανέβηκε στην εξουσία χάρη, σε μεγάλο βαθμό, στην υποστήριξη που έλαβε από τη φατρία των Κινέζων ολιγαρχών — της οποίας αποτελεί μέλος — που ονομάζεται «Πρίγκιπες». Από την ανάληψη της ανώτατης εξουσίας, η πρωθυπουργία του Xi Jinping έχει σημαδευτεί από τη δική του προσπάθεια κατάκτησης της πολιτικής εξουσίας και από την επακόλουθη διαμάχη για την εξουσία μεταξύ των φατριών των ολιγαρχών της Κίνας. 

Η αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας δεν σημαίνει ότι η λειτουργική ολιγαρχία της Κίνας είναι χειρότερη από οποιαδήποτε άλλη. Η πρακτική διαφορά μεταξύ της λειτουργικής ολιγαρχίας της Κίνας και των λειτουργικών ολιγαρχιών αλλού είναι ότι αυτή της Κίνας είναι πιο φανερή και, για κάθε πρακτικό σκοπό, έχει επίσημα θεσμοθετηθεί ως ο δημόσιος τομέας. Στη Δύση, αντιθέτως, υποτίθεται ότι πιστεύουμε πως οι εκλεγμένες κυβερνήσεις του δημόσιου τομέα είναι επικεφαλής και αποτελούν ανάχωμα ενάντια στον ολιγαρχικό έλεγχο του ιδιωτικού τομέα. Η προπαγάνδα μας προωθεί συστηματικά αυτόν τον μύθο.

Ο «επαναστάτης» τεχνοκράτης του NRx δεν έχει καμία πρόθεση να «ανατρέψει [το] καθιερωμένο πολιτικό ή κοινωνικό σύστημα». Το οραματιζόμενο μωσαϊκό κυβερνητικών-εταιρικών «Τεχνατών» που προτείνουν ενισχύει το καθιερωμένο πολιτικό σύστημα της λειτουργικής ολιγαρχίας. Μόλις κατανοήσουμε ότι ένα διεθνές μωσαϊκό κυβερνητικών-εταιρικών «Τεχνατών», υπό την «Τροχιακή Αρχή» μιας πανίσχυρης δομής παγκόσμιας διακυβέρνησης, είναι αυτό που επιθυμεί η παγκόσμια ολιγαρχία, τότε οι φαινομενικές αντιφάσεις που παρουσιάζουν οι Land, Yarvin, Andreessen, Srinivasan και άλλοι γίνονται κατανοητές.  

Οι Ιδιωτικές Δικαιοδοσίες των Ολιγαρχών

Μέσα στο πλαίσιο του λειτουργικού συστήματος ολιγαρχίας-κράτους μπορούμε να αρχίσουμε να κατανοούμε αυτό που διαφορετικά θα φαινόταν ανεξήγητο. Ο επιφανής τεχνοκράτης του NRx, Μπαλάτζι Σρινιβάσαν, υποτίθεται ότι αντιτίθεται στον κρατισμό. Ωστόσο, ταυτόχρονα προσδοκά διπλωματική αναγνώριση για τα έργα πόλεων-κρατών του από τα έθνη-κράτη στα οποία αυτά εγκαθίστανται. 

Οι κυβερνήσεις συχνά ξεκινούν πολέμους αν κάποιος προσπαθήσει να καταλάβει οποιοδήποτε τμήμα του εθνικού εδάφους που διεκδικούν. Γιατί μια εθνική κυβέρνηση να επιτρέψει παθητικά την παραχώρηση του εδάφους της σε ιδιώτες, ώστε να ιδρύσουν τα δικά τους φέουδα — με τις δικές τους δικαιοδοσίες — πέρα από την κρατική ρύθμιση και τον έλεγχο; 

Θα ήταν εύκολο να απορρίψουμε τον στόχο του Srinivasan’ για διπλωματική αναγνώριση ως γελοίο, αν δεν ήταν το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο λειτουργούν ως ολιγαρχίες και παραχωρούν επί του παρόντος έδαφος και δικαιοδοσία σε ιδιώτες επενδυτές. Η εξάπλωση των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών (ΕΟΖ) επιβεβαιώνει αυτό το γεγονός. 

Τον Οκτώβριο του 2022, το Ινστιτούτο Αποκεντρωμένης Διακυβέρνησης (IDG) δημοσίευσε μια ερευνητική μελέτη στην οποία αναλύεται το νομικό πλαίσιο για τη δημιουργία ΕΟΖ σε περισσότερες από ογδόντα χώρες. Το IDG παρατήρησε ότι υπάρχει «ένα παρόμοιο μοτίβο» σε όλα τα πλαίσια «ζωνοποίησης». Η δημιουργία μιας «νέας αρχής» —η οποία στην μελέτη αναφέρεται απλώς ως «η αρχή»— αποτελεί ένα ουσιαστικό πρώτο βήμα, ή τουλάχιστον έτσι μας λένε.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της αρχής αποτελεί συνήθως μια σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα μεταξύ κυβερνητικών αξιωματούχων, ενός εκπροσώπου της κεντρικής τράπεζας της χώρας και επενδυτών του ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι είναι οι «επαναστατικοί» επενδυτές επιχειρηματικών κεφαλαίων και φιλάνθρωποι. Μόλις συσταθεί, ωστόσο, η αρχή της Ειδικής Οικονομικής Ζώνης (SEZ) καταχωρίζεται ως «νομικό πρόσωπο με δική της σφραγίδα, το οποίο έχει την εξουσία να συνάπτει συμβάσεις στο όνομά του και το οποίο μπορεί να ασκεί αγωγές και να εναχθεί». Το Διοικητικό Συμβούλιο, συνήθως κατόπιν διαβούλευσης με την κυβέρνηση, διορίζει τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της αρχής της ΕΖΕ.

Αν αυτό σας ακούγεται οικείο, είναι επειδή αποτελεί επίσης το μοντέλο για το «δίκτυο-κράτος» — ή το «τεχνοκρατικό κράτος» (Technate) τύπου gov-corp. Η μόνη διαφορά είναι ότι, σε μια ΕΖΕ, η κυρίαρχη εταιρεία (sovcorp) αποτελεί σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, ενώ, στο τεχνοκρατικό μοντέλο NRx, η sovcorp ενός κράτους είναι μια εξ ολοκλήρου ιδιωτική εταιρεία. Αλλά αυτό δεν είναι παρά μια λεπτομέρεια σημασιολογίας, διότι οι κυβερνήσεις, ως λειτουργικές ολιγαρχίες, ελέγχονται ήδη ουσιαστικά από τον ιδιωτικό τομέα.

Η αρχή της Ειδικής Οικονομικής Ζώνης καθορίζει το «ειδικό νομικό καθεστώς» που ισχύει στην Ειδική Οικονομική Ζώνη. Συνήθως αυτό περιλαμβάνει εκτεταμένες φορολογικές απαλλαγές για τις εταιρείες και άλλα οικονομικά κίνητρα, όπως η απουσία περιορισμών στην ιδιοκτησία, η εξαίρεση από τους εθνικούς κανονισμούς περί μονοπωλίων και συγχωνεύσεων, καθώς και χαλαροί —συχνά εξαιρετικά χαλαροί— εργατικοί νόμοι. 

Η αρμόδια αρχή —μια εταιρεία υπό τη διεύθυνση διευθύνοντος συμβούλου— χορηγεί στη συνέχεια άδεια στον υπεύθυνο ανάπτυξης και στον διαχειριστή της Ειδικής Οικονομικής Ζώνης (ΕΟΖ). Ο ρόλος του υπεύθυνου ανάπτυξης είναι να «σχεδιάζει, να κατασκευάζει και να επεκτείνει τις ζώνες. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει τη μίσθωση, την ενοικίαση ή την πώληση γης ή εγκαταστάσεων». Ο διαχειριστής μπορεί να είναι ο ίδιος με τον υπεύθυνο ανάπτυξης ή ένας ξεχωριστός φορέας. Οι διαχειριστές «λειτουργούν, διαχειρίζονται, διοικούν, συντηρούν και προωθούν τις ζώνες». 

Στο δημόσιο μοντέλο της Ειδικής Οικονομικής Ζώνης, ο υπεύθυνος ανάπτυξης και ο διαχειριστής ορίζονται ως φορείς του δημόσιου τομέα. Στο μοντέλο της σύμπραξης δημόσιου-ιδιωτικού τομέα, μπορεί να πρόκειται για ανώνυμες εταιρείες, ενώ στην ιδιωτική Ειδική Οικονομική Ζώνη, ο υπεύθυνος ανάπτυξης και ο διαχειριστής είναι ιδιωτικές εταιρείες, ενδεχομένως μία και μόνο ιδιωτική εταιρεία.

Η μετέπειτα επέκταση της επικράτειας της Ειδικής Οικονομικής Ζώνης ακολουθεί επίσης «συνήθως» «ένα παρόμοιο μοτίβο»:

[Η] πρόταση για την ανακήρυξη μιας συγκεκριμένης περιοχής ως ζώνης προέρχεται από την αρμόδια αρχή, η οποία τη διαβιβάζει στην κυβέρνηση. Στη συνέχεια, η κυβέρνηση ανακηρύσσει επίσημα την περιοχή ως ζώνη και ιδρύει μια νέα ζώνη.

Όταν η ΕΖΕ έχει μορφή σύμπραξης δημόσιου-ιδιωτικού τομέα ή είναι εξ ολοκλήρου ιδιωτική, αυτό ουσιαστικά σημαίνει ότι η εδαφική επέκταση της ΕΖΕ αποτελεί ιδιωτική εταιρική πρωτοβουλία. Έτσι, σύμφωνα με τους τεχνοκρατικούς όρους του NRx, το ιδιωτικό μωσαϊκό περιοχών μπορεί να κατασκευαστεί μέσω της εκμετάλλευσης των ΕΖΕ. 

Το 2019, η Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη (UNCTAD) σημείωσε ότι υπήρχαν ήδη 5.400 ΕΟΖ σε όλο τον κόσμο. Η UNCTAD περιέγραψε τον σκοπό ενός καθεστώτος ΕΟΖ:

[Ε]ντός ενός καθορισμένου πλαισίου, οι [Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (SEZ)] παρέχουν ένα ρυθμιστικό καθεστώς για επιχειρήσεις και επενδυτές, το οποίο διαφέρει από αυτό που ισχύει συνήθως στην ευρύτερη εθνική ή υποεθνική οικονομία στην οποία έχουν εγκατασταθεί. [. . .] Οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, ως περιοχές με καθεστώτα που αποκλίνουν από τους εθνικούς κανόνες, αποτελούν αναγκαστικά μια δημόσια πρωτοβουλία. Η ανάπτυξη, η ιδιοκτησία και η διαχείριση των επιμέρους ζωνών, ωστόσο, μπορεί να είναι δημόσια, ιδιωτική ή να πραγματοποιείται στο πλαίσιο μιας σύμπραξης δημόσιου-ιδιωτικού τομέα (PPP-ΣΔΙΤ). Συχνά προσλαμβάνονται ιδιωτικοί φορείς ανάπτυξης, προκειμένου να ελαχιστοποιηθούν οι αρχικές δημόσιες δαπάνες και να αξιοποιηθεί η διεθνής εμπειρογνωμοσύνη στον σχεδιασμό, την κατασκευή και την προώθηση της ζώνης. Στη διαχείριση και την εποπτεία της ζώνης μπορούν να εμπλέκονται διάφορα επίπεδα της διοίκησης (τοπικό, περιφερειακό, εθνικό), επενδυτές και επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στη ζώνη, καθώς και πολυάριθμοι άλλοι ενδιαφερόμενοι, όπως χρηματοδότες, βιομηχανικές ενώσεις και εκπρόσωποι τοπικών κοινοτήτων ή άλλων ομάδων συμφερόντων.

Οι περισσότερες ΕΖΕ είναι απλές Ζώνες Ελεύθερου Εμπορίου (ΖΕΕ), όπου οι επιχειρήσεις απολαμβάνουν απλώς χαμηλότερους δασμούς και, για παράδειγμα, επιδοτούμενα έξοδα αποθήκευσης. Ο παγκοσμιοποιητικός οργανισμός σκέψης «Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών» (CSIS) επισημαίνει ότι οι ΕΖΕ που ονομάζονται «ελεύθερα λιμάνια» αποτελούν «τον μεγαλύτερο τύπο οικονομικών ζωνών, συνδυάζοντας χώρους εργασίας και κατοικίας». Τα ελεύθερα λιμάνια συγκαταλέγονται μεταξύ των ΕΖΕ που είναι πιο κατάλληλες για την ανάπτυξη πιθανών νέων πόλεων-κρατών «Technate» υπό τη διαχείριση κυβερνήσεων και εταιρειών.

Το 2023, η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου ανέφερε: 

Τα ελεύθερα λιμάνια [. . .] είναι καθορισμένες περιοχές εντός των χωρών που προσφέρουν ένα περιβάλλον ελεύθερου εμπορίου με ελάχιστο επίπεδο ρύθμισης. Ο αριθμός των ελεύθερων λιμανιών και των ζωνών ελεύθερου εμπορίου (FTZ) σε όλο τον κόσμο έχει αυξηθεί ραγδαία τα τελευταία χρόνια: σήμερα υπάρχουν συνολικά περίπου 3.000, κατανεμημένες σε 135 χώρες. [. . .] Σήμερα υπάρχουν 12 ελεύθερα λιμάνια στο Ηνωμένο Βασίλειο. 

Όπως επισημαίνει το IDG, οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (SEZ) λειτουργούν με βάση ένα μοντέλο «καπιταλισμού των ενδιαφερομένων μερών». Η «ανάπτυξη, ιδιοκτησία και διαχείριση» των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών ελέγχονται κατά κύριο λόγο από τον ιδιωτικό τομέα, είτε άμεσα είτε μέσω συμπράξεων δημόσιου-ιδιωτικού τομέα. Σε τέτοιες συμπράξεις, τα ενδιαφερόμενα μέρη του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα ενώνονται μέσω συμφωνιών συνεργασίας. Οι συμφωνίες μεταξύ των ενδιαφερομένων μερών ευνοούν τα συμφέροντα των ολιγαρχών, διότι ο ιδιωτικός τομέας εξυπηρετεί τους κύριους μετόχους και επενδυτές του —τους ολιγάρχες— ενώ ο δημόσιος τομέας, που εκπροσωπείται από τις κυβερνήσεις, αποτελεί μια λειτουργική ολιγαρχία. 

Τον Νοέμβριο του 2024, ο πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου Keir Starmer ανακοίνωσε τη «συνεργασία» της κυβέρνησής του με την BlackRock με στόχο την «προώθηση της ανάπτυξης». Ο Keir Starmer φαίνεται να είναι ενεργό μέλος του παγκοσμιοποιητικού think tank της Τριμερούς Επιτροπής, ενώ ο Λάρι Φινκ, διευθύνων σύμβουλος της BlackRock, είναι ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους της Τριμερούς Επιτροπής. 

Ο Fink διορίστηκε πρόσφατα νέος προσωρινός συμπρόεδρος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) μαζί με τον κληρονόμο της ελβετικής φαρμακευτικής εταιρείας Roche και ένθερμο υποστηρικτή του Club of Rome (Λέσχη της Ρώμης), André Hoffmann. Το 2023, ο Starmer είχε πει περιβόητα ότι θα προτιμούσε να συζητά πολιτικές με το WEF παρά με το Κοινοβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου, επειδή το WEF του παρέχει την ευκαιρία να «συναναστραφεί με ανθρώπους με τους οποίους μπορείτε να δείτε να συνεργάζεστε στο μέλλον». Λίγο περισσότερο από ένα χρόνο αργότερα, ο Starmer ξεκίνησε την επίσημη επαγγελματική του σχέση με τον Fink, ο οποίος δηλώνει ανοιχτά τη δέσμευσή του στον καπιταλισμό των ενδιαφερομένων μερών (stakeholder capitalism):

[Η] ανάγκη για μια πλατφόρμα [το WEF] που να φέρνει σε επαφή τον επιχειρηματικό κόσμο, την κυβέρνηση και την κοινωνία των πολιτών [καπιταλισμός των ενδιαφερόμενων μερών] δεν ήταν ποτέ μεγαλύτερη. [. . .] Το Φόρουμ έχει την ευκαιρία να συμβάλει στην προώθηση της διεθνούς συνεργασίας [με στόχο] την παράλληλη προώθηση των ανοιχτών αγορών και των εθνικών προτεραιοτήτων, προωθώντας παράλληλα τα συμφέροντα [των] ενδιαφερόμενων μερών σε παγκόσμιο επίπεδο. Ανυπομονούμε να συμβάλουμε στη διαμόρφωση ενός πιο ανθεκτικού και ευημερούμενου μέλλοντος, καθώς και να αναδιαμορφώσουμε και να ενισχύσουμε το Φόρουμ ως έναν απαραίτητο θεσμό για τη συνεργασία μεταξύ του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα [καπιταλισμός των ενδιαφερόμενων μερών]. 

Η BlackRock εκπροσωπεί τους πλουσιότερους επενδυτές του κόσμου (ολιγάρχες). Η Τριμερής Επιτροπή — την οποία ο Fink εκπροσωπεί αναμφίβολα και ο Starmer προφανώς εκπροσωπεί — είναι ένας ολιγαρχικός, παγκοσμιοποιητικός think tank χάραξης πολιτικής, όπως, στην ουσία, είναι και το WEF.

Η «συνεργασία» της βρετανικής κυβέρνησης με την BlackRock αποτελεί την επιτομή του τρόπου λειτουργίας των λειτουργικών ολιγαρχιών που ονομάζουμε κυβερνήσεις. Σκοπός της συνεργασίας είναι η επίτευξη των στόχων των μοναδικών αληθινών «ενδιαφερομένων», δηλαδή των ολιγαρχών. Ο ρόλος της κυβέρνησης περιορίζεται απλώς στη δημιουργία του «ευνοϊκού περιβάλλοντος» — του πλαισίου πολιτικής και των δημόσιων επενδύσεων που εμπλουτίζουν και ενισχύουν τον ιδιωτικό τομέα. Η βελτίωση των συνθηκών εργασίας ή των οικονομικών προοπτικών του βρετανικού λαού δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τη συνεργασία Ηνωμένου Βασιλείου-BlackRock. 

Μέρος της συμφωνίας συνεργασίας μεταξύ της κυβέρνησης του ΗΒ (δημόσιο) και της BlackRock (ιδιωτικό) είναι ότι η BlackRock θα αποκτήσει ποσοστό ογδόντα τοις εκατό στην ανάπτυξη τριών από τους δώδεκα ιδιόκτητους ελεύθερους λιμένες-ΕΟΖ στο ΗΒ. Ανήκουν επί του παρόντος στην CK Hutchison, η οποία ελέγχεται ουσιαστικά από τον Κινέζο ολιγάρχη Li Ka-shing. Η κυβέρνηση του ΗΒ υποστηρίζει την επενδυτική στρατηγική της BlackRock επειδή ισχυρίζεται ότι οι ΕΟΖ προσφέρουν οικονομική ανάπτυξη που διασφαλίζει «μακροπρόθεσμη, διαρκή ευημερία».

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστεύουμε ότι οι ΕΟΖ παρέχουν «διαρκή ευημερία» για οποιαδήποτε κοινότητα. Σύμφωνα με μια έκθεση του 2023 από το Ινστιτούτο Δημοσιονομικών Μελετών (IFS) του ΗΒ:

Το Γραφείο για την Προϋπολογιστική Ευθύνη [OBR] εκτιμά ότι τα Ελεύθερα Λιμάνια θα δημιουργήσουν ελάχιστη πρόσθετη [οικονομική] δραστηριότητα.[. . .] Η κυβέρνηση, μέχρι σήμερα, δεν έχει δημοσιεύσει πλήρη αξιολόγηση των επιπτώσεων που αναμένει να έχουν τα Ελεύθερα Λιμάνια, γεγονός που καθιστά δύσκολη την εξέταση και την αξιολόγηση αυτών των αντικρουόμενων ισχυρισμών.

Δύο χρόνια αργότερα, δεν υπάρχει ακόμα πουθενά τίποτα που να αποδεικνύει οποιαδήποτε συνεπή και αναγνωρίσιμα κοινωνικοοικονομικά οφέλη από τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (SEZ). Αν και είναι πολύ πιο εύκολο να κατανοήσει κανείς γιατί ο ιδιωτικός τομέας θα απολάμβανε την ευκαιρία που προσφέρουν οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες.

Μέχρι τον Μάιο του 2025, η βρετανική κυβέρνηση, υπό τον Starmer, είχε διοχετεύσει σχεδόν 20 δισεκατομμύρια λίρες (27 δισεκατομμύρια δολάρια) από τα χρήματα των βρετανών φορολογουμένων στην ανάπτυξη των ελεύθερων λιμένων των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών, δημιουργώντας μόλις 5.600 θέσεις εργασίας. Φαίνεται ότι κάθε θέση εργασίας έχει κοστίσει στους βρετανούς φορολογούμενους περίπου 3,6 εκατομμύρια λίρες (4,8 εκατομμύρια δολάρια). Ούτε είναι σαφές αν πρόκειται για νέες θέσεις εργασίας ή απλώς για θέσεις που μεταφέρθηκαν αλλού. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση των Εργατικών του Ηνωμένου Βασιλείου έχει προχωρήσει σε μια σειρά περικοπών χρηματοδότησης, στοχεύοντας τους πιο ευάλωτους, ως μέρος ενός ευρύτερου – αν και πολιτικά αρνούμενου – πακέτου λιτότητας που φτωχαίνει περαιτέρω τις εργατικές οικογένειες στο Ηνωμένο Βασίλειο.   

Τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία για τους ολιγαρχικούς επενδυτές της BlackRock ή της CK Hutchison. Είναι ευτυχείς να λαμβάνουν επιδοτήσεις από τους βρετανούς φορολογούμενους για να αναπτύξουν τα συμφέροντά τους εντός των ανεξάρτητων δικαιοδοσιών των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών (SEZ).

Για να κατανοήσουμε γιατί οι παγκόσμιοι επενδυτές είναι τόσο ενθουσιώδεις για τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (SEZ), ας εξετάσουμε τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Παρέχουν στον ιδιωτικό εταιρικό τομέα μια σειρά από σαφή πλεονεκτήματα. 

Οι αλλοδαποί μπορούν να κατέχουν εξ ολοκλήρου επιχειρήσεις με έδρα σε Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (SEZ) των ΗΑΕ, χωρίς να απαιτείται ο χορηγός από τα ΗΑΕ που θα ήταν διαφορετικά απαραίτητος· δεν υπάρχουν κεφαλαιακές απαιτήσεις για τις εταιρείες που ιδρύονται σε SEZ· η διοίκηση της SEZ καθορίζει τους δικούς της οικονομικούς και εταιρικούς κανόνες και κανονισμούς, εκτός της δικαιοδοσίας της κυβέρνησης των ΗΑΕ· δεν απαιτείται από μια εταιρεία των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών των ΗΑΕ να διαθέτει γραφεία είτε στα ΗΑΕ είτε στην ίδια την Ειδική Οικονομική Ζώνη· η ιδιοκτησία και ο έλεγχος μπορούν να ασκούνται εξ ολοκλήρου από υπερπόντιες περιοχές — όπως, για παράδειγμα, το φορολογικό καταφύγιο των Νήσων Cayman· και οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες των ΗΑΕ επιτρέπουν στις εταιρείες που εδρεύουν σε αυτές να αποφεύγουν την καταβολή δασμών εισαγωγής και εξαγωγής των ΗΑΕ, του φόρου προστιθέμενης αξίας των ΗΑΕ και του φόρου εταιρειών των ΗΑΕ. 

Είναι πολύ δύσκολο να διαπιστωθεί ποια είναι η συμβολή των εταιρειών που εδρεύουν στις ΖΕΕ των ΗΑΕ στην οικονομία της χώρας. Οι ξένες εταιρείες που εδρεύουν στις ΖΕΕ εκμεταλλεύονται την εκτεταμένη απορρύθμιση των ΗΑΕ, χωρίς όμως να υποχρεούνται να προσφέρουν πολλά, αν όχι τίποτα, σε αντάλλαγμα. Το ίδιο μοτίβο παρατηρείται σχεδόν παντού. Στις χιλιάδες ΖΕΕ, σε περισσότερες από 135 χώρες σε όλο τον κόσμο, οι κυβερνήσεις διαχωρίζουν ανεξάρτητες δικαιοδοσίες από τα εθνικά κράτη χωρίς κανένα διακριτό κοινωνικοοικονομικό λόγο. 

Όπως πάντα, υπάρχουν υποτιθέμενες εξαιρέσεις. Η Ειδική Οικονομική Ζώνη του Kigali (KSEZ) στη Ρουάντα, για παράδειγμα, φέρεται να έχει δημιουργήσει 13.000 θέσεις εργασίας και να έχει προσελκύσει 2,3 δισεκατομμύρια δολάρια εισερχόμενων επενδύσεων από τον ιδιωτικό τομέα. Ωστόσο, δεν είναι καθόλου σαφές αν η KSEZ έχει συμβάλει στην εθνική οικονομική ανάπτυξη της Ρουάντα ή αν έχει επωφεληθεί από αυτήν. Μετά τη φρικτή γενοκτονία των Τούτσι το 1994, η Ρουάντα έχει σημειώσει οικονομική και πολιτική ανάκαμψη. Η KSEZ αποτελεί σίγουρα μέρος της ευρύτερης ανάκαμψης της Ρουάντα, αλλά η ίδια η ανάκαμψη οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αυξημένη γεωργική παραγωγικότητα, στη βελτίωση του τουρισμού και στον αναπτυσσόμενο εθνικό τομέα των υπηρεσιών.

Πιθανώς η πιο γνωστή και οικονομικά πιο επιτυχημένη ΖΕΕ είναι η Shenzhen στην επαρχία Guangdong της Κίνας. Ιδρυμένη το 1980, η Shenzhen ήταν μία από τις πρώτες ΖΕΕ της Κίνας. Συχνά αποκαλούμενη «Silicon Valley της Κίνας», η Shenzhen αποτελεί κόμβο ψηφιακής τεχνολογίας και η οικονομική της ανάπτυξη ήταν πράγματι αξιοσημείωτη. Το 1980, η Shenzhen ήταν μια αλιευτική κοινότητα περίπου 30.000 κατοίκων με ΑΕΠ (προσαρμοσμένο στις σημερινές τιμές) αξίας 377 εκατομμυρίων δολαρίων. Το 2025, φιλοξενεί περισσότερους από 17,5 εκατομμύρια κατοίκους και έχει εκτιμώμενο ΑΕΠ 513 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Η Shenzhen είναι η τρίτη μεγαλύτερη «μεγαλούπολη» της Κίνας, με τον πληθυσμό της να ξεπερνιέται μόνο από τη Σαγκάη και το Πεκίνο. Ως Ειδική Οικονομική Ζώνη (SEZ), η Shenzhen λειτουργεί υπό τη δική της δικαιοδοσία, βάσει άδειας από την εθνική κυβέρνηση.

Η κυβέρνηση της Shenzhen έχει «την εξουσία να θεσπίζει νόμους από μόνη της». Όπως σχεδόν όλες οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (SEZ), η Shenzhen ιδρύθηκε με σκοπό την προσέλκυση άμεσων ξένων επενδύσεων (FDI). Της έχει παραχωρηθεί δικαιοδοτική ανεξαρτησία από την κεντρική κυβέρνηση, ώστε να δημιουργήσει ένα ανεξάρτητο δικαστικό σύστημα που επικεντρώνεται στο εταιρικό και το ακίνητο δίκαιο, καθώς και στην επίλυση διαφορών για λογαριασμό διεθνών επενδυτών.

Ίσως κάποιοι να εκπλαγούν που μια υποτιθέμενη αυταρχική και «κομμουνιστική» εθνική κυβέρνηση θα παραχωρούσε σε μια περιοχή εντός των συνόρων της τόσο υψηλό βαθμό αυτονομίας προς όφελος ξένων καπιταλιστών. Ωστόσο, αυτό αποτελεί συνήθη πρακτική για χιλιάδες ειδικές οικονομικές ζώνες (SEZ) παγκοσμίως. Στη Σαουδική Αραβία, για παράδειγμα, η ΕΖΕ NEOM είναι ο τόπος όπου κατασκευάζεται η «πράσινη μεγαλούπολη του μέλλοντος» NEOM. Αν και δεν φημίζεται για το φιλελεύθερο νομικό της σύστημα, η σαουδική κυβέρνηση έχει ωστόσο επιτρέψει στην ΕΖΕ NEOM να θεσπίσει «δικούς της φόρους, εργατικούς νόμους και ένα αυτόνομο δικαστικό σύστημα, ξεχωριστό από το υπόλοιπο της Σαουδικής Αραβίας».

Η πόλη των νεοφυών επιχειρήσεων Itana, στην «Ελεύθερη Ζώνη Lekki» της Νιγηρίας, προσφέρει μια ανεξάρτητη δικαιοδοσία που έχει σχεδιαστεί ώστε να επιτρέπει σε «νεοφυείς επιχειρήσεις τεχνολογίας, εταιρείες χρηματοοικονομικών υπηρεσιών [και] παρόχους επιχειρηματικών υπηρεσιών» να λειτουργούν σε οποιοδήποτε νόμισμα και να διαχειρίζονται τις επιχειρήσεις τους διαδικτυακά, από οπουδήποτε στον κόσμο, χωρίς να υποχρεούνται να συμμορφώνονται με τους κανονισμούς της νιγηριανής κυβέρνησης ή με πολλούς από τους νόμους της. Η καθηγήτρια Omolade Adunbi, διευθύντρια του Κέντρου Αφρικανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Michigan, επισήμανε ότι «από τη στιγμή που βρίσκεσαι εντός της ζώνης, βρίσκεσαι εκτός του νιγηριανού κράτους».

Μέχρι σήμερα, πολλές Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (SEZ) έχουν μετατραπεί σε νησιά διαφθοράς και εγκληματικότητας. Το 2022, μια ομάδα κοινωνικών επιστημόνων από τα πανεπιστήμια Northumbria και Sheffield του Ηνωμένου Βασιλείου διαπίστωσε ότι οι τρεις πιο διαδεδομένοι τύποι εγκλημάτων στις ΕΟΖ ήταν το παράνομο εμπόριο, η παράνομη απόκρυψη πλούτου και περιουσιακών στοιχείων, καθώς και τα περιβαλλοντικά εγκλήματα. Στην χειρότερη περίπτωση, οι ΕΟΖ δεν είναι παρά ελεύθερες ζώνες για το διεθνές έγκλημα.

Οι Βρετανοί ερευνητές ανέδειξαν την εκμετάλλευση της λεγόμενης ΕΟΖ «Χρυσού Τριγώνου»:

[Η] Ειδική Οικονομική Ζώνη του Χρυσού Τριγώνου (GT SEZ), που βρίσκεται στην επαρχία Bokeo του Λάος, διοικείται από την Kings Romans, έναν όμιλο καζίνο εγγεγραμμένο στο Χονγκ Κονγκ [που ανήκει στον ύποπτο Κινέζο γκάνγκστερ Zhao Wei]. Με την υποστήριξη της κυβέρνησης του Λάος, η Kings Romans ελέγχει μια επιχειρηματική αυτοκρατορία που περιλαμβάνει καζίνο, εμπορικά κέντρα, ξενοδοχεία, κέντρα μασάζ και μουσεία και εκτείνεται σε 3.000 εκτάρια. Αναφορές υποδηλώνουν ότι ο αυτόνομος αυτός χώρος έχει μετατραπεί σε «πεδίο δράσης χωρίς νόμους», όπου ανθεί το παράνομο εμπόριο ναρκωτικών, ανθρώπων και άγριων ζώων. [. . .] Αυτού του είδους η ελάχιστα ρυθμιζόμενη οικονομική ανάπτυξη εμφανίζεται επίσης στους τεράστιους διαδρόμους που συνδέουν χώρες και περιοχές που σχετίζονται με την κινεζική πρωτοβουλία «Μια Ζώνη, Ένας Δρόμος». Για παράδειγμα, ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας-Πακιστάν (CPEC) περιλαμβάνει σχέδια για τη δημιουργία Ειδικών Οικονομικών Ζωνών (SEZ) στο Πακιστάν, με στόχο την τόνωση της μελλοντικής οικονομικής ανάπτυξης, παρά την ιστορική αποτυχία προηγούμενων στρατηγικών δημιουργίας οικονομικών ζωνών με εξαγωγικό προσανατολισμό στη χώρα, οι οποίες μέχρι στιγμής δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν ουσιαστική απασχόληση, εξαγωγές ή δεσμούς με την εγχώρια οικονομία.

Οι ακαδημαϊκοί υπογράμμισαν επίσης το γεγονός ότι οι ΕΖΣ συχνά ξεκινούν ως έργα σχετικά μικρής κλίμακας, αλλά τείνουν προς την εδαφική επέκταση:

Η ΕΖΣ της Shenzhen, που ιδρύθηκε το 1980, αποτέλεσε βασικό στοιχείο της οικονομικής μεταρρύθμισης της Κίνας. Αντηχώντας το ενθουσιώδες πείραμα του Λας Βέγκας για μια «αρχιτεκτονική χωρίς αρχιτέκτονες», η ζώνη είχε αρχικά σχεδιαστεί για να αποτελέσει μια γέφυρα με το Χονγκ Κονγκ, αποτελούμενη από τέσσερις συνοικίες της πόλης, αλλά πλέον καλύπτει ολόκληρη την πόλη. Σε περιπτώσεις όπως αυτή, όπου ένας απορρυθμισμένος μεταβατικός χώρος μετατρέπεται σε ΕΖΕ που αργότερα εξελίσσεται σε ολόκληρη πόλη, αναδύεται μια «υβριδική ζώνη/πόλη». Ο Bach (2011: 184) ονομάζει τέτοιους τόπους «Ex-City», η οποία περιλαμβάνει επίσης την ενσωμάτωση πολλαπλών μικρότερων ζωνών στο αστικό τοπίο, ένα είδος πολεοδομίας που απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από την έννοια του δημόσιου χώρου και της διοίκησης και κατευθύνεται προς μια κατάσταση στην οποία οι εταιρείες και άλλοι μη κρατικοί φορείς αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη σημασία.

Είναι σημαντικό να έχουμε κατά νου την έννοια της «υβριδικής ζώνης/πόλης», που εκφράζεται με τον καλύτερο τρόπο από την Shenzhen, καθώς προχωράμε, όπως και το εύρημα του Ινστιτούτου Αποκεντρωμένης Διακυβέρνησης ότι οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (SEZ) επεκτείνονται όταν η εταιρική «αρχή» της Ειδικής Οικονομικής Ζώνης υποβάλλει «πρόταση» επέκτασης.

Η Ιδεολογική Πόλη-Κράτος

Διευθύνουσα Σύμβουλος του Ινστιτούτου Αποκεντρωμένης Διακυβέρνησης (IDG), το οποίο συνέταξε την προαναφερθείσα έκθεση για τις Ζώνες Ειδικής Οικονομικής Δραστηριότητας (SEZ), είναι η Nathalie Mezza-Garcia. Σπούδασε «νέες, εναλλακτικές και τοπικές μορφές διακυβέρνησης» και «τη δημιουργία ειδικών δικαιοδοσιών βασισμένων στην τεχνολογία blockchain» στο Πανεπιστήμιο του Warwick, όπου ο Nick Land ανέπτυξε για πρώτη φορά τις ιδέες του σχετικά με τον επιταχυντισμό και το «Σκοτεινό Διαφωτισμό». Ο Patri Friedman είναι σύμβουλος του IDG. Ο Patri είναι εγγονός του διάσημου οικονομολόγου Milton Friedman, τον οποίο ο Marc Andreessen θεωρεί έναν ακόμη προστάτη του τεχνο-οπτιμισμού.

Οι συστάσεις του IDG για τη μελλοντική ανάπτυξη των SEZ δεν προκαλούν έκπληξη. Το IDG σημειώνει ότι «δεν υπάρχει μαγική φόρμουλα για τη δημιουργία μιας περιοχής ευημερίας εντός της επικράτειας μιας χώρας». Αυτή η αντίληψη για τις ΖΕΕ ως περιοχές «ευημερίας» αποτελεί μια εξαιρετικά αμφισβητήσιμη υπόθεση, και όχι αποδεδειγμένο αποτέλεσμα των ΖΕΕ. Το IDG παρατηρεί:

[Η] φυσική ζήτηση για υπηρεσίες ιδιωτικής διακυβέρνησης (η οποία υπάρχει ήδη σήμερα) [θα] αυξηθεί σημαντικά τα επόμενα χρόνια και η προσπάθεια προσαρμογής σε αυτό βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η πορεία προς τις ζώνες ιδιωτικής διακυβέρνησης είναι ιδιαίτερα επιθυμητή. [. . .] Το [νομικό] πλαίσιο των ΕΖΕ έχει ως λειτουργία την προστασία των επενδύσεων και των συμφερόντων των ενδιαφερομένων, τόσο για τους πρωτοπόρους του έργου όσο και για όλα τα μέρη που ενδιαφέρονται για την περιοχή μακροπρόθεσμα. [. . .] [Τ]ο επιχειρηματικό μοντέλο μπορεί να αποδειχθεί ανώτερο από την καθιερωμένη κρατική διακυβέρνηση.

Για άλλη μια φορά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια σειρά υποθέσεων. Πού βρίσκεται η «φυσική ζήτηση για υπηρεσίες ιδιωτικής διακυβέρνησης»; Γιατί οι ζώνες ιδιωτικής διακυβέρνησης είναι «πολύ επιθυμητές»; Παρ’ όλα αυτά, μπορούμε πιθανώς να καταλάβουμε ότι η αντικατάσταση της «κρατικής διακυβέρνησης» με ένα «επιχειρηματικό μοντέλο» είναι επιθυμητή για τους ολιγαρχικούς «ενδιαφερόμενους», ειδικά τους τεχνοκράτες του NRx, αν και η αντίστοιχη δημόσια ζήτηση απουσιάζει εμφανώς.

Καθώς τα περισσότερα έργα Ειδικών Ζωνών Οικονομικής Δραστηριότητας (SEZ) δεν κατάφεραν να αποφέρουν τα διαφημιζόμενα οικονομικά οφέλη, ο Thibault Serlet, σε άρθρο του για το Ίδρυμα Οικονομικής Εκπαίδευσης (FEE) το 2022, παρατήρησε ότι πολλές SEZ είναι «έργα οικονομικής ανάπτυξης που έχουν λάβει τεράστια ποσά κρατικών δαπανών, αλλά δεν οδηγούν πουθενά». Σύμφωνα με τα ευρήματα των βρετανικών οργανισμών OBR και IFS, ο Serlet επισημαίνει πώς οι ΖΕΣ συχνά αποσπούν πόρους από τη χώρα υποδοχής, αλλά προσφέρουν ελάχιστη ή καμία κοινωνικοοικονομική απόδοση.

Ο Serlet ανέφερε την έρευνα της Adrianople Group, η οποία δείχνει ότι το εξήντα τρία τοις εκατό των χιλιάδων ΖΕΣ σε όλο τον κόσμο χρηματοδοτούνται είτε από τον ιδιωτικό τομέα είτε μέσω συμπράξεων δημόσιου-ιδιωτικού τομέα. Όπως έχουμε ήδη αναλύσει, τόσο η χρηματοδότηση μέσω συμπράξεων δημόσιου-ιδιωτικού τομέα όσο και, προφανώς, η άμεση ιδιωτική χρηματοδότηση παρέχονται για έργα που ανταποκρίνονται στους σκοπούς και τους στόχους των κορυφαίων διεθνών επενδυτών. Οι σύγχρονες ΖΕΣ αποτελούν κατά κύριο λόγο πρωτοβουλίες υπό την ηγεσία ολιγαρχών.

Ο Thibault Serlet είναι Διευθυντής Έρευνας στον Όμιλο Adrianople. Παρέχει συμβουλευτικές υπηρεσίες στην Pronomos Capital, όπως και ο τεχνοκράτης της NRx και συγγραφέας του βιβλίου «The Network State», Balaji Srinivasan. Η Pronomos Capital είναι ένα επενδυτικό κεφάλαιο επιχειρηματικού κινδύνου που χρηματοδοτείται, μεταξύ άλλων, από τους τεχνοκράτες της NRx, Peter Thiel και Mark Andreessen. Πρόκειται για μια εταιρεία επιχειρηματικής πληροφόρησης που ειδικεύεται στην ανάλυση των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών (SEZ) και των πόλεων νεοφυών επιχειρήσεων.

Η σύζυγος του Thibault Serlet, Katerina Serlet, είναι Διευθύνουσα Σύμβουλος του Adrianople Group, καθώς και εταίρος και συνιδρυτής της Pronomos Capital. Οι Serlet ανήκουν στους κύκλους των τεχνοκρατών της NRx που προωθούν την ανάπτυξη περισσότερων «υβριδικών ζωνών/πόλεων».

Στο άρθρο του, ο Thibault Serlet αναγνώρισε τα προβλήματα διαφθοράς που εντοπίστηκαν στις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (SEZ) στο Χρυσό Τρίγωνο, στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, στην Ουκρανία, στην Ινδία και στην Κίνα κ.λπ. Απέδωσε την ευθύνη για αυτό εξ ολοκλήρου στις εμπλεκόμενες κυβερνήσεις. Φυσικά, αυτό είναι το είδος της διαφθοράς που θα περίμενε κανείς να βρει σε οποιαδήποτε λειτουργική ολιγαρχία, όπου ο δημόσιος τομέας είναι, εξ ορισμού, διαφθαρμένος από την ολιγαρχία του ιδιωτικού τομέα, συμπεριλαμβανομένων των εγκληματικών της στοιχείων.

Ωστόσο, παρά την αναφορά του στη διαφθορά, ο Thibault Serlet αγνόησε εντελώς το ποιος διαφθείρει ποιον, και έγραψε:

Η μείωση της διαφθοράς στις ΖΕΕ είναι αρκετά απλή: το μόνο που πρέπει να κάνουν οι χώρες είναι να ιδιωτικοποιήσουν πλήρως τις ζώνες, να αποσύρουν τα κρατικά κεφάλαια και να αφήσουν τις δυνάμεις της αγοράς να καθορίσουν την επιτυχία ή την αποτυχία των προγραμμάτων των ζωνών τους. [. . .] Προκειμένου να συμβάλουν τόσο στη βελτίωση της οικονομίας των χωρών καταγωγής τους όσο και στην προώθηση της ελευθερίας, οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (SEZ) πρέπει να πληρούν μόνο τρεις προϋποθέσεις:

1. Να χρηματοδοτούνται και να διοικούνται εξ ολοκλήρου από τον ιδιωτικό τομέα

2. Να βρίσκονται σε οικόπεδα που έχουν αγοραστεί στην αγορά και όχι σε οικόπεδα που έχουν κατασχεθεί μέσω της εξουσίας απαλλοτρίωσης ή της ιδιωτικοποίησης γης που ανήκει σε άτυπους ιδιοκτήτες

3. Να επιτρέπεται η αποτυχία τους, εάν οι συνθήκες της αγοράς δεν ευνοούν την ανάπτυξη συγκεκριμένων ζωνών

Το επιχείρημα του Serlet, παρόμοιο με τον ύμνο της IDG στην «ιδιωτική διακυβέρνηση», δεν είναι προϊόν πρακτικών εκτιμήσεων, αλλά μάλλον της τεχνοκρατικής ιδεολογίας του NRx. Αντί να αντιμετωπίσει τη χειραγώγηση του δημόσιου τομέα από τον ιδιωτικό, ο Serlet υποστηρίζει ότι οι ΖΕΕ θα είναι λιγότερο διεφθαρμένες αν παραδοθούν εξ ολοκλήρου στον ιδιωτικό τομέα — στους τεχνοκράτες του NRx και σε άλλους ολιγάρχες. Οι ολιγάρχες θα αγοράζουν απλώς όποια τμήματα της εθνικής επικράτειας τους αρέσουν.

Η οικονομική δύναμη του ιδιωτικού τομέα που καταβροχθίζει τα «υλικά περιουσιακά στοιχεία» των εθνικών κρατών είναι ακριβώς αυτό που προτείνει ο Σρινιβασάν στο βιβλίο του The Network State. Εάν οι «ιδρυτές» ενός δικτυακού κράτους αποτελούν μια κοινότητα πολυδισεκατομμυριούχων ολιγαρχών, τότε η ικανότητά τους να «χρηματοδοτήσουν μέσω crowdfunding» τη «νεοσύστατη κοινωνία» τους θα υπερισχύσει γρήγορα των οικονομικών πόρων του εθνικού κράτους που τους φιλοξενεί.

Με μια παράξενη έννοια, η άποψη του Thibault Serlet ότι οι πόλεις-κράτη «Technate» που θα αποτελούνται από κυβερνητικές εταιρείες δεν θα είναι διεφθαρμένες είναι σωστή. Οι «Technate» των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών (SEZ) δεν θα έχουν δημόσιους λειτουργούς που θα μπορούν να δωροδοκηθούν ή να εξαναγκαστούν με άλλο τρόπο. Αντίθετα, οι ολιγάρχες θα διαθέτουν τις δικές τους δικαιοδοσίες και θα τις διοικούν ως αδιαμφισβήτητοι «βασιλιάδες»-διευθύνοντες σύμβουλοι των δικών τους ιδιωτικών «ενκλάβων». Έτσι θα καταλήξουν στο λογικό επακόλουθο της ανεμπόδιστης διαφθοράς.

Η Adrianople Group παρέχει χάρτες των τρεχουσών παγκόσμιων εξελίξεων στις ΖΕΕ, οι οποίοι ονομάζονται «Χάρτης Ανοιχτών Ζωνών» (Open Zone Map). Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τύποι ΖΕΕ που κατηγοριοποιούνται από την Adrianople Group. Έχουν αποφασίσει ότι η «ΖΕΕ» παρέχει ευκαιρίες για έναν βιομηχανικό τομέα, ενώ οι «Διαφοροποιημένες Ζώνες» παρέχουν κίνητρα για «μια ευρεία ποικιλία βιομηχανιών». Έτσι, η Adrianople Group προτείνει ένα φάσμα ΖΕΕ.

Στο ένα άκρο του φάσματος, έχουμε την «Ζώνη Επεξεργασίας Εξαγωγών», η οποία είναι «μια μικρή ζώνη που διαθέτει αποκλειστικά κίνητρα σε επίπεδο τελωνείων και δασμών», και στο άλλο άκρο την «Πόλη με Χάρτη», η οποία είναι «μια μεγάλη ζώνη με σημαντικά κίνητρα, που περιλαμβάνει τόσο εμπορική όσο και οικιστική περιοχή, καθώς και δικό της σχολείο».

Το Ινστιτούτο Charter City (CCI) δηλώνει ότι είναι «ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός αφιερωμένος στην οικοδόμηση του οικοσυστήματος για τις charter cities — νέες πόλεις στις οποίες παραχωρείται ειδική δικαιοδοσία για τη δημιουργία ενός νέου συστήματος διακυβέρνησης». Το «οικοσύστημα» αποτελείται από τα «νομικά, ρυθμιστικά και πολεοδομικά πλαίσια που απαιτούνται για την ταχεία αστική ανάπτυξη». Προκειμένου να επιτευχθεί αυτό, το CCI ισχυρίζεται ότι μπορεί να επηρεάσει «την παγκόσμια ατζέντα μέσω πρακτικής και ακαδημαϊκής έρευνας, συμμετοχής και συνεργασιών» και «παρέχοντας συμβουλές και συγκαλώντας βασικούς ενδιαφερόμενους φορείς, όπως κυβερνήσεις, φορείς ανάπτυξης νέων πόλεων και πολυμερείς οργανισμούς».

Η ιδέα της «Charter City» διατυπώθηκε για πρώτη φορά ως πρωτοβουλία αποκλειστικά του δημόσιου τομέα από τον πρώην επικεφαλής οικονομολόγο της Παγκόσμιας Τράπεζας, Paul Romer. Αυτός ήταν ο δημιουργός του ρητού «μια κρίση είναι κάτι τρομερό για να πάει χαμένη». Αργότερα, το ρητό αυτό αποδόθηκε ευρέως στον επικεφαλής του προσωπικού του Λευκού Οίκου υπό τον Ομπάμα, Rahm Emanuel, ο οποίος παρέφρασε τον Romer λέγοντας: «ποτέ δεν πρέπει να αφήνεις μια σοβαρή κρίση να πάει χαμένη». Ο Romer εκφράζει επιφυλάξεις για τις φιλοδοξίες των τεχνοκρατών της NRx στον ιδιωτικό τομέα και τις περιγράφει εύστοχα ως «ερασιτέχνες μονάρχες [που] θέλουν να είναι κύριοι του δικού τους βασιλείου».

Ενώ η CCI δεν είναι ιδιαίτερα διαφανής όσον αφορά τη χρηματοδότησή της, ο Jaan Tallinn είναι ένας γνωστός ιδιώτης δωρητής. Ο Tallinn, ο δημιουργός του Skype, ήταν επενδυτής του κινήματος των «επιταχυνιστών» —μαζί με τον Peter Thiel και τον Elon Musk— στη βρετανική νεοφυή επιχείρηση τεχνητής νοημοσύνης DeepMind. Η Google (Alphabet Inc.) αγόρασε τη DeepMind το 2014. Η αρχική εστίαση της έρευνας της DeepMind στην οποία επένδυσαν οι Tallinn, Thiel και Musk ήταν τα νευρωνικά δίκτυα — προσομοιώσεις τεχνητής νοημοσύνης του ανθρώπινου εγκεφάλου. Φαίνεται ότι η Google προσελκύστηκε όταν η DeepMind ανέπτυξε την έννοια της Νευρωνικής Μηχανής Turing (NTM).

Το CCI ιδρύθηκε από τον Dr Mark Lutter, ο οποίος παραμένει Εκτελεστικός Διευθυντής του. Πήρε το όνομά του από την «Ελεύθερη Πόλη» της τηλεοπτικής σειράς «Game of Thrones», ενώ ο Lutter διευθύνει επίσης μια διεθνή εταιρεία συμβούλων για ειδικές οικονομικές ζώνες (SEZ) με την ονομασία Braavos. Εξηγώντας τον στόχο της Braavos, η εταιρεία δηλώνει:

Η Braavos Cities είναι μια εταιρεία παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών για ειδικές οικονομικές ζώνες και νέες πόλεις. Συνεργαζόμαστε με κυβερνήσεις, αρχές ειδικών οικονομικών ζωνών και ιδιωτικούς κατασκευαστές για τη διαμόρφωση συμφωνιών που εξασφαλίζουν αμοιβαίο όφελος. Ειδικευόμαστε σε αστικές αναπτύξεις μεγάλης κλίμακας με εξουσιοδοτημένη διακυβέρνηση, με στόχο την προσέλκυση επενδύσεων. [. . .] Ο Mark [Lutter] δημιούργησε ένα δίκτυο ενδιαφερομένων μερών στον τομέα των ειδικών οικονομικών ζωνών και των αναπτύξεων νέων πόλεων.

Ο Lutter ήταν ο πρώην επικεφαλής οικονομολόγος της NeWAY Capital, η οποία ιδρύθηκε από τους Erick Brimen και Trey Goff. Διευθυντής Εσόδων (CRO) της NeWay Capital είναι ο Gabriel Delgado, ο οποίος επίσης υπηρετεί ως μέλος του συμβουλευτικού συμβουλίου της NeWay. Ο ρόλος του Delgado είναι «να προσελκύσει επενδυτές και ενοικιαστές παγκόσμιας κλάσης σε όλα τα αναπτυξιακά έργα της NeWay».

Ευτυχώς για τη NeWay και τα έργα νεοσύστατων πόλεων που χρηματοδοτεί, ο Delgado είναι μέλος του Ινστιτούτου Άσπεν, ενός ισχυρού παγκοσμιοποιητικού think tank με έδρα τις ΗΠΑ, το οποίο περιγράφει τον εαυτό του ως «συντονιστή των πρωτοπόρων της αλλαγής που χτίζουν έναν καλύτερο κόσμο». Το Aspen Institute υποστηρίζεται από μια παγκόσμια σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ) που περιλαμβάνει την κυβέρνηση των ΗΠΑ, τον ΟΗΕ, σχεδόν όλες τις μεγάλες τράπεζες των ΗΠΑ, πολυάριθμα φιλανθρωπικά ιδρύματα, όπως το Bloomberg Philanthropies, και ένα ευρύ φάσμα πολυεθνικών εταιρειών, όπως η BlackRock. Μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι η ικανότητα του Delgado να «προσελκύει επενδυτές παγκόσμιας κλάσης» στη NeWay Capital είναι εξαιρετική.

Η NeWay Capital και η Pronomos Capital συγκαταλέγονται στα λίγα επενδυτικά κεφάλαια επιχειρηματικού κινδύνου που ειδικεύονται σε επενδύσεις σε πόλεις-χάρτη. Η Pronomos επισημαίνει ότι οι «πόλεις με ειδικό καθεστώς» προσελκύουν επί του παρόντος επενδύσεις από ένα «συνονθύλευμα επενδυτών», το οποίο συνήθως αποτελείται από ένα «συνονθύλευμα επενδυτών-αγγέλων». Αυτοί οι «επενδυτές-άγγελοι» είναι εύποροι ιδιώτες που επενδύουν σε νεοφυείς επιχειρήσεις με αντάλλαγμα μετοχικό κεφάλαιο (μετοχές) στην εν λόγω επιχείρηση. Ένας «επενδυτής-άγγελος» είναι ένας «επιταχυντιστής» στην ορολογία των τεχνοκρατών του NRx.

Όπως σημειώνει το Startupmag:

[Ο] επενδυτής-άγγελος γίνεται συνιδιοκτήτης της επιχείρησης. Πρόκειται για μια δημοφιλή επιλογή, καθώς επιτρέπει στον επενδυτή και στη νεοφυή επιχείρηση να αποφύγουν τις διαπραγματεύσεις σχετικά με την αξία της εταιρείας, όταν αυτή βρίσκεται ακόμη στα πρώτα της βήματα.

Αν η νεοφυής επιχείρηση είναι μια πόλη στην οποία ζουν άνθρωποι, η ιδιοκτησία της αποτελεί μια δελεαστική προοπτική για κάθε ολιγάρχη. Προς τον σκοπό αυτό, η Pronomos εξηγεί ότι «οι επενδυτές των πόλεων με ειδικό καθεστώς είναι άτομα και ομάδες που παρέχουν το απαραίτητο κεφάλαιο για την κατασκευή μιας πόλης με ειδικό καθεστώς». Το είδος των ευκαιριών που στοχεύουν τελικά οι τεχνοκράτες του NRx, όπως ο Thiel και ο Andreessen, περιλαμβάνει «πολλά έργα πόλεων με γενικό πολεοδομικό σχέδιο, όπως η Οικονομική Πόλη του Βασιλιά Αμπντουλάχ στη Σαουδική Αραβία, η Νέα Διοικητική Πρωτεύουσα της Αιγύπτου και η νέα πρωτεύουσα της Ινδονησίας στην επαρχία Ανατολικού Kalimantan».

Προκειμένου να εξασφαλιστεί η «ρυθμιστική ανεξαρτησία» για τις νεοσύστατες πόλεις-χάρτη, ο Pronomos τονίζει την ανάγκη να δημιουργηθούν σχέσεις με τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής. Ακόμη και για τους ολιγάρχες, η κατασκευή μιας πόλης αποτελεί ένα εξαιρετικά δαπανηρό εγχείρημα. Ως εκ τούτου, ο Pronomos συμβουλεύει ότι η επένδυση από «άγγελους» και επιταχυντές «πρέπει να χρησιμοποιηθεί για τη χρηματοδότηση [. . .] της νομοθεσίας». Μόλις εξασφαλιστεί η κατάλληλη νομοθεσία, η «μελλοντική συγκέντρωση κεφαλαίων και επέκταση» θα μπορέσει να οδηγήσει στην κατασκευή και την ιδιοκτησία «ολόκληρης της πόλης».

Οι ολιγάρχες επενδυτές της Pronomos Capital έχουν λόγους να είναι αισιόδοξοι. Η Adrianople Group παρέχει επίσης τον «Χάρτη Νέων Πόλεων» (New Cities Map), τον οποίο ανέθεσε η CCI και ο οποίος παρουσιάζει τις «εκατοντάδες πόλεις που έχουν κατασκευαστεί σύμφωνα με γενικό πολεοδομικό σχέδιο κατά τον 20ό και τον 21ο αιώνα, καθώς και πολλές άλλες [που] σχεδιάζονται για το μέλλον».

Ωστόσο, η Pronomos παρατηρεί επίσης ότι η χρηματοδότηση ενός δικού σου έργου πόλης-κράτους αποτελεί επιχείρηση υψηλού κινδύνου. Νομικά προβλήματα και αντίσταση του πληθυσμού είναι αναπόφευκτα, αλλά τέτοια ζητήματα μπορούν να ξεπεραστούν αν είσαι αρκετά πλούσιος ώστε να αγοράσεις την απαραίτητη εξουσία.

Για να το εξηγήσουμε: ο Patri Friedman, σύμβουλος του Institute for Decentralized Governance (IDG) και συνιδρυτής της Pronomos Capital, είναι στενός συνεργάτης του Peter Thiel. Μαζί ίδρυσαν το Seasteading Institute (TSI) το 2008. Σκοπός του TSI ήταν η αποίκιση των ωκεανών, αλλά ο Friedman και ο Thiel έστρεψαν ξανά την προσοχή τους στην ξηρά με την Future Cities Development (FCD) το 2011. Η πρόθεσή τους ήταν να χτίσουν μια «ελεύθερη πόλη» στην Ονδούρα. Ωστόσο, το Ανώτατο Δικαστήριο της Ονδούρας έκρινε ότι τα προτεινόμενα ιδιωτικά φέουδα ήταν αντισυνταγματικά, γεγονός που οδήγησε τον Freidman να τερματίσει, όπως φέρεται, τις δραστηριότητες της FCD το 2012.

Συμπτωματικά, τέσσερις από τους πέντε δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου που αποφάνθηκαν κατά του σχεδίου της «ελεύθερης πόλης» απομακρύνθηκαν στη συνέχεια από το Κογκρέσο της Ονδούρας. Στη συνέχεια, η κυβέρνηση δημιούργησε το 2013 τρεις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (SEZ) με την ονομασία Ζώνες Απασχόλησης και Οικονομικής Ανάπτυξης (ZEDE). Έτσι, ο Thiel, ο Andreessen, ο Friedman και άλλοι «επενδυτές-άγγελοι» της Pronomos κατάφεραν να καθιερώσουν το έδαφος για τη νεοσύστατη «πόλη-χάρτη» τους, την Próspera, κοντά στο χωριό Crawfish Rock στο νησί Roatán το 2017.

Αποκαλώντας την Próspera «φάρο ελευθερίας και ευημερίας», διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας είναι ο Erick A. Brimen, ο οποίος συνίδρυσε την NeWay Capital. Η κατασκευή ξεκίνησε το 2021 και αυτό οδήγησε τη ΜΚΟ «Βορειοαμερικανικό Κογκρέσο στη Λατινική Αμερική» (NACLA) να αναφέρει:

[Οι] κάτοικοι έμαθαν ότι ο δήμος τους αποτελούσε το σημείο εκκίνησης για ένα νέο μοντέλο θύλακα, το οποίο επέτρεψε σε μια ομάδα επενδυτών από την εταιρεία NeWay Capital, με έδρα την Ουάσιγκτον, να καθιερώσει ένα ανεξάρτητο σύστημα διακυβέρνησης ως πείραμα με ιδιωτικοποιημένες δικαιοδοσίες. [. . .] Το νομικό πλαίσιο της ZEDE τράβηξε την προσοχή των φιλελεύθερων και υπέρμαχων της ελεύθερης αγοράς επενδυτών επιχειρηματικών κεφαλαίων, οι οποίοι αναζητούσαν ευκαιρίες για τη δημιουργία μιας παγκόσμιας αγοράς ιδιωτικών κυβερνήσεων.

Αυτή η έκθεση της NACLA δεν ήταν απολύτως ακριβής. Η ZEDE δεν είχε «τραβήξει την προσοχή» των επενδυτών επιχειρηματικών κεφαλαίων. Οι ίδιοι επενδυτές επιχειρηματικών κεφαλαίων προσπαθούσαν να ιδρύσουν τις ZEDE στην Ονδούρα ήδη από το 2011. Ήταν αλήθεια, ωστόσο, ότι οι τεχνοκράτες της NRx προσπαθούσαν «να δημιουργήσουν μια παγκόσμια αγορά ιδιωτικών κυβερνήσεων».

Το «νέο μοντέλο θύλακα» δεν έτυχε καθόλου θετικής υποδοχής από τον λαό της Ονδούρας. Στα τέσσερα χρόνια που έχουν περάσει από την έναρξη των εργασιών, το Crawfish Rock δεν έχει δει κανένα όφελος για την τοπική κοινότητα από το έργο. Η Venessa Cárdenas, κάτοικος του Crawfish Rock και εκπρόσωπος της κοινότητας, εξήγησε ότι η κοινότητα δεν κλήθηκε να εκφράσει τη γνώμη της, η γη του χωριού απλώς απαλλοτριώθηκε, η περιβαλλοντική ζημιά ήταν σημαντική και οι τοπικοί φυσικοί πόροι, συμπεριλαμβανομένης της παροχής νερού, έχουν «περικλειστεί» από πολυεθνικές εταιρείες χωρίς καμία συνεκτίμηση των επιπτώσεων για τους κατοίκους του Crawfish Rock.

Καθώς στην Ονδούρα θεωρείται ευρέως ως τίποτα περισσότερο από εταιρικό αποικιοκρατισμό, μετά από χρόνια συνεχών δημόσιων αντιρρήσεων και διαμαρτυριών ενάντια στην «πώληση του εθνικού εδάφους σε κομμάτια», τον Σεπτέμβριο του 2024, οι νέοι δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Ονδούρας έκριναν τις ZEDE και την Próspera αντισυνταγματικές.

Δυστυχώς για τον λαό της Ονδούρας, οι τεχνοκράτες της NRx, λάτρεις της «ελευθερίας και της ευημερίας», στράφηκαν στο Διεθνές Κέντρο Επίλυσης Επενδυτικών Διαφορών (ICSID) της Παγκόσμιας Τράπεζας —και χρησιμοποίησαν τη νομική δύναμη της βρετανικής πολυεθνικής Deloitte— για να διασφαλίσουν ότι οι αποφάσεις της εκλεγμένης κυβέρνησης της Ονδούρας, του Ανωτάτου Δικαστηρίου της και του λαού της Ονδούρας θα κατέληγαν στο τίποτα.

Χρησιμοποιώντας το ICSID, οι τεχνοκράτες του NRx απείλησαν να μηνύσουν την κυβέρνηση της Ονδούρας για σχεδόν 11 δισεκατομμύρια δολάρια και αυτή δεν είχε άλλη πρακτική επιλογή παρά να υποκύψει. Η Deloitte αναφώνησε θριαμβευτικά:

Υπογράφηκε [μια] συμφωνία νομικής σταθερότητας, η οποία εγγυάται τις επενδύσεις που πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του καθεστώτος ZEDE για διάστημα έως και 50 ετών [. . .] Ως εκ τούτου, μπορεί να σημειωθεί ότι ο σκοπός των συμφωνιών νομικής σταθερότητας είναι η διατήρηση της ισχύος του Οργανικού Νόμου της ZEDE σε περίπτωση τυχόν παρέκκλισης που ενδέχεται να εφαρμοστεί, προστατεύοντας έτσι τις επενδύσεις που πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του καθεστώτος ZEDE.

Όπως έχουμε ήδη αναλύσει, δεν υπάρχει τίποτα ούτε κατά διάνοια φιλελεύθερο στις φιλοδοξίες των τεχνοκρατών του NRx για μια «ιδιωτική κυβέρνηση». Η «ευημερία» που επιδιώκουν αφορά μόνο τους ίδιους και τους ολιγάρχες συνεργάτες τους. Αν ο λαός προσπαθήσει να τους εμποδίσει, είναι περισσότερο από πρόθυμοι να συντρίψουν τις οικονομίες τους και δεν τους ενδιαφέρει ποια επίδραση θα έχει η εξαθλίωση στις ζωές τους.

Καθώς προχωράμε στον 21ο αιώνα, όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, τεχνοκράτες του NRx όπως ο Thiel και ο Musk επιδιώκουν σοβαρά τον στόχο της δημιουργίας ενός μωσαϊκού δικαιοδοσιών που ελέγχονται από ολιγάρχες. Κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο έχουν υιοθετήσει την ιδέα αυτή εδώ και δεκαετίες. Επιπλέον, σε διακυβερνητικό επίπεδο, ένα διεθνές δίκτυο υβριδικών ζωνών/πόλεων-κρατών αποτελεί το προτιμώμενο μοντέλο για μια πιο αποτελεσματική παγκόσμια διακυβέρνηση.

Οι νέες πόλεις-κράτη της Technate, υπό κρατικό-εταιρική διακυβέρνηση, θα χρειαστούν πληθυσμούς για να εκμεταλλευτούν. Οι πρόσφυγες βρίσκονται στο στόχαστρο των τεχνοκρατών της NRx και των ολιγαρχικών συνεργατών τους. Είναι πλέον εμφανής ένας απεχθής δεσμός μεταξύ του ιδιωτικού κεφαλαίου και εκείνων που ελέγχουν τη μετανάστευση. Το αηδιαστικό τους σχέδιο είναι να αποκομίσουν κέρδη εις βάρος των πιο ευάλωτων.

Αυτό, και άλλα ακόμη, είναι τα θέματα που θα συζητήσουμε στο Μέρος 2.

_{Συγγραφέας Iain Davis —Ο Iain Davis είναι ανεξάρτητος ερευνητής δημοσιογράφος και συγγραφέας από το Ηνωμένο Βασίλειο. Το πιο πρόσφατο βιβλίο του «The Manchester Attack» είναι δωρεάν για τους συνδρομητές του blog του https://iaindavis.com. Το έργο του Iain έχει παρουσιαστεί από το Corbett Report και δημοσιευτεί από τα OffGuardian, Geopolitics and Empire, Technocracy News and Trends, Bitcoin Magazine και άλλα ανεξάρτητα ειδησεογραφικά μέσα. Τα πιο αντισυμβατικά άρθρα του Iain δημοσιεύονται στο Substack του στη διεύθυνση https://iaindavis.substack.com/}

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

---Δικτυογραφία :

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος -Mises Daily, Robert Higgs | 17 Ιουνίου 2021

Τι δίνει σε ορισμένους το δικαίωμα να κυβερνούν άλλους; Τουλάχιστον από την εποχή του John Locke, η πιο συνηθισμένη και φαινομενικά πειστική απάντηση ήταν «η συναίνεση των κυβερνωμένων». Όταν οι επαναστάτες της Βόρειας Αμερικής αποφάσισαν να δικαιολογήσουν την απόσχισή τους από τη Βρετανική Αυτοκρατορία, δήλωσαν, μεταξύ άλλων: «Οι κυβερνήσεις ιδρύονται μεταξύ των ανθρώπων, αντλώντας τις νόμιμες εξουσίες τους από τη συναίνεση των κυβερνωμένων». Αυτό ακούγεται ωραίο, ειδικά αν δεν το σκεφτεί κανείς πολύ σοβαρά ή για πολύ ώρα, αλλά όσο πιο σοβαρά και για περισσότερο χρόνο το σκέφτεται κανείς, τόσο πιο προβληματικό γίνεται.

Το ένα ερώτημα μετά το άλλο έρχεται στο μυαλό. Πρέπει να συναινεί κάθε άτομο; Αν όχι, πόσοι πρέπει να συναινέσουν, και ποιες επιλογές έχουν όσοι δεν συναινούν; Ποια μορφή πρέπει να έχει η συναίνεση — προφορική, γραπτή, ρητή, σιωπηρή; Αν είναι σιωπηρή, πώς πρέπει να καταγραφεί; Δεδομένου ότι η σύνθεση της κοινωνίας αλλάζει συνεχώς, λόγω γεννήσεων, θανάτων και διεθνούς μετανάστευσης, πόσο συχνά πρέπει οι κυβερνώντες να επιβεβαιώνουν ότι διατηρούν τη συναίνεση των κυβερνωμένων; Και ούτω καθεξής. Η πολιτική νομιμότητα, όπως φαίνεται, παρουσιάζει πληθώρα δυσκολιών όταν μεταβαίνουμε από το πεδίο της θεωρητικής αφαίρεσης σε αυτό της πρακτικής υλοποίησης.

Θέτω αυτό το ερώτημα επειδή, όσον αφορά τη λεγόμενη κοινωνική σύμβαση, έχω συχνά την ευκαιρία να διαμαρτύρομαι ότι δεν έχω καν δει τη σύμβαση, πόσο μάλλον να μου ζητηθεί να τη συναινέσω. Μια έγκυρη σύμβαση προϋποθέτει εθελοντική προσφορά, αποδοχή και αντάλλαγμα. Ποτέ δεν έλαβα προσφορά από τους κυβερνήτες μου, οπότε σίγουρα δεν έχω αποδεχτεί καμία· και αντί για αντάλλαγμα, δεν έχω λάβει τίποτα άλλο παρά περιφρόνηση από τους κυβερνήτες, οι οποίοι, παρά την απουσία οποιασδήποτε συμφωνίας, αναμφισβήτητα με έχουν απειλήσει με σοβαρή βλάβη σε περίπτωση που δεν συμμορφωθώ με τα διατάγματά τους.

Τι τεράστια αυθάδεια επιδεικνύουν αυτοί οι άνθρωποι! Τι τους δίνει το δικαίωμα να με ληστεύουν και να με καταπιέζουν; Σίγουρα δεν είναι επιθυμία μου να είμαι ένα πρόβατο που μπορούν να κουρέψουν ή να σφάξουν όπως κρίνουν σκόπιμο για την επίτευξη των δικών τους σκοπών.

Επιπλέον, όταν αναλύουμε την ιδέα της «συγκατάθεσης των κυβερνωμένων» με ρεαλιστικές λεπτομέρειες, ολόκληρη η έννοια γρήγορα γίνεται εντελώς παράλογη. Απλώς σκεφτείτε πώς θα λειτουργούσε. Ένας επίδοξος ηγέτης σας πλησιάζει και σας προσφέρει μια σύμβαση για έγκριση. «Ορίστε», λέει, «αυτή είναι η συμφωνία».

«Εγώ, το πρώτο μέρος («ο ηγέτης»), υπόσχομαι:

(1) Να ορίσω πόσα από τα χρήματά σας θα μου παραδώσετε, καθώς και πώς, πότε και πού θα γίνει η μεταφορά. Δεν θα έχετε καμία ουσιαστική δυνατότητα να εκφράσετε τη γνώμη σας σχετικά με το θέμα, εκτός από το να ικετεύσετε για το έλεός μου, και αν δεν συμμορφωθείτε, οι πράκτορές μου θα σας τιμωρήσουν με πρόστιμα, φυλάκιση και (σε περίπτωση επίμονης αντίστασής σας) θάνατο.

(2) Να θεσπίσω χιλιάδες επί χιλιάδων κανόνων που θα πρέπει να υπακούτε χωρίς αμφισβήτηση, και πάλι υπό την απειλή τιμωρίας από τους πράκτορές μου. Δεν θα έχετε ουσιαστική δυνατότητα να επηρεάσετε τον καθορισμό του περιεχομένου αυτών των κανόνων, οι οποίοι θα είναι τόσο πολυάριθμοι, περίπλοκοι και, σε πολλές περιπτώσεις, ακατανόητοι, ώστε κανένας άνθρωπος δεν θα μπορούσε ενδεχομένως να γνωρίζει περισσότερους από μια χούφτα από αυτούς, πόσο μάλλον τη συγκεκριμένη φύση τους· ωστόσο, αν παραλείψετε να συμμορφωθείτε με οποιονδήποτε από αυτούς, θα αισθάνομαι ελεύθερος να σας τιμωρήσω σύμφωνα με έναν νόμο που θα θεσπίσουμε εγώ και οι σύμμαχοί μου.

(3) Να σας παρέχω, υπό όρους που θα καθορίσω εγώ και οι αντιπρόσωποί μου, τα λεγόμενα δημόσια αγαθά και υπηρεσίες. Αν και ενδέχεται να αποδίδετε κάποια αξία σε μερικά από αυτά τα αγαθά και τις υπηρεσίες, τα περισσότερα θα έχουν ελάχιστη ή καμία αξία για εσάς, ενώ κάποια θα τα θεωρήσετε εντελώς απεχθή, και σε καμία περίπτωση δεν θα έχετε, ως άτομο, ουσιαστικό λόγο σχετικά με τα αγαθά και τις υπηρεσίες που παρέχω, παρά τις αβάσιμες ιστορίες οποιουδήποτε οικονομολόγου ότι «ζητάτε» όλα αυτά τα πράγματα και τα εκτιμάτε στο χρηματικό ποσό που εγώ επιλέγω να δαπανήσω για την παροχή τους.

(4) Σε περίπτωση διαφοράς μεταξύ μας, δικαστές που μου οφείλουν το διορισμό και τους μισθούς τους θα αποφασίσουν πώς θα επιλυθεί η διαφορά. Μπορείτε να περιμένετε να χάσετε σε αυτές τις διευθετήσεις, αν η υπόθεσή σας εξεταστεί καθόλου.

Σε αντάλλαγμα για τα προαναφερθέντα κυβερνητικά «οφέλη», εσείς, το δεύτερο μέρος («ο υπήκοος»), υπόσχεστε:

(5) Να σιωπάτε, να μην δημιουργείτε αναταραχές, να υπακούτε σε όλες τις διαταγές που εκδίδονται από τον ηγεμόνα και τους εκπροσώπους του, να υποκλίνεστε μπροστά τους σαν να ήταν σημαντικοί και έντιμοι άνθρωποι, και όταν σας λένε «πήδα», να ρωτάτε μόνο «πόσο ψηλά;»

Τι συμφωνία! Μπορούμε πραγματικά να φανταστούμε ότι κάποιος λογικός άνθρωπος θα συναινούσε σε κάτι τέτοιο;

Ωστόσο, η παραπάνω περιγραφή του πραγματικού κοινωνικού συμβολαίου στο οποίο λέγεται ότι έχουν συνάψει τα άτομα είναι υπερβολικά αφηρημένη για να αποτυπώσει τις ωμές πραγματικότητες της διακυβέρνησης. Όσον αφορά την απαρίθμηση των πραγματικών λεπτομερειών, κανείς δεν έχει ξεπεράσει ποτέ τον Pierre-Joseph Proudhon, ο οποίος έγραψε:

Το να «ΚΥΒΕΡΝΑΣΑΙ» σημαίνει να σε παρακολουθούν, να σε επιθεωρούν, να σε κατασκοπεύουν, να σε κατευθύνουν, να σε υποτάσσουν στους νόμους, να σε αριθμούν, να σε καταχωρούν, να σε κατηχούν, να σου κάνουν κήρυγμα, να σε ελέγχουν, να σε εκτιμούν, να σε αξιολογούν, να σε επικρίνουν, να σου δίνουν διαταγές — από πλάσματα που δεν έχουν ούτε το δικαίωμα, ούτε τη σοφία, ούτε την αρετή να το κάνουν. Το να κυβερνάσαι σημαίνει, σε κάθε πράξη, σε κάθε συναλλαγή, να σημειώνεσαι, να καταχωρείσαι, να εγγράφεσαι, να φορολογείσαι, να σφραγίζεσαι, να μετράσαι, να αριθμείσαι, να εκτιμάσαι, να αδειοδοτείσαι, να εξουσιοδοτείσαι, να επιπλήττεσαι, να απαγορεύεσαι, να μεταρρυθμίζεσαι, να διορθώνεσαι, να τιμωρείσαι. Σημαίνει, με το πρόσχημα της δημόσιας ωφέλειας και στο όνομα του γενικού συμφέροντος, να υποβάλλεσαι σε εισφορές, να εκπαιδεύεσαι, να εξαγοράζεσαι, να εκμεταλλεύεσαι, να μονοπωλείσαι, να εκβιάζεσαι, να πιέζεσαι, να παραπλανάσαι, να ληστεύεσαι· και, στη συνέχεια, με την παραμικρή αντίσταση, με την πρώτη λέξη διαμαρτυρίας, να καταστέλλεσαι, να σου επιβάλλουν πρόστιμο, να σε περιφρονούν, να σε παρενοχλούν, να σε παρακολουθούν, να σε κακομεταχειρίζονται, να σε χτυπούν με ρόπαλα, να σε αφοπλίζουν, να σε πνίγουν, να σε φυλακίζουν, να σε δικάζουν, να σε καταδικάζουν, να σε εκτελούν, να σε εξορίζουν, να σε θυσιάζουν, να σε πουλάνε, να σε προδίδουν· και, για να ολοκληρωθεί το όλο σκηνικό, να σε χλευάζουν, να σε γελοιοποιούν, να σε εξευτελίζουν, να σε ατιμάζουν. Αυτή είναι η κυβέρνηση· αυτή είναι η δικαιοσύνη της· αυτή είναι η ηθική της.

(P.-J. Proudhon, Γενική Ιδέα της Επανάστασης στον 19ο Αιώνα, μετάφραση John Beverley Robinson. Λονδίνο: Freedom Press, 1923, σ. 294)

Σήμερα, φυσικά, θα έπρεπε να συμπληρώσουμε την αξιοθαύμαστα ακριβή περιγραφή του Proudhon, επισημαίνοντας ότι το να κυβερνώμαστε συνεπάγεται επίσης το να μας παρακολουθούν ηλεκτρονικά, να μας εντοπίζουν δορυφόροι σε τροχιά, να μας χτυπούν με ηλεκτροσόκ σχεδόν τυχαία και να εισβάλλουν στους χώρους μας ομάδες SWAT της αστυνομίας, συχνά με το πρόσχημα ότι υπερισχύουν του φυσικού μας δικαιώματος να αποφασίζουμε ποιες ουσίες θα προσλάβουμε, θα εγχύσουμε ή θα εισπνεύσουμε σε αυτό που κάποτε ήταν γνωστό ως «τα δικά μας σώματα». »

Έτσι, για να επιστρέψουμε στο ζήτημα της πολιτικής νομιμότητας όπως αυτή καθορίζεται από τη συναίνεση των κυβερνωμένων, φαίνεται, μετά από νηφάλια σκέψη, ότι η όλη ιδέα είναι εξίσου φανταστική με το μονόκερο. Κανείς με τα λογικά του, εκτός ίσως από έναν ανίατο μαζοχιστή, δεν θα συναινούσε εθελοντικά να αντιμετωπίζεται όπως οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν στην πραγματικότητα τους υπηκόους τους.

Παρ’ όλα αυτά, πολύ λίγοι από εμάς σε αυτή τη χώρα σήμερα συμμετέχουν ενεργά σε ένοπλη εξέγερση εναντίον των κυβερνώντων μας. Και είναι ακριβώς αυτή η απουσία ανοιχτής βίαιης εξέγερσης που, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, ορισμένοι σχολιαστές θεωρούν ως απόδειξη της συναίνεσής μας στον εξωφρενικό τρόπο με τον οποίο μας αντιμετωπίζει η κυβέρνηση. Η απρόθυμη, συνετή συναίνεση, ωστόσο, δεν είναι το ίδιο με τη συναίνεση, ειδικά όταν ο λαός συναινεί, όπως εγώ, μόνο με μια σιγοβράζουσα, αγανακτισμένη παραίτηση.

Για την ιστορία, μπορώ να δηλώσω με απόλυτη ειλικρίνεια ότι δεν εγκρίνω τον τρόπο με τον οποίο μου συμπεριφέρονται οι ψεύτες, οι κλέφτες και οι δολοφόνοι που αυτοαποκαλούνται «κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής», ούτε εκείνοι που αποτελούν την τυραννική πυραμίδα των κρατικών, τοπικών και υβριδικών κυβερνήσεων, από τις οποίες αυτή η χώρα έχει μολυνθεί μαζικά. Ειλικρινής μου επιθυμία είναι όλα αυτά τα άτομα να κάνουν, για μια φορά στη μισητή ζωή τους, το σωστό. Σε αυτό το πλαίσιο, προτείνω να εξετάσουν σοβαρά το ενδεχόμενο του seppuku. Είτε χρησιμοποιήσουν κοφτερό σπαθί είτε αμβλύ, δεν με νοιάζει, αρκεί να ολοκληρώσουν την πράξη με επιτυχία.

Κάθε φορά που γράφω κάτι παρόμοιο με τα παραπάνω, λαμβάνω πάντα μηνύματα από Νεάντερταλ που, φανταζόμενοι ότι «μισώ την Αμερική», απαιτούν να φύγω από αυτή τη χώρα και να γυρίσω από εκεί που ήρθα. Τέτοιες αντιδράσεις αποδεικνύουν όχι μόνο κακούς τρόπους, αλλά και μια θεμελιώδη παρεξήγηση του παραπόνου μου.

Δεν μισώ καθόλου την Αμερική. Δεν γεννήθηκα σε κάποιο ξένο δεσποτικό καθεστώς, αλλά σε ένα εγχώριο γνωστό ως Oklahoma, το οποίο θεωρώ ότι αποτελεί την ίδια την καρδιά και την ψυχή αυτής της χώρας όσον αφορά τον πολιτισμό και τον εκλεπτυσμό. Επιπλέον, αν αυτό έχει κάποια σημασία, μερικοί από τους προγόνους μου ζούσαν στη Βόρεια Αμερική εδώ και αιώνες πριν μια χούφτα κουρελιασμένοι, πεινασμένοι λευκοί άνδρες ξεβραστούν σε αυτή την ήπειρο, υψώσουν τη σημαία τους και διεκδικήσουν όλη τη γη που μπορούσαν να δουν —και μεγάλο μέρος αυτής που δεν μπορούσαν να δουν— εκ μέρους κάποιου άθλιου Ευρωπαίου μονάρχη. Τι θράσος!

Δεν υστερώ σε κανέναν όσον αφορά την αγάπη μου για το Άγαλμα της Ελευθερίας, τα Βραχώδη Όρη και τα κεχριμπαρένια κύματα σιταριού, για να μην αναφέρω τον περίφημο πηδούντα βάτραχο της κομητείας Calaveras. Έτσι, όταν με καλούν να φύγω από τη χώρα, νιώθω σαν κάποιον που ζει σε μια πόλη που έχει καταληφθεί από τη συμμορία του James Gang και στον οποίο έχουν πει ότι, αν δεν του αρέσει να τον ληστεύουν και να τον εκφοβίζουν άγνωστοι κακοποιοί, ας μετακομίσει σε άλλη πόλη. Για μένα, φαίνεται πολύ πιο σωστό να φύγουν οι εγκληματίες.

Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στο blog «Beacon» του Independent Institute, την 1η Ιουνίου 2010

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

---Δικτυογραφία :

Consent of the Governed? | Mises Institute

https://mises.org/mises-daily/consent-governed

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Finn Andreen | 10 Ιουλίου 2026

Οι οπαδοί σπάνε το ρεκόρ προσέλευσης στο Παγκόσμιο Κύπελλο με 281.223 θεατές σε τέσσερις αγώνες - UPI.com

Είναι κάπως συγκινητικό να βλέπεις όλη την ανθρωπότητα να ενώνεται γύρω από άνδρες που τρέχουν πίσω από μια μπάλα. Είναι επίσης συναρπαστικό, και λίγο ανησυχητικό, να βλέπεις το πάθος και την ενέργεια που έχουν καταλάβει την πλειοψηφία των θεατών ποδοσφαίρου σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026. Οι αθλητικές εκδηλώσεις είναι το σύγχρονο «άρτος και θεάματα», για να κρατούν την πλειοψηφία απασχολημένη, ενώ οι κυβερνώσες μειοψηφίες σφίγγουν τη βίδα για να ενισχύσουν τον έλεγχό τους.

Panem et Circenses

Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 είναι «Άρτος και θεάματα», ή στα λατινικά «panem et circenses»· αυτό που οι Ρωμαίοι πατρίκιοι έδιναν στους πληβείους για να τους κρατούν απασχολημένους και ικανοποιημένους. Όπως περιέγραψαν ο Πλούταρχος και άλλοι, στην αρχαία Ρώμη, οι φιλόδοξοι πολιτικοί χρησιμοποιούσαν δημόσια συμπόσια, εισιτήρια για το θέατρο και δωρεές για να εξασφαλίσουν την εύνοια των μαζών, αντιμετωπίζοντας το εκλογικό σώμα περισσότερο ως παιδιά που πρέπει να δωροδοκηθούν παρά ως πολίτες. Οι αυτοκράτορες χρησιμοποιούσαν τη στρατηγική του «panem et circenses» για να διατηρήσουν την πολιτική τους κυριαρχία επί του λαού και να τον κρατήσουν επαρκώς αποσπασμένο από την πολιτική του ρωμαϊκού κράτους.

Γιατί έπρεπε να αποσπάται η προσοχή τους; Επειδή η κοινή γνώμη αποτελεί δύναμη που πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη· για όλες τις κυβερνώντες μειοψηφίες από αμνημονεύτων χρόνων ήταν απαραίτητο να την ελέγχουν και να την κατευθύνουν. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, καθώς τα συμφέροντα του κράτους, τότε όπως και σήμερα, διαφέρουν πάντα —και, ως εκ τούτου, δεν συνάδουν— με τα συμφέροντα του λαού. Οι εξουσιαστές, επομένως, έχουν συμφέρον να αποτρέπουν το κοινό από το να εστιάζει την προσοχή του στις πράξεις τους.

Δεν έχουν αλλάξει και πολλά σε δύο χιλιετίες, παρά τα ποσοστά αλφαβητισμού που πλησιάζουν το 100% και παρά το γεγονός ότι οι πιο ενθουσιώδεις δυτικοί οπαδοί που φωνάζουν για τις εθνικές τους ομάδες ποδοσφαίρου (ή άλλων αθλημάτων) προέρχονται συχνά από τη μεσαία τάξη.

Η κυβερνούμενη πλειοψηφία δεν μαθαίνει ποτέ σε βάθος για την πολιτική, παρά την εκπληκτική αύξηση του επιπέδου εκπαίδευσης. Ίσως πολλοί άνθρωποι έχουν διδαχθεί να «σκέφτονται κριτικά», αλλά πολύ λιγότεροι έχουν μάθει να σκέφτονται «πολιτικά». Ο λόγος για αυτό είναι ότι η υποταγή στην εξουσία, η αποδοχή του να κυβερνάσαι και μια γενική αδιαφορία για την πολιτική αποτελούν μέρος της ανθρώπινης φύσης. Δεν είναι θέμα ανθρώπινης εξέλιξης, όσο άσχημα κι αν αισθάνονται γι’ αυτό οι αισιόδοξοι και όσοι πιστεύουν στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία.

Επιφανειακή Σκέψη και Δημοκρατία

Πράγματι, η πλειοψηφία δεν έχει ούτε το ενδιαφέρον ούτε το κίνητρο να επικεντρωθεί σε βάθος στην πολιτική. Οι ψηφοφόροι κατανοούν σιωπηρά ότι η ψήφος τους είναι απλώς μια μικρή σταγόνα στον ωκεανό των ψηφοδελτίων και δεν θα επηρεάσει το αποτέλεσμα των εκλογών. Ωστόσο, εξακολουθούν να ακολουθούν την εκλογική διαδικασία και να αισθάνονται ότι έχουν εκπληρώσει το καθήκον τους ως πολίτες. Οι ψηφοφόροι δεν στερούνται μόνο του ενδιαφέροντος και του κινήτρου, αλλά και του χρόνου και της ικανότητας να σκεφτούν ορθολογικά για την πολιτική, όπως έγραψε ο James Burnham στο βασικό του έργο, The Machiavellians (1943):

«Η αδυναμία των μαζών να λειτουργήσουν επιστημονικά στην πολιτική οφείλεται κυρίως στους ακόλουθους παράγοντες: το τεράστιο μέγεθος της μαζικής ομάδας, το οποίο την καθιστά υπερβολικά δυσκίνητη για την εφαρμογή επιστημονικών τεχνικών· η άγνοια, εκ μέρους των μαζών, των μεθόδων διοίκησης και διακυβέρνησης· η αναγκαιότητα, για τις μάζες, να αφιερώνουν το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεών τους απλώς για να βγάλουν τα προς το ζην, γεγονός που αφήνει ελάχιστη ενέργεια ή χρόνο για την απόκτηση περισσότερων γνώσεων σχετικά με την πολιτική ή την εκτέλεση πρακτικών πολιτικών καθηκόντων· η έλλειψη, στους περισσότερους ανθρώπους, επαρκούς βαθμού εκείνων των ψυχολογικών ιδιοτήτων — φιλοδοξία, σκληρότητα και ούτω καθεξής — που αποτελούν προαπαιτούμενα για την ενεργό πολιτική ζωή.»

Αυτό αντανακλά την αδιόρθωτη επιφανειακή σκέψη του ανθρώπου, εκτός αν αναγκαστεί να εμβαθύνει λόγω άμεσου προσωπικού συμφέροντος. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο όταν τα άτομα απορροφώνται μέσα στο πλήθος. Μερικές φορές επικαλείται η έννοια της «συλλογικής νοημοσύνης» για να περιγραφεί η «σοφία του πλήθους», αλλά είναι εξίσου αληθές ότι ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής ενώνει ένα ετερογενές πλήθος. Όλοι οι έμπειροι πολιτικοί το γνωρίζουν αυτό: όσο μεγαλύτερο είναι το πλήθος, τόσο πιο απλό και γενικό πρέπει να είναι το πολιτικό μήνυμα.

Αυτό αποτελεί σοβαρή καταγγελία της ίδιας της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και υποδηλώνει ότι ο Jean-Jacques Rousseau είχε δίκιο όταν πρότεινε ότι ο λαός θα έπρεπε απλώς να ψηφίζει τον Νομοθέτη του, εκφράζοντας την υποτιθέμενη «Γενική Βούληση», και στη συνέχεια να αφήνει τις κρατικές υποθέσεις στα χέρια του. Μεταξύ των εκλογών, όπως έγραψε ο Rousseau στο «Κοινωνικό Συμβόλαιο» (1762), «το άτομο είναι σκλάβος, δεν είναι τίποτα», και πρέπει «να υπακούει υποτακτικά στο ζυγό της δημόσιας ευτυχίας».

Ούτε Καν Νοιάζεται για τον Εαυτό του

Ο «Άρτος και Θεάμα» του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2026 δείχνει ότι οι μάζες ενδιαφέρονται με περισσότερο πάθος για το τι συμβαίνει σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα παρά για το τι συμβαίνει στους συνανθρώπους τους. Η «συλλογική ανθρώπινη συνείδηση» φαίνεται μερικές φορές να περιλαμβάνει μόνο τα πιο πρωτόγονα συναισθήματα, όπως αυτά που προκαλούνται από τον αθλητισμό. Οι δυσκολίες της ανθρωπότητας, που βρίσκονται ακριβώς πέρα από τον ορίζοντα της πλειοψηφίας που παρακολουθεί ποδόσφαιρο, συχνά αποτελούν απλώς μια δευτερεύουσα σκέψη, αν όχι και λιγότερο.

Ωστόσο, τα δεινά της ανθρωπότητας δεν είναι κρυμμένα, παρά τις προσπάθειες των ΜΜΕ να τα υποβαθμίσουν, στη Γάζα, στην Ουκρανία, στο Ιράν και αλλού. Όμως, η προσοχή που η αφηρημένη πλειοψηφία αφιερώνει στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 δεν επαναλαμβάνεται σε τέτοια ζητήματα ζωής και θανάτου. Προς το παρόν, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μόλις επέκτεινε τον Έλεγχο των Ιδιωτικών Μηνυμάτων των Ευρωπαίων, αλλά λίγοι Ευρωπαίοι φαίνεται να ενδιαφέρονται πραγματικά. Η Ουκρανία θα πέσει, με τις καταστροφικές συνέπειες που αυτό θα συνεπάγεται για την Ευρώπη. Οι τιμές της ενέργειας θα συνεχίσουν να ανεβαίνουν, καθώς οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αποδεχθούν την ειρήνη με το Ιράν. Τίποτα από όλα αυτά δεν μπορεί ακόμα να ξεπεράσει την υπνωτική επίδραση του «όμορφου παιχνιδιού» το 2026. Μια δραματική πολιτική και οικονομική μεταβολή λαμβάνει χώρα αυτή τη στιγμή στον κόσμο, όμως αυτό είναι προφανώς λιγότερο σημαντικό από το αν η μπάλα θα μπει στα δίχτυα για την εθνική ομάδα.

Ίσως είναι κυνικά προφανές ότι δίνεται περισσότερη προσοχή στον αθλητισμό παρά στα βάσανα των ξένων. Αλλά η πλειοψηφία των θεατών ποδοσφαίρου δεν φαίνεται καν να νοιάζεται αν το δικό τους βιοτικό επίπεδο επηρεάζεται αρνητικά. Παρά τις καταστροφικές επιπτώσεις του ακραίου κρατισμού και του καπιταλισμού των συμφερόντων στις περισσότερες κοινωνίες της Δύσης, η πλειοψηφία των φιλάθλων αντιδρά με πολύ μεγαλύτερο πάθος στην επιτυχία της εθνικής ομάδας παρά στις συνέπειες που έχουν αυτά τα διεφθαρμένα και διογκωμένα πολιτικά συστήματα στη δική τους ζωή. Οι παραβιάσεις των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας – πληθωρισμός, φορολογία, εθνικοποιήσεις – οδηγούν σε μεταφορά πλούτου προς τα πάνω – από την κυβερνούμενη πλειοψηφία προς την κυβερνώσα μειοψηφία. Καμία από αυτές τις πραγματικότητες δεν φαίνεται να απασχολεί ιδιαίτερα την πλειοψηφία των φιλάθλων.

Η Λύση Είναι η Ελευθερία

Αν η αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά και η ανθρώπινη φύση είναι ελαττωματική και αμετάβλητη, η μόνη λύση είναι η μείωση της εξουσίας του κράτους. Πρόκειται για ένα δύσκολο εγχείρημα, με μια πλειοψηφία φιλάθλων που είναι σχεδόν πολιτικά ανυπόληπτη. Κατ’ ελάχιστον, η επέκταση της κρατικής εξουσίας πρέπει να σταματήσει και η παρέμβαση του κράτους στην κοινωνία πρέπει να περιοριστεί. Αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω των εκλογών· απαιτεί αυξανόμενη και συνεχή πίεση της κοινής γνώμης προς την κυβέρνηση, τους νομοθέτες, τα πολιτικά κόμματα και τους μη εκλεγμένους αξιωματούχους. Δυστυχώς, η πλειοψηφία που παρακολουθεί ποδόσφαιρο ενδέχεται να αποφασίσει να ασκήσει τέτοια πίεση στην κυβερνώντα μειοψηφία μόνο αν πειστεί ότι αυτή η μειοψηφία είναι υπεύθυνη για μια σοβαρή οικονομική κρίση.

Η πρόταση για περιορισμό της κρατικής εξουσίας σημαίνει περισσότερη ελευθερία. Συνίσταται στα ακόλουθα γνωστά βήματα προς μια πιο ελεύθερη κοινωνία: απορρύθμιση, αποκέντρωση και ιδιωτικοποίηση των λειτουργιών του κράτους. Με άλλα λόγια, όσο το δυνατόν περισσότεροι τομείς της οικονομίας θα πρέπει να απελευθερωθούν από την κρατική παρέμβαση (απορρύθμιση), όσο το δυνατόν περισσότερες πολιτικές αποφάσεις και πρωτοβουλίες θα πρέπει να λαμβάνονται σε τοπικό επίπεδο (αποκέντρωση, επικουρικότητα) και όσο το δυνατόν περισσότερες δραστηριότητες και αρμοδιότητες θα πρέπει να απομακρυνθούν από τον δημόσιο τομέα και να υποβληθούν στον ανταγωνισμό (ιδιωτικοποίηση). Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να βελτιωθεί η τρέχουσα πολιτική κατάσταση στη Δύση, παρά τα γεγονότα τύπου «άρτο και θεάματα» όπως το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026.

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

---Δικτυογραφία :

The Bread and Circus of World Cup 2026

Finn Andreen’s Substack

The Bread and Circus of World Cup 2026

It is somewhat endearing to see all humanity unite around men running after a ball. It is also fascinating, and a little troubling, to see the passion and the energy that has taken hold of the soccer-watching majority in this World Cup 2026. Sport events are the modern “bread and circus”, to keep the majority distracted while the ruling minorities tight…

Read more

8 days ago · 3 likes · Finn Andreen

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Lance D Johnson | 9 Ιουλίου 2026

Μια εξέγερση βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ουκρανία. Ένα εξαγριωμένο πλήθος αναποδογύρισε ένα όχημα στρατολόγησης στο Lviv. Στις 8 Ιουλίου 2026, ένα εξαγριωμένο πλήθος στη δυτική Ουκρανία επιτέθηκε και αναποδογύρισε ένα αυτοκίνητο που μετέφερε αξιωματικούς στρατολόγησης, αφού μια ομάδα στρατολόγων συνέλαβε έναν άνδρα στο δρόμο. Αυτή η εξέγερση αποτελεί το πιο πρόσφατο και πιο ορατό σημάδι ότι το σύστημα στρατολόγησης της Ουκρανίας έχει καταρρεύσει, οδηγώντας σε ανοιχτή εμφύλια σύγκρουση.

Η λεγόμενη εκστρατεία «busification», κατά την οποία αξιωματικοί στρατολόγησης επιτίθενται αιφνιδιαστικά σε άνδρες στρατεύσιμης ηλικίας σε δημόσιους χώρους και τους αναγκάζουν να επιβιβαστούν σε λεωφορεία με προορισμό το μέτωπο, έχει μετατρέψει τους δρόμους της Ουκρανίας σε πεδία μάχης μεταξύ πολιτών και της ίδιας τους της κυβέρνησης. Για τους Ουκρανούς που έχουν κουραστεί να τους αρπάζουν από την καθημερινότητά τους και να τους αναγκάζουν να πολεμήσουν σε έναν πόλεμο που έχει ήδη στοιχίσει εκατοντάδες χιλιάδες ζωές, η ταραχή στο Λβιβ δεν αποτελεί μεμονωμένο ξέσπασμα. Είναι η αρχή μιας ευρύτερης αντίδρασης. Είναι ο ήχος μιας κοινωνίας που ραγίζει κάτω από το βάρος μιας κρίσης στρατολόγησης που το Κίεβο δεν μπορεί να ελέγξει.

Βασικά σημεία:

• Σε μια ταραχή που ξέσπασε στο Lviv στις 8 Ιουλίου 2026, ένα εξοργισμένο πλήθος επιτέθηκε και αναποδογύρισε ένα όχημα στρατολόγησης, αφού μια ομάδα στρατολόγων συνέλαβε έναν άνδρα στο δρόμο.

• Η διαμαρτυρία ήταν μια αυθόρμητη αντίδραση στην εκστρατεία «busification» της Ουκρανίας, στο πλαίσιο της οποίας αξιωματικοί στρατολόγησης επιτίθενται αιφνιδιαστικά σε άνδρες σε ηλικία στρατεύσιμη σε δημόσιους χώρους και τους στέλνουν στο μέτωπο.

• Το περιφερειακό στρατολογικό γραφείο ισχυρίστηκε ότι οι αξιωματικοί διεξήγαγαν έναν συνήθη έλεγχο εγγράφων και εντόπισαν παραβίαση της στρατολογικής νομοθεσίας.

• Ο κυβερνήτης της περιφέρειας Lviv, Maksim Kozitsky, ζήτησε να ταυτοποιηθούν οι ταραξίες και να παραπεμφθούν στη δικαιοσύνη, ενώ παράλληλα διέταξε τη διεξαγωγή έρευνας για τις ενέργειες των αξιωματικών.

• Οι νεοσύλλεκτοι και οι οικογένειές τους έχουν καταγγείλει συστηματικές καταχρήσεις εκ μέρους των στρατολογικών αρχών, μεταξύ των οποίων η παράβλεψη εξαιρέσεων και η επιστράτευση ατόμων που δεν πληρούν τις προϋποθέσεις.

Η εκστρατεία «busification» (Εκστρατεία βίαιης στρατολόγησης) που μετέτρεψε τους δρόμους σε παγίδες

Η ταραχή στο Lviv δεν προέκυψε από το πουθενά. Ο στρατός της Ουκρανίας χάνει στρατιώτες εδώ και χρόνια, με τα ποσοστά απωλειών να είναι τόσο σοβαρά ώστε έως και το 70 τοις εκατό των νεοσυλλέκτων σκοτώνονται ή τραυματίζονται μέσα σε λίγες ημέρες από την αποστολή τους. Σε μια απελπισμένη προσπάθεια να συμπληρώσει τις τάξεις του, το Κίεβο διέταξε τους αξιωματικούς στρατολόγησης να εγκαταλείψουν την εθελοντική στρατολόγηση και, αντ’ αυτού, να επιτίθενται αιφνιδιαστικά σε άνδρες σε δημόσιους χώρους.

Αυτή είναι η εκστρατεία «επιβίβασης σε λεωφορεία». Οι αξιωματικοί στρατολόγησης και η αστυνομία περιπολούν στους δρόμους, στα εμπορικά κέντρα και στους συγκοινωνιακούς κόμβους. Σταματούν άνδρες, ελέγχουν τα έγγραφά τους και, αν διαπιστωθεί οποιαδήποτε παράβαση – πραγματική ή κατασκευασμένη –, ο άνδρας συλλαμβάνεται, επιβιβάζεται σε λεωφορείο και αποστέλλεται για ιατρική εξέταση πριν αποσταλεί στο μέτωπο. Η βία είναι συνηθισμένη όταν οι άνδρες αντιστέκονται. Το βίντεο από το Lviv δείχνει διαδηλωτές να φωνάζουν «Ντροπή!» καθώς κουνάνε το όχημα, αλλά η οργή είναι βαθύτερη από μια απλή σύλληψη. Είναι η συσσωρευμένη οργή από χρόνια τέτοιων ενεδρών.

Η διαφθορά και οι καταχρήσεις υπονομεύουν ό,τι έχει απομείνει από την εμπιστοσύνη

Ενώ οι αξιωματικοί σύρουν άνδρες από τους δρόμους, τα σκάνδαλα διαφθοράς έχουν καταστρέψει κάθε πεποίθηση ότι το σύστημα είναι δίκαιο. Οι δωροδοκίες για την αποφυγή της στρατιωτικής θητείας αποτελούν δημόσιο μυστικό. Οι πλούσιοι Ουκρανοί πληρώνουν χιλιάδες δολάρια για πλαστές ιατρικές απαλλαγές ή για άμεση απαλλαγή από τη στρατολόγηση. Εν τω μεταξύ, άνδρες από τις φτωχές και εργατικές τάξεις συλλαμβάνονται κατά τη διάρκεια αυτών των επιδρομών.

Το περιφερειακό γραφείο στρατολόγησης στο Lviv ισχυρίστηκε ότι ο συλληφθείς άνδρας βρέθηκε να παραβιάζει ακαθόριστους νόμους στρατολόγησης, αλλά οι οικογένειες και οι παρατηρητές ανθρωπίνων δικαιωμάτων αναφέρουν ότι οι εξαιρέσεις αγνοούνται συστηματικά. Ο Dmitry Lubinets, ο ανώτατος αξιωματούχος της Ουκρανίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ζήτησε πρόσφατα τη διεξαγωγή έρευνας για έναν νεοσύλλεκτο που πέθανε στην περιφέρεια του Lviv μία ημέρα μετά τη στρατολόγησή του. Το σώμα του άνδρα παρουσίαζε πολλαπλά μώλωπες και σημάδια βίας. Η οικογένειά του δεν ενημερώθηκε για σχεδόν δύο εβδομάδες. Ο κυβερνήτης της περιφέρειας του Lviv, Maksim Kozitsky, δήλωσε ότι οι ταραξίες πρέπει να «ταυτοποιηθούν και να παραπεμφθούν στη δικαιοσύνη», αλλά υποσχέθηκε επίσης να διερευνήσει τους αξιωματικούς. Η δήλωσή του ότι «δεν υπάρχει χώρος για την παρανομία» ακούγεται κενή, όταν η παρανομία αποτελεί κυβερνητική πολιτική.

Η ουκρανική κυβέρνηση ξεκινά ποινική έρευνα για αυτή την ταραχή, αλλά όλοι θα έπρεπε να κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη. Η πραγματική έρευνα πρέπει να ξεκινήσει για την ίδια τη διεφθαρμένη κυβέρνηση.

Πηγές:

RT.com

CourthouseNews.com

EuroNews.com

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

---Δικτυογραφία :

Conscription riots in Ukraine expose a collapsing military recruitment system built on abduction – NaturalNews.com

https://www.naturalnews.com/2026-07-09-conscription-riots-in-ukraine-expose-a-collapsing-military-recruitment-system-built-on-abduction.html

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Unbekoming | 14 Ιουνίου 2026

Αυτή η βιβλιοθήκη αποτελείται από είκοσι δύο βιβλία. Το παλαιότερο εκδόθηκε το 1881, ενώ το πιο πρόσφατο το 2025. Γράφτηκαν σε διάστημα εκατόν σαράντα τεσσάρων ετών σε τρεις ηπείρους. Το επιχείρημά τους είναι το ίδιο.

Η πλήρης βιβλιοθήκη παρουσιάζεται παρακάτω ως ένα νέο βιβλίο. Πάνω από 540 σελίδες και 184.000 λέξεις. Χωρίς paywall. Τα κεφάλαια είναι περιλήψεις των 22 βιβλίων. Τα παραρτήματα αποτελούν νέο υλικό, γραμμένο ειδικά για τον παρόντα τόμο.

Τι Τεκμηριώνουν τα Βιβλία

Το πιο σημαντικό στοιχείο που τεκμηριώνουν τα βιβλία είναι ότι οι ασθένειες που υποτίθεται ότι προλαμβάνει ο εμβολιασμός είχαν ήδη εξαφανιστεί σε μεγάλο βαθμό πριν από την εισαγωγή των αντίστοιχων εμβολίων. Ο William Tebb παρουσίασε στοιχεία το 1881 που έδειχναν ότι η ευλογιά είχε καταστεί «περίπου η λιγότερο επικίνδυνη από όλες τις ασθένειες» στο Leicester χάρη στην υγιεινή και την απομόνωση, ενώ ο υποχρεωτικός εμβολιασμός στην Πρωσία δεν κατάφερε να αποτρέψει 124.978 θανάτους το 1871-72. Η McBean κατέγραψε τις καταστροφές του εμβολίου Salk καθώς αυτές συνέβαιναν στο βιβλίο της The Poisoned Needle (1957) [Η Δηλητηριασμένη Βελόνα]. Το βιβλίο παρέμεινε εξαντλημένο για το μεγαλύτερο μέρος των εβδομήντα ετών που έχουν μεσολαβήσει από τότε. Ο John Leake και ο Peter McCullough επανεξέτασαν τα ιστορικά αρχεία θνησιμότητας το 2025 και απέδειξαν ότι οι θάνατοι από ιλαρά, κοκκύτη, οστρακιά και τις περισσότερες άλλες ασθένειες που ταξινομούνται ως μολυσματικές είχαν ήδη μειωθεί κατά ενενήντα έως ενενήντα πέντε τοις εκατό πριν από την εμφάνιση των αντίστοιχων εμβολίων. Τα δεδομένα αυτά είναι εμφανή στις κυβερνητικές στατιστικές θνησιμότητας.

Ο Edward Jenner, ο ιδρυτής του εμβολιασμού, δεν πέρασε ποτέ ιατρικές εξετάσεις. Πλήρωσε δεκαπέντε λίρες σε ένα σκωτσέζικο πανεπιστήμιο για το πτυχίο ιατρικής του, είκοσι χρόνια μετά την έναρξη της επαγγελματικής του δραστηριότητας. Η ιδιότητά του ως μέλους της Βασιλικής Εταιρείας, σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του βιογράφου του, «αποκτήθηκε με τρόπο που δεν απέχει πολύ από την απάτη». Ο θεμελιώδης ισχυρισμός του ότι η ευλογιά των αγελάδων προλαμβάνει την ευλογιά βασίστηκε ουσιαστικά σε ένα μόνο πείραμα με έναν οκτάχρονο αγόρι ονόματι James Phipps, ο οποίος πέθανε από φυματίωση στα πρώτα του είκοσι, αφού είχε υποβληθεί σε περίπου είκοσι επιπλέον εμβολιασμούς.

Τα στατιστικά στοιχεία που υποστηρίζουν τον εμβολιασμό έχουν παραποιηθεί συνεχώς. Ο Alfred Russel Wallace κατέγραψε το 1889 ότι οι σοβαρές περιπτώσεις ευλογιάς στα νοσοκομεία ταξινομούνταν συστηματικά ως «μη εμβολιασμένες» όταν το σημάδι του εμβολίου καλύπτονταν από την ίδια την ασθένεια. Πάνω από έναν αιώνα αργότερα, ο ανώτερος επιστήμονας του CDC, Γουίλιαμ Τόμσον, δήλωσε δημοσίως το 2014 ότι ο ίδιος και οι συν-συγγραφείς του είχαν «παραλείψει στατιστικά σημαντικές πληροφορίες» από μια μελέτη του 2004 σχετικά με το εμβόλιο MMR και τον αυτισμό. Ο μηχανισμός είναι πανομοιότυπος με αυτόν που περιέγραψε ο Wallace το 1889.

Το τι συμβαίνει στους ίδιους τους μάρτυρες αποτελεί το τέταρτο στοιχείο που τεκμηριώνουν τα βιβλία. Ο Wallace, συν-ανακαλύπτης της φυσικής επιλογής και ένας από τους πιο καταξιωμένους φυσιοδίφες του 19ου αιώνα, έχει σχεδόν ξεχαστεί σήμερα· το έργο του στον τομέα του εμβολιασμού σχεδόν ποτέ δεν αναφέρεται στις βιογραφίες που τον αναφέρουν καθόλου. Το βιβλίο της McBean, το οποίο κατέγραφε τις καταστροφές που προκάλεσε το εμβόλιο του Salk καθώς αυτές συνέβαιναν, παρέμεινε εξαντλημένο για το μεγαλύτερο μέρος των εβδομήντα ετών που έχουν περάσει από την έκδοσή του.

Η Αξιοπιστία των Μαρτύρων

Οι συγγραφείς που συγκεντρώνονται εδώ συνήθως απορρίπτονται ως εκκεντρικοί, περιθωριακές προσωπικότητες ή υποστηρικτές θεωριών συνωμοσίας. Οι περιγραφές που ακολουθούν προέρχονται από τα τεκμηριωμένα στοιχεία.

Ο Wallace ήταν μέλος της Βασιλικής Εταιρείας. Ο Walter Hadwen κατείχε τη σπάνια διάκριση να είναι ταυτόχρονα ιατρός, χειρουργός και φαρμακευτικός χημικός. Ο Robert Mendelsohn ήταν Εθνικός Διευθυντής της Υπηρεσίας Ιατρικών Συμβουλών του Προγράμματος «Head Start». Ο Harris Coulter κατείχε διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Columbia και διετέλεσε ειδικός σύμβουλος στα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας και στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Ο Christopher Exley κατείχε έδρα στη Βιοανόργανη Χημεία στο Πανεπιστήμιο Keele και αφιέρωσε σαράντα χρόνια στην έρευνα της τοξικότητας του αλουμινίου στον άνθρωπο. Ο Peter McCullough είναι ένας από τους καρδιολόγους με τις περισσότερες δημοσιεύσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι μάρτυρες διαθέτουν πιστοποιητικά από τα ίδια ιδρύματα των οποίων τα προϊόντα επικρίνουν. Ο καθένας από αυτούς αντιμετώπισε, στην εποχή του, την ίδια τακτική επαγγελματικών επιθέσεων και θεσμικής περιθωριοποίησης.

Τα Πέντε Νέα Παραρτήματα

Τα κεφάλαια αυτού του βιβλίου συνοψίζουν τα είκοσι δύο βιβλία που απαρτίζουν τη βιβλιοθήκη. Τα παραρτήματα αποτελούν πρωτότυπο έργο, γραμμένο ειδικά για τον παρόντα τόμο.

Παράρτημα Α: «Τα Επανειλημμένα Μοτίβα» εντοπίζει επτά δομικά μοτίβα που εμφανίζονται σε κάθε γενιά της βιβλιοθήκης. Αυτά περιλαμβάνουν το επιχείρημα της υγιεινής, τη χειραγώγηση των στατιστικών, την προέλευση από τον Jenner, την καταστολή των διαφωνούντων, την επιρροή της βιομηχανίας, τον κύκλο «ένεση-τραυματισμός-άρνηση» και την επανάληψη του εξαναγκασμού. Κάθε μοτίβο επεξηγείται με συγκεκριμένα παραδείγματα που αντλήθηκαν από ολόκληρη την περίοδο των 144 ετών.

Παράρτημα Β: Οι Μάρτυρες παρέχει βιογραφικά προφίλ και των είκοσι δύο συγγραφέων, με τα προσόντα τους, το επαγγελματικό τους ιστορικό και τις συγκεκριμένες θεσμικές συνέπειες της διαφωνίας τους.

Παράρτημα Γ: Το «Χρονοδιάγραμμα μέσα στο χρόνο» τεκμηριώνει την πορεία του προγράμματος εμβολιασμού, από το μοναδικό προϊόν του Jenner το 1796 έως τις σημερινές ογδόντα εννέα δόσεις που χορηγούνται πριν από την ηλικία των έξι ετών, καθώς και το νομικό πλαίσιο (ο Εθνικός Νόμος για τις Βλάβες από Παιδικά Εμβόλια του 1986, η απόφαση Bruesewitz κατά Wyeth του 2011) που επέτρεψε αυτή την επέκταση.

Παράρτημα Δ: Η «Σειρά ανάγνωσης για τον περίεργο σκεπτικιστή» παρουσιάζει προτεινόμενα σημεία εισόδου ανά τύπο αναγνώστη και τρεις προτεινόμενες ακολουθίες για όσους επιθυμούν μια διαδρομή μέσα στη βιβλιοθήκη.

Παράρτημα Ε: «Αυτό που οι μάρτυρες δεν αμφισβήτησαν» είναι το πιο σημαντικό παράρτημα του βιβλίου και αυτό που απαιτεί τα περισσότερα από τον αναγνώστη. Οι είκοσι δύο μάρτυρες εξέτασαν την υπόθεση μέσα στο πλαίσιο της σύγχρονης ιατρικής. Με μία ή δύο αξιοσημείωτες εξαιρέσεις, αποδέχτηκαν ότι οι ιοί υπάρχουν και ότι ο εμβολιασμός θα ήταν δικαιολογημένος κατ’ αρχήν, εφόσον τα προϊόντα ήταν ασφαλή και αποτελεσματικά. Το Παράρτημα Ε θέτει το περαιτέρω ερώτημα αν η ύπαρξη των παραγόντων που τα εμβόλια υποτίθεται ότι προλαμβάνουν έχει αποδειχθεί με τις μεθόδους που η ίδια η ιολογία αναγνωρίζει ως επαρκείς. Εξετάζει τα αποτυχημένα πειράματα μετάδοσης που διεξήχθησαν κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα, όπου η υπόθεση της μετάδοσης από άνθρωπο σε άνθρωπο δοκιμάστηκε υπό ελεγχόμενες συνθήκες και δεν μπόρεσε να αποφέρει το προβλεπόμενο αποτέλεσμα. Και ανατρέχει στην αντικατάσταση μέσω της οποίας οι αντιδράσεις του οργανισμού σε τοξική βλάβη έχουν επαναπροσδιοριστεί ως ένα ανοσοποιητικό σύστημα που καταπολεμά εισβολείς. Η βιβλιοθήκη είναι η είσοδος. Το Παράρτημα Ε είναι το κατώφλι.

Τα 22 Βιβλία

Με χρονολογική σειρά:

1. (1881) William Tebb, «Υγιεινή, όχι εμβολιασμός»

2. (1889) Alfred Russel Wallace, «Ο εμβολιασμός αποδείχθηκε άχρηστος και επικίνδυνος»

3. (1896) Walter R. Hadwen, «Τα επιχειρήματα κατά του εμβολιασμού»

4. (1915) Charles M. Higgins, «Το έγκλημα κατά του μαθητή»

5. (1935) Annie Riley Hale, «Το ιατρικό βουντού»

6. (1957) Eleanor McBean, «Η δηλητηριασμένη βελόνα»

7. (1987) Robert Mendelsohn, «Πώς να μεγαλώσετε ένα υγιές παιδί παρά τον γιατρό σας»

8. (1988) Eustace Mullins, «Δολοφονία με ένεση»

9. (1990) Harris Coulter, «Εμβολιασμός, Κοινωνική Βία και Εγκληματικότητα»

10. (2009) Patricia Jordan, «Εμβολιοπάθεια»

11. (2015) Jack και Mary Stockwell, «Πώς τα Εμβόλια Καταστρέφουν την Ανθρώπινη Ανοσία»

12. (2015) Robert F. Kennedy Jr., «Θιμερόσαλη: Ας Μιλήσει η Επιστήμη»

13. (2018) J.B. Handley, Πώς να σταματήσουμε την επιδημία του αυτισμού

14. (2019) Ανώνυμος, Χελώνες μέχρι το τέλος

15. (2020) Christopher Exley, Φαντάσου ότι είσαι ένα άτομο αλουμινίου

16. (2021) Ted Kuntz, Τόλμησε να αμφισβητήσεις

17. (2024) Paul Thomas και DeeDee Hoover, Πραγματικά στοιχεία για τα εμβόλια

18. (2024) Edward Geehr και Jeffrey Barke, «Αναπόφευκτα επικίνδυνο»

19. (2025) John Leake και Peter McCullough, «Εμβόλια: Μυθολογία, ιδεολογία και πραγματικότητα»

20. (2025) Ted Kuntz, «Εγκυμοσύνη και εμβολιασμός»

21. (2025) Sherri Tenpenny, «Μηδενική λογοδοσία σε ένα αποτυχημένο σύστημα»

22. (2025) Gavin de Becker, Απαγορευμένα γεγονότα

Αναλυτική ακουστική παρουσίαση

Το βιβλίο περιλαμβάνει μια αναλυτική ακουστική παρουσίαση διάρκειας περίπου μίας ώρας, η οποία αναλύει τα επιχειρήματα για όσους προτιμούν να ακούσουν.

Συμπλήρωμα

Το επιχείρημα που προβάλλουν τα βιβλία είναι παλαιότερο από τα προϊόντα στα οποία αναφέρεται. Κάθε γενιά έπρεπε να ανακαλύψει εκ νέου ό,τι είχε τεκμηριώσει η προηγούμενη γενιά. Η βιβλιοθήκη είναι αυτό που επέζησε της καταστολής που αφαίρεσε την τεκμηρίωση σε κάθε εποχή πριν από την παρούσα.

Το πλήρες βιβλίο και τα πέντε παραρτήματα βρίσκονται παρακάτω. Χωρίς χρέωση. Η υπόθεση αυτή έχει παραμείνει θαμμένη σε κάθε προηγούμενη γενιά· η λύση είναι η διάδοση, και για αυτόν τον λόγο το βιβλίο αυτό διατίθεται δωρεάν. Εάν διαθέτετε δικό σας αναγνωστικό κοινό, στο Substack ή αλλού, παρακαλώ μοιραστείτε το με τους αναγνώστες σας.

The Vaccination Library V1

9.22MB ∙ PDF file

Download

Download

Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, μοιραστείτε το, εγγραφείτε για να λαμβάνετε περισσότερο περιεχόμενο και αν θέλετε να στηρίξετε το συνεχές έργο μου, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον παρακάτω σύνδεσμο.

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

—Δικτυογραφία:

The Vaccination Library: 22 Books from 1881 to 2025 (2026)

Lies are Unbekoming

The Vaccination Library: 22 Books from 1881 to 2025 (2026)

Twenty-two books make up this library. The earliest was published in 1881, the most recent in 2025. They were written across one hundred and forty-four years on three continents. Their argument is the same…

Read more

a month ago · 245 likes · 54 comments · Unbekoming

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Dr. Marizelle | Undiagnosed | 13 Δεκεμβρίου 2025

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗ Dr. MARIZELLE

«Αυτό είναι ένα εξαιρετικό άρθρο της καλής μου φίλης, της Dr. Marizelle Arce, για όσους εξακολουθούν να πιστεύουν ότι τα «γονίδια» ελέγχουν τη βιολογία μας!»

- Dawn Lester

Η σύγχρονη γενετική κατέχει προνομιακή θέση στη σύγχρονη επιστήμη και παρουσιάζεται ευρέως ως θεμελιώδης τόσο επεξηγηματική όσο και προβλεπτική που εξηγεί την κληρονομικότητα, την ασθένεια και την ανάπτυξη μέσω της λειτουργίας διακριτών γενετικών μονάδων που κωδικοποιούνται στο DNA. Το DNA παρομοιάζεται συνήθως με ένα «σχέδιο», τα γονίδια με «κώδικα» και το σώμα με μια βιολογική μηχανή που εκτελεί εσωτερικό προγραμματισμό. Η άποψη αυτή έχει εδραιωθεί πολιτισμικά τόσο πολύ, ώστε οι μεταφορές της σπάνια αμφισβητούνται και οι υποθέσεις της γίνονται ευρέως αποδεκτές ως αποδείξεις.

Αλλά εδώ είναι η απλή αλήθεια, απογυμνωμένη από την ευλάβεια, τη μυθολογία και τη θεσμική πίστη:

Η Γενετική δεν είναι αυτό που νομίζουν οι άνθρωποι.

Δεν είναι ένα αποδεδειγμένο αιτιατό σύστημα στο σώμα. Είναι μια επεξηγηματική επικάλυψη, μια ιστορία που τοποθετείται πάνω στις βιοχημικές παρατηρήσεις- ένα σύστημα ερμηνείας που τοποθετείται πάνω στα χημικά ευρήματα. Τα εννοιολογικά του θεμέλια στηρίζονται περισσότερο στη συσχέτιση, τη μεταφορά και τη στατιστική συμπερασματολογία παρά στην άμεση φυσιολογική παρατήρηση. Το γονίδιο, που αντιμετωπίζεται ως διακριτή και ελεγχόμενη οντότητα, αποδεικνύεται ότι δεν είναι ούτε παρατηρήσιμο ούτε πειραματικά απομονωμένο στα ζωντανά συστήματα. Αυτό που χαρακτηρίζεται ως «γενετικό» συνάγεται σε μεγάλο βαθμό μετά την παρατήρηση των αποτελεσμάτων και δεν αποδεικνύεται εκ των προτέρων ως προέλευση.

Το τρέχον γενετικό μοντέλο, σύμφωνα με το οποίο τα γονίδια κυβερνούν τη βιολογία ως ένα εσωτερικό σύστημα εντολών, δεν υποστηρίζεται από την παρατήρηση και υποστηρίζεται από την κυκλική λογική, την τεχνολογική διαμεσολάβηση και τον επαναπροσδιορισμό του ονόματος και όχι από άμεσες αποδείξεις.

Αλήθεια: κανείς δεν έχει δει ποτέ ένα «γονίδιο» να λειτουργεί στο εσωτερικό ενός ζωντανού οργανισμού.

Αυτό που έχει δει:

• -Εξαγόμενα νουκλεϊκά οξέα από τεμαχισμένα κύτταρα.

• -Χημικά στερεωμένες αλυσίδες σε ηλεκτρονικό μικροσκόπιο μετά από κατάψυξη, χρώση, αφυδάτωση και μαγνητική ευθυγράμμιση.

• -Διαγράμματα ηλεκτρικής περίθλασης που έχουν αποδοθεί σε προσεγμένα γραφικά από λογισμικό.

• -Αλληλουχίες που δημιουργήθηκαν από υπολογιστή και συναρμολογήθηκαν από κατακερματισμένα σήματα.

Τι δεν έχει δει κανείς:

• -Γονιδιακό «κώδικα» που διαβάζεται μέσα σε ζωντανό ιστό.

• -Το DNA να αποφασίζει τα αποτελέσματα σε πραγματικό χρόνο.

• -Γονίδια που προκαλούν ασθένειες.

• -Γονίδια που δρουν ανεξάρτητα μέσα σε άθικτους οργανισμούς.

Ένα γονίδιο δεν είναι ορατό αντικείμενο. Είναι μια συντεταγμένη σε μια βάση δεδομένων, όχι μια δομή σε ένα σώμα, όπως φαίνεται από την παραπάνω λίστα. Πολλοί άνθρωποι μπερδεύονται με την έννοια ότι κάτι είδαμε σε ένα ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Αλλά το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο δεν αποκαλύπτει γονίδια που λειτουργούν in vivo («ἐν ζωῄ»). Εμφανίζει μοριακά κατάλοιπα μετά από εκτεταμένη χημική προετοιμασία: σταθεροποίηση, χρώση, αφυδάτωση, κατάψυξη, επίστρωση και ψηφιακή ανακατασκευή. Οι στυλιζαρισμένες εικόνες που είναι γνωστές από τα εγχειρίδια και τις διαφάνειες διαλέξεων δεν είναι φωτογραφίες ζωντανών κυτταρικών διεργασιών. Πρόκειται για γραφικές ανακατασκευές, συνθέσεις ηλεκτρονικά επεξεργασμένων αντιθέσεων που αποδίδονται μέσω λογισμικού για οπτική συνοχή. Βασική παραποίηση υψηλής τεχνολογίας. Ακριβώς όπως με τους ιούς.

Ούτε ένας άνθρωπος δεν έχει δει το DNA να ξεκινάει ένα βιολογικό γεγονός. Ποτέ δεν έχει παρατηρηθεί το DNA να διαβάζει τον εαυτό του, να δίνει οδηγίες ή να κατευθύνει κυτταρικές διαδικασίες. Τα γονίδια, ως τέτοια, δεν εμφανίστηκαν ποτέ ως ανατομικές δομές.

Επαναλαμβάνω: ένα γονίδιο δεν βρίσκεται σε ιστό. Βρίσκεται σε βάσεις δεδομένων.

Τα Γονίδια Επινοήθηκαν, Δεν Ανακαλύφθηκαν

Το γονίδιο δεν ανακαλύφθηκε όπως ένας οργανισμός βαθιάς θάλασσας, ένας τύπος ιστού, ένα βακτήριο ή μια ανατομική δομή. Κατασκευάστηκε εννοιολογικά.

Οι πρώτες παρατηρήσεις της κληρονομικότητας σε φυτά και ζώα παρήγαγαν στατιστικές κανονικότητες, όχι φυσικές οντότητες. Ο ίδιος ο Gregor Mendel δεν περιέγραψε ποτέ γονίδια- μίλησε μόνο για αφηρημένους «παράγοντες», μαθηματικές ευκολίες που χρησιμοποιήθηκαν για να εξηγήσουν τις αναλογίες που παρατηρήθηκαν στα φυτά μπιζελιού. Αυτοί οι παράγοντες δεν ισχυριζόταν ότι ήταν υλικά αντικείμενα, ούτε εντοπίστηκαν μέσα στα κύτταρα. Δεκαετίες αργότερα, το 1909, ο Wilhelm Johannsen εισήγαγε επίσημα τον όρο γονίδιο, ορίζοντάς το ρητά ως μια εννοιολογική μονάδα, ένα λογιστικό μέσο για την κληρονομικότητα και όχι μια αποδεδειγμένη φυσιολογική δομή.

Παρόλα αυτά, καθώς τα πρότυπα κληρονομικότητας απαιτούσαν εξήγηση, η βιολογία επέλεξε την αφαίρεση έναντι των συνθηκών. Αντί να εξετάσει τις περιβαλλοντικές, αναπτυξιακές και φυσιολογικές συνθήκες υπό τις οποίες επανεμφανίζονται τα χαρακτηριστικά, η ιατρική επινόησε μονάδες μετάδοσης. Υποστηρίχθηκαν αόρατοι φορείς, εννοιολογικά πακέτα κληρονομικότητας, για να διατηρηθεί μια μηχανιστική αφήγηση (μια κίνηση που θα πρέπει να ακούγεται οικεία). Αυτές οι κατασκευές ονομάστηκαν τελικά «γονίδια» και με την πάροδο του χρόνου, η γλώσσα της γενετικής συγκάλυψε αυτή την ιστορία προέλευσης.

Αυτό που στην πραγματικότητα ανιχνεύουν οι ερευνητές είναι «μοριακές» αλληλουχίες (τι είναι ένα μόριο;: άρθρο για μια άλλη μέρα), χημικές αντιδράσεις και στατιστικές συσχετίσεις. Τα όρια των γονιδίων δεν παρατηρούνται- συνάγονται, χαρτογραφούνται από μελέτες πληθυσμών, αλγορίθμους αλληλούχισης και υπολογιστικά μοντέλα. Με κάθε τεχνολογική πρόοδο, ο ορισμός του γονιδίου μετατοπίζεται, διευρύνεται ή κατακερματίζεται, ακόμη και προσαρμόζεται στα δεδομένα αντί να επαληθεύεται ανεξάρτητα από αυτά.

Τα γονίδια, ως εκ τούτου, δεν βρέθηκαν.

Ανακηρύχθηκαν ως υπαρκτά για να καταστήσουν τα πρότυπα κατανοητά στο πλαίσιο μιας μηχανικής κοσμοθεωρίας. Το γονίδιο δεν είναι μια παρατηρούμενη βιολογική οντότητα, αλλά ένα όνομα που αποδίδεται σε συσχετίσεις, στρωμένο με υποθέσεις και υποστηριζόμενο από ασθενείς συσχετίσεις που επανειλημμένα εκλαμβάνονται λανθασμένα ως αιτιώδης συνάφεια.

Τι είναι το Δεοξυριβονουκλεϊκό Οξύ (DNA);

Το DNA περιγράφεται συνήθως ως ένα χημικά ευαίσθητο πολυμερές: μια πλούσια σε φώσφορο μοριακή δομή που αποτελείται από επαναλαμβανόμενες μονάδες οι οποίες υποτίθεται ότι μπορούν να απομονωθούν, να κατακερματιστούν, να θερμανθούν, να οξειδωθούν, να μετουσιωθούν και να επανασυνδεθούν υπό εργαστηριακές συνθήκες. Είναι αποδεδειγμένα ευαίσθητο στη θερμότητα, το φως, την οξύτητα, την πίεση, την ενυδάτωση, τη συγκέντρωση ιόντων, την ενζυμική δραστηριότητα και την ηλεκτρομαγνητική έκθεση. Υπό πίεση μεταλλάσσεται, υπό υπεριώδες φως υποβαθμίζεται, υπό θερμότητα μετουσιώνεται, και ανάλογα με τις περιβάλλουσες ιοντικές συνθήκες συσπειρώνεται ή χαλαρώνει. Αυτές οι συμπεριφορές είναι καλά τεκμηριωμένες ως χημικές ιδιότητες που παρατηρούνται in vitro («μέσα στο γυαλί»).

Αυτή δεν είναι η συμπεριφορά ενός σχεδιαγράμματος.

Δεν υπάρχουν άμεσες αποδείξεις ότι το DNA διέπει την κυτταρική συμπεριφορά. Υπάρχουν, ωστόσο, άφθονες αποδείξεις ότι τα κύτταρα ρυθμίζουν το DNA. Η δομή, ο χρόνος, η ακεραιότητα των ιστών, η χημεία του αίματος, η μεταβολική κατάσταση, η ένταση του οξυγόνου και οι περιβαλλοντικές συνθήκες καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται το DNA και το κατά πόσον έχει καθόλου πρόσβαση σε αυτό. Η μεταφορά του «γενετικού κώδικα» έχει συγχέει την περιγραφή με την εντολή. Το DNA δεν δίνει οδηγίες στο κύτταρο- ανταποκρίνεται στο έδαφος/περιβάλλον. Αλλάξτε το περιβάλλον και η έκφραση του DNA αλλάζει και όχι το αντίθετο.

Η αφήγηση του σχεδιαγράμματος καταρρέει κάτω από τη βασική παρατήρηση. Ταυτόσημο DNA παράγει συνήθως διαφορετικούς φαινότυπους. Οργανισμοί με έντονα τροποποιημένο ή αναδιαταγμένο DNA συχνά αναπτύσσονται και λειτουργούν κανονικά. Οι περιβαλλοντικές αλλαγές μεταβάλλουν ταχέως και αντιστρεπτά την έκφραση του DNA. Οι επεμβάσεις CRISPR, που συχνά αναφέρονται ως απόδειξη γενετικού ελέγχου, παράγουν απρόβλεπτα, ακούσια αποτελέσματα. Σε ορισμένα πλαίσια, τα κύτταρα που στερούνται DNA συνεχίζουν περιορισμένη μεταβολική και ηλεκτρική δραστηριότητα για κάποιο χρονικό διάστημα.Τι είναι λοιπόν το DNA και τι ανακαλύφθηκε στην πραγματικότητα;

Αυτός ο μύθος του DNA καταρρέει μόλις τον παρατηρήσετε:

• πανομοιότυπο DNA → διαφορετικοί φαινότυποι

• σοβαρά μεταλλαγμένο DNA → φυσιολογικοί οργανισμοί

• περιβαλλοντικές αλλαγές → αναστροφή της έκφρασης του DNA - επεξεργασίες CRISPR → χαοτικά, ακούσια αποτελέσματα

• αφαίρεση DNA από τα κύτταρα → τα κύτταρα συνεχίζουν κάποια δραστηριότητα για λίγο

Στην καλύτερη περίπτωση, το DNA είναι μια χημικά πραγματική αλλά θεωρητικά διογκωμένη ουσία: μια μοριακή βιβλιοθήκη που ορίζεται μέσω εργαστηριακής εξαγωγής, χημικών χειρισμών και στατιστικής ερμηνείας. Ο ρόλος του ως κυβερνητική οντότητα συνάγεται, δεν παρατηρείται. Το κατά πόσον το DNA υπάρχει ή λειτουργεί στο άθικτο ζωντανό σύστημα με τον ίδιο τρόπο που εμφανίζεται υπό τεχνητές εργαστηριακές συνθήκες παραμένει ένα ανοιχτό και σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητο ερώτημα.

Η «Γενετική Απόδειξη» είναι Κυκλική Λογική Μεταμφιεσμένη σε Ανακάλυψη

Η λογική που χρησιμοποιείται για την «απόδειξη» της γενετικής μοιάζει ως εξής:

• Κάποιος έχει μια πάθηση.

• Εντοπίζεται μια παραλλαγή του DNA.

• Η θέση ονομάζεται «γονίδιο».

• Η ασθένεια γίνεται «γενετική».

• Το γονίδιο είναι πλέον «αποδεδειγμένο». Κανένα πείραμα δεν επαληθεύει ανεξάρτητα την αιτιότητα σε αυτή την περίπτωση.

Αυτό δεν είναι επιστήμη. Αυτό είναι η ονομασία της συσχέτισης και την βαφτίζουμε προέλευση.

Πουθενά σε αυτόν τον κύκλο δεν επιτυγχάνεται ανεξάρτητη απόδειξη της αιτιώδους συνάφειας. Κανένα γονίδιο δεν αποδεικνύεται ότι προκαλεί ασθένεια μεμονωμένα. Καμία αλληλουχία δεν αποδεικνύεται ότι λειτουργεί αυτόνομα. Αντίθετα, η ταυτοποίηση ακολουθεί το αποτέλεσμα και η εξήγηση τοποθετείται εκ των υστέρων μετά την παρατήρηση.

Η συσχέτιση δεν γίνεται αιτιώδης συνάφεια μέσω της επανάληψης.

Γιατί η Ηλεκτρονική Μικροσκοπία Δεν Επικυρώνει τη Γενετική

Η ηλεκτρονική μικροσκοπία δεν αποκαλύπτει το DNA σε ζωντανά συστήματα. Παρά τις όμορφες εικόνες που παρουσιάζουν εξαιτίας του. Αυτό που αποκαλύπτει είναι οι ανταύγειες σε χημικά αλλοιωμένα υπολείμματα που μπορεί κάποτε να ήταν ζωντανό υλικό. Η αντίθεση μετατρέπεται σε απεικόνιση από το λογισμικό. Τα χρώματα είναι τεχνητά. Οι ακμές είναι εκλεπτυσμένες. Ο θόρυβος φιλτράρεται. Ό,τι προσπαθεί να αναλυθεί δεν είναι πλέον ούτε κατά διάνοια ζωντανό μέχρι τη στιγμή που «βλέπεται». Αυτές οι εικόνες δεν απεικονίζουν τη λειτουργία. Εμφανίζουν τη δομή μετά από αποσυναρμολόγηση.

Όλα όσα βλέπετε στα εγχειρίδια ήταν:

• Φιξαρισμένο

• Επιπεδωμένο

• Φιλτραρισμένο

• Επεξεργασμένο

• Χρωματισμένο από λογισμικό

Δεν βλέπετε γονίδια, όπως ακριβώς δεν βλέπετε ιούς σε ηλεκτρονικές μικρογραφίες (εικόνες από ηλεκτρονικό μικροσκόπιο).

CRISPR: Τι Κάνει Πραγματικά (και Τι Δεν Αποδεικνύει)

Επικαλούνται το CRISPR ευρέως ως επιβεβαίωση ότι η γενετική είναι πραγματική και αιτιώδης: αν μπορεί να επεξεργαστεί το DNA, τότε το DNA πρέπει να είναι κεντρικό. Αυτό το συμπέρασμα είναι λογικά εσφαλμένο.

Το CRISPR δεν προέκυψε ως απόδειξη του γενετικού ελέγχου, ούτε ανακαλύφθηκε ως σύστημα γονιδιακής επεξεργασίας. Προέκυψε από παρατηρήσεις στα τέλη του εικοστού αιώνα που έγιναν κατά τη διάρκεια της «αλληλούχισης του γονιδιώματος» των βακτηρίων, όταν οι ερευνητές παρατήρησαν επαναλαμβανόμενες «αλληλουχίες DNA» διανθισμένες με θραύσματα «ιϊκού υλικού» (αν βάλω περισσότερα εισαγωγικά σε αυτή την πρόταση, θα μετατραπεί επισήμως σε θεωρητική φαντασία). Αυτά τα μοτίβα ερμηνεύτηκαν αργότερα -με συμπέρασμα και όχι με άμεση παρατήρηση- ως μέρος μιας βακτηριακής αντίδρασης στο στρες. Το σύστημα ονομάστηκε CRISPR (Clustered Regularly Interspaced Short Palindromic Repeats), μαζί με τα συναφή ένζυμα (πρωτεΐνες Cas), και περιγράφηκε μεταφορικά ως μια μορφή μοριακής «μνήμης» ή «ανοσίας» (ξέρω, κι άλλες λέξεις σε εισαγωγικά). Μόνο αργότερα αυτό το βακτηριακό μοντέλο απόκρισης στο στρες επαναχρησιμοποιήθηκε ως εργαστηριακό εργαλείο.

Σε πειραματικές ρυθμίσεις, το CRISPR χρησιμοποιείται για την κοπή του DNA σε στοχευμένες θέσεις με τη χρήση οδηγών RNAs (κουράστηκα να βάζω εισαγωγικά) εκτός του φυσικού φυσιολογικού πλαισίου του οργανισμού και υπό συνθήκες κυτταρικής δυσφορίας. Αυτή η τεχνική δυνατότητα προωθήθηκε γρήγορα ως απόδειξη ότι το DNA λειτουργεί ως επεξεργάσιμος κώδικας και ότι τα γονίδια επομένως καθορίζουν τα βιολογικά αποτελέσματα, ένα άλμα που υπερβαίνει κατά πολύ αυτό που η τεχνολογία αποδεικνύει στην πραγματικότητα.

Αυτό που αποδεδειγμένα κάνει το CRISPR είναι απλό:

• Κόβει κλώνους/αλυσίδες DNA εκτός του φυσικού πλαισίου του οργανισμού.

• Καταστρέφει αξιόπιστα το DNA

• Εισάγει τροποποιημένο υλικό σε καταπονημένα κύτταρα

• Αναγκάζει τους κυτταρικούς μηχανισμούς επιδιόρθωσης να ανταποκριθούν στο τραύμα. Αυτό που ακολουθεί δεν ελέγχεται (Οι επακόλουθες συνθήκες δεν ελέγχονται, πράγμα που σημαίνει ότι οι μεταβλητές που εμπλέκονται δεν ρυθμίζονται στο πλαίσιο του πειραματικού σχεδιασμού).

Η κυτταρική επιδιόρθωση είναι μεταβλητή και συχνά χαοτική, περιλαμβάνοντας ακούσιες διαγραφές, εισαγωγές, αποσιωπήσεις, αναδιατάξεις ή γονιδιωματικές διαταραχές μεγάλης εμβέλειας.

Το CRISPR δεν αποδεικνύει βιολογικό προγραμματισμό.

Δεν αποδεικνύει:

• Ότι τα γονίδια καθορίζουν τα χαρακτηριστικά

• Ότι το DNA είναι ντετερμινιστικό

• Ότι η ασθένεια είναι γενετική

• Ότι η κωδικοποίηση ισοδυναμεί με αιτιότητα

Το CRISPR αποδεικνύει μόνο ότι η καταστροφή των μορίων προκαλεί αλλαγές. Αυτό είναι χημεία υπό πίεση, όχι διοίκηση της βιολογίας, και όχι απόδειξη ότι η ζωή διέπεται από γενετικό κώδικα.

Από την άποψη του εδάφους/περιβάλλοντος, το CRISPR δεν καταδεικνύει τον γενετικό έλεγχο αλλά την ικανότητα των microzymas (μικροζύματα η βάση της Θεωρίας των Μικροζυμάτων/Εδάφους του Antoine Béchamp)- και των ζωντανών ιστών να αναδιοργανώνουν τη δομή και τη λειτουργία τους ως απόκριση σε μοριακές βλάβες και περιβαλλοντικές διαταραχές.

Γιατί οι Μελέτες Διδύμων Δεν Αποδεικνύουν τη Γενετική Κληρονομικότητα

Οι μελέτες διδύμων βασίζονται σε μια ανέντιμη παραδοχή: ότι οι δίδυμοι μοιράζονται «γονίδια» αλλά όχι το περιβάλλον.

Στην πραγματικότητα, οι δίδυμοι μοιράζονται:

• Την ίδια μήτρα

• Την ίδια χημεία του αίματος

• Την ίδια μητέρα

• Την ίδια έκθεση στο στρες

• Την ίδια διατροφή

• Το ίδιο οικιακό περιβάλλον

• Το ίδιο συναισθηματικό κλίμα

• Τα ίδια φάρμακα

• Η ίδια σχολική εκπαίδευση

• Συχνά τις ίδιες ασθένειες

Αυτό δεν είναι γενετική απομόνωση ή απόδειξη.

Όταν τα δίδυμα μοιάζουν μεταξύ τους, γίνεται επίκληση της γενετικής. Βολικό. Όταν διαφέρουν, επικαλείται η επιγενετική. Ακόμα πιο βολικό.

Η θεωρία δεν μπορεί να αποτύχει. Κανένα αποτέλεσμα δεν διαψεύδει τη θεωρία.

Αυτό δεν είναι επιστήμη.

Αυτό είναι ψευδοεπιστήμη.

Ξέρετε τι είναι επίσης ψευδοεπιστήμη;

Λέγοντας ότι κληρονομούμε κάτι που δεν έχει αποδειχθεί ότι κληρονομείται ή ότι υπάρχει με τον τρόπο που περιγράφουν. Η κληρονομικότητα εκτιμά μόνο πόσο συνεπή χαρακτηριστικά εμφανίζονται σε διάφορες ομάδες. Αυτό το πρότυπο στατιστικής, που δεν αποκαλύπτει την αιτία. Το να ονομάζουμε τα γονίδια «κληρονομικά» δεν τα καθιστά βιολογικά.

Επιγενετική: Το Έμπλαστρο σε Μια Λανθασμένη Θεωρία

Η επιγενετική εφευρέθηκε επειδή ο γενετικός ντετερμινισμός απέτυχε. Αντί να εγκαταλείψει το μοντέλο, η ιατρική πρόσθεσε έναν τροποποιητή:

«Τα γονίδια αλλάζουν με βάση το περιβάλλον».

Το οποίο παραδέχεται αθόρυβα: Το περιβάλλον ελέγχει τη συμπεριφορά του σώματος (και του νου). Αυτό φέρνει τα πάνω κάτω στην αρχική θεωρία. Αυτό που κάποτε παρουσιαζόταν ως εσωτερικός έλεγχος παραδέχεται τώρα ότι κυβερνάται εξωτερικά. Αλλά αντί να παραδεχτεί το μοντέλο εδάφους... η Γενετική μετονομάζει την κατάρρευσή της σε «επιγενετική». Η επιγενετική δεν σώζει τη γενετική. Εκθέτει την αδυναμία της και παραδέχεται ότι το περιβάλλον έρχεται στην πραγματικότητα πρώτο. Το μοντέλο εδάφους (terrain theory) θριαμβεύει.

Ιδού λοιπόν η άβολη αλήθεια της επιστήμης και της πίστης στη γενετική: Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως μια «γενετική ασθένεια».

Υπάρχουν αποτυπώματα του περιβάλλοντος, όπως:

• Τοξικό εξωτερικό περιβάλλον

• Διαταραγμένη ανάπτυξη

• στέρηση καθαρού αέρα

• Μείωση των θρεπτικών συστατικών

• Δομικό στρες

• Συναισθηματική και ενεργειακή καταπόνηση

• Χημική υπερφόρτωση

• Καταστροφή ιστών

• κ.λπ.

Και το μόνο πράγμα που κληρονομούμε, είναι το πρότυπο με το οποίο ανταποκρινόμαστε στα παραπάνω. Η επιστήμη της γενετικής δεν τα εξηγεί αυτά. Τα κλέβει όταν είναι βολικό.

Η γενετική δεν είναι απάτη, είναι ένα μοντέλο που ξέχασε ότι είναι μοντέλο.

Πρόκειται για ένα ερμηνευτικό σύστημα στο οποίο στηρίζεται υπερβολικά και το οποίο έχει υπερβεί κατά πολύ τα αποδεικτικά του στοιχεία. Μπερδεύει τη συσχέτιση με την αιτία, το λογισμικό με τη βιολογία και το σύμβολο με την ουσία. Το σώμα δεν διέπεται από κώδικα, διαμορφώνεται από το πλαίσιο.

Η γενετική είναι μια παραμυθένια ιστορία που την αφηγούνται με αυτοπεποίθηση χρησιμοποιώντας λογισμικό αντί για φυσιολογία, ενώ διασώζεται με το μοντέλο του εδάφους όταν χρειάζεται. Το σώμα δεν κατασκευάζεται από κώδικα. Καλλιεργείται από το περιβάλλον.

Όσο η βιολογία παραμένει προσκολλημένη στη μεταφορά της κωδικοποιημένης εντολής, θα αποτυγχάνει να δει τον οργανισμό ως μια ενεργή, αυτοοργανωμένη οικολογία. Η ζωή δεν περιμένει εντολές, αναδύεται από το περιβάλλον, σκέφτεται, προσαρμόζεται, ανταποκρίνεται και αναδιοργανώνεται. Όσο πιο σύντομα η επιστήμη το αποδεχτεί αυτό, αποδεχτεί το μοντέλο του εδάφους ως τη θεμελιώδη πραγματικότητα που μιλάει τη γλώσσα της ζωής και των μοτίβων της, τόσο πιο σύντομα θα αρχίσει να κατανοεί αυτό που ισχυρίζεται ότι μελετά και να βλέπει πέρα από την άκαρπη σύνταξη των μοντέλων που καθοδηγούνται από μηχανές.

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

---Δικτυογραφία :

Genetics is Not a Fraud, it’s Worse

https://drmarizelle.substack.com/cp/181784207

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Dawn Lester | 08 Ιουλίου 2026

Πολλοί άνθρωποι μπορεί να είναι εξοικειωμένοι με το παραπάνω απόσπασμα, το οποίο βρίσκεται στην αρχή του πρώτου κεφαλαίου του βιβλίου του Edward Bernays, Propaganda.

Ωστόσο, αργότερα στο ίδιο κεφάλαιο, επιχειρεί να ορίσει τον όρο «προπαγάνδα» και γράφει,

«Η σύγχρονη προπαγάνδα είναι μια συνεπής, διαρκής προσπάθεια δημιουργίας ή διαμόρφωσης γεγονότων ώστε να επηρεάσουν τις σχέσεις του κοινού με μια επιχείρηση, ιδέα ή ομάδα.»

Ο σκοπός μου στην αναφορά στην «προπαγάνδα» είναι επειδή συχνά εξετάζω την ενότητα «ειδήσεις υγείας» του ιστότοπου του BBC για να δω τι προβάλλεται ως «πληροφορία» και να εμπνέομαι να γράφω άρθρα σχετικά με θέματα που θεωρώ ότι χρήζουν προσοχής. Ταυτόχρονα, έχω πλήρη επίγνωση ότι, ως επί το πλείστον, όσα αναφέρονται ως «ειδήσεις» αποτελούν κάποια μορφή προπαγάνδας, στο πλαίσιο του ότι είναι «μια συνεπής, διαρκής προσπάθεια» με σκοπό να επηρεαστεί το κοινό ώστε να πιστέψει τις ιδέες και τις θεωρίες της σύγχρονης ιατρικής, παρόλο που οι περισσότερες από αυτές παραμένουν αναπόδεικτες.

Πολλές φορές έχω θεωρήσει σκόπιμο να γράφω άρθρα για να αντικρούσω την κυρίαρχη «προπαγάνδα» που σχετίζεται με τις «μολυσματικές ασθένειες», αν και δεν νιώθω πάντα την ανάγκη να το κάνω. Υπάρχουν τόσα πολλά άρθρα για αυτό το θέμα που απλώς θα επαναλάμβανα το ίδιο μήνυμα - παρόλο που είναι ένα σημαντικό μήνυμα να μοιραστεί κανείς ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι τα σωματίδια που ονομάζονται «ιοί» υπάρχουν όπως περιγράφονται ή ότι προκαλούν «ασθένεια» όπως ισχυρίζονται ΚΑΙ ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις που να υποστηρίζουν τους ισχυρισμούς ότι οποιοδήποτε άλλο λεγόμενο «μικρόβιο» προκαλεί οποιαδήποτε ασθένεια.

Το θέμα που πραγματεύομαι εδώ ΔΕΝ αφορά τις «μολυσματικές ασθένειες»!

Ένα πρόσφατο άρθρο του BBC συγκεκριμένα έχει τραβήξει την προσοχή μου, επειδή αναφέρεται στην παθολογοποίηση των «θεμάτων ψυχικής υγείας» στα παιδιά - ένα θέμα για το οποίο αισθάνομαι ιδιαίτερα έντονα, εξ ου και αυτό το άρθρο. Το άρθρο του BBC, με ημερομηνία 29 Ιουνίου 2026 και τίτλο: Over one million children referred for mental healthcare - with anxiety the main reason, ξεκινά με τη δήλωση ότι,

«Ο αριθμός των παιδιών που παραπέμπονται σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας στην Αγγλία αυξήθηκε κατά 10% σε ένα χρόνο, ξεπερνώντας το ένα εκατομμύριο, ή ένα στα 10 παιδιά, σύμφωνα με έκθεση.»

Αναγνωρίζω ότι αυτό το στατιστικό αναφέρεται στην Αγγλία, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η κατάσταση είναι αποκλειστική της Αγγλίας. Φαίνεται να είναι ένα παγκόσμιο ζήτημα, όπως φαίνεται από ένα «δελτίο ειδήσεων» του Ιουνίου 2025 στον ιστότοπο του ΠΟΥ, με τίτλο: Children and young people’s mental health: the case for action, το οποίο αναφέρει,

«Ένας στους επτά εφήβους έχει μια πάθηση ψυχικής υγείας.»

Η σελίδα προσθέτει ότι,

«Χωρίς υποστήριξη, οι παθήσεις ψυχικής υγείας μπορούν να επηρεάσουν αρνητικά την εκπαίδευση, την απασχόληση και τις σχέσεις των παιδιών και των νέων, περιορίζοντας τις τροχιές της ζωής τους.»

Το άρθρο του BBC παρέχει περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τους «λόγους» παραπομπής σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας και αναφέρει,

«Το άγχος αναφέρθηκε ως ο πιο συνηθισμένος λόγος, αντιπροσωπεύοντας το 16% όλων των παραπομπών, ενώ οι υποψίες αυτισμού αυξήθηκαν κατά σχεδόν 50% σε έναν μόνο χρόνο, ξεπερνώντας τις 96.000.»

Προσθέτει,

«Άλλες νευροαναπτυξιακές παθήσεις, όπως η ΔΕΠΥ και το σύνδρομο Tourette, αυξήθηκαν επίσης - κατά σχεδόν ένα τέταρτο.»

Η σελίδα του ΠΟΥ υποδηλώνει ότι υπάρχουν ορισμένοι «παράγοντες κινδύνου» που μπορούν να επιδεινώσουν τα «θέματα ψυχικής υγείας»,

«Σήμερα, η κλιματική αλλαγή, οι συγκρούσεις, η φτώχεια, η ανισότητα και ο εκτοπισμός εντείνουν τους κινδύνους.»

Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η κατάσταση του κόσμου προκαλεί άγχος στα παιδιά, αλλά τα κάνουν να φοβούνται καταστάσεις που δεν βασίζονται στην αλήθεια. Όσον αφορά πολλά θέματα, τα παιδιά υποβάλλονται σε «προπαγάνδα» μεταμφιεσμένη σε «εκπαίδευση» - η «κλιματική αλλαγή» είναι ένα από αυτά τα θέματα.

Το κύριο σημείο αυτών των «ειδήσεων» είναι η προώθηση της ιδέας (προπαγάνδας) ότι τα παιδιά χρειάζονται «υπηρεσίες ψυχικής υγείας». Αλλά περισσότερο από αυτό, το άρθρο του BBC αναφέρει ότι πολλά παιδιά δεν έχουν πρόσβαση σε αυτές τις «υπηρεσίες»,

«Πάνω από το ένα τρίτο των παιδιών περίμεναν ακόμη για θεραπεία, με περισσότερα από 60.000 να περιμένουν πάνω από δύο χρόνια για βοήθεια - αύξηση από περισσότερα από 44.000 παιδιά το προηγούμενο έτος.»

Το άρθρο προσθέτει,

«Λιγότερα από ένα στα πέντε παιδιά με υποψία αυτισμού ή νευροαναπτυξιακές παθήσεις έλαβαν τελικά υποστήριξη το 2024-25. Όσα έλαβαν, περίμεναν κατά μέσο όρο ένα χρόνο.»

Πρώτα απ ‘όλα, το άγχος ΔΕΝ είναι «ψυχική διαταραχή».

Παρακαλώ σημειώστε ότι, όπως πάντα τονίζω, ΔΕΝ αρνούμαι την ύπαρξη παιδιών που νιώθουν άγχος!

Αυτό που ΤΟΝΙΖΩ είναι ότι το άγχος δεν είναι «διαταραχή»· είναι σίγουρα ένα φυσιολογικό συναίσθημα και επομένως μέρος της «φυσιολογικής ζωής». Όλοι μας πιθανότατα βιώνουμε άγχος σε κάποιο στάδιο της ζωής μας - και δεν προκαλεί έκπληξη το ότι είναι πιο διαδεδομένο σε αυτούς τους τρελούς καιρούς που ζούμε. Αλλά αυτό και πάλι δεν το καθιστά «ψυχική διαταραχή». Αντίθετα, είναι μια κατανοητή αντίδραση σε ορισμένες εμπειρίες ζωής.

Ωστόσο, αντιλαμβάνομαι ότι ορισμένοι άνθρωποι και παιδιά επίσης, μπορεί να έχουν μια εμπειρία που θα μπορούσε να περιγραφεί ως ακραίο άγχος και ότι αυτό τους εμποδίζει να μπορέσουν να λειτουργήσουν. Αποδέχομαι απόλυτα ότι, όταν συμβαίνει αυτό, χρειάζονται βοήθεια. Η ανησυχία μου αφορά τη φύση της «βοήθειας» που προσφέρεται.

Η παθολογικοποίηση συναισθημάτων και ορισμένων συμπεριφορών και η επισήμανσή τους ως κάποιας μορφής «διαταραχής» είναι ακατάλληλη και καθόλου χρήσιμη για εκείνον που βιώνει αυτό το άγχος.

Το άρθρο του BBC αναφέρεται στον οργανισμό YoungMinds, οπότε αποφάσισα να εξετάσω τις συμβουλές που παρέχουν στον ιστότοπό τους. Με την πρώτη ματιά, η ιστοσελίδα σε εκείνον τον ιστότοπο, με τίτλο Anxiety (Άγχος), φαίνεται ενθαρρυντική επειδή αναγνωρίζει ότι το άγχος είναι «ένα φυσιολογικό, ανθρώπινο συναίσθημα». Ωστόσο, κάτω από την επικεφαλίδα που ρωτά: Πότε το άγχος αποτελεί πρόβλημα; υπάρχει το σχόλιο ότι,

«Το άγχος γίνεται πρόβλημα όταν σε εμποδίζει να κάνεις τα πράγματα που θέλεις ή χρειάζεται να κάνεις στη ζωή σου. Αν αυτό σου θυμίζει εσένα, ίσως είναι καιρός να ζητήσεις βοήθεια. Ένα καλό σημείο εκκίνησης είναι να κλείσεις ραντεβού με τον γιατρό σου. Αν το άγχος σου έχει σημαντικό αντίκτυπο στη ζωή σου, μπορεί να σου διαγνώσει μια αγχώδη διαταραχή.»

Ακολουθεί το σχόλιο ότι,

«Νέοι άνθρωποι μας έχουν πει ότι το άγχος τους μερικές φορές απορρίφθηκε ως τελειοθηρία ή ως οι φυσιολογικές σκαμπανεβάσεις της εφηβείας.»

Συμφωνώ απόλυτα ότι το άγχος πρέπει να αναγνωρίζεται και όχι να παραμερίζεται, και ότι οι νέοι αξίζουν βοήθεια για να επεξεργαστούν το άγχος που βιώνουν. Δεν συμφωνώ, ωστόσο, ότι ο γενικός ιατρός είναι το κατάλληλο πρόσωπο για να ζητήσει κανείς συμβουλή, ούτε και ο ψυχίατρος. Η εκπαίδευσή τους, ως επί το πλείστον, στοχεύει στην εξεύρεση της κατάλληλης θεραπείας ή θεραπειών, οι οποίες μπορεί να περιλαμβάνουν φάρμακα, αλλά αυτά τα φάρμακα δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να αντιμετωπίσουν τη συναισθηματική κατάσταση που υποκρύπτει τα συναισθήματα του άγχους.

Θα προσθέσω ότι τα συναισθήματα, οι φόβοι και τα τραύματα συχνά εκδηλώνονται ως προβλήματα σωματικής υγείας στο σώμα. Οι γενικοί ιατροί είναι πιθανό να αναγνωρίσουν αυτά τα σωματικά συμπτώματα ως κάποια μορφή «ασθένειας» που μπορεί να αντιμετωπιστεί με φάρμακα, αντί να αναγνωρίσουν την ύπαρξη μιας υποκείμενης συναισθηματικής συνιστώσας.

Το θέμα είναι ότι υπάρχουν λόγοι για τα συναισθήματα που μπορεί να εκδηλώνονται ως συγκεκριμένες συμπεριφορές που θεωρούνται «απαράδεκτες» από την κοινωνία, αλλά αυτές οι συμπεριφορές μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για το παιδί να εκφραστεί. Αυτό το θέμα συζητά ο Γκάμπορ Ματέ σε αυτή τη συνέντευξη σε μορφή podcast,

Είναι σαφές ότι ο ΜΟΝΟΣ τρόπος για την επίλυση των προβλημάτων είναι να εντοπίσουμε και να αντιμετωπίσουμε τις υποκείμενες αιτίες, οι οποίες ενδέχεται να σχετίζονται με συναισθήματα που προέρχονται από «τραύμα» και έχουν κατασταλεί.

Από την έρευνά μου, φαίνεται ότι η καταστολή των συμπτωμάτων —είτε σωματικών είτε συναισθηματικών— αποτελεί βασικό αιτιολογικό παράγοντα για πολλά, αν όχι για τη συντριπτική πλειοψηφία, των προβλημάτων υγείας.

Στην ιστοσελίδα του YoungMinds «Τι είναι η ψυχική υγεία;» υπάρχει μια σειρά ερωτήσεων, μία από τις οποίες ρωτά: «Τι είναι ένα πρόβλημα ψυχικής υγείας;» Σε αυτή την ενότητα αναφέρεται ότι η ψυχική ασθένεια εμφανίζεται όταν η «αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά» έχει μεγαλύτερη διάρκεια και ασκεί μεγαλύτερη επίδραση στην καθημερινή ζωή. Ακολουθεί η εξής δήλωση:

«Αν αντιμετωπίζεις ψυχική ασθένεια, μπορεί να δυσκολεύεσαι να:

• βγεις από το σπίτι, πας στο σχολείο ή στη δουλειά

• αποσυνδεθείς από τις ανησυχίες, την πίεση και το άγχος

• κοινωνικοποιηθείς και να είσαι κοντά σε ανθρώπους

• φροντίσεις τον εαυτό σου και να κάνεις πράγματα όπως να τρως, να κοιμάσαι ή να πλένεσαι

• κάνεις τα πράγματα που σου αρέσουν

• πιστέψεις στον εαυτό σου»

Αυτά είναι απλά παραδείγματα. Η ψυχική ασθένεια μπορεί να φαίνεται διαφορετική για διαφορετικούς ανθρώπους.»

Μέρος του προβλήματος εδώ είναι η ιδέα ότι υπάρχει καν κάτι «φυσιολογικό» ως σημείο αναφοράς, με βάση το οποίο μπορούν να αξιολογηθούν ορισμένες συμπεριφορές, τρόποι σκέψης, συναισθήματα κ.λπ.

Σε ένα άλλο σύντομο απόσπασμα από μια εκτενέστερη συνέντευξη, ο Dr Gabor Maté εξηγεί το πρόβλημα που δημιουργεί η παθολογικοποίηση των συμπεριφορών των παιδιών. Αντ’ αυτού, προτείνει ότι αυτές οι συμπεριφορές μπορεί να είναι αποτέλεσμα της σχέσης μεταξύ των γονέων και των παιδιών τους.

Αυτό είναι ένα τεράστιο θέμα που δεν μπορεί να καλυφθεί επαρκώς σε ένα μόνο άρθρο - υπάρχουν ολόκληρα βιβλία για το θέμα. Ωστόσο, ήθελα να τονίσω το σημείο ότι οι συμπεριφορές των παιδιών δεν πρέπει να εξετάζονται μεμονωμένα από το υπόλοιπο περιβάλλον τους - αυτό είναι επίσης αυτό που μας διδάσκει το «παράδειγμα του εδάφους». Η υγεία, τόσο ψυχική όσο και σωματική, επηρεάζεται από την έκθεση σε όλες τις πτυχές του περιβάλλοντος, το οποίο αναπόφευκτα περιλαμβάνει το συναισθηματικό περιβάλλον.

Το βασικό ζήτημα —από τη δική μου οπτική γωνία— είναι η παθολογικοποίηση των συναισθημάτων και η αντίληψη ότι το ιατρικό σύστημα μπορεί να τα «διορθώσει», σαν το πρόβλημα να έγκειται στο ίδιο το παιδί που βιώνει τα συναισθήματα, αντί να κατανοηθεί ότι αυτό που βιώνει μπορεί να αποτελεί μια κατάλληλη αντίδραση σε ένα αναστατωτικό ή τραυματικό γεγονός. Μπορεί επίσης να οφείλεται σε έλλειψη κατάλληλης προσοχής από τους γονείς· το να αισθάνεται κανείς ότι τον βλέπουν, τον ακούν και τον καταλαβαίνουν είναι μια βασική ανάγκη. Εάν αυτή η ανάγκη δεν ικανοποιείται από τους κύριους φροντιστές ενός παιδιού, το παιδί μπορεί να θυσιάσει τη δική του ανάγκη να είναι αυθεντικό, για χάρη της ανάγκης να αισθάνεται ασφαλές. Όμως, όπως εξηγεί ο Gabor Maté, αυτές οι ανάγκες δεν πρέπει να αλληλοαποκλείονται· όλες πρέπει να ικανοποιούνται.

Και εδώ είναι που η αναφορά στην προπαγάνδα γίνεται σχετική, ειδικά το δεύτερο απόσπασμα που ανέφερα παραπάνω που αναφέρεται σε «μια συνεπή, διαρκή προσπάθεια δημιουργίας ή διαμόρφωσης γεγονότων ώστε να επηρεάσουν τις σχέσεις του κοινού με μια επιχείρηση, ιδέα ή ομάδα.»

Θα πρότεινα ότι ένας από τους στόχους αυτού του «δελτίου ειδήσεων» είναι να επηρεάσει το κοινό ώστε να απαιτήσει καλύτερες υπηρεσίες από το NHS· να τους ενθαρρύνει να απαιτήσουν ότι το NHS χρηματοδοτείται επαρκώς ώστε να μπορεί να προσφέρει το κατάλληλο επίπεδο βοήθειας σε όλους.

Αν και συμφωνώ ότι οι άνθρωποι που χρειάζονται βοήθεια πρέπει να τη λαμβάνουν, δεν συμφωνώ ότι το NHS είναι ο κατάλληλος φορέας για την παροχή αυτής της βοήθειας. Είμαι βέβαιος ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που εργάζονται στο NHS το κάνουν με την πρόθεση να βοηθήσουν τους άλλους, αλλά η εκπαίδευσή τους δεν είναι κατάλληλη για τον σκοπό αυτό. Ό,τι και αν μαθαίνουν για την ανατομία και τη φυσιολογία, είναι ανεπαρκές για να κατανοήσουν τη διασύνδεση μεταξύ νου και σώματος και τον τρόπο με τον οποίο τα καταπιεσμένα συναισθήματα λόγω τραύματος επηρεάζουν τόσο τον νου όσο και το σώμα.

Θα ήθελα επίσης να υποθέσω ότι αυτή μπορεί να είναι ακόμη μια περίπτωση του μοντέλου «πρόβλημα, αντίδραση, λύση». Το πρόβλημα, το οποίο θεωρείται ότι είναι η επιδείνωση της «ψυχικής υγείας» των παιδιών, ακολουθείται από την κατανοητή αντίδραση του κοινού, η οποία, με τη σειρά της, ακολουθείται από την προτεινόμενη λύση για να «διορθωθεί» το πρόβλημα μέσω περαιτέρω παρεμβάσεων. Μόνο που το τρέχον σύστημα δεν είναι σε θέση να προσφέρει την κατάλληλη βοήθεια, επειδή δεν κατανοεί τον άνθρωπο στο σύνολό του.

Τα «φάρμακα» είναι εντελώς ανίκανα να επιλύσουν τα καταπιεσμένα συναισθήματα.

Κατά τη γνώμη μου, φαίνεται ότι αυτή η κατάσταση προωθείται προκειμένου να δικαιολογηθεί η εισαγωγή ενός «νέου συστήματος υγειονομικής περίθαλψης», το οποίο θα χρησιμοποιεί τεχνητή νοημοσύνη, αλλά θα είναι πολύ πιο αυστηρό όσον αφορά τον τρόπο παροχής της θεραπείας (ίσως υποχρεωτικοί εμβολιασμοί;) και ταυτόχρονα πολύ λιγότερο χρήσιμο όσον αφορά την παροχή πραγματικής «υγειονομικής περίθαλψης». Η εισαγωγή της τεχνητής νοημοσύνης στην εφαρμογή του NHS για να «βοηθήσει» τους ασθενείς βρίσκεται ήδη σε δοκιμαστικό στάδιο, όπως φαίνεται από ένα άρθρο της BBC της 4ης Ιουλίου, με τίτλο: NHS app to use AI to determine which service best for patients («Η εφαρμογή του NHS θα χρησιμοποιεί τεχνητή νοημοσύνη για να καθορίσει ποια υπηρεσία είναι η καλύτερη για τους ασθενείς»). Σε αυτή την περίπτωση, η τεχνητή νοημοσύνη περιγράφεται ως «εργαλείο διαλογής».

Αλλά παρεκκλίνω από το θέμα.

Η βοήθεια προς κάθε παιδί ΕΙΝΑΙ σημαντική. Ωστόσο, η προσπάθεια αλλαγής της συμπεριφοράς δεν βοηθά· είναι σαν να βάζεις ένα τσιρότο σε μια πολύ βαθύτερη πληγή· μόνο που η πληγή δεν θα επουλωθεί ποτέ με αυτόν τον τρόπο.

Δεν λέω ότι «γνωρίζω» την απάντηση.

Ωστόσο, «ξέρω» ότι χρειαζόμαστε μια διαφορετική προσέγγιση, όπως δηλώνει ο R. Buckminster Fuller,

«Ποτέ δεν αλλάζεις τα πράγματα πολεμώντας την υπάρχουσα πραγματικότητα.

Για να αλλάξεις κάτι, χτίσε ένα νέο μοντέλο που να καθιστά το υπάρχον μοντέλο ξεπερασμένο.»

Το «νέο μοντέλο» χρειάζεται μια προσέγγιση που ξεκινά από την αρχή της ζωής· που υποστηρίζει τα μωρά και τα παιδιά, αντί να είναι τιμωρητική· και που ενθαρρύνει όχι μόνο την κατανόηση των αναγκών των παιδιών, αλλά και την ικανοποίησή τους.

Όπως γράφει ο Tom Cowan στο βιβλίο του, Commonsense Childrearing,

«Τι θα γινόταν αν τα παιδιά μας έρχονταν στον κόσμο με κάτι που μοιάζει περισσότερο με μια «πνευματική πρόθεση» και, αντί να είμαστε εμείς αυτοί που αποφασίζουν τι είναι σωστό και καλό για το παιδί μας, ο πραγματικός μας ρόλος ήταν να αναγνωρίζουμε και να ενθαρρύνουμε την ανάπτυξη αυτού του μοναδικού όντος που έχει ανατεθεί στη φροντίδα μας;»

Είμαι βέβαιη ότι το να αντιμετωπίζουμε τα παιδιά μας ως μοναδικά όντα, ικανά να μας διδάξουν όσο και να μάθουν από εμάς, θα καλλιεργήσει πολύ πιο υγιείς σχέσεις μαζί τους, οι οποίες, με τη σειρά τους, θα υποστηρίξουν την ανάπτυξή τους ώστε να γίνουν η καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους.

Dawn 🌹

Εδώ είναι ένα άλλο από τα άρθρα μου σχετικά με το θέμα της ψυχικής ασθένειας

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

---Δικτυογραφία :

Pathologising Anxiety - Another Flawed Approach

Dawn’s Writings

Pathologising Anxiety - Another Flawed Approach

The conscious and intelligent manipulation of the organized habits and opinions of the masses is an important element in democratic society. Those who manipulate this unseen mechanism of society cons…

Read more

10 days ago · 26 likes · 7 comments · Dawn Lester

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - esc | 20 Μαΐου 2025

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία οι οποίες, όταν εξετάζονται υπό το φως δεκαετιών και όχι ετών, αποκαλύπτονται ως καθοριστικά σημεία καμπής. Η δολοφονία του John F. Kennedy ήταν μία τέτοια — μια στιγμή που ανέκοψε όχι μόνο μια προεδρία, αλλά και μια ιδεολογική αντίσταση στην άνοδο του τεχνοκρατικού ελέγχου.

Και αυτή η νέα μετα-δολοφονική τροχιά μπορεί κάλλιστα να οδήγησε στην ανάπτυξη του κράτους εν κράτει του 7ου ορόφου [1].

Ο John F. Kennedy ανέλαβε τα καθήκοντά του με ένα μείγμα ρεαλισμού του Ψυχρού Πολέμου, φιλελεύθερου ιδεαλισμού — και εκπροσώπησης του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων (Council on Foreign Relations). Μεταξύ των υπουργών του ήταν και ο Robert McNamara [2], μέλος του CFR [3] και πρώην στέλεχος της Ford Motor Company, ο οποίος έγινε Υπουργός Άμυνας.

Σχεδόν αμέσως, ο McNamara ξεκίνησε να εφαρμόζει ένα Σύστημα Σχεδιασμού, Προγραμματισμού και Κατάρτισης Προϋπολογισμού [4] (PPBS) σε ολόκληρο το Υπουργείο Άμυνας. Το PPBS σχεδιάστηκε για να παρακολουθεί κάθε στάδιο μιας διαδικασίας, καταγράφοντας τόσο τις αριθμητικές εισροές όσο και τις μετρήσιμες εκροές, δημιουργώντας έναν βρόχο ανατροφοδότησης για την αξιολόγηση της αποδοτικότητας ως προς την επίτευξη στόχων.

Στην ουσία, το PPBS ασκούσε αυστηρό έλεγχο στους δείκτες [5]. Τα αποτελέσματα δεν ήταν πλέον ασαφή παραδοτέα — ήταν ακριβή, μετρήσιμα και αναπαραγώγιμα. Και χάρη σε αυτό, κάθε αποτέλεσμα μπορούσε πλέον να χρησιμεύσει ως εισροή για το επόμενο στάδιο, ενώ οι διαδικασίες μπορούσαν να οργανωθούν σε μια συνεχή αλυσίδα ανατροφοδότησης και διόρθωσης.

Αυτό κατέστησε δυνατή, θεωρητικά, μια μορφή μακροπρόθεσμου σχεδιασμού που βασιζόταν όχι σε αφηρημένες προβολές, αλλά στην απόδοση του συστήματος σε πραγματικό χρόνο, υποστηριζόμενη από λεπτομερή ιχνηλάτηση της υλοποίησης των στόχων. Αυτό που ξεκίνησε ως μια μέθοδος κατάρτισης αμυντικού προϋπολογισμού σύντομα θα γινόταν το πρότυπο για την τεχνοκρατική διακυβέρνηση σε μεγάλη κλίμακα.

Η CIA ήταν η επόμενη στη σειρά για την πλήρη εφαρμογή του συστήματος PPBS — αλλά τότε συνέβη η καταστροφή. Η εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων ήταν μια ολοκληρωτική αποτυχία και, μετά από αυτήν, ο John F. Kennedy απομάκρυνε την ανώτατη ηγεσία της Υπηρεσίας. Μεταξύ των τεσσάρων ανώτερων αξιωματούχων που απομακρύνθηκαν ήταν και ο Robert Amory, Jr., μια βασική φιγούρα στην εισαγωγή του συστημικού σχεδιασμού στις υπηρεσίες πληροφοριών — αν και ο ρόλος του συχνά διαφεύγει της προσοχής. Ο Arthur Schlesinger, Jr. διαμαρτυρήθηκε, προσπαθώντας να προστατεύσει τον Amory — αλλά οι αντιρρήσεις του ήταν μάταιες, με τον Amory να απολύεται στις 15 Απριλίου 1962. Αυτό, σχεδόν σίγουρα, δεν ήταν σύμφωνο με το σχέδιο, καθώς οι δύο άνδρες είχαν επίσης συνεργαστεί σε ένα «Παγκόσμιο Συνέδριο για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία» [6], πιθανότατα μια χειραγωγική απόπειρα επαναπροσδιορισμού της φιλελεύθερης δυτικής δημοκρατίας γύρω από τη διακυβέρνηση των ενδιαφερομένων μερών (stakeholder governance).

Αυτή η ακολουθία γεγονότων συζητήθηκε προηγουμένως στο: Το Τέταρτο Θύμα.

Ωστόσο, παρά την αρχική υπόσχεση του PPBS του McNamara, η πίστη του JFK στο σύστημα άρχισε να φθίνει κατά τη διάρκεια της Κρίσης των Πυραύλων της Κούβας [7]. Σε ένα κρίσιμο σημείο, το πολυδιαφημισμένο «θαυματουργό σύστημα» του McNamara συνέστησε μια σειρά από πλήγματα ακριβείας εναντίον των σοβιετικών εγκαταστάσεων πυραύλων στην Κούβα. Αλλά ο Kennedy δίστασε — και δικαίως. Όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, το Υπουργείο Άμυνας δεν διέθετε την πλήρη εικόνα των πληροφοριών, και τέτοια πλήγματα θα είχαν πιθανότατα προκαλέσει μαζικά αντίποινα από τη Σοβιετική Ένωση.

Εκείνη η στιγμή αποδείχθηκε καθοριστική. Ο JFK άρχισε να κατανοεί τα όρια της συστημικής ανάλυσης — την εξάρτησή της από ελλιπή δεδομένα και την προτίμησή της για υπολογιστική μοντελοποίηση έναντι της πολιτικής διαβούλευσης — και από εκείνο το σημείο και μετά, άρχισε να αποστασιοποιείται από την ευρύτερη εφαρμογή της θεωρίας των συστημάτων εντός της κυβέρνησης.

Η εξωτερική πολιτική του Kennedy αποκλίνει όλο και περισσότερο από τον σκληρό παρεμβατισμό που ευνοούσαν βασικά πρόσωπα στο Υπουργείο Άμυνας και στη CIA. Η ρήξη του το 1961 με την Υπηρεσία μετά τον Κόλπο των Χοίρων — που κορυφώθηκε με την απομάκρυνση των Allen Dulles, Charles Cabell, Richard Bissell και Robert Amory, Jr. — αντανακλούσε κάτι περισσότερο από επιχειρησιακή αποτυχία· σηματοδοτούσε μια φιλοσοφική ρήξη.

Αν και ο Kennedy δεν απέρριψε εξ ολοκλήρου τον σχεδιασμό βάσει δεδομένων — διατήρησε, άλλωστε, τον McNamara — έγινε ολοένα και πιο ανθεκτικός στην ολοκληρωτική ενσωμάτωση αυτών των μεθόδων σε ολόκληρη την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Για τον Kennedy, η πολιτική δεν ήταν αναγώγιμη σε υπολογιστική μοντελοποίηση, αλλά σε ένα εγχείρημα που βασιζόταν στην ανθρώπινη κρίση, τη διαίσθηση και την ενεργό διαβούλευση — μια στάση που τον έφερνε σε αυξανόμενη ένταση με τη λογική της μεταπολεμικής τεχνοκρατίας.

Τα Μνημόνια Εθνικής Ασφάλειας (National Security Action Memoranda) του Kennedy από το 1962–63 — ιδιαίτερα τα NSAMs 55–57 [8][9] και το μεταγενέστερο NSAM 263 [10] (το σχέδιο αποχώρησης από το Βιετνάμ) — σηματοδότησαν μια σαφή στροφή προς τη μείωση της μυστικής επιρροής. Εξίσου αποκαλυπτική ήταν η απόρριψη προτάσεων όπως το Παγκόσμιο Συνέδριο για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία που υποστήριζαν οι Arthur Schlesinger Jr. και Robert Amory Jr., το οποίο θα είχε εγκαθιδρύσει μια υπερεθνική τριμερή υποδομή διαχείρισης πολιτικών υποθέσεων, βασισμένη στην προσέγγιση της κοινωνίας των πολιτών και σε μηχανισμούς συναίνεσης «υπό την καθοδήγηση ειδικών», εντελώς εκτός δημοκρατικής δυνατότητας.

Ο Kennedy αναγνώρισε τους κινδύνους του διεθνισμού που διαχειρίζονταν οι ελίτ, μεταμφιεσμένου σε δημοκρατική ρητορική. Υπό αυτό το πρίσμα, είναι ιδιαίτερα ενδεικτικό ότι τον Φεβρουάριο του 1963 παρέδωσε τον Robert Amory Jr. σε παρακολούθηση [11] — μια εξαιρετικά ασυνήθιστη κίνηση, η οποία γίνεται ακόμη πιο εντυπωσιακή από το γεγονός ότι ο Kennedy εξέφρασε προσωπικό ενδιαφέρον για την υπόθεσή του.

Ωστόσο, η δολοφονία του Kennedy τον Νοέμβριο του 1963 έθεσε απότομα τέλος στην αμφισβήτηση που είχε ξεκινήσει εναντίον των αναδυόμενων δομών μιας συγκεντρωτικής, τεχνοκρατικής διακυβέρνησης. Αυτό που ακολούθησε δεν ήταν απλώς μια νέα προεδρία, αλλά μια σημαντική αλλαγή στην κατεύθυνση — και στον ρυθμό — των θεσμών.

Υπό τον Lyndon B. Johnson, το σύστημα PPBS — το οποίο προηγουμένως περιοριζόταν στο Υπουργείο Άμυνας του McNamara — επεκτάθηκε σε όλες τις εκτελεστικές υπηρεσίες το 1965 [12]. Ενώ ο Kennedy είχε προσεγγίσει τον κεντρικό σχεδιασμό με προσοχή, ο Johnson τον αγκάλιασε με ενθουσιασμό. Η ανάλυση συστημάτων έγινε η κοινή γλώσσα της ομοσπονδιακής διοίκησης, ενσωματώνοντας εξορθολογισμένη, βασισμένη σε μετρικές εποπτεία σε τομείς όπως η εκπαίδευση, η υγεία, η πρόνοια και η περιβαλλοντική πολιτική.

Αυτό, ωστόσο, που προσέλκυσε λιγότερη δημόσια προσοχή, ήταν μια σειρά εκτελεστικών διαταγμάτων που εκδόθηκαν λίγο μετά την κλιμάκωση του πολέμου του Βιετνάμ κατά τη δεύτερη θητεία του Johnson. Εκ των υστέρων, αυτά είναι αξιοσημείωτα, καθώς παρείχαν στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα (Federal Reserve) πρωτοφανή ορατότητα στις χρηματοοικονομικές ροές των μεγαλύτερων τραπεζών της χώρας. Πίσω από τις σκηνές, οι νομισματικές αρχές αποκτούσαν σιωπηρά διαρθρωτική εποπτεία που θα έθετε τα θεμέλια για μια βαθύτερη ολοκλήρωση μεταξύ δημοσιονομικής πολιτικής, τραπεζικού τομέα και εθνικού σχεδιασμού.

Αυτό συζητήθηκε σε βάθος στο: Χαμένος Κρίκος.

Το τελευταίο σημείο αποκτά ιδιαίτερη σημασία υπό το φως ενός αμφιλεγόμενου εγγράφου που είχε συζητηθεί προηγουμένως σε αυτό το Substack: Σιωπηλά Όπλα για Ήσυχους Πολέμους. Αυτό το κείμενο περιγράφει μια μεθοδολογία για την οικονομική «σοκ» του αμερικανικού πληθυσμού και στη συνέχεια τη μέτρηση των αντιδράσεων σε ολόκληρη την οικονομία — μια έννοια που ευθυγραμμίζεται ύποπτα καλά με τη δυναμική του πετρελαϊκού σοκ του 1973.

Αλλά υπάρχει ένα βαθύτερο πρόβλημα.

Τέτοιες οικονομικές αντιδράσεις δεν θα μπορούσαν να είχαν παρακολουθηθεί ή μοντελοποιηθεί με οποιαδήποτε ακρίβεια, εκτός εάν οι συντάκτες είχαν πρόσβαση σε δεδομένα δημοσιονομικών ροών σε πραγματικό χρόνο και σε λεπτομερή κλίμακα — ακριβώς το είδος πρόσβασης που κατέστη δυνατό μέσω των εκτελεστικών διαταγμάτων που εκδόθηκαν υπό τον LBJ. Αυτά τα διατάγματα παρείχαν στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα ένα πρωτοφανές παράθυρο στις λειτουργίες των μεγαλύτερων τραπεζών των ΗΠΑ, δημιουργώντας την υποδομή για αυτό που θα μπορούσαμε τώρα να ονομάσουμε οικονομική τηλεμετρία.

Και αυτό, λοιπόν, υποδηλώνει ποιος θα ήταν ικανός να συζητήσει ένα τέτοιο θέμα εξ αρχής: εκείνοι που ασκούν επιχειρησιακό έλεγχο επί της Ομοσπονδιακής Τράπεζας.

Λίγο μετά την άνοδό του στην εξουσία, ο LBJ ανέστρεψε την αποχώρηση του JFK από το Βιετνάμ (NSAM 263) μέσω του NSAM 288 [13], και βασίστηκε επίσης σε μεγάλο βαθμό σε ανθρώπους όπως ο Walt Rostow — ένας υποστηρικτής της θεωρίας εκσυγχρονισμού και του κεντρικού οικονομικού σχεδιασμού — για να διαμορφώσει την αναπτυξιακή στρατηγική των ΗΠΑ στο εξωτερικό. Στο εσωτερικό, οι πρωτοβουλίες του Johnson για τη Μεγάλη Κοινωνία (Great Society) επέκτειναν την ομοσπονδιακή εποπτεία στην πολιτική ζωή, ιδίως μέσω πρωτοβουλιών όπως ο πόλεμος κατά της φτώχειας [14], ο οποίος αντιμετωπίστηκε κατά κύριο λόγο μέσω στατιστικών δεικτών.

Στην πραγματικότητα, μεγάλο μέρος της εφαρμογής της Μεγάλης Κοινωνίας [15] βασίστηκε σε δείκτες που προέκυπταν από δεδομένα επιτήρησης και υπολογιστικές προβλέψεις — ακριβώς τα είδη εργαλείων που κατέστησαν δυνατά με την ευρεία εφαρμογή του PPBS σε κυβερνητικούς οργανισμούς. Παράλληλα, ομαλοποίησε σιωπηρά την αυξανόμενη παρουσία του τρίτου «ειδικού» διαμεσολαβητή — τεχνοκρατών, συμβούλων και αναλυτών δεδομένων — στον πυρήνα της διακυβέρνησης και, ως εκ τούτου, εντελώς εκτός του πεδίου της δημοκρατίας.

Η τεχνοκρατική αρχιτεκτονική οικοδομούνταν υπό το σύνθημα της συμπόνιας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, με συστήματα δεδομένων βασισμένα στην επιτήρηση να χρησιμοποιούνται για να καθοριστεί ποιοι πληθυσμοί «άξιζαν» παρέμβαση ή οικονομική βοήθεια. Στην ουσία, η ηθική και η ενσυναίσθηση μετατράπηκαν σε μετρήσιμα μεγέθη, και τέθηκαν τα θεμέλια για ένα μοντέλο διακυβέρνησης που θα γινόταν ολοένα και πιο αλγοριθμικό και διαχειριστικό στις επόμενες δεκαετίες [16].

Και καθώς ο McNamara αποχώρησε από το Υπουργείο Άμυνας, η επόμενη θέση του στην Παγκόσμια Τράπεζα αποδείχθηκε μια ακόμη ευκαιρία για την ενσωμάτωση του PPBS [17] — αλλά αυτή τη φορά σταδιακά μέσω των συνδεδεμένων οργανισμών της [18], όπως η UNIDO [19] και το UNDP [20] στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ενώ η συμφωνία της 23ης Μαΐου 1972 συγχώνευσε σιωπηρά τον σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό υπό τον περιβαλλοντικό δείκτη, που δημιουργήθηκε μέσω των δεδομένων επιτήρησης του UNEP GEMS και μοντελοποιήθηκε από το IIASA.

Μέχρι τη δεκαετία του 1980, οι βασικοί μηχανισμοί του PPBS είχαν ενσωματωθεί στο αναδυόμενο πλαίσιο της Νέας Δημόσιας Διοίκησης (New Public Management, NPM) [21]. Ένα καθοριστικό σημείο ήταν το 1984, με τη δημοσίευση του βιβλίου του R. Edward Freeman, Stakeholder Approach [22], το οποίο παρείχε το ιδεολογικό υπόβαθρο για μια στροφή στη δημόσια διοίκηση.

Υπό το NPM, εισήχθησαν στον δημόσιο τομέα στόχοι απόδοσης και μηχανισμοί σχεδόν αγοράς. Οι υπηρεσίες αναμενόταν πλέον να «ανταγωνίζονται» και ανταμείβονταν ή τιμωρούνταν βάσει βασικών δεικτών απόδοσης [23] (KPIs). Η διακυβέρνηση επαναπροσδιορίστηκε με διοικητικούς όρους: η αποδοτικότητα, η ανταπόκριση και η ικανοποίηση των ενδιαφερομένων μερών αντικατέστησαν τη διαβούλευση, τη δημόσια λογοδοσία και την πολιτική κρίση. Και — όχι λιγότερο μέσω της Παγκόσμιας Τράπεζας του McNamara — αυτό το σύστημα εισήχθη όλο και περισσότερο σε παγκόσμιο επίπεδο.

Αυτή η εξέλιξη συνεχίστηκε με την άνοδο της Διαχείρισης Βάσει Αποτελεσμάτων (Results-Based Management, RBM) [24], ενός πλαισίου που αξιολογούσε ολόκληρους οργανισμούς με βάση την ευθυγράμμισή τους με προκαθορισμένους στόχους. Μεγάλοι παγκόσμιοι οργανισμοί — συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Εθνών και της Παγκόσμιας Τράπεζας — υιοθέτησαν το RBM για τη διαχείριση σύνθετων συνεργασιών, παρακολουθώντας την πρόοδο προς συγκεκριμένους στόχους, όπως οι Αναπτυξιακοί Στόχοι της Χιλιετίας (MDGs) και, αργότερα, οι Στόχοι Βιώσιμης Ανάπτυξης (SDGs) [25].

Αλλά ο ίδιος μηχανισμός βρήκε επίσης εγχώρια εφαρμογή — αξιοσημείωτα στο φυλλάδιο της Fabian Society του Tony Blair το 1998, The Third Way. Ο Blair πρότεινε στα τοπικά συμβούλια να ανατίθενται συγκεκριμένοι στόχοι, με την απόδοση να μετράται έναντι αυτών των στόχων. Η αποτυχία επίτευξής τους θα μπορούσε να οδηγήσει σε οικονομικές κυρώσεις, θέτοντας ουσιαστικά τους συμβούλους σε δημοσιονομικό περιορισμό: να συμμορφώνονται με τους κεντρικά καθορισμένους στόχους ή να εξηγούν στους πολίτες γιατί υπηρεσίες όπως η φροντίδα ηλικιωμένων ή η αστυνόμευση έπρεπε να περικοπούν.

Μετά τον Blair, ο Gordon Brown επικαλούνταν συχνά την ιδέα της «Καλής Κοινωνίας» [26] — μια έννοια που απηχούσε τη Μεγάλη Κοινωνία του Lyndon Johnson, αλλά πλέον ενημερωμένη με πιο προηγμένα υπολογιστικά εργαλεία. Όπως και ο προκάτοχός του, το όραμα του Brown βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στη διακυβέρνηση βάσει δεικτών, που καθίστατο δυνατή μέσω της συστημικής επιτήρησης και της προγνωστικής μοντελοποίησης. Αυτό που κάποτε ήταν μακροπρόθεσμος σχεδιασμός μέσω γραφειοκρατικών συστημάτων, πραγματοποιούνταν πλέον από αλγορίθμους βασισμένους σε δεδομένα, προσφέροντας την εμφάνιση ηθικής προόδου, ενώ παράλληλα εμβάθυνε τον τεχνοκρατικό έλεγχο.

Αυτό οδήγησε σε αυτό που μπορεί καλύτερα να περιγραφεί ως Διακυβέρνηση Βάσει Στόχων [27][28] — ένα Καθεστώς Δεικτών, όπου οι μετρήσιμοι δείκτες δεν είναι πλέον απλώς εργαλεία αξιολόγησης, αλλά καθίστανται τα ίδια όργανα διακυβέρνησης. Συστήματα όπως οι SDGs [29], οι ESGs [30] και ο HDI [31] λειτουργούν μέσω δεικτών ως δεδομένα εισόδου για κυβερνητικούς βρόχους ανατροφοδότησης, διαμορφώνοντας ενεργά την πολιτική, τα οικονομικά και τη δημόσια αφήγηση.

Η ευθυγράμμιση με τη σύγχρονη πολιτική — ιδιαίτερα σε τομείς όπως η δράση για το κλίμα, η βιωσιμότητα και η βιοποικιλότητα — θα πρέπει πλέον να είναι απολύτως σαφής. Η διακυβέρνηση θα ασκείται ολοένα και περισσότερο όχι μέσω νόμου ή διαβούλευσης, αλλά μέσω δεικτών.

Το αποκορύφωμα ολόκληρης αυτής της τροχιάς είναι η διακυβέρνηση με προσομοίωση Ψηφιακού Διδύμου (Digital Twin), υποστηριζόμενη από προηγμένη τεχνητή νοημοσύνη. Αυτό το μοντέλο επιτρέπει την προσαρμογή των συστημάτων σε πραγματικό χρόνο μέσω παγκόσμιας επιτήρησης, τεχνητής νοημοσύνης και στόχων βάσει δεικτών που καθορίζουν εάν μια απόφαση θεωρείται «ηθική» ή όχι, όπου αυτός ο προσδιορισμός γίνεται σε σχέση με έναν δηλωμένο στόχο. Εάν μια ενέργεια βοηθά στην επίτευξη του εν λόγω στόχου, τότε εξ ορισμού είναι «ηθική» — όπως ο Paul Carus δήλωσε για πρώτη φορά το 1893 ότι:

Η αλήθεια, κατά συνέπεια, είναι μια περιγραφή της ύπαρξης υπό την όψη της αιωνιότητας.

Αυτό το απόσπασμα βρίσκεται στο βιβλίο του, The Religion of Science [32].

Αυτοί οι «ηθικοί» προσδιορισμοί φιλτράρονται στη συνέχεια μέσω ενός Πολιτισμικού Πλαισίου — ενσωματωμένου στην εκπαίδευση, τις τέχνες, τις επιστήμες, ακόμη και τη θρησκεία. Στη φιλοσοφική ρίζα βρίσκεται ο Hermann Cohen, του οποίου η έννοια της άπειρης κρίσης δικαιολογεί την κωδικοποίηση της ηθικής σε δεσμευτική νομοθεσία — ένας μηχανισμός που ιστορικά συνδέεται με συστημικές καταχρήσεις που διαπράχθηκαν υπό το πρόσημο της ηθικής αναγκαιότητας.

Ωστόσο, στον πυρήνα της, αυτό το σύστημα σηματοδοτεί μια μετατόπιση: από τον στατικό σχεδιασμό στη δυναμική, κυβερνητική διαχείριση οικοσυστημάτων, οικονομιών και κοινωνιών — που διέπεται όχι από νόμο ή δημοκρατία, αλλά από ανατροφοδότηση, προσομοίωση και κώδικα — και αυτό που προηγουμένως χαρακτήρισα ως Κυβερνητικό Θωμισμό (Cybernetic Thomism).

Αυτή η εξέλιξη, όταν συνδυάζεται με την ΤΝ, οδηγεί απευθείας σε αυτό που προηγουμένως ονόμασα Κυβερνητικό Εμπειριομονισμό (Cybernetic Empiriomonism) — ένα σύστημα στο οποίο η ΤΝ δεν ανταποκρίνεται απλώς στην ανθρώπινη εισροή, αλλά προσαρμόζει ενεργά τις επιστρεφόμενες πληροφορίες στο άτομο, με ένα παράδειγμα που παρουσιάζεται παρακάτω, το οποίο περιγράφει διάφορες περιλήψεις του ChatGPT μιας ανάρτησης substack σαν να είχε δημοσιευθεί από διαφορετικά ειδησεογραφικά μέσα, απεικονίζοντας έτσι πόσο απίστευτα χειραγωγική μπορεί να είναι αυτή η τεχνολογία. Και αν και αυτό εντάσσεται υπό το πρόσημο της Ηθικής και «Ασφάλειας» της ΤΝ, τελικά εξελίσσεται σε κάτι πολύ πιο ύπουλο: την ενσωμάτωση ανθρώπου και μηχανής μέσω διεπαφών εγκεφάλου-υπολογιστή (BCIs) — ένα στάδιο που ο Huxley και άλλοι προέβλεψαν και ονόμασαν: Μετ-ανθρωπισμός (Transhumanism)[33].

Επομένως, αυτό που ξεκίνησε με την πρώιμη προβλεψιμότητα του McNamara — την αλληλούχηση διαδικασιών για μακροπρόθεσμο σχεδιασμό — μετατράπηκε σταδιακά σε συνεχή, παγκόσμια, αυτοματοποιημένη και «ηθική» διακυβέρνηση. Εξελίχθηκε σε λογιστική βάσει στόχων, λογοδοσία βάσει αποτελεσμάτων, στρατηγική πρόβλεψη και τελικά στο πλαίσιο που είναι γνωστό ως Διακυβέρνηση Συστημάτων Γης (Earth Systems Governance): ένα μοντέλο ανατροφοδότησης βασισμένης σε άπειρη πολυπλοκότητα για το κλίμα, τη βιοποικιλότητα, ακόμη και την ανθρώπινη υγεία.

Και όλα αυτά ήρθαν στη ζωή υπό το πρόσημο του «Διαστημόπλοιου Γη» (Spaceship Earth) στα μέσα της δεκαετίας του ‘60, με το Συνέδριο της UNESCO για τη Βιόσφαιρα το 1968 να υποδεικνύει μια απότομη επιτάχυνση αυτής της πρωτοβουλίας.

Παράλληλα με αυτό ήρθαν τα συστήματα διοικητικής πληροφορικής, η μετατροπή της παγκόσμιας επιτήρησης σε ομαλοποιημένους δείκτες, η άνοδος των πλανητικών πλατφορμών παρακολούθησης και η ανάπτυξη μοντέλων προσομοίωσης ΤΝ — όχι μόνο για παρατήρηση, αλλά για πρόβλεψη και διόρθωση. Αυτά τα μοντέλα ενημερώνουν την προσαρμοστική διαχείριση, όπου οι εκροές προσαρμόζονται συνεχώς σε πραγματικό χρόνο για τη διατήρηση της ισορροπίας του συστήματος.

Κατά συνέπεια, η δημοσιονομική εστίαση του McNamara δεν αφορούσε ποτέ μόνο τα χρήματα. Έγινε πολιτική + ηθική + δεδομένα, συρραμμένα σε μια παγκόσμια υποδομή ανατροφοδότησης — σχεδιασμένη όχι για να διακυβερνά με νόμο, αλλά για να διαχειρίζεται με προσομοίωση.

Με άλλα λόγια, η τροχιά ήταν πάντα σαφής: μια ολοένα και στενότερη σύζευξη μεταξύ της θεωρίας των συστημάτων, της ηθικής διακυβέρνησης και της τεχνολογικής σύγκλισης. Και υπήρχε πραγματικά μόνο ένας άνθρωπος που αντιστάθηκε σε αυτή την εξέλιξη. Ο ίδιος άνθρωπος που δολοφονήθηκε στο Ντάλας, τον Νοέμβριο του 1963.

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

---Δικτυογραφία :

Inaugurated in Dallas - Part 1

The price of freedom is eternal vigilance.

Inaugurated in Dallas - Part 1

There are moments in history which, when viewed in the light of decades, not years, reveal themselves as decisive inflection points. The assassination of John F. Kennedy was one such — a moment that arrested not just a presidency, but an ideological resistance to the rise of technocratic control…

Read more

a year ago · 32 likes · esc

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - P Gosselin | 20 Ιουνίου 2026

Οι ανεμογεννήτριες όχι μόνο αλλοιώνουν το τοπίο της Γερμανίας παντού, αλλά προκαλούν και υπερβολικό θόρυβο

Το γερμανικό διαδικτυακό μέσο ενημέρωσης Blackout News αναφέρει ότι δύο ανεμογεννήτριες της Nordex υπερβαίνουν τα επιτρεπόμενα όρια νυχτερινού θορύβου στο αιολικό πάρκο Königseiche κοντά στο Uhingen-Baiereck (νότια Γερμανία).

Αυτό επιβεβαιώθηκε από επίσημη τεχνική έκθεση εμπειρογνωμόνων της DEKRA που δημοσιεύθηκε από τον δήμο Uhingen στις 16 Ιουνίου 2026. Η DEKRA είναι ένας από τους κορυφαίους παγκοσμίως οργανισμούς εμπειρογνωμόνων στον τομέα των δοκιμών, των επιθεωρήσεων και της πιστοποίησης.

Το μέγιστο επιτρεπόμενο επίπεδο θορύβου κατά τη διάρκεια της νύχτας για τις επηρεαζόμενες κατοικημένες περιοχές είναι 40 dB(A)· η DEKRA μέτρησε βασικά επίπεδα μεταξύ 41 και 42 dB(A).

Η έκθεση εντόπισε αισθητούς τονικούς θορύβους (όπως ρυθμικό σφύριγμα ή βουητό). Δεδομένου ότι η άδεια λειτουργίας απαγορεύει αυστηρά τέτοιους διακριτούς τόνους, πρέπει να προστεθούν υποχρεωτικές νομικές κυρώσεις ύψους 4 έως 5 dB(A). Αυτό ανεβάζει το εκτιμώμενο επίπεδο θορύβου στα 45 dB(A) — και σύμφωνα με μια τοπική πρωτοβουλία πολιτών, ακόμη και στα 50 dB(A) σε ακραίες συνθήκες.

Οι κάτοικοι διαμαρτύρονται από τότε που το αιολικό πάρκο τέθηκε σε λειτουργία τον Δεκέμβριο του 2024. Η αντικατάσταση των κιβωτίων ταχυτήτων τον Αύγουστο του 2025 δεν κατάφερε να επιλύσει το πρόβλημα.

Επειδή οι πραγματικές μετρήσεις υπερβαίνουν σημαντικά τις αρχικές θεωρητικές προβλέψεις για το θόρυβο (οι οποίες εκτιμούσαν περίπου 38,4 dB(A)), οι διαχειριστές αντιμετωπίζουν πλέον ρυθμιστικά μέτρα. Αυτά θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν τον περιορισμό της παραγωγής, νυχτερινές διακοπές λειτουργίας ή προσωρινή παύση λειτουργίας, κάτι που ήδη απαιτείται έντονα από την τοπική πρωτοβουλία πολιτών «Pro Schurwald».

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

— Δικτυογραφία:

German Wind Turbines Face Regulatory Shutdown Due To Excessive Noise

https://notrickszone.com/2026/06/20/german-wind-turbines-face-regulatory-shutdown-due-to-excessive-noise/

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Sasha Latypova | 6 Ιουλίου 2026

Σε αυτήν την ανάρτηση παραθέτω αποσπάσματα από το δοκίμιο: «Καρκίνος και Κομματοκρατία στο NIH: Ο Norton Zinder και το Ειδικό Πρόγραμμα για τον Καρκίνο που προκαλείται από Ιό» της Antoinette Sutto, Ιστορικού Robert D. L. Gardiner (Εργαστήριο Cold Spring Harbor). Καλύπτει την Επιτροπή Zinder, η οποία ήδη το 1973 είχε διαπιστώσει ότι ο «Πόλεμος κατά του Καρκίνου» του Νίξον ήταν μια μάλλον ανόητη σπατάλη που υπερχρηματοδοτούσε τα πάντα εκτός από την πραγματική επιστημονική έρευνα. Δεν θα έπρεπε να εκπλήσσει κανέναν το γεγονός ότι δεν προέκυψε καμία διόρθωση πορείας από αυτή τη διαπίστωση. Το εταιρικό στρώμα άντλησης πόρων, το οποίο σήμερα αποκαλείται «επιστημονική ιατρική», συνεχίζει την πορεία του προς την ίδια του την αυτοκτονία, πνιγόμενο στα χρήματα. Τα εμβόλια mRNA κατά του καρκίνου σχεδιασμένα από AI είναι απλώς ένα λογικό επακόλουθο της αποστολής αυτοκτονίας που ξεκίνησε η κυβέρνηση Νίξον τη δεκαετία του 1960. Γι’ αυτό το δοκίμιο αυτό είναι τόσο σημαντικό για την κατανόηση της τρέχουσας κατάστασης της «μη-επιστήμης».

Η κρατική χρηματοδότηση της έρευνας, ή οτιδήποτε άλλου, αποτελεί ένα μοντέλο κεντρικού σχεδιασμού, παρόμοιο με εκείνα που εφάρμοζε η Σοβιετική Ένωση. Αυτοί οι σχεδιασμοί κεντρικού ελέγχου (έλεγχος πόρων και κατανομή σε πολιτικά/εταιρικά συμφέροντα) έχουν σχεδιαστεί για να υπερχρηματοδοτούν τις αφηγήσεις που προτιμούν οι ελίτ της εξουσίας, να χειραγωγούν τη δημόσια γνώμη και να εκτρέπουν τα κεφάλαια και τους πόρους από την αληθινή επιστημονική ή άλλες μορφές κοινωνικής προόδου. Αν η κυβέρνηση αρχίσει ξαφνικά να διοχετεύει τεράστια ποσά στο «Πρόγραμμα για τον Καρκίνο που Προκαλείται από Ιό» — δεν θα διατίθενται ποτέ χρήματα και, ως εκ τούτου, δεν θα είναι ποτέ δυνατή η μελέτη επιστημονικών υποθέσεων που στοχεύουν σε ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΗ ΑΙΤΙΑ του καρκίνου. Κανείς δεν μπορεί να ρωτήσει: «Κι αν ο καρκίνος δεν προκαλείται από ιό;» Δεν υπάρχουν χρήματα ούτε ακαδημαϊκή καριέρα να κερδίσει κανείς θέτοντας αυτό το ερώτημα. Το πρόγραμμα «VCP» έφτασε σε απόλυτο αδιέξοδο, αλλά κατάφερε παρ’ όλα αυτά να γεννήσει το δηλητηριώδες, καταστροφικό για τη ζωή «εμβόλιο» κατά του HPV. Ενώ έκτοτε έχουν προταθεί και μελετηθεί άλλες αιτίες του καρκίνου, καμία από αυτές δεν παρέκκλινε ουσιαστικά από το προκαθορισμένο δόγμα, που είχε κατοχυρωθεί σε εκείνο τον αρχικό «πόλεμο κατά του καρκίνου». Η σημερινή κυρίαρχη έρευνα για τον καρκίνο, που χρηματοδοτείται από το NIH, βασίζεται στα ίδια ψευδή θεμέλια της ιολογίας και της γενετικής και, με την προσθήκη της «υπολογιστικής βιολογίας» και της τεχνητής νοημοσύνης, ο μηχανισμός έχει μετατραπεί σε ένα άσκοπο καρτέλ υπολογιστικής μοντελοποίησης και μαζικής δηλητηρίασης.

Αφού διαβάσετε αυτές τις παραγράφους, ελπίζουμε να απελευθερωθείτε από την αντίληψη ότι ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ στην κυρίαρχη, χρηματοδοτούμενη από το NIH «επιστήμη της υγείας» είναι έστω και ελάχιστα λογικό ή ότι πρέπει να βασίζεστε σε αυτό για τη λήψη αποφάσεων σχετικά με την προσωπική σας υγεία. Θα πρέπει να είναι ανακούφιση να γνωρίζετε ότι μπορείτε να απολύσετε τον ηλίθιο γιατρό σας, ο οποίος πιθανότατα είναι 2ης ή 3ης γενιάς, κατηχημένος στο σύστημα που πριν από 60 και πλέον χρόνια εγκλωβίστηκε σε μια κερδοφόρα αφήγηση χωρίς διέξοδο. Θα πρέπει επίσης να σας απελευθερώνει το γεγονός ότι οι σχετικές επιστημονικές ειδικότητες της ιολογίας και της γενετικής είναι εντελώς ψευδείς για τον ίδιο λόγο που η σημερινή «επιστήμη» του καρκίνου είναι εντελώς ψευδής – πηγάζουν από τις υπερ-χρηματοδοτούμενες από την κυβέρνηση αφηγήσεις για τον έλεγχο των πόρων και του πληθυσμού και δεν έχουν καμία σχέση με τις φυσικές επιστήμες.

Και όλα αυτά θα πρέπει τελικά να σας πείσουν ότι τρία τυφλά ποντικάκια δεν θα καταφέρουν ποτέ να κατασκευάσουν ένα διαστημόπλοιο και να πετάξουν στη Σελήνη, όσα τρισεκατομμύρια δολάρια κι αν τους δοθούν. Κανείς δεν μπορεί να δημιουργήσει ιούς σε εργαστήριο, κανείς δεν μπορεί να «τροποποιήσει τα γονίδιά σας», κανείς δεν μπορεί να σας συνδέσει στο Διαδίκτυο μέσω νανορομπότ και να σας ελέγχει εξ αποστάσεως με χημικά ίχνη.

Αυτό το δοκίμιο αποτελεί ένα μικρό απόσπασμα από τη μακρά ιστορία της υπερβολικής χρηματοδότησης κακών ιδεών:

Το Ειδικό Πρόγραμμα για τον Καρκίνο και τους Ιούς (Special Virus Cancer Program), που αργότερα ονομάστηκε απλώς Πρόγραμμα για τον Καρκίνο και τους Ιούς (Virus Cancer Program, VCP), ξεκίνησε το 1964. Αποτελούσε μέρος του NCI [Εθνικού Ινστιτούτου Καρκίνου], το οποίο με τη σειρά του είχε ιδρυθεί το 1937 με σκοπό την έρευνα των αιτίων και των θεραπειών του καρκίνου, καθώς και την προώθηση της έρευνας για τον καρκίνο. Το NCI υποστήριζε την έρευνα σχετικά με τη σχέση μεταξύ ιών και καρκίνου από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, και το SVCP αποτελούσε μέρος αυτής της γενικής προσπάθειας.[2]

Ωστόσο, το SVCP παρουσίαζε ορισμένες ιδιαιτερότητες. «Από την αρχή [το πρόγραμμα] βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στις τεχνικές σχεδιασμού που χρησιμοποιούνταν στα διαστημικά και στρατιωτικά προγράμματα και, για ένα βιολογικό εγχείρημα, έκανε εξίσου πλούσια χρήση πόρων.» [3] Το πρόβλημα με όλα αυτά ήταν ότι, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970, το πρόγραμμα δεν είχε επιτύχει τις σημαντικές ανακαλύψεις στη θεραπεία, ούτε καν τις προόδους στη βασική γνώση, που προσδοκούσαν οι ιδρυτές και οι χρηματοδότες του. Επιπλέον, ο τρόπος λειτουργίας του προγράμματος και η διαδικασία κατανομής των κονδυλίων του προκάλεσαν απογοήτευση σε μεγάλο αριθμό επιστημόνων. Αυτό ήταν το πλαίσιο στο οποίο διορίστηκε η Επιτροπή Zinder για να αξιολογήσει το Ειδικό Πρόγραμμα για τους Ιούς και τον Καρκίνο τον Μάρτιο του 1973.

…η κυβέρνηση Νίξον ήθελε να αλλάξει τον τρόπο διαχείρισης της επιστημονικής έρευνας. Ο Νίξον δεν συμπαθούσε ούτε κατανοούσε την ιδέα της βασικής, ανοιχτής έρευνας και ήταν υπέρ του να αφαιρεθεί ο έλεγχος του ερευνητικού σχεδιασμού από άτομα που αποκαλούσε «τρελούς» και να ανατεθεί, όπως το έθεσε ο Mukherjee, σε «ένα νέο σώμα επιστημονικών γραφειοκρατών» που θα «έφερνε νέα πειθαρχία και λογοδοσία στην επιστήμη». [5] Ο Robin Scheffler έχει υποστηρίξει ότι η διαμάχη γύρω από το SVCP και τις δραστηριότητες της Επιτροπής Zinder [1973] δείχνει τους επιστήμονες να εξεγείρονται ενάντια στο κεντρικά διοικούμενο, επικεντρωμένο στις συμβάσεις ερευνητικό πρόγραμμα του NCI, επειδή φοβούνταν ότι θα υπονόμευε αυτό που θεωρούσαν ως πιο αυτόνομη, ανεξάρτητη έρευνα βασισμένη σε επιχορηγήσεις. Επηρεάστηκαν από τις αλλαγές στην ομοσπονδιακή ερευνητική στρατηγική, αλλά ήταν επίσης οι ειδικοί των οποίων οι απόψεις και η συνεργασία ήταν απαραίτητες για το εγχείρημα, και μπόρεσαν να αξιοποιήσουν την επιστημονική τους εμπειρογνωμοσύνη και την πρόσβασή τους στους μηχανισμούς της ομοσπονδιακής γραφειοκρατίας για να αποκρούσουν αυτό που θεωρούσαν ως κυβερνητική παρέμβαση στην επιστημονική ανεξαρτησία.[6]

…Το μοντέλο των ιών πρότεινε ένα εύκολο στόχο για την αιτία του καρκίνου — τους ιούς — και μια σχετικά απλή λύση: τα εμβόλια.

Αυτό δεν αναφέρεται από τους συγγραφείς του άρθρου· ωστόσο, μεγάλο μέρος του «Πολέμου κατά του Καρκίνου» του Νίξον δεν είχε καμία σχέση με την εύρεση θεραπείας για τον καρκίνο. Ο Νίξον μετέφερε το επίσημο πρόγραμμα βιολογικών όπλων από τη μυστική χρηματοδότηση του στρατού και των μυστικών υπηρεσιών στο φως της δημοσιότητας — στον ακαδημαϊκό χώρο και σε εταιρικούς φαρμακευτικούς αναδόχους. Φυσικά, η ανάπτυξη ιών που χρησιμοποιούνται ως όπλα αποτελεί επιστημονική ύβρη, ωστόσο ο Νίξον ή οι σύμβουλοί του δεν το γνώριζαν αυτό. Πίστευαν ότι ήταν δυνατό να δημιουργηθούν ιούς που μεταδίδονται αερογενώς και προκαλούν καρκίνο και να εξαπολυθούν εναντίον εχθρών, ή τουλάχιστον να χρησιμοποιηθούν τέτοια όπλα ως απειλή. Πίστευαν επίσης ότι μπορούσαν να παρασκευάσουν εμβόλια για την προστασία τους. Πολλοί από τους συμμετέχοντες στο καρτέλ ετοιμότητας για πανδημίες εξακολουθούν να πιστεύουν και αυτές τις αφηγήσεις! Την εποχή του σχεδίου του Νίξον, ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί αυτή η μετάβαση από μυστικά στρατιωτικά προγράμματα στον ακαδημαϊκό χώρο και τη φαρμακευτική βιομηχανία χωρίς να προκληθεί δημόσια αντίδραση ήταν να προσποιηθούν ότι όλα αυτά γίνονταν για τον ευγενή σκοπό της θεραπείας του καρκίνου.

Οι ερευνητές του τομέα της βιοϊατρικής βρέθηκαν σε μια κατάσταση όπου είχαν δοθεί πολλές πολιτικές υποσχέσεις — το SVCP είχε συγκριθεί με την προσγείωση στη Σελήνη, και πολλοί μη ειδικοί καθώς και μέλη του Κογκρέσου είχαν την εντύπωση ότι η θεραπεία του καρκίνου θα μπορούσε να είναι τόσο απλή όσο η εύρεση των κατάλληλων ταλέντων και η διάθεση επαρκών πόρων στην προσπάθεια. Ωστόσο, η βασική έρευνα που θα το επέτρεπε αυτό απουσίαζε, και το εγχείρημα στο σύνολό του διοικήθηκε ανεπαρκώς. Κατέληξε να γίνει ένας εφιάλτης της «μεγάλης επιστήμης» για τους βιολόγους.

…Το SVCP ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1960, κατά τη μεταπολεμική περίοδο της γενναιοδωρίας της ομοσπονδιακής κυβέρνησης όσον αφορά τη χρηματοδότηση της βασικής έρευνας. Ωστόσο, λίγα χρόνια μετά την ίδρυση του προγράμματος, στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970, παρατηρήθηκε μια στροφή εκ μέρους της ομοσπονδιακής κυβέρνησης προς την απαίτηση πιο άμεσων αποδόσεων από τις επενδύσεις στην επιστημονική έρευνα. Αυτό έρχονταν σε έντονη αντίθεση με την αμέσως μεταπολεμική περίοδο, όταν η έρευνα στη μοριακή βιολογία υποστηριζόταν με την παραδοχή ότι θα υπήρχαν σημαντικά πρακτικά οφέλη σε κάποιο σημείο στο μέλλον, ακόμη και αν αυτά τα οφέλη δεν ήταν εύκολο να προβλεφθούν ή να κατευθυνθούν εκείνη τη στιγμή. Τα κοινωνικά κινήματα της δεκαετίας του 1960 συνέβαλαν επίσης σε αυτή τη μεταβολή, καθώς ακτιβιστές και προοδευτικές οργανώσεις ζητούσαν περισσότερη κοινωνικά χρήσιμη έρευνα, με άμεσα οφέλη για τους απλούς πολίτες.[8] Οι προσδοκίες των Αμερικανών σχετικά με το τι μπορούσε και έπρεπε να κάνει η ομοσπονδιακή κυβέρνηση όσον αφορά τη διαφύλαξη της δημόσιας υγείας και την πρόληψη των ασθενειών είχαν διευρυνθεί. Οι δεκαετίες του 1960 και του 1970 ήταν, για παράδειγμα, η εποχή των πρώτων νομοθετικών μέτρων για τη σύγχρονη προστασία του περιβάλλοντος, όπως ο Νόμος για τον Καθαρό Αέρα (Clean Air Act), ο οποίος ψηφίστηκε για πρώτη φορά το 1963 και τροποποιήθηκε σε διάφορες περιπτώσεις στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970. Υπήρχαν όμως και λιγότερο αγνά κίνητρα. Όπως προαναφέρθηκε, ο Πρόεδρος Νίξον δεν έτρεφε ιδιαίτερο σεβασμό για τους επιστήμονες, αλλά τον ενδιέφερε να «υπερφαλαγγίσει τον γερουσιαστή Ted Kennedy, έναν πιθανό υποψήφιο για την προεδρία που τότε ηγούνταν των δυνάμεων της Lasker», δηλαδή της συμμαχίας ακτιβιστών και οργανώσεων με επικεφαλής την ακτιβίστρια για την έρευνα κατά του καρκίνου Mary Lasker. Στόχος τους ήταν η αύξηση της χρηματοδότησης για στοχευμένη έρευνα σχετικά με τις θεραπείες του καρκίνου.[9] Ρόλο έπαιξαν επίσης οι αλλαγές στις πρακτικές διαχείρισης εντός της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, η «ανάλυση συστημάτων» επεκτάθηκε από τον τομέα της άμυνας σε άλλους τομείς της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.[10] Σε αυτούς συμπεριλαμβανόταν και το πρόγραμμα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης για τον καρκίνο.[11] Η ανάλυση συστημάτων είναι μια μέθοδος διαχείρισης προσανατολισμένη προς τους στόχους, η οποία περιλαμβάνει τον καθορισμό συγκεκριμένων στόχων και τον λεπτομερή σχεδιασμό των βημάτων που πρέπει να ληφθούν για την επίτευξη αυτών των στόχων με τη μέγιστη αποτελεσματικότητα, καθώς και του τρόπου εκτέλεσης αυτών των βημάτων. Προϋποθέτει μεγάλους οργανισμούς, μεγάλους προϋπολογισμούς και μεγάλο προσωπικό. Σχετική με το ενδιαφέρον της ομοσπονδιακής κυβέρνησης για την ανάλυση συστημάτων – αλλά παρ’ όλα αυτά ξεχωριστή – ήταν η άνοδος της «μεγάλης επιστήμης». Ο όρος «μεγάλη επιστήμη» επινοήθηκε από τον Alvin Weinberg, πυρηνικό φυσικό, το 1961. Ο Weinberg χρησιμοποίησε τον όρο για τα τεράστια έργα στη φυσική και τη μηχανική που χαρακτήριζαν τον επιστημονικό ανταγωνισμό με τη Σοβιετική Ένωση κατά την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Υποστήριξε ότι η «μεγάλη επιστήμη» είχε προκαλέσει μια σειρά προβλημάτων για την ίδια την άσκηση της επιστήμης. Το πρώτο από αυτά ήταν ότι η άλλη όψη της μαζικής δημόσιας χρηματοδότησης ήταν η ανάγκη να προσελκύσει το κοινό. Ως αποτέλεσμα, «η “μεγάλη επιστήμη”… ευδοκιμεί χάρη στη δημοσιότητα. Το αναπόφευκτο αποτέλεσμα είναι η εισαγωγή μιας δημοσιογραφικής χροιάς στη Μεγάλη Επιστήμη, η οποία έρχεται σε θεμελιώδη σύγκρουση με την επιστημονική μέθοδο». Αυτό θόλωσε τη γραμμή μεταξύ επιστημονικής γραφής και δημοσιογραφίας, και «ζητήματα τεχνικής αξίας τείνουν να συζητούνται στον λαϊκό, και όχι στον επιστημονικό Τύπο», ή στο Κογκρέσο αντί για τα πανεπιστήμια. Κατά την άποψη του Weinberg, αυτό οδήγησε στην ανάδειξη του επιδεικτικού αντί του στοχαστικού.

Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα ήταν ότι η αφθονία των χρηματοδοτήσεων οδήγησε τους επιστήμονες να ρίχνουν χρήματα στα προβλήματα αντί να σκεφτούν έναν τρόπο να επαναπροσδιορίσουν το πρόβλημα, ώστε να μπορεί να λυθεί με τους διαθέσιμους πόρους — «ξοδεύοντας χρήματα αντί για σκέψη». Η «μεγάλη επιστήμη» δημιούργησε επίσης το πρόβλημα του υπερβολικού αριθμού διοικητικών στελεχών, ή της υπερβολικά μεγάλης αναλογίας διοικητικών στελεχών προς ενεργούς επιστήμονες. «Δυστυχώς, η επιστήμη που κυριαρχείται από διοικητικούς υπαλλήλους είναι επιστήμη που κατανοείται από διοικητικούς υπαλλήλους, και μια τέτοια επιστήμη γρήγορα αποδυναμώνεται, αν όχι χάνει κάθε νόημα». Σημείωσε επίσης την προοπτική τα «αγαπημένα έργα» να τυγχάνουν ειδικής μεταχείρισης όσον αφορά τη χρηματοδότηση και «τους κινδύνους της δημιουργίας μιας πολιτικής “κλειστής” ομάδας επιστημόνων που θα αποκλείει αξιόλογους εξωτερικούς ερευνητές από τη χρηματοδότηση».12

Πολλές από τις κριτικές του Weinberg για τη «μεγάλη επιστήμη» θα αποδειχθούν προφητικές όσον αφορά το NCI στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Ωστόσο, είναι σημαντικό να τονιστεί ότι ο Weinberg δεν ήταν κατηγορηματικά εναντίον της «Μεγάλης Επιστήμης». Παραδόξως, στην πιο εκτενή ανάλυσή του για το θέμα, που δημοσιεύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960, υποστήριξε ότι, δεδομένης της σημασίας τους για την ανθρώπινη υγεία, η μοριακή βιολογία και η βιοϊατρική έρευνα αποτελούσαν καλούς υποψηφίους για μεγάλα, πολύπλοκα ερευνητικά εγχειρήματα. Θεωρούσε ότι «οι βιοϊατρικές επιστήμες μπορούν να τροφοδοτηθούν εντατικά, ακόμη περισσότερο από ό,τι τροφοδοτούνται σήμερα». Περισσότερα χρήματα θα προσέλκυαν τα καλύτερα επιστημονικά ταλέντα και θα υποστήριζαν την καλύτερη έρευνα. [13]

Όλα αυτά μαζί – οι πολιτιστικές, πολιτικές και διοικητικές εξελίξεις – αποτέλεσαν το πλαίσιο για την αξιολόγηση του SVCP που πραγματοποιήθηκε το 1973-1974. Η επιτροπή αξιολόγησης απαρτιζόταν από περίπου δώδεκα επιστήμονες, με επικεφαλής τον Νorton Zinder . Ο Zinder και οι συνεργάτες του εξέτασαν διεξοδικά την πρόοδο και τα αποτελέσματα του προγράμματος, πραγματοποίησαν επιτόπιες επισκέψεις και πήραν συνεντεύξεις από άτομα που είχαν εμπλακεί στη χορήγηση εξωτερικών επιχορηγήσεων και συμβάσεων του προγράμματος. Επίσης, επικοινώνησαν τηλεφωνικά και έλαβαν επιστολές από ερευνητές που είχαν κάποια σχέση με το πρόγραμμα και των οποίων οι αντιδράσεις ήταν, στο σύνολό τους, αρνητικές.

Αν και μπορεί να φαίνεται παράλογο σε μη ειδικούς, οι επιστήμονες υποστήριξαν ότι η επένδυση μεγάλου ποσού χρημάτων και προσπάθειας στην επίλυση ενός πολύ συγκεκριμένου και στενά οριοθετημένου προβλήματος δεν ήταν απαραίτητα ο καλύτερος τρόπος για την απόκτηση της γνώσης που απαιτείται για την επίλυσή του. Όπως έγραψε ο βιοχημικός Arthur Kornberg στον σύμβουλο του προγράμματος για τον καρκίνο του Νίξον, Benno Schmidt, το 1974, «ο υπερβολικά στενός περιορισμός του πεδίου της έρευνας περιορίζει δραστικά τις τυχαίες ανακαλύψεις που έχουν κυριαρχήσει στη σύγχρονη ιστορία της ιατρικής έρευνας». [19]

Ο «πόλεμος κατά του καρκίνου», συμπεριλαμβανομένου του SVCP, συγκρινόταν μερικές φορές με την προσγείωση στη Σελήνη — δηλαδή, μια ολοκληρωτική προσπάθεια με τεράστιο κόστος, στην οποία η αμερικανική εφευρετικότητα και τεχνογνωσία αναμενόταν να επικρατήσουν και να αποφέρουν θεαματικά αποτελέσματα. Ωστόσο, οι ιολόγοι και άλλοι ειδικοί ήταν επιφυλακτικοί. [20] Ο Jim Watson, για παράδειγμα, δεν είχε καμία υπομονή με τη μεταφορά της προσγείωσης στη Σελήνη για τον «Πόλεμο κατά του Καρκίνου» της ομοσπονδιακής κυβέρνησης στη δεκαετία του 1970. Μια πιο ρεαλιστική σύγκριση με το «πρόγραμμα της Σελήνης», όπως δήλωσε στον Boston Globe το 1978, θα ήταν μια προσπάθεια να στείλουν άνθρωπο στη Σελήνη τη δεκαετία του 1920, πριν από την εφεύρεση της σύγχρονης πυραυλικής τεχνολογίας, αναθέτοντας συμβάσεις σε κατασκευαστές κανονιών και ειδικούς σε σκάλες, καθώς και σε πολλούς διοικητικούς υπαλλήλους — χωρίς όμως καμία υποστήριξη για τη βασική πυραυλική επιστήμη.[21] Η ειρωνική παρατήρηση του Jim Watson στον Boston Globe δεν ήταν η μόνη τέτοια δήλωση. Η εφημερίδα «Wall Street Journal» ανέφερε ότι ανώνυμοι επιστήμονες δήλωσαν ότι «αυτή η “στοχευμένη έρευνα”… μοιάζει με μια ψευδή αναλογία με το πρόγραμμα της αποστολής στη Σελήνη, όπου ο στόχος ήταν σαφής και η τεχνολογία διαθέσιμη. Ωστόσο, όχι μόνο οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν τον καλύτερο τρόπο για να “νικήσουν τον καρκίνο”, αλλά δεν είναι καν σίγουροι για το τι ακριβώς είναι ο ίδιος ο καρκίνος. (Κάποιοι λένε ότι ο όρος καλύπτει δεκάδες, και ίσως εκατοντάδες, ασθένειες.) Επιπλέον, η προγραμματισμένη προσέγγιση αφήνει ελάχιστο περιθώριο για την πιθανότητα να αναπτυχθούν νέες και πιο παραγωγικές ερευνητικές κατευθύνσεις… [Οι επιστήμονες] υποστηρίζουν ότι ο συμβασιούχος εργαζόμενος απλά δεν θα διαθέτει την ευελιξία να διερευνήσει τυχαίες ανακαλύψεις, οι οποίες όμως αποτελούν την καρδιά των επιστημονικών ανακαλύψεων.»22

Τα προβλήματα για τα οποία έγραψαν η Επιτροπή Zinder και οι επαφές και οι ανταποκριτές της στον τομέα των βιολογικών και βιοϊατρικών επιστημών μοιάζουν πολύ με εκείνα ενός επιστημονικού κλάδου που βυθίζεται – ή βυθίζεται – στη «μεγάλη επιστήμη» του Weinberg. Το κλασικό παράδειγμα της «μεγάλης επιστήμης» στη δεκαετία του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του ’70 ήταν το διαστημικό πρόγραμμα και η προσγείωση στη Σελήνη, και όπως προαναφέρθηκε, αυτή η μεταφορά χρησιμοποιήθηκε επανειλημμένα για να περιγράψει το SVCP, τόσο από τους υποστηρικτές όσο και από τους επικριτές του. Η «μεγάλη βιολογία» είχε φτάσει. Όμως, σε αντίθεση με τους φυσικούς και τους μηχανικούς, οι βιολόγοι δεν εργάζονταν σε τεράστια έργα που επικεντρώνονταν σε ένα μεγάλο τεχνολογικό επίτευγμα, όπως η ατομική βόμβα, ένας επιταχυντής σωματιδίων ή ένας πύραυλος για τη Σελήνη. Οι πτυχές της «μεγάλης επιστήμης» που επηρέασαν περισσότερο τους επιστήμονες των βιολογικών επιστημών ήταν διοικητικές. Παρατηρήθηκε αύξηση στη χρήση συμβάσεων για τη χρηματοδότηση της επιστήμης από εθνικούς χρηματοδοτικούς φορείς όπως το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών (NSF) και τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας (NIH), καθώς και αύξηση του αριθμού των διοικητικών υπαλλήλων σε αυτούς τους φορείς.[34]

Οι βιολόγοι που συζητούσαν για το SVCP στις αρχές της δεκαετίας του 1970 εξέφρασαν πολλές από τις ίδιες ανησυχίες που είχε εκφράσει ο Weinberg δέκα χρόνια νωρίτερα σχετικά με τη «μεγάλη επιστήμη» γενικά – διοίκηση με υπερβολική ιεραρχία, «αγαπημένα έργα», κλειστές ομάδες, σπατάλη χρημάτων για την αντιμετώπιση προβλημάτων αντί για τη διεξοδική εξέτασή τους.

Μια σημαντική πτυχή της μεγάλης επιστήμης που βρισκόταν εκτός του πεδίου δραστηριοτήτων της Επιτροπής Zinder ήταν η σχέση μεταξύ επιστημόνων και μέσων ενημέρωσης. Ο «Πόλεμος κατά του Καρκίνου» ήταν εν μέρει αποτέλεσμα της δημόσιας κινητοποίησης από ανθρώπους όπως η Mary Lasker και η Αμερικανική Αντικαρκινική Εταιρεία. Η κυβέρνηση Νίξον είχε συμφέρον να τον προωθήσει. Και δεδομένης της σοβαρότητας της νόσου, το αμερικανικό κοινό ήταν πάντα πρόθυμο να διαβάζει για πρωτοποριακές εξελίξεις στην έρευνα για τον καρκίνο. Το SVCP εμπλέκονταν σε όλα αυτά, επειδή ήταν μια στοχευμένη ερευνητική πρωτοβουλία που υποτίθεται ότι θα παρήγαγε απτά αποτελέσματα αρκετά γρήγορα. Πέρα από αυτό, το ιϊκό μοντέλο αιτιολογίας του καρκίνου, που αποτελούσε την επιστημονική βάση του SVCP, δημιούργησε ελπίδες ότι η έρευνα θα μπορούσε να οδηγήσει στην ανάπτυξη εμβολίου κατά του καρκίνου.

Το πρόβλημα ήταν ότι υπήρχε σημαντική ασυμφωνία μεταξύ του τρόπου με τον οποίο το SVCP και το Πρόγραμμα κατά του Καρκίνου γενικότερα παρουσιάζονταν στο κοινό, αφενός, και, αφετέρου, του τι γνώριζαν οι υπεύθυνοι για τη λειτουργία του ότι μπορούσαν να προσφέρουν. Οι επιστήμονες και οι διοικητικοί υπάλληλοι που εργάζονταν στο NCI ή στο NIH ή που με άλλο τρόπο συνδέονταν με τον «Πόλεμο κατά του Καρκίνου» γνώριζαν φυσικά πολύ καλά ότι, δεδομένης της κατάστασης της βασικής έρευνας για τον καρκίνο, οι προοπτικές για μια θεραπεία μέσα στα επόμενα λίγα χρόνια ήταν εξαιρετικά μικρές. Αυτό οδήγησε σε σημαντική ένταση μεταξύ του τρόπου με τον οποίο το πρόγραμμα παρουσιάζονταν στο κοινό και του τι γνώριζαν οι υπεύθυνοι της διαχείρισής του ότι μπορούσαν ρεαλιστικά να προσφέρουν, ακόμη και υπό τις καλύτερες συνθήκες. Περιστασιακά, εκπρόσωποι του προγράμματος έπρεπε να κάνουν πίσω και να υποστηρίζουν επανειλημμένα ότι δεν είχαν ποτέ υπονοήσει ότι θα υπήρχε σύντομα εμβόλιο κατά του καρκίνου — παρόλο που, ουσιαστικά, το είχαν κάνει. Στην αλληλογραφία του με τον Άρθουρ Κόρνμπεργκ, ο Μπέννο Σμιντ ανέφερε ότι «κανείς από τους υπεύθυνους του προγράμματος για τον καρκίνο δεν πιστεύει ότι πρόκειται για μια ερευνητική προσπάθεια που μπορεί να διαχειριστεί, να προβλεφθεί ή να στοχευθεί, ή ότι μπορεί να καθοριστεί χρονοδιάγραμμα ή να οριστεί κόστος. Το μόνο [υπογραμμισμένο] που προσφέρουμε είναι μια επιταχυνόμενη προσπάθεια». [39] «Κανείς», είπε, «δεν έχει την ψευδαίσθηση ότι το πρόβλημα του καρκίνου αφορά την εφαρμογή γνωστής επιστήμης ή ότι η έρευνα που απαιτείται για την προώθηση της γνώσης σχετικά με τον καρκίνο μπορεί να στοχευθεί ή να προγραμματιστεί». [40]

Το πρόβλημα ήταν ότι ο ίδιος ο Πρόεδρος Νίξον είχε κάνει δημοσίως αυτή ακριβώς τη σύγκριση με την προσγείωση στη Σελήνη κατά τη δεύτερη ομιλία του για την Κατάσταση της Ένωσης.43 Η ιδέα ενός «πολέμου κατά του καρκίνου», από τον οποίο αναμένονταν γρήγορα και θεαματικά αποτελέσματα, βρήκε κατά καιρούς απήχηση ακόμη και σε επιστήμονες και επαγγελματίες του ιατρικού κλάδου. Το 1974, ο μοριακός βιολόγος Σολ Σπίγκελμαν προέβλεψε την απομόνωση ενός ανθρώπινου καρκινικού ιού μέσα στα επόμενα χρόνια, κάτι που θα αποτελούσε ένα μεγάλο βήμα προς την ανάπτυξη εμβολίου κατά του καρκίνου.

Τελικά, ο καλύτερος τρόπος για να κατανοήσουμε τη διαμάχη γύρω από το SVCP είναι να την θεωρήσουμε ως σύγκρουση μεταξύ της «μεγάλης επιστήμης», της πολιτικής της δεκαετίας του 1960 και των αρχών της δεκαετίας του 1970 και – κυρίως – ενός συγκεκριμένου μοντέλου για τις αιτίες του καρκίνου που σύντομα επρόκειτο να εξαφανιστεί. Στη δεκαετία του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970, φαινόταν ότι οι ιοί ενδέχεται να αποτελούν μέρος της αιτίας του καρκίνου στους ανθρώπους. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, η έρευνα που βασιζόταν σε αυτή την ιδέα εξελίχθηκε σε ένα διαφορετικό μοντέλο, το οποίο δεν θα ήταν δυνατό χωρίς την υπόθεση «ιός-καρκίνος», αλλά το οποίο δεν θεωρούσε πλέον τους ιούς ως σημαντική αιτία καρκίνου στους ανθρώπους.47

…Πού μας οδηγεί αυτό; Παρά το έντονο δράμα που προκάλεσε η αξιολόγηση του SVCP και της Επιτροπής Zinder, οι πρακτικές επιπτώσεις στο SVCP και στο NCI ήταν περιορισμένες. Αρχικά, ο Zinder εξέφρασε την ελπίδα ότι «έχει γίνει μια αρχή». Αυτός και η επιτροπή είχαν «ταράξει λίγο το σύστημα, αν μη τι άλλο». [52] Λίγα χρόνια αργότερα, ήταν λιγότερο αισιόδοξος. Το NCI είχε πλέον προλάβει να εφαρμόσει τις συστάσεις της επιτροπής, αλλά ελάχιστα είχαν αλλάξει. «Εδώ και αρκετό καιρό», σημείωσε ο Zinder,

«έχω δεχτεί επικοινωνίες από επιστήμονες τόσο εντός όσο και εκτός του προγράμματος, οι οποίοι αναφέρουν ότι οι καταχρήσεις εξουσίας που εντοπίσαμε πριν από τέσσερα χρόνια παραμένουν τόσο σοβαρές όσο πάντα… Επιπλέον, υπήρχαν ορισμένες απλές αλλαγές που ζητήσαμε, οι οποίες, αν και αναφέρονται στο κείμενο της έκθεσής μας, δεν περιλαμβάνονταν καν στον κατάλογο των συστάσεων που δεν έχουν τεθεί σε εφαρμογή, παρόλο που μας είχαν διαβεβαιώσει ότι θα εφαρμοστούν». [53]

Βιβλιογραφικές αναφορές:

1 Norton Zinder Collection (NZC), Series: Government Activities, Box 135, Folder: Ad Hoc Advisory Committee for Special Virus Cancer Program, 1973, handwritten note on SVCP dated Sept. 12, 1973.

2 “National Cancer Institute (NCI),” via the National Institutes of Health, https://www.nih.gov/about-nih/what-we-do/nih-almanac/national-cancer-institute-nci, accessed October 6, 2021.

3 Nicholas Wade, “Special Virus Cancer Program: Travails of a Biological Moonshot,” Science 174, 4016 (24 December, 1971): 1306-1311.

4 Stephen Strickland, Politics, Science and Dread Disease: A Short History of United States Medical Research Policy (Cambridge, MA: Harvard University Press, 1972; Richard A. Rettig, Cancer Crusade: The Story of the National Cancer Act of 1971 (Princeton: Princeton University Press, 1977); James T. Patterson, The Dread Disease: Cancer and Modern American Culture (Cambridge: Harvard University Press, 1987.

5 Siddhartha Mukherjee, The Emperor of All Maladies: A Biography of Cancer (New York: Scribner, 2010), 182-183.

6 Robin Wolfe Scheffler, A Contagious Cause: The American Hunt for Cancer Viruses and the Rise of Molecular Medicine (Chicago: University of Chicago Press, 2019), Chapter Eight.

7 Michel Morange, “From the Regulatory Vision of Cancer to the Oncogene Paradigm, 1975-1985,” Journal of the History of Biology 30, no. 1 (Spring 1997): 1–29; Michel Morange, The Black Box of Biology: A History of the Molecular Revolution, trans. Matthew Cobb (Cambridge, MA: Harvard University Press, 2020), Chapter Eighteen.

8 Doogab Yi, The Recombinant University: Genetic Engineering and the Emergence of Stanford Biotechnology (Chicago: University of Chicago Press, 2015), pp. 6-8.

9 Patterson, Dread Disease, 248-249.

10 Guy Black, “Systems Analysis in Government Operations,” Management Science 14, no. 2 (October 1967): B41–58; Alain Enthoven, “How Systems Analysis, Cost-Effectiveness Analysis, or Benefit-Cost Analysis First Became Influential in Federal Government Program Decision Making,” Journal of Benefit Cost Analysis 10, no. 2 (2019): 146–55.

11 Barbara J. Culliton, “Biomedical Research (II): Will the ‘Wars’ Ever Get Started?,” Science 181, no. 4103 (September 7, 1973): 921.

12 Alvin M. Weinberg, “Impact of Large-Scale Science on the United States,” Science 134, no. 3473 (July 21, 1961): 161–64.

13 Alvin M. Weinberg, Reflections on Big Science (Cambridge, MA: MIT Press, 1967), 106.

14 NZC, Series: Government Activities, Box 135, Folder: Ad Hoc Advisory Committee for Special Virus Cancer Program, 1973, xerox of Colin Norman, “Cancer research runs into trouble,” Nature 248, April 5, 1974, pp. 465-466.

15 Barbara J. Culliton, “Virus Cancer Program: Review Panel Stands By Criticism,” Science 184, 4133 (April 12, 1974): 145.

16 NZC, Series: Rockefeller University, Box 1, Folder: 1974, Harold Amos, draft report of review of Zinder report, June 10, 1974.

17 Daniel S. Greenberg, “NSF Boosts Use of Contracts for Research / Cancer program is attacked by study,” Change 6, 4 (May 1974): 54.

18 NZC, Series: Government Activities, Box 157, Folder: [unlabeled, “Chemistry search” written on front cover], Report of the Ad Hoc Review Committee (Zinder Committee) for the Special Virus Cancer Program. Hereafter cited as “Zinder Committee Report.” Quote on page 3.

19 NZC, Series: Government Activities, Box 135, Folder: Ad Hoc Advisory Committee for Special Virus Cancer Program, 1973, Kornberg to Schmidt, June 24, 1974.

20 Nicholas Wade, “Special Virus Cancer Program: Travails of a Biological Moonshot,” Science 174, 4016 (24 December, 1971): 1306-1311.

21 NZC, Series: Government Activities, Box 173, Folder: unlabeled, “War on cancer: frustration splits ranks,” Boston Globe, April 24, 1978.

22 NZC, Series: Government Activities, Box 135, Folder: Ad Hoc Advisory Committee for Special Virus Cancer Program, 1973, “Fighting the Cancer War,” The Wall Street Journal, August 1974.

23 Zinder Committee Report, 6.

24 NZC, Series: Government Activities, Box 135, Folder: Ad Hoc Advisory Committee for Special Virus Cancer Program, 1973, Kornberg to Schmidt, June 24, 1974.

25 Zinder Committee Report, 11.

26 NZC, Series: Government Activities, Box 149, Folder: Rev. Cancer, Jerry Schneider, Assoc. Professor of Pediatrics at the University of California, San Diego Medical School, to Zinder, 13 August 1973.

27 NZC, Series: Government Activities, Box 149, Folder: Rev. Cancer, Dr. W. K. Joklik, Duke University Medical Center, to Zinder, August 8, 1973.

28 Zinder Committee Report, 10.

29 Zinder Committee Report, 10.

30 Wade, “Travails of a Biological Moonshot,” 1307.

31 Zinder Committee Report, 11.

32 NZC, Series: Government Activities, Box 149, Folder [unlabeled, with “Dr. Zinder” written on the cover], Zinder to Dr. Arthur Upton, September 12, 1977.

33 Zinder Committee Report, 16.

34 Greenberg, “Science Policy: NSF Boosts Use of Contracts for Research / Cancer Program Is Attacked by Study.”

35 NZC, Series: Rockefeller University, Box 1, Folder: 1974, James Whitman to Zinder, April 2, 1974.

36 NZC, Series: Government Activities, Box: 149, Folder: Rev. Cancer, Joklik to Zinder, August 8, 1973. Emphasis in original.

37 Zinder Committee Report, 13.

38 NZC, Series: Government Activities, Box: 149, Folder: Rev. Cancer, Joklik to Zinder, August 8, 1973.

39 NZC, Series: Government Activities, Box 135, Folder: Ad Hoc Advisory Committee for Special Virus Cancer Program, 1973, Schmidt to Kornberg, July 11, 1974. Emphasis in original.

40 NZC, Series: Government Activities, Box 135, Folder: Ad Hoc Advisory Committee for Special Virus Cancer Program, 1973, Schmidt to Kornberg, June 18, 1974. Entire sentence underlined in original.

41 NZC, Series: Government Activities, Box 135, Folder: Ad Hoc Advisory Committee for Special Virus Cancer Program, 1973, President’s Cancer Panel, assessment of the National Cancer Program January 25, 1973, page 14.

42 NZC, Series: Government Activities, Box 135, Folder: Ad Hoc Advisory Committee for Special Virus Cancer Program, 1973, Report of Ad Hoc Review Committee of the Institute of Medicine, National Academy of Sciences, Assessment of National Cancer Program Plan, pages 12-13. Emphasis in original.

43 Daryl E. Chubin and Kenneth E. Studer, “The Politics of Cancer,” Theory and Society 6, 1 (July, 1978): 57.

44 NZC, Series: Government Activities, Box 135, Folder: [unlabeled], Clipping “Cancer Viruses” from The Nation Tuesday, March 26, 1974.

45 NZC, Series: Government Activities, Box 149, Folder: [no label, “Dr. Zinder” written on the front cover], NCP special communication, August 17, 1977, copy of testimony of Guy R. Newell, M.D., Deputy Director of the NCI, before the Intergovernmental Relations and Human Resources Subcommittee of the House of Representatives, page 1.

46 NZC, Series: Government Activities, Box 149, Folder: Rev. Cancer, Comments on the report of the ad hoc review committee of the Virus Cancer Program, January, 1974.

47 Daniel T. Kevles, “Pursuing the unpopular: a history of courage, viruses and cancer,” in Robert B. Silvers, ed., Hidden Histories of Science (New York: New York Review of Books, 1995), 69-109; Morange, “Oncogene Paradigm”; Morange, Black Box of Biology, Chapter Eighteen.

48 NZC, Series: Rockefeller, Box 1, Folder: 1974, Mathilde Krim to John Maloney, July 11, 1974, page 2.

49 NZC, Series: Government Activities, Box 135, Folder: Ad Hoc Advisory Committee for Special Virus Cancer Program, 1973, Kornberg to Schmidt, July 16, 1974.

50 Horace Judson, The Eighth Day of Creation: Makers of the Revolution in Biology. Commemorative Edition. (Cold Spring Harbor: Cold Spring Harbor Laboratory Press, 2013), 925-7.

51 NZC, Series: Rockefeller, Box 1, Folder: 1974, Zinder to S. R. Wagle, May 29, 1974.

52 NZC, Series: Rockefeller University, Box 3, Folder: unlabeled, Zinder to J. M. Price, May 16, 1974.

53 NZC, Series: Government Activities, Box 149, Folder: [no label, “Dr. Zinder” on front cover], Zinder to Arthur Upton, September 12, 1977.

Τέχνη για σήμερα: : Summer is Here, oil on panel, 11x14 in.

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

—Δικτυογραφία:

Big Science is NOT Science. Nixon’s “War on Cancer” (1964) replaced scientific research with dogma and central planning.

Due Diligence and Art

Big Science is NOT Science. Nixon's "War on Cancer" (1964) replaced scientific research with dogma and central planning.

In this post I am providing excerpts from the essay: “Cancer and Cronyism at the NIH: Norton Zinder and the Special Virus Cancer Program” by Antoinette Sutto, Robert D. L. Gardiner Historian (Cold Spring Harbor Laboratory). It covers the Zinder Commission, which in 1973 already determined that Nixon’s “War on Cancer” was a rather dumb boondoggle overfu…

Read more

11 days ago · 166 likes · 85 comments · Sasha Latypova

Σας ευχαριστώ θερμά για το ενδιαφέρον σας και την αναδημοσίευση των άρθρων μου. Θα εκτιμούσα ιδιαίτερα αν, κατά την κοινοποίηση, σ̲υ̲μ̲π̲ε̲ρ̲ι̲λ̲α̲μ̲β̲ά̲ν̲α̲τ̲ε̲ ̲κ̲α̲ι̲ ̲τ̲ο̲ν̲ ̲σ̲ύ̲ν̲δ̲ε̲σ̲μ̲ο̲ ̲(̲l̲i̲n̲k̲)̲ ̲τ̲ο̲υ̲ ̲ά̲ρ̲θ̲ρ̲ο̲υ̲ ̲μ̲ο̲υ̲. Αυτό όχι μόνο αναγνωρίζει την πηγή, αλλά επιτρέπει και σε άλλους να ανακαλύψουν περισσότερο περιεχόμενο. Η υποστήριξή σας είναι πολύτιμη για τη συνέχιση της δουλειάς μου.

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - 25 Οκτωβρίου 2024 | Rurik Skywalker |

Γιατί ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν απολύει όλους τους παγκοσμιοποιητές στη ρωσική κυβέρνηση; Ρωτάει ο Rurik Skywalker. Γιατί ο Πούτιν είναι και ο ίδιος αφοσιωμένος παγκοσμιοποιητής.

Οι κυβερνήσεις των χωρών BRICS έχουν επιλεγεί για να αποτελέσουν τις τοπικές τους σατραπείες, λέει: «Η διαδικασία για την "πολυπολικοτητο-ποίηση" του κόσμου είναι στην πραγματικότητα η διαδικασία με την οποία ο κόσμος παγκοσμιοποιείται ακόμη περισσότερο και στις τοπικές ελίτ ανατίθεται να υλοποιήσουν την Ατζέντα της Παγκοσμιοποίησης στις δικές τους περιοχές».

Τελικά, πρόκειται για μια «σύγκλιση» των ολιγαρχών της Ανατολής και των ολιγαρχών της Δύσης, ώστε να γίνουν μια ενιαία παγκόσμια ολιγαρχία.

Γιατί ο Πούτιν Δεν Απολύει Όλους τους Παγκοσμιοποιητές στην Κυβέρνηση της Ρωσίας; Γιατί ο Πούτιν είναι και ο Ίδιος Αφοσιωμένος Παγκοσμιοποιητής.

Τα παρακάτω προέρχονται από ένα άρθρο που γράφτηκε από τον Rurik Skywalker, ψευδώνυμο του Rolo Slavskiy, που δημοσιεύτηκε στη σελίδα του Substack με τίτλο « The Slavland Chronicles ». Κάντε κλικ στον παραπάνω τίτλο για να διαβάσετε ολόκληρο το άρθρο.

Κάποιος τυχαίος τύπος μου έγραψε ένα email τις προάλλες λέγοντας ότι δεν μπορούσε να καταλάβει τα άρθρα μου και τα έβρισκε πολύ μπερδεμένα. Παίρνω πολλά μηνύματα μίσους (σχεδόν για κάθε άρθρο που δημοσιεύω) και τα περισσότερα από αυτά ουσιαστικά λένε το ίδιο πράγμα: «Δεν καταλαβαίνω τι προσπαθείς να πεις, Rurik. Είμαι χριστιανός που αγαπά τον Πούτιν και σε μισώ, Rurik. Σε μισώ. Σε μισώ».

Βρίσκω μάλλον περίεργο τον ισχυρισμό ότι είμαι πολύ μπερδεμένος και περίπλοκος στα γραπτά μου.

Διότι, οι περισσότεροι από αυτούς τους επικριτές είναι εξαιρετικά ανόητοι, όμως, αντίθετα, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να κατανοήσουν το υλικό που βγάζει ο ZAnon. Αυτό, παρά το γεγονός ότι η αφήγηση της ZAnon είναι πολύ πιο περίπλοκη και συγκεχυμένη από αυτήν που παρουσιάζω στο ιστολόγιό μου. Θέλω να πω, με τους ZAnon, μιλάμε κυριολεκτικά για έναν πόλεμο σκιών που περιλαμβάνει 4D στρατηγικές ψυχολογικής και πνευματικής και γεωστρατηγικής χειραγώγησης, οι οποίες διεξάγονται επί δεκαετίες από ημίθεους πολιτικούς που έχουν κλειδωθεί σε ένα είδος σκακιστικής παρτίδας για την παγκόσμια κυριαρχία. Ακόμα και τότε που πίστευα στην αφήγηση των ZAnon, έβρισκα την αφήγηση συγκεχυμένη, για να λέμε την αλήθεια.

Το μόνο βασικό μήνυμα που μπορούσα να βγάλω από αυτό ήταν ότι έπρεπε να το βουλώσω και να κάνω υπομονή, ενώ οι ανώτεροί μου θα έσωζαν τον κόσμο με τις έξυπνες μηχανορραφίες τους. Ότι ήμουν πολύ απελπιστικά ηλίθιος και εκτός κύκλου για να καταλάβω ποτέ τα πράγματα μόνος μου. Κοιτάζοντας πίσω, ήταν ένα εξευτελιστικό και θεμελιωδώς θρησκευτικό μήνυμα (μην κάνεις πολλές ερωτήσεις, πήγαινε στην Εκκλησία και πλήρωσε τον ιερέα σου για να χειριστεί τη σωτηρία σου για σένα).

Ακόμα και όταν ήμουν στην ομάδα Ζ, δεν μπορούσα να καταλάβω τίποτα από τις 30σέλιδες συζητήσεις των Nighthawk/Simplicius για τις διαμέτρους των σωλήνων των σοβιετικών πυροβόλων. Το μόνο που κατάλαβα ήταν ότι μέσω κάποιας στρατιωτικής τεχνολογικής μαγείας, η Ρωσία ήταν σημαντικά ανώτερη σε στρατιωτική τεχνολογία από όλα τα ισοδύναμα οπλικά συστήματα του ΝΑΤΟ. Μια παρήγορη σκέψη!

Επίσης, ποτέ δεν κατάλαβα πραγματικά γιατί οι ομιλίες του Πούτιν ήταν δήθεν τόσο έξυπνες και τόσο πολύ καλύτερες από τις ομιλίες των δυτικών πολιτικών. Ακούγονταν αρκετά παρόμοιες στα ψεύτικα αυτιά μου. Η συνέντευξη του Πούτιν στον Τάκερ ήταν εξαιρετικά απωθητική και χωρίς τόνο, κάνοντας τον ZAnon να προσφέρει το αφήγημα ελέγχου ζημιών ότι, προφανώς, έτσι μιλούν οι Ρώσοι όταν τους παίρνουν συνεντεύξεις και ότι οι Αμερικανοί ήταν πολύ χαζοί για να εκτιμήσουν τα λεπτά σημεία της ιστορίας της Ολλανδίας της Ανατολικής Λιβονίας τον 16ο αιώνα.

Spoiler: αυτό είναι ανοησία.

Στην πραγματικότητα δεν είχα καταλάβει τι ήταν η «πολυπολικότητα» και πώς ακριβώς θα επιτυγχανόταν. Το μόνο που είχα ήταν η ασαφής ιδέα ότι το δολάριο θα «ανατιναζόταν» από τον Βλαντιμίρ Πούτιν και τον Xi Jinping με κάποιο τρόπο κάποια στιγμή. Ακόμα και τώρα, δεν καταλαβαίνω τι πραγματικά σημαίνει.

Το Μεγάλο Συνέδριο Πολυπολικότητας BRICS στο Καζάν

Η είδηση που κυριάρχησε την τελευταία εβδομάδα ήταν η διάσκεψη του Καζάν [ σύνοδος κορυφής των BRICS που πραγματοποιείται στο Καζάν της Ρωσίας]. Κατά τα άλλα, ήταν μια εβδομάδα αργών ειδήσεων. Υπήρξε επιβεβαίωση ότι οι Βορειοκορεάτες εκπαιδεύονται για να αναπτυχθούν στο Donbass, το οποίο ήταν συναρπαστικό, υποθέτω, και κάποια χωριά άλλαξαν χέρια και εκεί (απλά υποθέτω, στην πραγματικότητα), αλλά εκτός από αυτό, όλα ήσυχα στο Ανατολικό Μέτωπο.

Θεωρώ ότι οι ειδήσεις για τους BRICS είναι πολύ βαρετές και σπάνια αναφέρω γι' αυτές, συνήθως.

Πιο ενδιαφέρουσα είναι η βαθύτερη συζήτηση για το τι είναι στην πραγματικότητα η "πολυπολικότητα". Για παράδειγμα, μόλις τις προάλλες έμαθα ότι ο Boris Yeltsin ισχυρίστηκε ότι οικοδομούσε έναν πολυπολικό κόσμο με τις μεταρρυθμίσεις του τη δεκαετία του 1990.

Δεν έχουμε ασχοληθεί ακόμη με τον Boris Yeltsin στο ιστολόγιο, όπως κάναμε με τους άλλους σοβιετικούς ηγέτες από τον Στάλιν και μετά, αλλά νομίζω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν τι καταστροφή ήταν ο Yeltsin για τη Ρωσία και πώς ουσιαστικά διαμέλισε τη χώρα και την μετέτρεψε σε μια δυτική σατραπεία. Ακόμα και η τρέχουσα αφήγηση των ZAnon είναι ότι ο Πούτιν ξεγέλασε τον Yeltsin για να τον κάνει πρόεδρο επειδή ο Πούτιν ήταν ένας μυστικός πατριώτης της KGB που προσπαθούσε να σώσει τη Ρωσία. Έτσι εξηγούν την ανεξήγητη απόφαση του μεγάλου προδότη Boris Yeltsin να διορίσει έναν κρυφό πατριώτη που θα πήγαινε να ανατρέψει όλες τις πολιτικές του αποφάσεις και να κάνει τη Ρωσία Μεγάλη Ξανά.

Φυσικά, ο Πούτιν δεν έκανε κάτι τέτοιο, και απλά συνέχισε και παγίωσε τις πολιτικές του Yeltsin , αλλά και πάλι, αυτό είναι το νήμα στο οποίο πίστευα κι εγώ και το πήρα από την ανάγνωση του Saker πριν από 10 χρόνια.

Σταματώ την παρέκκλιση και συνεχίζω, ενώ ο Yeltsin ενεργούσε ως μαριονέτα της Ουάσινγκτον και κατέστρεφε τη Ρωσία, ισχυριζόταν ότι εγκαινίαζε μια νέα πολυπολική παγκόσμια τάξη.

Εδώ είναι τα σχετικά αποσπάσματα που βρήκα από έναν νέο blogger* εδώ στο Substack:

Αυτή η τριπολική συμφωνία συνήφθη τον Απρίλιο του 1997 μεταξύ του Προέδρου Γέλτσιν και του Προέδρου Jiang Zemin, οι οποίοι υπέγραψαν την "Κοινή Ρωσοκινεζική Διακήρυξη για έναν πολυπολικό κόσμο και την εγκαθίδρυση μιας νέας διεθνούς τάξης", απευθυνόμενη στα Ηνωμένα Έθνη.

"Με πνεύμα εταιρικής σχέσης, τα μέρη θα προσπαθήσουν να προωθήσουν την πολυπολικότητο-ποίηση του κόσμου και την εγκαθίδρυση μιας νέας διεθνούς τάξης. Τα Μέρη πιστεύουν ότι στο τέλος του εικοστού αιώνα επήλθαν βαθιές αλλαγές στις διεθνείς σχέσεις. Ο ψυχρός πόλεμος τελείωσε. Το διπολικό σύστημα έχει εξαφανιστεί. Μια θετική τάση προς έναν πολυπολικό κόσμο κερδίζει έδαφος και οι σχέσεις μεταξύ των μεγάλων κρατών, συμπεριλαμβανομένων των πρώην αντιπάλων του ψυχρού πολέμου, αλλάζουν".

«Κάποιοι σπρώχνουν προς έναν κόσμο με ένα κέντρο», είπε τότε ο Yeltsin . «Θέλουμε ο κόσμος να είναι πολυπολικός, να έχει πολλά σημεία εστίασης. Αυτά θα αποτελέσουν τη βάση για μια νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων». Ο Yeltsin είπε ότι η συνάντηση μεταξύ των άλλοτε αντιπάλων είχε «μια τεράστια, ίσως και ιστορική σημασία, γιατί καθορίζουμε τη μοίρα του 21ου αιώνα. Επιδιώκοντας να αντιμετωπίσει την αμερικανική επιρροή και την επέκταση του ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά, η Ρωσία αναζητά νέους συμμάχους στην Ασία, με κορυφαία την Κίνα».

Το αναφέρω αυτό για να επισημάνω ότι το να είναι κάποιος υπέρ της πολυπολικότητας δεν σημαίνει ότι είναι πατριώτης ή εθνικιστής ή υπερασπιστής της χώρας του ενάντια στην παγκοσμιοποίηση. Στην πραγματικότητα, όπως συζήτησα προηγουμένως, ο "πολυπολισμός" είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει το κυριολεκτικά αντίθετο από αυτό που πραγματικά οικοδομείται.

Περαιτέρω πόροι: Making Sense of Multipolarity w/ Iain Davis , The Slavland Chronicles, 4 Φεβρουαρίου 2024

Αυτό που στην πραγματικότητα είναι η πολυπολικότητα φαίνεται να μην είναι τίποτα άλλο από την εδραίωση της παγκοσμιοποίησης.

Το πρόβλημα είναι ότι οι πολιτικές λέξεις δεν σημαίνουν αυτό που οι άνθρωποι νομίζουν ότι σημαίνουν. Όπως, το "προλεταριάτο" δεν είναι ένα μάτσο εργάτες με φόρμες στη χαλυβουργία, στην πραγματικότητα. Επειδή στην πραγματική πολιτική ιστορία, η Δικτατορία του Προλεταριάτου κατέληξε να είναι στην πραγματικότητα μια συμμορία ρωσόφωνων Εβραίων από το Pale of Settlement, ως επί το πλείστον***.

***Σημ.: To Pale of Settlement ήταν μια περιοχή στο δυτικό τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας όπου επιτρεπόταν να ζουν οι Εβραίοι. Ιδρύθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα και δημιουργήθηκε μετά τον διαμελισμό της Πολωνίας, ο οποίος είχε ως αποτέλεσμα σημαντικοί εβραϊκοί πληθυσμοί να τεθούν υπό ρωσικό έλεγχο. Το Pale περιελάμβανε περιοχές της σημερινής Πολωνίας, της Λιθουανίας, της Λευκορωσίας και της Ουκρανίας.

Για παράδειγμα, ο Trotsky, ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο που δεν είχε δουλέψει ποτέ στη ζωή του, θεωρούσε τον εαυτό του και τους συντρόφους του προλετάριους. Έτσι, όταν διαβάζετε "προλεταριάτο" στις επίσημες ομιλίες και τα βιβλία των κομμουνιστών, πρέπει να θυμάστε να αλλάζετε τις λέξεις με την πραγματική τους σημασία για να καταλάβετε τι πραγματικά λέγεται.

Το ίδιο συμβαίνει και με την "πολυπολικότητα".

Πρέπει να αντικαταστήσετε τη λέξη με τη λέξη "περισσότερη παγκοσμιοποίηση" και τότε οι ομιλίες και τα έγγραφα πολιτικής που εκδίδονται από τους μεγάλους διεθνείς οργανισμούς αρχίζουν και πάλι να αποκτούν νόημα.

Αυτό που αποκαλείται "πολυπολισμός/πολυπολικότητα" δεν είναι τίποτε άλλο από την ανάθεση αρμοδιοτήτων επιβολής του νόμου σε προωθημένες βάσεις επιχειρήσεων που δημιουργήθηκαν σε όλο τον κόσμο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Με άλλα λόγια, η Παγκοσμιοποίηση χρειάζεται προωθημένες επιχειρησιακές βάσεις στην Ευρασία ή τη Νότια Αμερική, και έχουν επιλέξει τις κυβερνήσεις αυτών των χωρών BRICS να είναι οι τοπικές τους σατραπείες. Η διαδικασία για την "πολυπολοποίηση" του κόσμου είναι στην πραγματικότητα η διαδικασία με την οποία ο κόσμος παγκοσμιοποιείται ακόμη περισσότερο και οι τοπικές ελίτ αναπληρώνονται για να φέρουν εις πέρας την ατζέντα της παγκοσμιοποίησης στις δικές τους περιοχές.

Γι' αυτό δεν υπάρχει καμία διακριτή διαφορά μεταξύ των πολυπολικών πολιτικών των BRICS και των πολιτικών της παγκοσμιοποίησης.

Ακόμη και οι αισθητικές επιλογές είναι ίδιες:

Προσωπικά, κάποτε αποδέχτηκα όλες αυτές τις αφηγήσεις των ZAnon για τον Πούτιν και τα BRICS και τις αντι-παγκοσμιοποιητικές δυνάμεις των Antifa που ξεγέλασαν τη Δύση και κέρδισαν τη μεγάλη γεωστρατηγική παρτίδα στο σκάκι απλά και μόνο λόγω πίστης και επιθυμίας να πιστέψω.

Το μόνο πρόβλημα με την πίστη σε αυτό το αφήγημα ήταν ότι μόνο οι προφήτες του διαδικτύου, όπως ο Saker, ο Martyanov και άλλοι, γνώριζαν τα πράγματα εκ των έσω. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος να καταλήξει κανείς ανεξάρτητα σε αυτά τα συμπεράσματα ή να τα επαληθεύσει. Ευτυχώς, ο ZAnon καταδέχτηκε να αποκαλύψει κομμάτια και θραύσματα του γενικού σχεδίου στους αναγνώστες του, κομμάτι-κομμάτι, για το οποίο αναμενόταν να είμαστε πολύ ευγνώμονες και γενναιόδωροι με τις δωρεές μας.

Και πάλι, μετά από περαιτέρω προβληματισμό, ήταν απλώς μια θρησκεία, όλο αυτό το κίνημα ZAnon .

Αντίθετα, αποφάσισα να ακολουθήσω την εντελώς αντίθετη προσέγγιση με τη συγγραφή και την ανάλυσή μου σε αυτό το ιστολόγιο.

Απλώς παρουσιάζω τι λένε ή έχουν πει ο Πούτιν και η κυβέρνησή του.

Μοιράζομαι επίσης αυτά που λένε οι αντι-Πούτιν πατριώτες Ρώσοι για το Κρεμλίνο. Δεν υπάρχει καμία περίπλοκη αφήγηση για τον πόλεμο σκιών εδώ στο ιστολόγιό μου. Οι άνθρωποι που μου γράφουν ισχυριζόμενοι ότι δεν καταλαβαίνουν τι λέω στην πραγματικότητα αναζητούν ψυχολογική και συναισθηματική βοήθεια. Δεν είναι ότι δεν μπορούν να καταλάβουν αυτά που λέω, είναι ότι δεν μπορούν να αποδεχτούν αυτά που λέω.

Για παράδειγμα, ένα απόσπασμα του Υπουργού Τύπου Peskov εμφανίστηκε πρόσφατα στη ροή μου στο οποίο εξηγούσε ότι ο Πούτιν είναι ένας αφοσιωμένος φιλελεύθερος ιδεολόγος (δείτε ΕΔΩ):

Ορισμένοι άνθρωποι στο εξωτερικό και στη Ρωσία πιστεύουν ότι ο Πούτιν είναι συντηρητικός, ένας κρατικιστής ισχυρός άνδρας για τον οποίο η "ελευθερία" είναι μια ξένη λέξη. Αλλά ο Πούτιν είναι από τη φύση του ένας απόλυτος φιλελεύθερος. Είναι πολύ πιο φιλελεύθερος από τους ψευτοφιλελεύθερους της αντιπολίτευσης. Είναι απόλυτα φιλελεύθερος στην οικονομική του πολιτική και στην κοινωνική του πολιτική. Αυτό είναι σίγουρα αλήθεια. Πρέπει να το καταλάβουμε αυτό.

Σημείωση από το The Exposé- Η λέξη "φιλελεύθερος" είναι μία από τις πιο κακοποιημένες λέξεις της αγγλικής γλώσσας. Η λέξη "φιλελεύθερος" σημαίνει απλά, εν συντομία, "ελεύθερος". Στο πλαίσιο της φιλελεύθερης δημοκρατίας, η λέξη "φιλελεύθερος" αναφέρεται σε ένα σύνολο αρχών και αξιών που δίνουν έμφαση στην ατομική ελευθερία, τα δικαιώματα και την προστασία. Στις ΗΠΑ, η λέξη "φιλελεύθερος" χρησιμοποιείται για να περιγράψει τους ανθρώπους της πολιτικής αριστεράς και χρησιμοποιείται συχνά με τον ίδιο τρόπο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από μη Αμερικανούς που παρακολουθούν τακτικά αμερικανικές ειδησεογραφικές πηγές. Στον Καναδά, το Φιλελεύθερο Κόμμα βρίσκεται στην πολιτική αριστερά. Στην Αυστραλία, το Φιλελεύθερο Κόμμα βρίσκεται στην πολιτική δεξιά. Και στη Ρωσία, αν και η ιστορία του είναι πιο περίπλοκη, χρησιμοποιείται πλέον υποτιμητικά, υπονοώντας μια φιλοδυτική, αντιρωσική στάση. Φαίνεται ότι πολλοί Ρώσοι συνδέουν τον φιλελευθερισμό με προσπάθειες υπονόμευσης της κυριαρχίας και της πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας.

Και τότε ο συνταγματάρχης Kvatchkov, ο άνθρωπος που προσπάθησε προσωπικά να δολοφονήσει τον Anatoly Chubais, τον κορυφαίο οικονομικό παράγοντα του Yeltsin και του Πούτιν που επέβαλε τον φιλελευθερισμό στη Ρωσία, σχολίασε το κλιπ:

Πιθανώς χιλιάδες και χιλιάδες άνθρωποι αναρωτιούνται γιατί ο Πούτιν δεν πολεμά πραγματικά τη Δύση, γιατί υπέγραψε τη συμφωνία του Μινσκ, τη συμφωνία Gomel-Ισταμπούλ, τη συμφωνία για τα σιτηρά και τώρα εκλιπαρεί τον εχθρό για διαπραγματεύσεις αντί να κερδίζει.Πολλοί αναρωτιούνται επίσης γιατί δεν καθαρίζουν την 5η φάλαγγα, γιατί δεν αλλάζουν το αποικιοκρατικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, γιατί δεν γίνεται εκβιομηχάνιση, γιατί η έρευνα για το φαινομενικά πιο προφανές έγκλημα στην υπόθεση της εκκαθάρισης της Ernest and Goodwin κρύβεται κάτω από το χαλί και πολλά, πολλά άλλα ερωτήματα.

Δυστυχώς, οι άνθρωποι δεν θέλουν να ακούσουν απλές και κατανοητές αλήθειες. Επιπλέον, αφού τις ακούσουν, οι πολίτες δεν πιστεύουν αυτά που άκουσαν και αρχίζουν να κατασκευάζουν διάφορα πονηρά σχέδια στο μυαλό τους, μόνο και μόνο για να μην αρχίσουν να ενεργούν σύμφωνα με αυτά που άκουσαν. Αλλά ο εκπρόσωπος Τύπου του Πούτιν έδωσε μια απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα εδώ και πολύ καιρό.

Όπως παρατήρησε ο Kvatchov, οι άνθρωποι απλώς αρνούνται αυτή την παρατηρήσιμη πραγματικότητα επειδή τους είναι δύσκολο να την αποδεχτούν. Πάντα θα αρνούνται το ορατό και το προφανές για μια δαιδαλώδη εναλλακτική αφήγηση, αν αυτή η εναλλακτική είναι πιο "αισιόδοξη". Φυσικά, όλες οι αποδείξεις που έχουμε στα ΜΜΕ και στο έδαφος, ας πούμε, είναι αποδείξεις ότι ο Πούτιν είναι όντως φιλοδυτικός, φιλοπολιτισμικός, φιλοϊσραηλινός και ούτω καθεξής. Αλλά αυτό απλά αγνοείται, ή, ακόμα καλύτερα, αυτό πλαισιώνεται ως πολιτικό kayfabe ή στρατηγική maskirovka.

Ο Πούτιν είναι ένας μυστικός πατριώτης διπλός πράκτορας που ξεγέλασε τους παγκοσμιοποιητές για να τον κάνουν Πρόεδρο, τελικά.

Όπως και ο Stieglitz, ολόκληρη η προσωπικότητα του Βλαντιμίρ Πούτιν βασίζεται σε έναν φανταστικό χαρακτήρα κατασκόπου της ΕΣΣΔ.

Μπορώ να τους στείλω με spam αποσπάσματα του Πούτιν που λέει ότι σκοπεύει να διοικήσει τη Ρωσία ως κερδοσκοπική εταιρεία, χωρίς αποτέλεσμα.

Σχετικό: Ο νεαρός Πούτιν με τα δικά του λόγια: «Δεν πρέπει να επιτραπεί στη Ρωσία να έχει έναν ισχυρό ηγέτη!» The Slavland Chronicles, 5 Οκτωβρίου 2023

Αλλά το πρόβλημα δεν είναι μια επιπλοκή εκ μέρους μου. Τίποτα σε αυτό δεν είναι στο ελάχιστο περίπλοκο ή πεπλεγμένο. Ούτε στο ελάχιστο.

Ούτε λίγο.

Και στο πνεύμα της σαφήνειας, θα επανεξετάσω μερικές από τις πιο βασικές ιδέες που έχουν παρουσιαστεί σε αυτό το ιστολόγιο τα τελευταία 2 ή περισσότερα χρόνια. Έχουν γραφτεί πολλά δοκίμια για την απόδειξη αυτών των βασικών ιδεών, για την παροχή πολλών παραδειγμάτων και για την εξειδίκευση των λεπτομερειών από κάθε δυνατή οπτική γωνία. Ίσως υπάρχουν πάρα πολλά ξενόφερτα ονόματα σε αυτά τα δοκίμια, είναι αλήθεια, αλλά και πάλι, οι βασικές ιδέες είναι αρκετά εύκολα κατανοητές.

Ας επανεξετάσουμε τα βασικά σημεία:

• Ο κορυφαίος Σοβιετικός κατάσκοπος Andropov εκπόνησε ένα σχέδιο για τη μεταρρύθμιση της ΕΣΣΔ και τη συγχώνευσή της με τη Δύση χρησιμοποιώντας την KGB του για να εξαλείψει κάθε αντίσταση σε αυτή την ατζέντα Σύγκλισης (Convergence) .

• Ο Gorbachev (και ο Yakovlev) παραδόθηκαν εξ ολοκλήρου στη Δύση αντί να επιβάλουν τους αρχικούς όρους της Σύγκλισης και να γίνουν ισότιμοι εταίροι.

• Στη συνέχεια είχαμε τον Yeltsin, ο οποίος επέβλεψε τη μετάβαση της Ρωσίας από μια υπερδύναμη σε μια αποικία πόρων της Δύσης και τον εδαφικό διαμελισμό της Ρωσίας.

• (Δεν έχουμε καλύψει ακόμη λεπτομερώς την περίοδο Yeltsin. Είναι η επόμενη στη μακρά λίστα υποχρεώσεων του ιστολογίου).

• Ο Πούτιν ήρθε στην εξουσία ως ο εκλεκτός διάδοχος του Yeltsin και για να παγιώσει και να σταθεροποιήσει το νέο σατραπικό νεοφιλελεύθερο μοντέλο που είχε εφαρμόσει ο Yeltsin με τη βοήθεια της Ουάσινγκτον στη Ρωσία.

• Ο Πούτιν και οι άνθρωποι της KGB του ήταν αναστατωμένοι που η Δύση αθέτησε τη συμφωνία για τον καταμερισμό της εξουσίας χάρη στον Gorbachev και επιδίωξαν να αποκαταστήσουν κάποια από τα προνόμια και την εξουσία που τους είχαν υποσχεθεί υπό τον Andropov.

• Αυτό οδήγησε τον Πούτιν να αρχίσει να προκαλεί προβλήματα στη Δύση, να προσπαθήσει να αυξήσει το κόστος για την Ουάσινγκτον και να την πείσει να επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να επαναφέρει το Κρεμλίνο ως ισότιμο ή τουλάχιστον ανώτερο εταίρο της παγκοσμιοποιημένης παγκόσμιας τάξης.

• Έτσι, ο Πούτιν είναι πρόθυμος να αντεπιτεθεί, αλλά μόνο με περιορισμένο τρόπο- ο στόχος δεν είναι όμως να ανατρέψει την Παγκοσμιοποίηση, αλλά να διαπραγματευτεί μια καλύτερη θέση στην ιεραρχία για το Κρεμλίνο και τα φιλαράκια του.

Μια καλή μεταφορά ή αναλογία για την κατάσταση είναι η ιταλική μαφία όπως παρουσιάζεται στην αμερικανική τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Στις ταινίες της μαφίας, οι γκάνγκστερς πάντα χτυπιούνται μεταξύ τους και διαπληκτίζονται. Αλλά όταν το κάνουν αυτό, σημαίνει ότι ο τύπος που χτυπιέται ή που κάνει το χτύπημα δεν είναι ο ίδιος γκάνγκστερ; Όχι, εμείς ως κοινό καταλαβαίνουμε ότι παρακολουθούμε μια εσωτερική διαμάχη που συνήθως περιστρέφεται γύρω από κάποιον που κλέβει πολλά από το αφεντικό του ή κάποιον που διασπά την εμπιστοσύνη της ομάδας καταδίδοντας. Καταλαβαίνουμε ότι ο wacker και ο whackee είναι και οι δύο μέλη της μαφίας και ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει «καλός τύπος» στη σύγκρουση.

Όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, μπορώ επίσης να εξηγήσω με σαφήνεια και συντομία τι βλέπω να συμβαίνει στον κόσμο:

• Η Ουάσινγκτον βάζει συστηματικά τις μαριονέτες της στην εξουσία χρησιμοποιώντας πολέμους, πραξικοπήματα, έγχρωμες επαναστάσεις κ.λπ.

• Η Ουάσιγκτον στη συνέχεια ανατρέπει συστηματικά τις μαριονέτες της με πολέμους, πραξικοπήματα, χρωματικές επαναστάσεις κ.λπ.

• Η Ουάσιγκτον στη συνέχεια βάζει νέες μαριονέτες στην εξουσία που δεν κάνουν τίποτα ενώ η χώρα καταρρέει και κατρακυλά σε νέους πολέμους, πραξικοπήματα και χρωματικές επαναστάσεις.

• Η Ουάσινγκτον στη συνέχεια στηρίζει τις νέες μαριονέτες και τις βοηθά να ανέβουν στην εξουσία.

• Η Ουάσιγκτον στη συνέχεια υποστηρίζει την αντιπολίτευση σε αυτές τις μαριονέτες και βυθίζει τη χώρα στην κρίση και το χάος.

• Η Ουάσιγκτον στη συνέχεια ανατρέπει τις μαριονέτες που έφερε στην εξουσία χρησιμοποιώντας πολέμους, πραξικοπήματα και χρωματικές επαναστάσεις κ.λπ.

• Η Ουάσινγκτον στη συνέχεια ...

Μπορώ να στηρίξω αυτή τη θέση με κυριολεκτικά αμέτρητα παραδείγματα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα. Αλλά το μόνο που χρειάζεται πραγματικά να κοιτάξετε είναι η τραγική ιστορία του Ιράκ ή του Αφγανιστάν (κάτι για το οποίο οι Αμερικανοί αναγνώστες μου θα πρέπει να γνωρίζουν κάτι) για να δείτε ακριβώς τι εννοώ.

Έτσι, και πάλι, επειδή η Ουάσινγκτον θέλει να ανατρέψει μια κυβέρνηση ή έναν ηγέτη, δεν σημαίνει ότι αυτός ο ηγέτης που στοχοποιείται είναι αυτομάτως καλό παιδί ή πατριώτης ηγέτης ή έστω ότι αντιστέκεται σοβαρά στην Ουάσινγκτον. Στην πραγματική παρατηρήσιμη πραγματικότητα, οι διορισμένοι από την Ουάσινγκτον δικτάτορες έχουν όλοι αναδιπλωθεί σαν φτηνά κοστούμια όταν η Ουάσινγκτον ήρθε να τους ανατρέψει αργότερα.

Ναι, υπάρχουν μερικά παραδείγματα μαριονετών με βάση την Ουάσινγκτον που αντιστάθηκαν στην τελική ανατροπή τους, αλλά είναι ελάχιστα και σπάνια. Πάρτε για παράδειγμα τον Φιντέλ Κάστρο, ο οποίος επιλέχθηκε από τη CIA για να ανατρέψει τον Μπατίστα στην Κούβα. Όταν ήρθε η ώρα να πληρώσει στον διάβολο τα οφειλόμενα, ο Φιντέλ έβαλε τα δυνατά του και αντιστάθηκε σε δεκάδες απόπειρες δολοφονίας, ακόμη και σε μια κανονική εισβολή που ακολουθήθηκε από έναν πλήρη οικονομικό αποκλεισμό για να τον λιμοκτονήσει. Ο Φιντέλ κατάφερε να παραμείνει στην εξουσία σοβαρολογώντας και αντιδρώντας στους χειριστές του. Τούτου λεχθέντος, έβαλε επίσης χιλιάδες Κουβανούς σε στρατόπεδα θανάτου και εξαθλίωσε βαθιά τον ίδιο του το λαό με τις παράλογες κομμουνιστικές πολιτικές του. Και αυτός ήταν ο αρχικός σκοπός της CIA που υποστήριζε τον Κάστρο. Αυτό επιδιώκουν να πετύχουν όταν βάζουν αυτούς τους δικτάτορες στην εξουσία. Αυτό επιδιώκουν να πετύχουν όταν βάζουν αυτούς τους δικτάτορες στην εξουσία. Από τον Σαντάμ μέχρι τους Μουλάδες, τον Πολ Ποτ, τον Κάστρο και όλους τους άλλους ψυχοπαθείς στο ενδιάμεσο.

Ο σκοπός είναι απλός: να αποδυναμώσουν αυτές τις χώρες από έξω ή από μέσα.

Τώρα, αρχικά, πίστευα ότι ο Πούτιν, μια διορισμένη από την Ουάσιγκτον μαριονέτα-κυβερνήτης της Ρωσίας, επρόκειτο να κάνει τον Κάστρο. Και αυτή ήταν η αρχική θέση αυτού του ιστολογίου για τον πρώτο σχεδόν χρόνο της συγγραφής μου. Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι με την SMO***, ο Πούτιν “γλίστρησε” επιτέλους από τα δεσμά του που κρατούσε η Ουάσινγκτον - ότι είχε δει πώς η Ουάσινγκτον δολοφονούσε όλους τους πρώην συμμάχους της και συνειδητοποίησε ότι ήταν ο επόμενος αν δεν σοβαρευόταν. Τον συνέκρινα μάλιστα με τον Στάλιν, ο οποίος σκλήρυνε και εγκατέλειψε ορισμένα από τα χειρότερα στοιχεία του κομμουνισμού και ασπάστηκε τον εθνικισμό για να μπορέσει να επιβιώσει από τη γερμανική εισβολή.

***Σημ.: “Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση” στην Ουκρανία

Ωστόσο, καθώς περνούσε ο καιρός, δεν έγιναν σοβαρές μεταρρυθμίσεις από το Κρεμλίνο και ο χειρισμός του πολέμου έδειξε πόσο βάναυσα παραμορφωμένος είχε γίνει ο ρωσικός στρατός υπό τη βασιλεία του Πούτιν, έπρεπε να αναθεωρήσω τη διαμόρφωσή μου για την κατάσταση.

Είναι σαφές για μένα ακόμη και τώρα ότι ο Πούτιν ΔΕΝ σοβαρεύεται και ότι αυτό ΔΕΝ ήταν μια προσφορά για πολιτική ελευθερία και την αποκατάσταση της ρωσικής κυριαρχίας από το παγκοσμιοποιημένο σύστημα. Συνειδητοποίησα ότι επρόκειτο απλώς για μια ενδο-ολιγαρχική διαμάχη που είχε ξεφύγει από τον έλεγχο***. Ότι ο Πούτιν είχε λάβει διαβεβαιώσεις από την Ουάσινγκτον ότι θα του επιτρεπόταν να διεξάγει ειρηνικά την SMO του στο Κίεβο (όπως ο Σαντάμ με το Κουβέιτ) και ότι τον οδήγησαν από τη μύτη σε παγίδα.

Ένα σλαβικό Αφγανιστάν, αν θέλετε.

Μόλις αναγκάστηκα να αποδεχτώ αυτή την πραγματικότητα, άρχισα να γράφω δοκίμια για το πώς η Ρωσία είχε καταληφθεί από τους παγκοσμιοποιητές και πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο όπου υπάρχει μια ξένη κυβέρνηση κατοχής στη Μόσχα, ξανά. Αυτό μας φέρνει και πάλι στον κύκλο της έννοιας της Σύγκλισης - τη διαδικασία με την οποία η ελίτ της Ανατολής και της Δύσης υποτίθεται ότι θα συγκλίνει σε μία παγκοσμιοποιημένη ελίτ.

***Σημ.: όπως όμως αποδείχθηκε δεν ήταν παρά ένα ακόμα σχέδιο της ελίτ που μεταξύ των άλλων χρησίμευσε και χρησιμεύει ως “μαύρη τρύπα” αφαίρεσης πλούτου απο τα Έθνη της Δύσης και μεταφοράς του στις ψυχοπαθείς ελίτ με αποτέλεσμα την απότομη φτωχοποίηση της Δύσης. 

Get more from Apollodoros in the Substack app

Available for iOS and Android

Get the app

---Δικτυογραφία :’

Multipolarism appears to be nothing more than the consolidation of globalism – The Expose

https://expose-news.com/2024/10/25/multipolarism-is-the-consolidation-of-globalism/